ბს-509-486(კ-07) 25 ივლისი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე : მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 22 ნოემბერს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე მ. ჯ-ის მიმართ და მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება 2476,80 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელის განმარტებით, 2005 წლის 31 მარტს მ. ჯ-მ ოთხი წლის ვადით გააფორმა კონტრაქტი საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთან. აღნიშნული კონტრაქტის ძალაში შესვლის დღიდან განისაზღვრა გაწეული საქმიანობის გასამრჯელო, იმავე კონტრაქტის მოქმედების ვადა და მისი ვადამდე შეწყვეტის პირობები. ხსენებული კონტრაქტის 7.3 მუხლის თანახმად, თუ სამხედრო მოსამსახურე მომზადების პერიოდში ან მისი დასრულების შემდეგ, ან ხელშეკრულების მოქმედების განმავლობაში თავისი სურვილითა და მოსარჩელესთან შეთანხმებით დატოვებდა სამხედრო ძალებს, ან შექმნიდა პირობებს იმისათვის, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო იძულებული გახდებოდა შეეწყვიტა ოთხწლიანი კონტრაქტი, სამხედრო მოსამსახურე უპირობოდ ხდებოდა ვალდებული, ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 10 დღის ვადაში, ჯარიმის სახით აენაზღაურებინა თავდაცვის სამინისტროსთვის მასზე გათვალისწინებული კონტრაქტით დარჩენილი ვადის ფულადი თანხები, იმავე კონტრაქტის 8.4 მუხლის თანახმად კი, სამხედრო მოსამსახურის საცხოვრებელი ადგილის მიუხედავად, განსჯად სასამართლოდ ჩაითვლებოდა თავდაცვის სამინისტროს ადგილსამყოფლის მიხედვით _ რაიონული სასამართლო ან მისი უფლებამონაცვლე.

მოსარჩელის მტკიცებით, მ. ჯ-მ დაარღვია თავდაცვის სამინისტროსთან დადებული კონტრაქტის პირობები, რის გამოც იმავე კონტრაქტის 7.3 მუხლის თანახმად, იგი ვალდებული იყო მოსარჩელისთვის აენაზღაურებინა მასზე დახარჯული თანხა _ 2476,80 ლარი.

მ. ჯ-მ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას წარუდგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნო სარჩელი და აღნიშნა, რომ თავდაცვის სამინისტრომ არ შეასრულა კონტრაქტის 1.1 მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება სათანადო პირობებით უზრუნველყოფის შესახებ და 5.1.9 მუხლის მოთხოვნები, რამაც მისი ჯანმრთელობა იმდენად გააუარესა, რომ ვერ შეძლო სამხედრო სამსახურის შემდგომი გაგრძელება და სამუშაოდან წასვლა გამოწვეული იყო მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებით, რაშიც ბრალი მიუძღვოდა მოსარჩელეს. მას ასევე არ დაურღვევია კონტრაქტის 7.3 მუხლის მოთხოვნა, აღნიშნული მუხლი კი ეწინააღმდეგებოდა კანონმდებლობის ზოგად პრინციპებს და კონტრაქტი წარმოადგენდა კანონსაწინააღმდეგო გარიგებას, რადგან ხელმოწერილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, თავდაცვის სამინისტრომ მას არ გააცნო სამხედრო მეთაურის 2005 წლის 30 აგვისტოს წერილი, მე-2 ქვეითი ბრიგადის საარტილერიო დივიზიონის მუდმივმოქმედი სამანდატო კომისიის 2005 წლის 2 სექტემბრის სხდომის ოქმი, თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 1 აპრილის ¹822 ბრძანება, ¹06327 სამხედრო ნაწილის მეთაურის 2005 წლის 30 აგვისტოს ¹102 ბრძანება, თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 1 ოქტომბრის ¹2660 ბრძანება, ამასთან, სარჩელი შეტანილი იყო არაგანსჯად სასამართლოში, რადგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სარჩელი წარდგენილი უნდა ყოფილიყო ხელშეკრულების შესრულების ადგილის მიხედვით, რომელსაც წარმოადგენდა ქ. ქუთაისი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა სამტრედიის რაიონულ სასამართლოს.

სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა; მ. ჯ-ს დაეკისრა 2476,80 ლარი საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სასარგებლოდ.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობა ხელშეკრულებას მხარეთა ნების თავისუფალ გამოვლინებად მიიჩნევდა და მხარეებს სრული თავისუფლება ჰქონდათ მინიჭებული, დაედოთ შეთანხმება, თუნდაც ისეთი, რომელიც კანონით არ იყო გათვალისწინებული, მაგრამ არ ეწინააღმდეგებოდა მას. ყოველი ხელშეკრულება უნდა შესრულებულიყო ჯეროვნად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო, მხარეს ეკისრებოდა ხელშეკრულების შეუსრულებლობით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა, რომ მხარეთა მიერ ხელშეკრულების დადებისას ნების გამოვლენის ნამდვილობა მხარეებმა ხელშეკრულებაზე ხელმოწერითა და მისი შესრულებითაც დაადასტურეს, რის გამოც მოპასუხის განმარტება იმის თაობაზე, რომ მხარეთა შორის დადებული კონტრაქტი იყო კანონსაწინააღმდეგო და რომ მას არ გააცნეს სამხედრო მეთაურის 2005 წლის 30 აგვისტოს წერილი, მე-2 ქვეითი ბრიგადის საარტილერიო დივიზიონის მუდმივმოქმედი სამანდატო კომისიის 2005 წლის 2 სექტემბრის სხდომის ოქმი და შესაბამისი ბრძანებები, მის მიერ კონტრაქტის შეუსრულებლობის გამო, პასუხისმგებლობისაგან მისი გათავისუფლების საფუძველი ვერ გახდებოდა.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხეს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, არ წარმოუდგენია წერილობითი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება მოსარჩელის ბრალით იყო გამოწვეული, ხოლო მოსარჩელის მხრიდან ადგილი არ ჰქონდა კონტრაქტის 5.1.9 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევას, რადგან მოპასუხემ არ გამოიყენა სამხედრო-სამედიცინო ქვედანაყოფში ან სამხედრო-სამედიცინო დაწესებულებაში მკურნალობის შესაძლებლობა და დატოვა სამხედრო სამსახური. მოპასუხე არ ასაბუთებდა, თუ რაში გამოიხატა თავდაცვის სამინისტროს მხრიდან კონტრაქტით გათვალისწინებული პირობების შეუსრულებლობა, კერძოდ, რა არ შეასრულა მოსარჩელემ, რის გამოც მოპასუხე იძულებული გახდა, კონტრაქტით ნაკისრი ვალდებულება დაერღვია. საქმეში წარმოდგენილი იყო სამსახურებრივი დახასიათება, რომელშიც აღნიშნული იყო, რომ კაპრალი მ. ჯ-ი სამხედრო სამსახურის პერიოდში თავის მოვალეობებს არაკეთილსინდისიერად ასრულებდა, უფროსების დავალებებს ვერ ასრულებდა დროულად და ზუსტად, უფროსების შენიშვნაზე არასწორად რეაგირებდა, ფსიქოლოგიურად არ იყო მომზადებული და სიძნელეების გადალახვა არ შეეძლო. აღნიშნული დახასიათებიდან გამომდინარე, მ. ჯ-ის განმარტება, რომ მან სამხედრო სამსახური ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო ვერ შეძლო და ამ გარემოების წარმოშობაშიც მოსარჩელე იყო ბრალეული, გაზიარებული ვერ იქნებოდა, რადგან მ. ჯ-ი იყო სამხედრო დისციპლინის ხშირი დამრღვევი, სამხედრო სამსახურისათვის შეუფერებელი პირი, რომელმაც ვერც მეთაურებთან ვერ მოიპოვა ავტორიტეტი. სწორედ ხსენებული გარემოება გახდა ¹2 ქვეითი ბრიგადის საარტილერიო დივიზიონის მუდმივმოქმედი სამანდატო კომისიის 2005 წლის 2 სექტემბრის სხდომის გადაწყვეტილების საფუძველი, აღეძრათ შუამდგომლობა კაპრალ მ. ჯ-ის _ ¹2 ქვეითი ბრიგადის საარტილერიო დივიზიონის 122 მმ ჰაუბიცა დ-30-ის III ბატარეის სან-ინსტრუქტორის _ საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან დათხოვნის შესახებ (კონტრაქტის დარღვევით). შუამდგომლობის საფუძველზე საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 10 ოქტომბრის ¹2660 ბრძანებით საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან დათხოვნილ იქნა მ. ჯ-ი “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,თ" ქვეპუნქტის საფუძველზე (კონტრაქტის პირობების დარღვევის გამო).

აქედან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ კონტრაქტით ნაკისრი ვალდებულებები მოპასუხემ ბრალეული ქმედებით დაარღვია და, ამიტომ იგი ვალდებული იყო აენაზღაურებინა მის მიერ მიყენებული ზიანი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ჯ-მ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის 31 მარტს მოქალაქე მ. ჯ-სა და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შორის დაიდო ხელშეკრულება სამხედრო ქვედანაყოფში სამხედრო სამსახურის გავლის შესახებ. საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ აპელანტი საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 1 სექტემბრის ¹2660 ბრძანებით დათხოვნილ იქნა საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან ,,სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,თ” ქვეპუნქტის საფუძველზე. საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა მხარეთა შორის დადებული კონტრაქტის 7.3 მუხლზე. ¹06327 სამხედრო ნაწილის 2005 წლის 1 ივლისის და შპს “ქ...ის” 2005 წლის 13 დეკემბრის ცნობებით დასტურდებოდა, რომ მ. ჯ-ს აღენიშნებოდა ორმხრივი ქრონიკული სალპინგოოიფორიტი და სამედიცინო მეთვალყურეობაზე იყო 2005 წლის 25 ივნისიდან. აპელანტ მ. ჯ-ის განმარტებით, მას არ დაურღვევია კონტრაქტის 7.3 პუნქტის მოთხოვნები, არამედ პირიქით, თავდაცვის სამინისტროს მიერ იქნა დარღვეული კონტრაქტის 5.1.9 მუხლის მოთხოვნა იმის თაობაზე, რომ ავადმყოფობის შემთხვევაში უზრუნველეყო სამხედრო მოსამსახურის მკურნალობა სამხედრო სამედიცინო ქვედანაყოფში არსებულ სამედიცინო დაწესებულებაში ბიუჯეტის ხარჯზე.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ სამხედრო მოსამსახურე მ. ჯ-ი დაავადდა სამხედრო სამსახურში ყოფნის დროს, მის გათავისუფლებას კი საფუძვლად დაედო არა მისი ავადმყოფობა, არამედ კონტრაქტის პირობების დარღვევა. “სამხედრო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტი ითვალისწინებდა სამხედრო მოსამსახურის დათხოვნას მისი ავადმყოფობის შემთხვევაში, რაც იმავე დროს გამორიცხავდა სამხედრო მოსამსახურის პასუხისმგებლობას კონტრაქტით გათვალისწინებული პირობების დარღვევისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა შეიარაღებული ძალების რიგებიდან მ. ჯ-ის დათხოვნის “სამხედრო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის “თ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი. დადგენილი იყო ასევე, რომ მ. ჯ-ზე ¹06327 სამხედრო ნაწილში მსახურობის პერიოდში ხელფასის სახით გაცემული იყო 1966,80 ლარი, ხოლო სასურსათო ულუფამ 510 ლარი შეადგინა, რის გამოც მოსარჩელე თავდაცვის სამინისტრო, მოპასუხე მ. ჯ-ისაგან ითხოვდა აღნიშნული თანხების ანაზღაურებას.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია თავდაცვის სამინისტროს სასარჩელო მოთხოვნა მ. ჯ-ზე გაცემული ხელფასისა და სასურსათო ულუფის თანხის ანაზღაურების შესახებ ხელშეკრულების 7.3 მუხლის საფუძველზე, რადგან ამ მუხლის თანახმად, მას კონტრაქტის შეწყვეტისას, საჯარიმო თანხის სახით უნდა გადაეხადა კონტრაქტით დარჩენილ ვადაში გადასახდელი ფულადი თანხები. ამასთან, იმავე მუხლში აღნიშნული სიტყვები _ ,,ერთი წლის სამსახურის გავლის შემდეგ” ნიშნავდა იმას, რომ კონტრაქტით გათვალისწინებული საჯარიმო სანქციები შეიძლებოდა ამოქმედებულიყო მხოლოდ იმ შემთხვევებში, თუკი სამხედრო მოსამსახურეს ნამსახურები ექნებოდა მინიმუმ ერთი წელი მაინც, განსახილველ შემთხვევაში კი მ. ჯ-ს კონტრაქტი გაუფორმდა 2005 წლის 31 მარტს, ხოლო სამსახურიდან დათხოვნილ იქნა 2005 წლის 1 ოქტომბერს, ანუ ერთი წლის გასვლამდე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, 2005 წლის 31 მარტს გაფორმდა ,,ხელშეკრულება (კონტრაქტი) თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ქვედანაყოფში სამხედრო სამსახურის გავლის შესახებ” თავდაცვის სამინისტროსა და მ. ჯ-ს შორის. 2005 წლის 30 ოქტომბერს ¹06327 ნაწილის მეთაურმა მაიორმა ა. მ-მა პატაკით მიმართა ¹10144 სამხედრო ნაწილის მეთაურს და იშუამდგომლა სამხედრო მოსამსახურე მ. ჯ-თან ხელშეკრულების შეწყვეტისა და შეიარაღებული ძალებიდან მისი დათხოვნის თაობაზე, რის საფუძვლადაც მითითებული იყო სამხედრო დისციპლინის ხშირ და უხეშ დარღვევაზე. მ. ჯ-ის საკითხი განიხილა სამხედრო ნაწილის მუდმივმოქმედმა სამანდატო კომისიამ და 2005 წლის 30 აგვისტოს ¹102 ბრძანებით იგი მოხსნა ყველა სახის კმაყოფიდან. საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2005 წლის 1 ოქტომბრის ¹2660 ბრძანებით ,,სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,თ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მ. ჯ-ი დათხოვნილ იქნა შეიარაღებული ძალების რიგებიდან, ხოლო იმავე პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტი ითვალისწინებდა სამხედრო მოსამსახურის დათხოვნის შესაძლებლობას ავადმყოფობის გამო, რაც მ. ჯ-ის მიმართ არ განხორციელებულა, რადგან ,,სამხედრო სამსახურის გავლის დებულების თაობაზე” საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 26 ოქტომბრის ¹609 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულების მე-6 თავის მე-7 პუნქტის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურის დათხოვნა შესაძლებელია სამხედრო-სამედიცინო კომისიის დასკვნის საფუძველზე, რომლის გასავლელადაც აუცილებელია სამხედრო ნაწილის ექიმის შუამდგომლობა და ნაწილის მეთაურის ბრძანება. ამასთან, ,,სამხედრო-სამედიცინო ექსპერტიზის დებულების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 4 აგვისტოს ¹481 ბრძანებულებით სამხედრო-სამედიცინო კომისიებისათვის სახელმძღვანელოდ განსაზღვრულია ,,საქართველოს სამხედრო ძალებში სამხედრო-საექიმო ექსპერტიზის ჩატარების წესის შესახებ” საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 1996 წლის 24 დეკემბრის ¹360 ბრძანება. აღნიშნული ბრძანებით განმარტებულია დაავადებათა ცხრილები და კატეგორიები, რომლებითაც შესაძლებელია დადგინდეს სამხედრო მოსამსახურის სამხედრო სამსახურისათვის ვარგისიანობა. მ. ჯ-ი გამოკვლეულ იქნა ექიმის მიერ და დასმული დიაგნოზიდან გამომდინარე, მიზანშეწონილად არ იქნა მიჩნეული სამხედრო-სამედიცინო კომისიაზე მისი წარგზავნა, რის გამოც მისი სამხედრო სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი ავადმყოფობა ვერ გახდებოდა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მხარეებს შორის ხელშეკრულება დადებული იყო 4 წლის ვადით, რაც კონტრაქტის ერთ-ერთ ძირითად პირობას წარმოადგენდა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება, ხოლო 407-ე მუხლის მიხედვით, ხელშეკრულებიდან გასვლისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება, რომელიც მას მიადგა ხელშეკრულების შეუსრულებლობით. ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობად მ. ჯ-ის მიერ კონტრაქტის დარღვევა, კერძოდ, კონტრაქტის ნაადრევად შეწყვეტა ჩაითვალა. მ. ჯ-ს ხელშეკრულების 3.1 პუნქტის მიხედვით, ნაკისრი ჰქონდა ვალდებულება, 4 წელი ემსახურა შეიარაღებულ ძალებში. კონტრაქტის 7.3 პუნქტის მიხედვით, ხელშეკრულების შეუსრულებლობის გამო, ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 10 დღის ვადაში, მოპასუხე ვალდებული გახდა ჯარიმის სახით აენაზღაურებინა სამინისტროსთვის მასზე გათვალისწინებული კონტრაქტით დარჩენილი ვადის ფულადი თანხები, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში შეადგენდა 14000 ლარს. რადგან ხელშეკრულების 7.3 პუნქტის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურის მიერ კონტრაქტის დარღვევის გამო, ჯარიმის ამოქმედების საფუძველია ჩანაწერი _ ,,მომზადების პერიოდში ან მისი დასრულების შემთხვევაში”, ხოლო ხელშეკრულების 3.2 პუნქტი სამხედრო მოსამსახურის მომზადების პერიოდად განსაზღვრავდა სამხედრო სამსახურის პირველ სამ თვეს, მ. ჯ-მ კი შეიარაღებული ძალები 2005 წლის 30 აგვისტოდან დატოვა, მასზე უნდა გავრცელდეს ხელშეკრულების 7.3 პუნქტის მოქმედება, თუმცა სამოქალაქო კოდექსის 414-ე მუხლის მიხედვით, თავდაცვის სამინისტრო უფლებამოსილია, თავად განსაზღვროს ზიანის ოდენობა იმ ინტერესის გათვალისწინებით, რაც მას ხელშეკრულების ჯეროვანი შესრულებით წარმოეშობოდა. ამდენად, ზემოაღნიშნული ჯარიმის ნაცვლად, თავდაცვის სამინისტრომ მოპასუხეზე უშუალოდ დახარჯული თანხების ანაზღაურება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 4 ივნისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 4 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 25 ივლისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორი ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.