¹ბს-522-500(2კ-08) 10 ივლისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 17 ივნისს ი/მ “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ 2003 წლის 23 ოქტომბრის ¹1-11/6804 და 2003 წლის 20 ნოემბრის ¹1-111/7365 შეტყობინებებით გააუქმა მის მიერ სხვადასხვა დროს ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული ჩათვლები. ი/მ ,,.....” შპს ,,.....” და შპს ,,....” შეიძინა 498,5 ტონა (9970 ტომარა) შაქარი, რაზედაც გამოიწერა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები _ სერია აა-70, ¹076709, ¹181078, ¹081014, ¹091012, ¹078302, ¹078192, ¹076792, ¹076779, სერია აა-68, ¹016212, ¹016137, ¹016471, ¹017192, ¹017184, ¹086912 და მათზე გადახდილ იქნა დამატებული ღირებულების გადასახადი 38714,52 ლარის ოდენობით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 96-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შესაბამისად. წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების თანახმად, დასაბეგრ ოპერაციებზე გადახდილი იყო დღგ-ს ჩასათვლელი თანხა, რაც დასტურდებოდა ბათუმისა და ხელვაჩაურის საგადასახადო ინსპექციების 2003 წლის 17 ნოემბრის ¹935 და 2004 წლის 8 იანვრის ¹01-059 ცნობებით. აღნიშნული ცნობებიდან ირკვეოდა, რომ შპს ,,ლომსა” და შპს ,,აისი XXI-ს” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება სრულად ჰქონდათ მოხდენილი, ზემოთ მითითებული ანგარიშ-ფაქტურების თითო პირი კი გადაგზავნილი იყო საგადასახადო დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურში. ამდენად, გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას არ ჰქონდა რაიმე საფუძველი, მოსარჩელისთვის გაეუქმებინა დღგ-ს ჩათვლები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 23 ოქტომბრის ¹1-11/6804 და 2003 წლის 20 ნოემბრის ¹1-111/7365 შეტყობინებების იმ ნაწილში ბათილად ცნობა, რომელიც შეეხებოდა ზემოხსენებული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დღგ-ს ჩათვლების გაუქმებას; დღგ-ს ჩათვლების აღდგენა 38714,52 ლარის ოდენობით; საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, აღნიშნული შეტყობინებების მოქმედების შეჩერება გასაჩივრებულ ნაწილში.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც ი/მ “.....” გაუუქმდა ¹017192, ¹181078, ¹017184, ¹081014, ¹091012 და ¹086912 ანგარიშ-ფაქტურებით განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლები და გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას დაევალა სერია აა-70, ¹076709, ¹181078, ¹081014, ¹091012, ¹078302, ¹078192, ¹076792, ¹076779, სერია აა-68, ¹016212, ¹016137, ¹016471, ¹017192, ¹017184, ¹086912 ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით გადახდილი დღგ-ს თანხის ჩათვლა 38714,52 ლარის ოდენობით.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამ შემთხვევაში დღგ-ს თანხის გადახდა დასტურებოდა შპს ,,....” და შპს ,,....” გაცემული შესაბამისი ცნობებით, რომელთა თანახმად, პროდუქციის მიმწოდებლებს ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება სრულად ჰქონდათ მოხდენილი და ანგარიშ-ფაქტურების თითო პირი გაგზავნილი საგადასახადო დეპარტამენტის მონიტორინგის სამსახურში. შესაბამისად, ბიუჯეტშიც შევიდა დღგ-ს თანხა, მაგრამ აჭარის ა/რ-დან ცენტრალურ ბიუჯეტში ამ თანხის გადაურიცხველობა არ იყო მოსარჩელის მიზეზით გამოწვეული.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი, ბათუმის საოლქო საგადასახადო ინსპექცია, ხელვაჩაურის საგადასახადო ინსპექცია, შპს “ლომი” და შპს “აისი XXI”.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის საოქმო განჩინებით გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექცია შეიცვალა გორის საგადასახადო ინსპექციით, ხოლო ხელვაჩაურის საგადასახადო ინსპექცია _ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინებით გორის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელთაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და გორის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინება ი/მ ,,...." შპს ,,....” ნაწარმოებ სასაქონლო ოპერაციებზე დღგ-ს აღდგენის თაობაზე და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს; დანარჩენ ნაწილში თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 თებერვლის განჩინება დარჩა უცვლელად.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე ი/მ “....” მოითხოვა გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 23 ოქტომბრის ¹1-11/6804 და 2003 წლის 20 ნოემბრის ¹1-11/7365 შეტყობინებების ბათილად ცნობა, რომელიც შეეხებოდა შპს ,,.....", სერია აა-70, ¹076709, ¹181078, ¹081014, ¹081012, ¹078302, ¹078199, ¹076792, ¹076779 და შპს ,,....” სერია აა-68, ¹016212, ¹016137, ¹016471, ¹017192, ¹017184 და ¹016912 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დღგ-ს გაუქმებული ჩათვლების აღდგენას და ამის საფუძველზე, გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის დავალდებულება, მიეღო გადაწყვეტილება გადახდილი 38714,52 ლარის დღგ-ს ჩათვლების შესახებ.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 16 თებერვლის ¹01-11-220 შეტყობინებით არ დასტურდებოდა, რომ შპს ,,აისი XXI-ს” შემდეგი ანგარიშ-ფაქტურებით _ სერია აა-68, ¹016212, ¹016137, ¹016471, ¹017192, ¹017184, ¹016912 ბიუჯეტთან ნაწარმოები ჰქონდა ანგარიშსწორება, რაც არ ასახულა შესაბამის საგადასახადო ორგანოში. პირიქით, ხსენებული შეტყობინებიდან ირკვეოდა, რომ შპს ,,აისი XXI-ის” საერთო დავალიანება ბიუჯეტთან მიმართებაში შეადგენდა 175149 ლარს. ისეთ ვითარებაში, როცა სააპელაციო სასამართლოს არ ჰქონდა დადგენილი, კონკრეტულად შპს ,,აისი XXI-ის" მიერ ი/მ ,,...." ნაწარმოები სასაქონლო ოპერაციებით წარმოშობილი დღგ-ს თანხები გადახდილი იყო თუ არა ბიუჯეტში, მით უმეტეს, რომ მას სადავოდ ხდიდნენ საგადასახადო დეპარტამენტი და გორის საგადასახადო ინსპექცია ამ საქმის ყველა ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს ,,....” მიმართებაში სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (ძველი რედაქცია) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ამ ნაწილის მეორე პირობის (დღგ-ს თანხა მიმწოდებლის (გამყიდველის) მიერ გადახდილი უნდა ყოფილიყო სახელმწიფო ბიუჯეტში) არსებობა არ იყო უტყუარად დადგენილი საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, იმის თაობაზე, რომ შპს ,,....” ნაწარმოები ჰქონდა ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დღგ-ს ნაწილში, სადავო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით. აღნიშნული გარემოებების გარკვევის შემდეგ, სააპელაციო სასამართლოს იმავე კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის, 114-ე და 116-ე მუხლების შესაბამისად, უნდა ემსჯელა და გადაეწყვიტა შპს ,,....” მიმართებაში ი/მ ,,....” მოთხოვნის საფუძვლიანობის შესახებ, დღგ-ს ჩათვლასთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 ივნისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმისა და ხელვაჩაურის საგადასახადო ინსპექციები _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციით, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექცია _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექციით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ, როგორც ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 ნოემბრის ¹88668 ცნობიდან ირკვეოდა, შპს ,,აისი XXI-ს” დროულად ჰქონდა წარდგენილი სადავო ანგარიშ-ფაქტურები ბათუმის საგადასახადო ინსპექციაში და ნაწარმოები ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება დღგ-ს ნაწილში, კერძოდ, 2003 წლის განმავლობაში მას ბიუჯეტში გადახდილი ჰქონდა 64961 ლარი, მოცემულ შემთხვევაში კი გორის საგადასახადო ინსპექცია ი/მ ,,....” ედავებოდა 16526,52 ლარს დღგ-ს სახით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ამავე სასამართლოს არაერთი მცდელობის მიუხედავად, არც შემოსავლების სამსახურს და არც გორის საგადასახადო ინსპექციას არ წარმოუდგენია სასამართლოსათვის კონკრეტული ინფორმაცია იმის შესახებ, შპს ,,....” მიერ 2003 წლის განმავლობაში დღგ-ს სახით გადახდილ 64961 ლარში იგულისხმებოდა თუ არა ხსენებული ანგარიშ-ფაქტურებით გათვალისწინებული თანხებიც (ჯამში 16526,52 ლარი). ამ შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი საგადასახადო ინსპექციას უნდა დაკისრებოდა, რადგან ი/მ ,,.....” არანაირი სამართლებრივი და ტექნიკური შესაძლებლობები არ გააჩნდა, ერთმანეთისაგან გაემიჯნა, შპს ,,.....” მიერ 2003 წლის განმავლობაში დღგ-ს სახით გადახდილ 64961 ლარში კონკრეტულად რომელი ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით იყო გადახდილი თანხა ბიუჯეტში. ამავე დროს, საგადასახადო ინსპექციას სრული შესაძლებლობა ჰქონდა, მოეხდინა იდენტიფიცირება, თუ კონკრეტულად, რომელი ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით იყო გადახდილი თანხა ბიუჯეტში. ამრიგად, ნათელი იყო, რომ, რადგან შპს ,,....” მიერ 2003 წლის განმავლობაში დღგ-ს სახით გადახდილ იქნა 64961 ლარი, შესაბამისად, ი/მ ,,....” გორის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას არ უნდა გაეუქმებინა დღგ-ს განხორციელებული ჩათვლები და პირიქით, უნდა ჩაეთვალა მისთვის საქონლის მიმწოდებლისათვის (შპს “აისი XXI-თვის”) გადახდილი დღგ-ს თანხები. უსაფუძვლო იყო აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სარჩელი ხანდაზმული იყო, რადგან იგი აღძრულ იქნა 2004 წლის 17 ივნისს _ იმ დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 256-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გათვალისწინებულ ვადაში. საქმეში წარმოდგენილი იყო სასაქონლო ზედნადებები და სალაროს შემოსავლის ორდერები, რომლებითაც დგინდებოდა, რომ ი/მ ,,....” შპს ,,....” ნაწარმოები ჰქონდა რეალური და არა უსაქონლო (ფიქტიური) ოპერაციები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო დეპარტამენტის მხრიდან ჩათვლის გაუქმების შესახებ წერილობითი მითითების გამოცემის სამართლებრივ საფუძველს საქართველოს ზოგადი ადმინიტსრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2, მე-6, 114-ე, 115-ე და 118-ე მუხლები. დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ითვლება, როცა დღგ-ს თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებდა იმავე კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი. ნაწარმოები ოპერაციების დროს გადასახადის თანხის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტში განისაზღვრებოდა ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონით და მხოლოდ ამ კანონის მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ ჩაითვლებოდა დღგ-ს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად, კერძოდ, ამავე კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავდა, რომ ბიუჯეტების ყველა შემოსავალი უნდა ასახულიყო ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე და დაუშვებელი იყო ბიუჯეტების შემოსავლებში თანხების ასახვა, როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციული ბანკების შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა და არ გამოიკვლია ის გარემოება, რომ შპს ,,აისი XXI-ს” შემდეგი ანგარიშ-ფაქტურებით _ სერია აა-68, ¹016212, ¹016137, ¹016471, ¹017192, ¹017184, ¹016912, თანხით _ 16526,52 ლარი, ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ აქვს ნაწარმოები, რაც ირკვევა შპს ,,აისი XXI-ის” დღგ-ს პირადი აღრიცხვის ბარათიდან, კერძოდ, ი/მ “.....” სადავო ანგარიშ-ფაქტურებით შპს ,,....” პირველი შესყიდვა მოახდინა 2003 წლის ივლისში, რომლის დეკლარირების პერიოდში _ 2003 წლის აგვისტოსთვის გამყიდველს გააჩნდა ბიუჯეტის დავალიანება _ 98835 ლარი, ხოლო იმავე წლის ბოლოს მას დავალიანება კი არ შეუმცირდა, არამედ გაეზარდა. ამდენად, შეიძლება დავასკვნათ, რომ ი/მ “.....” გამოწერილ სადავო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე შპს ,,....” დღგ-ს თანხები არა აქვს გადახდილი. ამასთან, საგადასახადო დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს შესაბამისი საოქმო გადაწყვეტილებით დღგ-ს ჩასათვლელი თანხის განსაზღვრის თაობაზე, თუ საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) გამყიდველს გააჩნია დღგ-ს დავალიანება, როგორც ოპერაციის განხორციელების პერიოდისათვის, ასევე შემდგომ პერიოდშიც, ამ შემთხვევაში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი) 114-ე მუხლის შესაბამისად, საქონლის მყიდველს ჩათვლები უუქმდება, მოცემულ შემთხვევაში კი შპს ,,.....” გააჩნდა დღგ-ს დავალიანება, როგორც ოპერაციის განხორციელების პერიოდისათვის, ისე შემდგომ პერიოდშიც, აგრეთვე, ი/მ “....” ვერ წარმოადგინა საქონლის გამყიდველის მიერ ბიუჯეტში დღგ-ს გადახდის დამადასტურებელი საგადასახადო დავალება, სადაც მითითებული იქნებოდა სადავო ანგარიშ-ფაქტურების ნომრები. აღნიშნული ინფორმაცია ინახება მხოლოდ საქონლის გამყიდველთან. სააპელაციო სასამართლოს კი შეეძლო გამოეთხოვა მტკიცებულებები ყველა მხარისაგან, რის შემდეგაც უნდა გამოეტანა შესაბამისი გადაწყვეტილება, რაც არ გაუკეთებია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისისა და 13 ივნისის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 13 მაისისა და 13 ივნისის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 3 ივლისამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.