¹ბს-535-511(კ-07) 19 სექტემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2002 წლის 1 მაისს ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ი/მ ,,რ. ბ.-ის" მიმართ და მოითხოვა ი/მ რ. ბ.-სათვის ვადაგადაცილებული საბიუჯეტო დავალიანების _ 37253,9 ლარის დაკისრება.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ რ. ბ.-ე, საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის შესაბამისად, ირიცხებოდა გადამხდელად ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში და ითვლებოდა ანგარიშვალდებულად ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის წინაშე. სარჩელის აღძვრის დროისათვის მას სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელი ჰქონდა 37253.9 ლარი, მათ შორის _ ძირითადი 13790,50 ლარი, ხოლო საურავი - 23463,40 ლარი. საგადასახადო კოდექსის 244.1. და 244.2. მუხლების საფუძველზე, გადამხდელის მთელი ქონების მიმართ სახელმწიფოს სასარგებლოდ გირავნობისა და იპოთეკის უფლების შესახებ განცხადება რეგისტრირებულ იქნა 2001 წლის 19 ნოემბერს ქუთაისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიულ სამსახურსა და ქ. ქუთაისის მიწის მართვის სამმართველოში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ი/მ ,,რ. ბ.-ს” ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 37253,9 ლარის, მათ შორის, ძირითადი – 13790.50, საურავი – 23463,40 ლარის გადახდა.

მოპასუხე რ. ბ.-მ შეგებებული სარჩელით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში, რომლითაც მოითხოვა საგადასახადო ინსპექციის 26.12.2000წ. აქტის გაუქმება.

შეგებებული სარჩელის ავტორი სარჩელში მიუთითებდა, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 13.12.2000წ. ბრძანებით საგადასახადო ინსპექციის კონტროლის განყოფილების საგადასახადო ინსპექტორებმა, საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს ოპერატიული სამსახურის იმერეთის რეგიონალური სამმართველოს 24.06.2000წ. ¹17-03/231 მიმართვით წარმოდგენილი მასალების საფუძველზე, შეამოწმეს ი/მ ,,რ. ბ.-ის" სამეწარმეო საქმიანობის ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება, რაზეც კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით შედგა აქტი. საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, დაბეგვრისას გამოიყენებოდა საგადასახადო კანონმდებლობის ის აქტები, რაც მოქმედებდა საგადასახადო ვალდებულებების წარმოშობის დროისათვის, ხოლო ამავე კოდექსის მე-6 მუხლით საგადასახადო კანონმდებლობის აქტებს არ ჰქონდა უკუქცევითი ძალა, თუ შესაბამისი ნორმატიული აქტით სხვა რამ არ იყო დადგენილი.

გასაჩივრებული აქტით რ. ბ.-ს უკანონოდ დაეკისრა თანხის გადახდა, რამდენადაც საგადასახადო კოდექსი ძალაში შევიდა 1997 წლის 1 იანვრიდან, ხოლო აქტის შედგენისას გამოყენებულ იქნა საგადასახადო კოდექსის 42-ე მუხლი, რომელიც ძალაში შესული იყო 1998 წლის 1 იანვრიდან. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მის მიერ განხორციელებული საქმიანობის პერიოდში პროდუქციის შემოტანისა და შემდგომ მისი რეალიზაციისათვის დასაბეგრი თანხის რაოდენობაზე ვერ გავრცელდებოდა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი მუხლები. ამასთან, საგანგებო ლეგიონის ¹5 განყოფილების მიერ ჩატარდა მოკვლევა, რომლის დასკვნითაც, მას არანაირი საბიუჯეტო დავალიანება არ გააჩნდა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილებით ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სარჩელი დაკმაყოფილდა; რ. ბ.-ს დაეკისრა 37253,90 ლარის გადახდა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სასარგებლოდ; რ. ბ.-ის შეგებებული სარჩელი საგადასახადო ინსპექციის 26.12.2000წ. აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის მოტივით.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ბ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 4 მაისის განჩინებით ი/მ ,,რ. ბ.-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ ,,რ. ბ.-მ”.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 4 მაისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმასა და მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით ი/მ ,,რ. ბ.-ის” საკასაციო საჩივრი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 4 მაისის განჩინება და საქმე არსებითი განხილვისათვის გადაეგზავნა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,რ. ბ.-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება; ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ი/მ “რ. ბ.-ის” შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2000 წლის 26 დეკემბრის აქტი.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 4.4. და 2005 წლის საგადასახადო კოდექსის 2.2. მუხლების მიხედვით, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენებოდა საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის ოფიციალურად გამოქვეყნებული და ძალაში შესული ის ნორმატიული აქტები, რაც მოქმედებდა საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დროისათვის შესაბამისად, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2000 წლის 13 დეკემბრის აქტით რ. ბ.-ს გადასახადი დაეკისრა 1995-1996 წლებსა და 1997 წლის იანვარში განხორციელებული სამეწარმეო საქმიანობისთვის. ამდენად, სადავო სამართალურთიერთობები წარმოშობილი იყო 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის ძალაში შესვლამდე, ხოლო საგადასახადო კოდექსის 4.6. მუხლის მიხედვით, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტებს უკუქცევითი ძალა არ ჰქონდა, თუ შესაბამისი ნორმატიული აქტით სხვა რამ არ იყო დადგენილი. სადავო აქტებით რ. ბ.-ს დაეკისრა ეკონომიკური საქმიანობისა და საშემოსავლო გადასახადების გადახდა. აღნიშნულ დროს მოქმედი “სავაჭრო საწარმოებისა და ორგანიზაციების დროებითი საფირმო გადასახადის შესახებ” საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 26 დეკემბრის ბრძანებულებაში 1995 წლის 6 მაისის ¹157 ბრძანებულებით შეტანილი ცვლილებების თანახმად, რესპუბლიკის მთელ ტერიტორიაზე განლაგებული სავაჭრო, საყოფაცხოვრებო და ინდივიდუალური მეწარმეობისათვის მოგების გადასახადების ნაცვლად დაწესდა ფიქსირებული საფირმო გადასახადი მათ მიერ დაკავებული საერთო ფართის მიხედვით. “სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” 1996 წლის კანონის მე-20 მუხლით გაუქმდა სავაჭრო და მომსახურების სფეროს საწარმოებისა და ორგანიზაციებისათვის ხელისუფლებისა და მმართველობის ყველა ტერიტორიული ორგანოს მიერ შემოღებული დროებითი ფიქსირებული გადასახადი და საფირმო გადასახადი დაწესდა მხოლოდ 20კვ/მ-მდე ფართის მქონე საწარმოსათვის. საქართველოს ტერიტორიაზე განლაგებული სავაჭრო და მომსახურების სფეროს საწარმოების, ორგანიზაციებისა და ინდივიდუალური მეწარმისათვის დღგ-სა და მოგების გადასახადების ნაცვლად, მათ მიერ დაკავებული საერთო ფართის მიხედვით, დაწესდა დროებითი ფიქსირებული გადასახადი და მისი ოდენობა განისაზღვრა საწარმოს მიერ დაკავებული ფართის მიხედვით. ეს წესი გაუქმდა “სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” 1997 წლის კანონის 27.2 მუხლით. ასევე, ამ პერიოდში მოქმედი “საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ” კანონი არ ითვალისწინებდა სადავო აქტით დარიცხული ეკონომიკური საქმიანობის გადასახადს, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტით რ. ბ.-ზე დარიცხული იყო გადასახადები 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის მიხედვით, რომელსაც უკუქცევითი ძალა არ ჰქონდა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1 მუხლის “დ” პუნქტის მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადებულიყო, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს. ამასთან, 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 237.1 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს შეეძლო დაერიცხა და გადაესინჯა გადასახადზე დარიცხული თანხის დარიცხვა და გადარიცხვა საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში, სადავო პერიოდი მოიცავდა 1995-1997 წლებს, სარჩელი კი შეტანილი იყო 2002 წლის 1 მაისს, ამ პერიოდში სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 75-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა იყო სამი წელი.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა 2006 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით ი/მ ,,რ. ბ.-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის სარჩელი ცნობილ იქნა დაუშვებლად და ამ სარჩელზე შეწყდა საქმის წარმოება. დაკმაყოფილდა ,,რ. ბ.-ის” შეგებებული სარჩელი. ბათილად იქნა ცნობილი საგადასახადო ინსპექციის 2000 წლის 26 დეკემბრის აქტი.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის შესაბამისად (1997 წლის რედაქცია) საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს თითოეულ გადამხდელს დაარიცხოს კუთვნილი გადასახადი, ამავე კოდექსის 243-ე მუხლი ადგენს დარიცხული გადასახადების უფლებამოსილებას. კერძოდ, გადასახადის დარიცხულ თანხასთან დაკავშირებთ საგადასახადო ორგანოში გასაჩივრების ან სასამართლოში აპელაციის შემთხვევაში გადასახადის დარიცხული თანხა ექვემდებარება გადახდას და შეიძლება გადახდევინებულ იქნეს გასაჩივრების ან აპელაციის მიუხედავად, თუ ზემდგომი ორგანო დავის განხილვის პერიოდში არ აჩერებს დარიცხული გადასახადის გადახდას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო კანონმდებლობის საფუძველზე გააჩნია უფლებამოსილება განახორციელოს დარიცხული გადასახადების ბიუჯეტში იძულებითი გადახდევინება, რაც საგადასახადო ორგანოს პირდაპირი უფლებამოსილებაა. კონკრეტულ შემთხვევაში კი საქმის მასალებით არ დასტურდება საგადასახადო ორგანოს მიერ ამგვარი უფლებამოსილების გამოყენება.

ასკ-ის 2.3 მუხლის შესაბამისად, ,,დაუშვებელია ადმინისტრაციული ორგანოს სარჩელის იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომლის გადაწყვეტა მის უფლებამოსილებას განეკუთვნება”, ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილებას განეკუთვნება სადავო საკითხის გადაწყვეტა, იგი არ არის უფლებამოსილი სარჩელის აღძვრისა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოპასუხისათვის ვადაგადაცილებული საბიუჯეტო დავალიანების დაკისრების ნაწილში ქუთაისის საგადასახადო ინპექციის სარჩელი უწყებრივად სასამართლოს განსჯადი არ არის და შესაბამისად, უნდა შეწყდეს საქმის წარმოება ქუთაისის საგადასაახდო ინსპექციის სარჩელის ნაწილში.

ხოლო რაც შეეხება ი/მ ,,რ. ბ.-ის” შეგებებულ სარჩელს სააპელაციო პალატის განმარტებით, სადავო სამართალურთიერთობები წარმოშობილია 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის ძალაში შესვლამდე. ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის შესაბამისად, კი საგადასახადო კოდექსის ნორმებისათვის უკუქცევითი ძალის მინიჭება დაუშვებელია.

სადავო აქტით ი/მ ,,რ. ბ.-ს” დაეკისრა დღგ-ს ეკონომიკური საქმიანობისა და საშემოსავლო გადასახადების გადახდა. განსახილველ პერიოდში მოქმედი სავაჭრო საწრმოებისა და ორგანიზაციების დროებითი საფირმო გადასახადის შესახებ” საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 26 დეკემბრის ¹405 ბრძანებულებაში შეტანილი ცვლილებების შესაბამისად, რესპუბლიკის ტერიტორიაზე განლაგებული სავაჭრო, საყოფაცხოვრებო და ინდივიდუალური მეწარმეობისათვის მოგების (საშემოსავლო) გადასახადების ნაცვლად დაწესდა ფიქსირებული საფირმო გადასახადი მათ მიერ დაკავებული საერთო ფართის შესაბამისად.

,,1996 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის მე-20 მუხლით გაუქმდა სავაჭრო და მომსახურების სფეროს საწარმოებისა და ორგანიზაციებისათვის ხელისუფლებისა და მართველობის ყველა ტერიტორიული ორგანოს მიერ შემოტანილი დროებით ფიქსირებული გადასახადი და საფირმო გადასახადი დაწესდა მხოლდ 20 კვ.მ ფართის მქონე საწრამოებისათვის. საქართველოს ტერიტორიაზე განლაგებული სავაჭრო და მომსახურების სფეროს საწარმოების, ორგანიზაციების და ინდივიდუალური მეწარმეთათვის დღგ-სა და მოგების (საშემოსავლო) გადასახადების ნაცვლად, მათ მიერ დაკავებული საერთო ფართის მიხედვით, დაწესდა დროებითი ფიქსირებული საფირმო გადასახადები და მისი რაოდენობა განისაზღვრა საწარმოს მიერ დაკავებული ფართის მიხედვით. ის ფაქტი, რომ ი/მ ,,რ. ბ.-ე” იხდიდა ფიქსირებული გადასახადებს დასტურდება საქმეში არსებული ქვითრებით. ეს წესი გაუქმედა ,,1997 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” კანონის 27-ე მუხლის მე-2 პქუნტით. ასევე ამ პერიოდში მოქმედი საგადასახადო სისტემის საფუძვლების შესახებ კანონი არ ითვალისწინებს სადავო აქტით დარიცხული ეკონომიკური საქიანობის გადასახადს.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, სადავო აქტით ი/მ ,,რ. ბ.-ზე” გადასახადები დარიცხულია 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, რომელსაც უკუქცევითი ძალა არა აქვს.

ზაკ-ის (2000 წლის რედაქციით) მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს თუ იგი ეწინააღმდეგაბა კანონის.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საკ-ის 58-ე მუხლის შესაბამისად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დაინტერესებული მხარისათვის ჩაბარება ნიშნავს მისთვის აქტის გადაცემის ან ფოსტით გაგზავნას, რაც უნდა დასტურდებოდეს სათანადო მტკიცებულებით. საქმის მასალებში კი, არ მოიპოვება დასტური იმისა, თუ კონკრეტულად როდის ჩაიბარა მეწარმემ სადავო აქტი.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილებით შეწყვიტა საქმის წარმოება საქართველოს ადმინისტრციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, რაც მოკლებულია ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძველს, ვინაიდან სარჩელი სასამართლოში წარდგენილ იქნა 2002 წლის 1 მაისს, ხოლო ასკ-ის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილი ძალაში შევიდა 2005 წლის 24 ივნისს. შესაბამისად, სარჩელის აღძვრის მომენტისთვის ზემოაღნიშნული ნორმა საერთოდ არ არსებობდა, რის გამოც კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა” და ,,ბ” პუნქტები და 394-ე მუხლის ,,ე” პუნქტი.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მუხედავად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006 წლის 27 ნოემბრის განჩინების მითითებისა, ისე გააუქმა სადავო აქტი, რომ არ უმსჯელია დარიცხული საურავებისა და ჯარიმის რელობაზე, მაშინ როცა ი/მ ,,რ. ბ.-ე” ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მიერ რეგისტრაციაში გატარდა 1995 წლის 26 სექტემბერს 12/1-454 ნომრით, თუმცა, როგორც გადასახადის გადამხდელი, შემოწმების პერიოდისათვის საგადასახადო ინსპექციაში აღრიცხვაზე არ იდგა და საიდენტიფიკაციო ნომერიც მინიჭებული არ ჰქონდა.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 14 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 27 ივნისს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოასვლების სამსახურმა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა, ვინაიდან მათი საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხვნებს.

2007 წლის 28 ივნისს ი/მ ,,რ. ბ.-მ” წარმოადგინა მოსაზრება ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე, რომლითაც ითხოვდა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობას.

2007 წლის 7 ივლისს ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა, იმ მოტივით, რომ იგი აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.