¹ბს-520-497(კ-07) 26 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ქადაგიძე, ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებმა და ნ. ჯ.-მა 29.06.05წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების ქობულეთის რაიონის გამგეობის და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიმართ და მათთვის ქობულეთის რაიონის სოფელ ...-ში საკადასტრო რუკებით განსაზღვრული ორი მიწის ნაკვეთის დაბრუნება და მოსარჩელეთა აღნიშნული მიწის ნაკვეთების თანამესაკუთრეებად ცნობა მოითხოვეს.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ მათ ბაბუას – თ. ხ.-ს სხვა ქონებასთან ერთად საკუთრებაში ჰქონდა ორი მიწის ნაკვეთი ქობულეთის რაიონის სოფელ ...-ში, რასაც ადასტურებს 26.05.1913წ. გაცემული და ოფიციალურად დამოწმებული მიწის ნაკვეთების გეგმები. 25.02.1921წ. საქართველოში უცხო ქვეყნის შეიარაღებული ძალების ინტერვენციის, ოკუპაციისა და ანექსიის შედეგად, უცხო ქვეყნის საოკუპაციო რეჟიმი გაბატონდა. საქართველოს კანონიერი ხელისუფლება ემიგრაციაში წავიდა და იქ განაგრძო არსებობა. უცხო ქვეყნის საოკუპაციო რეჟიმმა, რომელიც არ ცნობდა კერძო საკუთრების ინსტიტუტს, თ. ხ.-ს, ყოველგვარი კომპენსაციის გარეშე,ჩამოართვა ქონება, მათ შორის, ამ სარჩელით მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთებიც. 1937 წელს თ. ხ.-ი უცხო ქვეყნის საოკუპაციო რეჟიმის მიერ რეპრესირებულ იქნა, კერძოდ, 1937 წლის ბოლოს ყალბი ბრალდების საფუძველზე იგი დააპატიმრეს და გაასამართლეს ე.წ. «ტროცკისტებმა». 20.05.1940წ. 91 წლის თ. ხ.-ი პატიმრობაში გარდაიცვალა. იგი რეაბილიტირებულ იქნა გარდაცვალებიდან 16 წლის შემდეგ – 03.02.1956წ. აჭარის ასსრ უმაღლესმა სასამართლომ შეწყვიტა სისხლის სამართლის წარმოება თ. ხ.-ის მიმართ და იგი რეაბილიტირებულად გამოაცხადა. 1990-91 წლებში საქართველოში დემოკრატიული არჩევნების ჩატარებისა და ხელისუფლების სათავეში ეროვნული ძალების მოსვლის შემდეგ, ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მოსახლეობას მისცა ნებართვა დაებრუნებინათ მფლობელობასა და სარგებლობაში მათი წინაპრების კუთვნილი მიწები, რაც ქობულეთის რაიონში ძალზე გავრცელებულ მოვლენას წარმოადგენდა. სხვების მსგავსად, მოსარჩელეებმაც დაიბრუნეს მფლობელობაში თავიანთი ბაბუის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც კივის, ნიგოზის, ვაშლის, მსხლის და სხვა კულტურების მოშენება დაიწყეს. 2001 წელს ...-ის გამგეობამ გადაწყვიტა დე-ფაქტო არსებული სიტუაციისათვის გარკვეული იურიდიული სტატუსი მიენიჭებინა და თ. ხ.-ის შვილიშვილების წარმომადგენელს ე. ხ.ს, გამგეობამ იჯარით გადასცა ოდესღაც მათი ბაბუის საკუთრებაში და უკანასკნელი 11 წლის განმავლობაში მათ მფლობელობაში არსებული ორი მიწის ნაკვეთი. იჯარით გაცემული მიწის ნაკვეთების თანამედროვე ნახაზები ზუსტად ემთხვეოდა 1913 წელს თ. ხ.-ზე გაცემული მიწის ნაკვეთების ნახაზებს. საიჯარო ურთიერთობები სამი წლის განმავლობაში გაგრძელდა. ამ ხნის მანძილზე ე. ხ.-ი, სხვა მოსარჩელეების სახელით, რეგულარულად იხდიდა საიჯარო გადასახადს. 2005 წელს ქობულეთის რაიონის გამგეობამ მოულოდნელად უარი უთხრა ე. ხ.-ს საიჯარო ურთიერთობების გაგრძელებაზე. 23.05.05წ. ქობულეთის რაიონის გამგეობამ აცნობა ხ.-ებს მიწის მართვის სფეროში მოქმედი ყოველგვარი გადაწყვეტილებების მიღების დროებით შეჩერების თაობაზე. მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ 2005 წელს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ თავის ინტერნეტ საიტზე გამოაქვეყნა საპრივატიზაციოდ გამოტანილი «აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტურისტული და საკურორტო ობიექტების სია», რომელშიც მე-6 ნომრად შეტანილი იყო «საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სახლი». აღნიშნული დასასვენებელი სახლი სარჩელით მოთხოვნილ ერთ-ერთ მიწის ნაკვეთზე მდებარეობდა, რომლის ტექნიკურ მაჩვენებლებში მითითებული იყო, რომ ობიექტი მდებარეობდა 4.3 ჰა მიწის ნაკვეთზე, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ობიექტის ტერიტორია მთლიანად მოიცავდა და აღემატებოდა მოსარჩელეების მიერ სარჩელით მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთს, რომლის ფართობიც 3.35 ჰა იყო. მოსარჩელეებმა სასარჩელო განცხადებას დაურთეს თ. ხ.-ის სხვა კანონით მემკვიდრეების ნოტარიალურად დამოწმებული განცხადებები, რომლებითაც ისინი უარს აცხადებდნენ სარჩელით მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთების მემკვიდრეობით მიღებაზე. საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ აღნიშნული ქონება ჯერ დამოუკიდებელი საქართველოს სახელმწიფოს მფლობელობაში გადავიდა, ხოლო შემდეგ, ხელისუფლების ნებართვით, ის მოსარჩელეებმა დაიკავეს. უფრო მეტიც, რამდენიმე წლის წინ ქობულეთის რაიონის გამგეობა დათანხმდა მოსარჩელეების თხოვნას, გაეფორმებინა საიჯარო ხელშეკრულება ამ სარჩელით მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთებზე. საქართველოს სახელმწიფოს აღნიშნულ ქონებაზე საკუთრება არასდროს შეუძენია, რადგან არ განუხორციელებია უძრავ ნივთებზე საკუთრების შეძენის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით დადგენილი წესი. საქართველოს სახელმწიფოს ასევე არ განუხორციელებია აუცილებლობით ან გადაუდებელი აუცილებლობით გამოწვეული საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის ქონების ჩამორთმევა იმ წესების მიხედვით, რომლებსაც «საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის გადაუდებელი აუცილებლობისას საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონი ან «აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ» საქართველოს კანონი ითვალისწინებდა. ამის მიუხედავად, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ საპრივატიზაციო ობიექტების სიაში შეიტანა «საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დასასვენებელი სახლი», რომელიც სარჩელით მოთხოვნილ ერთ-ერთ მიწის ნაკვეთზე მდებარეობდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ საპრივატიზაციოდ გამოიტანა მოსარჩელეების ბაბუის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი. მოსარჩელეები დიდი ხნის მანძილზე ფლობდნენ და მართავდნენ ფაქტობრივად თავიანთი ბაბუის სამკვიდრო ქონებას, რადგან დაადასტურეს სამკვიდროს მიღება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად. ვინაიდან მოსარჩელეები ფაქტობრივად შეუდგნენ სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლებოდა, რომ მათ მთლიანად მიიღეს სამკვიდრო. სხვაგვარად ისინი ვერც მოიქცეოდნენ, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 1435-ე მუხლი კრძალავს სამკვიდროს ნაწილობრივ მიღებას და მას შემდეგ, რაც მიიღეს სამკვიდრო, მოსარჩელეები მისი მესაკუთრეები გახდნენ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად: «მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება». მოსარჩელეების აზრით, როგორც სარჩელით მოთხოვნილი ქონების მესაკუთრეები, უფლებამოსილნი იყვნენ, მოეთხოვათ თავიანთი უფლებების აღიარება და სახელმწიფოს უკანონო მფლობელობაში არსებული ქონების გამოთხოვა.

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 09.02.06წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებს თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებს და ნ. ჯ.-ს უარი ეთქვათ საკუთრების რესტიტუციის შესახებ სარჩელზე, ქობულეთის რაიონის სოფ. ...-ში მდებარე ორი მიწის ნაკვეთის დაბრუნებისა და თანამესაკუთრეებად ცნობის შესახებ უსაფუძვლობისა და სასამართლოსთვის მიმართვის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელე მხარემ, იმის დასადასტურებლად, რომ მათ მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთები მათი - ბაბუის თ. ხ.-ის საკუთრება იყო, წარმოადგინეს სახელმწიფო არქივში არსებული 26.05.1913წ. გაცემული მიწის ნაკვეთის გეგმები, რაც კანონმდებლობით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების დამადასტურებელ საბუთს არ წარმოადგენს. მოსარჩელე მხარემ სასამართლოს ასევე ვერ წარუდგინა რაიმე მტკიცებულება, თუ როდის და რა მიზეზით გამოვიდა მიწის ნაკვეთები თ. ხ.-ის მფლობელობიდან და მხოლოდ ის ფაქტი, რომ საქართველოში 1921 წელს დამყარდა ბოლშევიკური რეჟიმი, რომელიც არ ცნობდა კერძო საკუთრებას მიწაზე, არ გამოდგებოდა მტკიცებულებად, რომ თ. ხ.-ს მისი ნების საწინააღმდეგოდ ჩამოერთვა ქონება, მათ შორის, სადავო მიწის ნაკვეთებისა. სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ მოსარჩელეთა ბაბუა თ. ხ.-ი იყო რეპრესირებული 1937 წელს და იგი გარდაიცვალა 1940 წელს. «საქართველოს მოქალაქეთა პოლიტიკური რეპრესიის მსხვერპლად აღიარებისა და რეპრესირებულთა სოციალური დაცვის შესახებ» 1997 წლის დეკემბრის კანონის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, რეაბილიტირებული პირის ქონებრივი უფლებების აღდგენის წესი განისაზღვრება ცალკე კანონით, რომელიც ჯერ კიდევ არ არის მიღებული. სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ აწ გარდაცვლილმა თ. ხ.-მა, მისი გარდაცვალების შემდეგ მისმა შვილებმა, რომლებიც იყვნენ მოსარჩელეების მშობლები ან თვით მოსარჩელეებმა კანონით გათვალისწინებულ ვადაში მიმართეს სასამართლოს მათი დარღვეული უფლებების დასაცავად. მოსარჩელე მხარეს გაშვებული აქვს სასამართლოსათვის მიმართვის ხანდაზმულობის ვადა, როგორც ადრე მოქმედი, ასევე ამჟამად მოქმედი კანონმდებლობით. ამასთან, სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელე ე. ხ.-ს 2000-2002 წლებში სოფ. ...-ის საკრებულოსთან ჰქონდა გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულება მიწის ნაკვეთებზე 1 წლის ვადით, რაც საკუთრების უფლებას არ წარმოშობს და აღნიშნულის საფუძველზე დროებით სარგებლობაში ჰქონდა გადაცემული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა.

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 09.02.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებმა და ნ. ჯ.-მ, რომლებმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და მათი სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 05.04.07წ. განჩინებით თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის წარმომადგენლის - ა. ბ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 09.02.06წ. გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სარჩელზე დართული მიწის ნაკვეთების გეგმით, რომელიც გაცემულია 1913 წელს, სადავო ნაკვეთები იყო მოსარჩელეთა ბაბუის თ. ხ.-ის, რომლებიც შემდგომ იჯარით ჰქონდათ აღებული მოსარჩელეებს. 26.05.1913წ. გაცემული მიწის ნაკვეთის გეგმა არ წარმოადგენდა საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტს. ამდენად, სადავო ნაკვეთი ვერ ჩაითვლებოდა მოსარჩელეთა ბაბუის საკუთრებად, რის გამოც, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სარჩელი უსაფუძვლო იყო. ამასთან, სარჩელი ხანდაზმულიცაა, თანახმად 1923 წლის სამოქალაქო კოდექსის 41-ე და 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 75-ე მუხლებისა. გარდა ამისა, სადავო ნაკვეთი არ ყოფილა მოსარჩელეთა სამკვიდრო მასაში.

თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-სბმა და ნ. ჯ.-მ 14.05.07წ. საკასაციო საჩივრით მიმართეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 05.04.07წ. განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორებმა მიუთითეს, რომ სასამართლომ საერთოდ არ ისურვა აეხსნა, რის საფუძველზე დაასკვნა, რომ 26.05.1913წ. გაცემული მიწის ნაკვეთის გეგმა არ წარმოადგენდა საკუთრების დამადასტურებელ დოკუმენტს. შესაბამისად, სასამართლოს ამგვარი შეფასება უსაფუძვლო, დაუსაბუთებელი და თვითნებურია. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად: «სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ». საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად: «გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა». სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რადგან არ უზრუნველყო სასამართლო სხდომაზე მიწის ნაკვეთის გეგმის ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვა, ამავე კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რადგან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში არ ჩამოაყალიბა მოსაზრებანი, რომლებითაც უარყო ზემოაღნიშნული მტკიცებულება. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს ჯეროვნად რომ ემსჯელა აღიშნულ მტკიცებულებაზე და ადეკვატური შეფასება მიეცა მისთვის, დადგენილად მიიჩნევდა სადავო მიწის ნაკვეთზე თ. ხ.-ის საკუთრების ფაქტს და შესაბამისად, საქმეზე სწორ გადაწყვეტილებას გამოიტანდა. ხანდაზმულობის საკითხთან დაკავშირებით კასატორებმა მიუთითეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსი და 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსი და აღნიშნულ დოკუმენტებზე დაყრდნობით ჩათვალა მოთხოვნა ხანდაზმულად, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» და «ბ» პუნქტები. სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს მოქმედი კონსტიტუციის 21-ე მუხლი, საქართველოს 1921 წლის კონსტიტუციის 114-ე მუხლი, 1991 წლის 9 აპრილის საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი, საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებები, მათ შორის, ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის პირველი ოქმის პირველი მუხლი, საქართველოს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი, ამ უკანასკნელის 1505-ე მუხლის პირველი და 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილები. «სამკვიდრო მასაზე» მსჯელობისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა და სწორად განემარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმადაც: «სამკვიდრო (სამკვიდრო ქონება) შეიცავს მამკვიდრებლის როგორც ქონებრივი უფლებების, ისე მოვალეობების ერთობლიობას, რომელიც მას ჰქონდა სიკვდილის მომენტისათვის». თ. ხ.-ს სადავო მიწის ნაკვეთი ჩამოართვეს უკანონოდ, ძალადობრივად, რის გამოც ეს ნივთი, მართალია, გამოვიდა მისი მფლობელობიდან, მაგრამ საკუთრება ამ ნივთზე მას არ დაუკარგავს. შესაბამისად, მას არ დაუკარგავს მოთხოვნა, რათა უკანონო მფლობელს დაებრუნებინა მისთვის მისი ნივთი. ასეთი მოთხოვნის უფლება მას არ დაუკარგავს არც სიცოცხლეში და არც სიკვდილის მომენტისათვის, რის გამოც მოთხოვნის უფლება შევიდა «სამკვიდრო მასაში» და აქედან გამომდინარე, კანონით მემკვიდრეობის წესის შესაბამისად გადავიდა მის მემკვიდრეებზე. კასატორთა აზრით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებუილი განჩინება დისკრიმინაციულია, რადგან თუ ერთსა და იმავე სიტუაციაში სახელმწიფო სხვადასხვა ადამიანებს სხვადასხვაგვარად ეპყრობა, ეს ნიშნავს, რომ ის მათ ერთმანეთისაგან განასხვავებს, რაც აკრძალულია, როგორც საქართველოს კონსტიტუციის, ისე საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებითა და შეთანხმებებით. საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით კასატორებმა განმარტეს, რომ საკასაციო საჩივარში მოცემული მსჯელობა ფუნდამენტურ სამართლებრივ საკითხებზე, როგორებიცაა 1921 წლის კონსტიტუციის მოქმედების უწყვეტობა, 09.04.1991წ. აქტით 1921-1991 წლებს შორის პერიოდში საქართველოში გაბატონებული უცხო ქვეყნის საოკუპაციო რეჟიმის აქტებისა და მოქმედებების კანონიერება, უძრავ ნივთებთან დაკავშირებით საქართველოს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესების – მათ შორის სასარჩელო ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით – პრიორიტეტულობა, მოთხოვნების, როგორც ქონებრივი უფლებების სამკვიდრო მასაში შესვლა და სხვა ისეთ სამართლებრივ პრობლემებს ეხება, რომლებზედაც საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ უნდა იმსჯელოს, რათა ამით ხელი შეუწყოს როგორც სამართლის განვითარებას, ისე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას. საქართველოს სხვადასხვა სასამართლოებს სრულიად განსხვავებული მიდგომა აქვთ კომუნისტური მმართველობის დროს უკანონოდ ჩამორთმეული ქონების დაბრუნებასთან დაკავშირებული მოთხოვნების მიმართ. საქართველოს უზენაეს სასამართლოს შეუძლია და მოვალეა, გადაწყვიტოს, თუ რომელი მიდგომა შეესაბამება ყველაზე მეტად საქართველოს კონსტიტუციას, ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართლის აქტებს, რომლებიც საქართველოში უშუალოდ მოქმედ სამართალს წარმოადგენს, აგრეთვე საქართველოს მოქმედ სამოქალაქო კანონმდებლობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 14.06.07წ. განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივარ., მხარეებს უფლება მიეცათ, აღნიშნული განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 14.06.07წ. განჩინების შესაბამისად, 28.06.07წ. კასატორების წარმომადგენელმა ა. ბ.-მ და 02.07.07წ. ე. ხ.-მა წარმოადგინეს მოსაზრებები და მიუთითეს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს მიჩნეული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «ა» და «გ» ქვეპუნქტების შესაბამისად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ., ე., ჯ., ს., თ. ხ.-ებისა და ნ. ჯ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. კასატორებს სოლიდარულად დაეკისროთ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 90 ლარის გადახდა.

1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.