¹ბს-523-501(კ-08) 15 ოქტომბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მარიამ ცისკაძე, ლევან მურუსიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

15.06.07წ. ზ. პ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 20.02.07წ., სისხლის სამართლის კოდექსში 01.01.07წ. შესული ცვლილების შესაბამისად, საქართვეოლს გენერალურმა პროკურატურამ შეწყვიტა წინასწარი გამოძიება და სისხლისსამართლებრივი დევნა ზ. პ-ის მიმართ და საქმის მასალები სათანადო რეაგირებისათვის გადასცა საბაჟო ორგანოს. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო ,,....” საბაჟო გამშვები პუნქტის ,,....” უფროსის ინსპექტორის 09.05.07წ. ¹001084 სამართალდარღვევის ოქმით ზ. პ-ს ჯარიმის სახით შეეფარდა საქონლის საბაჟო ღირებულების 100%-ის გადახდა ან/და სატრანსპორტო საშუალების ან საქონლის უსასყიდლოდ ჩამორთმევა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რეგიონალური საბაჟო ,,....” უფროსის მოადგილის 08.06.07წ. ¹2026 საბაჟო შეტყობინებით ზ. პ-ს დაეკისრა 14442 ლარის ჯარიმის გადახდა. სამართალდამრღვევს ჩამოერთვა 14442 ლარის ღირებულების სხვადასხვა დასახელების საქონელი და ავტომობილი ,,ნეოპლან 116”. მოსარჩელემ თავისი სამართლებრივი შედეგით რეგიონალური საბაჟო ,,....” უფროსის მოადგილის 08.06.07წ. საბაჟო შეტყობინების ბათილად ცნობა და ჩამორთმეული საქონლისა და ავტობუსი ,,....” დაბრუნება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.09.07წ. გადაწყვეტილებით ზ. პ-ის სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილი იყო არაუფლებამოსილი პირის მიერ. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამართალდარღვევის ოქმისა და საბაჟო შეტყობინების მიღების დროს დაცული იყო როგორც ფორმალური, ისე მატერიალური კანონმდებლობის მოთხოვნები. საბაჟო კოდექსის 235-ე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, საბაჟო უფროსი ან მისი მოადგილე სამართალდარღვევის ოქმის შედგენიდან 30 დღის ვადაში იღებდა გადაწყვეტილებას, რომელიც ფორმდებოდა საბაჟო შეტყობინებით. საბაჟო შეტყობინებაში ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრების ვადისა და წესის მიუთითებლობა არ ქმნიდა სადავო აქტის ბათილობის საფუძველს. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელეს ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა უნდა დაკისრებოდა 2007 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის 192-ე მუხლის შესაბამისად. სასამართლოს განმარტებით ზ. პ-ს პასუხისმგებლობა დაეკისრა სამართალდარღვევის დროს მოქმედი საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის შესაბამისად, ხოლო 01.01.07წ. სისხლის სამართლის კოდექსში ცვლილებების შეტანის გამო პ-ის ბრალდების საქმის მასალები სათანადო რეაგირებისათვის გადაეცა საბაჟო ორგანოს, ვინაიდან ახალმა კანონმა გააუქმა მის მიერ ჩადენილი ქმედების დანაშაულებრიობა. საბაჟო კოდექსის 242-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, საბაჟო ორგანოს უფლებამოსილი პირის თანხმობის გარეშე ან საბაჟო კონტროლის გვერდის ავლით არადეკლარირებული საქონლის მიერ საქართველოს საბაჟო საზღვრის გადაკვეთა იწვევდა დაჯარიმებას ამ საქონელზე გადასახდელი იმპორტის გადასახდელი თანხის 100%-ის ოდენობით ან/და საბაჟო სამართალდარღვევის სატრანსპორტო საშუალების და საქონლის უსასყიდლოდ ჩამორთმევას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.09.07წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. პ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.03.08წ. გადაწყვეტილებით ზ. პ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.09.07წ. გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ბათილად იქნა ცნობილი 08.06.07წ. ¹2026 საბაჟო შეტყობინება სატრანსპორტო საშუალება ,,....” ჩამორთმევის ნაწილში. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 29-ე მუხლი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გადაწყვეტილება არ იყო იურიდიულად საკმაოდ დასაბუთებული. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სამგზავრო ავტობუსი ,,....” მფლობელია უ. ბ-ი, რომელსაც ჩადენილ სამართალდარღვევასთან კავშირი არ აქვს. იგი წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლით გათვალისწინებულ მესაკუთრეს და ხსენებული ნივთის ჩამორთმევით ილახება საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით აღიარებული საკუთრების უფლება. ვინაიდან კონფისკაციას დაქვემდებარებული სამგზავრო ავტობუსი ,,....” არ იყო სამართალდარღვევის სუბიექტის ქონება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნივთი უნდა დაჰბრუნებოდა მის კანონიერ მესაკუთრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.03.08წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს საბაჟო კოდექსის 242-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა. მოცემულ შემთხვევაში ზ. პ-მა სატრანსპორტო საშუალება გამოიყენა საბაჟო სამართალდარღვევის იარაღად. ზ. პ-ის შეფარდებული სანქცია შესაბამისობაშია მის მიერ ჩადენილი სამართალდარღვევისთვის გამოყენებულ პასუხისმგებლობის ზომასთან, სამართალდარღვევის სახისა და ხასიათის გათვალისწინებით. კასატორის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო ავტობუსი ,,....” მფლობელის დადგენის გარეშე. საქმეზე უტყუარად არ დგინდებოდა სადავო ქონებაზე მესამე პირის საკუთრების უფლების არსებობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.