¹ბს-536-512(კ-07) 18 დეკემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ნათია წკეპლაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ვ. ს.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ზ. ს.-ე

მოპასუხეები სარჩელში: 1. ქ. ქობულეთის საკრებულოს გამგეობა; 2. შპს «ქობულეთსერვისი» (ყოფილი კომუნალური სამსახური); 3. ნოტარიუსი მაია კახიძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ არასაცხოვრებელი ფართის ამორიცხვა კომუნალური ფონდიდან, პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 7 ივლისს ზ. ს.-მ სარჩელი აღძრა ქობულეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე ქ. ქობულეთის მერიის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ ქ. ქობულეთში, ...-ს (ყოფილი ...-ის ქუჩა) ¹10-ში მდებარე კერძო სახლი წარმოადგენდა მოსარჩელის მამის _ ე. ს.-ის საკუთრებას. 1974 წელს, ე. ს.-ის გარდაცვალების შემდეგ, მოსარჩელემ, როგორც კანონიერმა მემკვიდრემ, მიიღო მამის მთლიანი დანაშთი ქონება, როგორც ფაქტობრივად, ისე სანოტარო წესით, რაც აღირიცხა ქობულეთის ტექაღრიცხვის სამსახურში. 2003 წელს მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა, რომ მემკვიდრეობით მიღებული საცხოვრებელი სახლის არასაცხოვრებელი ფართის (ვერანდა) 9,9 კვ.მ ირიცხებოდა ქ. ქობულეთის მერიის კომუნალურ ფონდში და წარმოადგენდა ქ. ქობულეთის მერიის საკუთრებას. მოსარჩელემ ქ. ქობულეთის მერიისგან ვერ მიიღო პასუხი, თუ რის საფუძველზე ირიცხებოდა აღნიშნული 9,9 კვ.მ კომუნალურ ფონდში.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ მამამისი ე. ს.-ე ოჯახთან ერთად 1944 წელს გადაასახლეს ყაზახეთში, საიდანაც რეაბილიტაციის შემდეგ, 1955 წელს დაბრუნდა ქ. ქობულეთში. ზემოაღნიშნული სახლი მთლიანად დაუბრუნდა ე. ს.-ს. ს.-ების ოჯახის ყაზახეთში ყოფნის დროს, მათი სახლის 25 კვ.მ-ში შესახლებული იყვნენ სხვა პირები და აღნიშნული ფართი ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში.

მოსარჩელის განმარტებით, 1979 წელს ზემოაღნიშნული სახლი მთლიანად გაფორმდა და კომუნალურ ფონდში რიცხული 25 კვ.მ მაინც დაუბრუნდა, ხოლო 9 კვ.მ საიდან დარჩა კომუნალურ ფონდში, მისთვის გაუგებარი იყო.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე, 157-ე, 160-ე და 164-ე მუხლების თანახმად, არამართლზომიერ მფლობელს უფლებამოსილი პირისთვის უნდა დაებრუნებინა საკუთრება, რომელიც გადადიოდა მემკვიდრეობით.

მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე, მისი კუთვნილი სახლის 9,9 კვ.მ დამხმარე ფართის მის საკუთრებად ცნობა და კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვა.

ზ. ს.-ის სარჩელზე ქობულეთის რაიონულ სასამართლოში შესაგებელი შეიტანა ქ. ქობულეთის საკრებულოს გამგეობამ, რომელმაც არ ცნო სარჩელი შემდეგი გარემოებების გამო:

1. სადავო ფართი 1944 წლიდან ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში, რაც არასდროს გასაჩივრებულა;

2. ქობულეთის რაიონის სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილება, რომელშიც მითითებული იყო, რომ სადავო სახლის ორი ოთახი წარმოადგენდა კომუნალურ საკუთრებას, ზ. ს.-ს არ გაუსაჩივრებია, რის გამოც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის თანახმად, მისი სარჩელი ხანდაზმული იყო;

3. ზ. ს.-ის სამემკვიდრეო საქმე არქივში არ ინახებოდა;

4. ვ. ს.-ე 1972 წლიდან ცხოვრობდა სადავო ფართში და მამის _ ე. ს.-ის სიკვდილის შემდეგ, ფაქტობრივად შეუდგა მის ფლობას, რაც ასევე სასამართლოში არ გასაჩივრებულა;

5. ზ. და ვ. ს.-ები წლების განმავლობაში დაობდნენ მამისეულ ქონებაზე და ამ დროის განმავლობაში კომუნალურ ფართზე პრეტენზია არ დაფიქსირებულა;

6. სადავო ფართი, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა ვ. ს.-ს.

2004 წლის 30 იანვარს ზ. ს.-მ დამატებითი სარჩელით მიმართა ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ ქ. ქობულეთის საკრებულოს გამგეობისა და შპს «ქობულეთსერვისის" (ყოფილი კომუნალური სამსახური) მიმართ.

დამატებით სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ მოპასუხეებმა პრივატიზაციის ნება დართეს ვ. ს.-ს, რითაც, ფაქტობრივად, ჩაიდინეს დანაშაული, რადგანაც მათთვის ცნობილი იყო, რომ სასამართლოში იხილებოდა საქმე 9 კვ.მ ფართის კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვის შესახებ. ამდენად, მოპასუხეებს არ ჰქონდათ უფლება, ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება გაეფორმებინათ ვ. ს.-სთან.

მოსარჩელემ დამატებითი სარჩელით მოითხოვა ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9,9 კვ. მეტრზე 2003 წლის 28 ოქტომბერს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაუქმება.

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 31 იანვრის განჩინებით მოცემულ საქმეში მოპასუხეებად ჩაებნენ ვ. ს.-ე და ნოტარიუსი მ. კ.-ე. იმავე სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის განჩინებით ყადაღა დაედო სადავო სახლთმფლობელობას და დადგინდა ვ. ს.-ის მიერ სადავო სახლთმფლობელობაში წარმოებული მშენებლობის შეჩერება ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე.

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. ს.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა ხანდაზმულობისა და უსაფუძვლობის გამო.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო დამხმარე ფართი, საერთო ფართით 88 კვ.მ, განთავსებული იყო ბარაკული ტიპის სახლში და მდებარეობდა ქ. ქობულეთში, ...-ს ქ. ¹10-ში. სახლის ნაწილი, 1967 წლის ტექაღრიცხვის მონაცემებით, ირიცხებოდა ე. ს.-ზე. შპს «ქობულეთსერვისის» შესაბამისი ცნობის მიხედვით, 1944 წლის 11 დეკემბრის აქტებით სახლის ნაწილი ირიცხებოდა კომუნალური სამსახურის ბალანსზე. მოსარჩელის მამა, ე. ს.-ე, გარდაიცვალა 1974 წლის 30 მაისს. 5 წლის შემდეგ მისმა შვილმა ზ. ს.-მ სასამართლო წესით აღიდგინა სამკვიდროს მიღების გაშვებული ვადა. აღნიშნული გადაწყვეტილების თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე ოთხოთახიან ბინაში ორი ოთახი იყო კომუნალური. მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ქობულეთის სანოტარო კანტორაში გაიცა სამემკვიდრეო მოწმობა, რომლითაც ნოტარიუსმა მოსარჩელეს გადასცა მთლიანი სახლი, ნაცვლად ორი ოთახისა. შესაბამისი სანოტარო მოწმობის საფუძველზე გაიცა არასწორი ჩანაწერი და ცნობა, მაგრამ აღნიშნულ საბუთებში არ იყო მითითებული, რომ ე. ს.-ის დანაშთ სამკვიდროში 1972 წლიდან ცხოვრობდა მისი ერთ-ერთი მემკვიდრე, შვილი _ ვ. ს.-ე. შესაბამისი სამემკვიდრეო საქმე არქივში არ ინახებოდა, ხოლო რეესტრში ზ. ს.-ე რეგისტრირებული არ იყო. საქმის მასალების თანახმად, ვ. ს.-ს პრივატიზაციის წესით გადაეცა მის მფლობელობაში არსებული ფართი.

რაიონული სასამართლოს დასკვნით, ქ. ქობულეთის საკრებულოსა და გამგეობისათვის ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ სამემკვიდრეო მოწმობას მხარეები ასაჩივრებდნენ სასამართლო წესით. აღნიშნული გარემოება მითითებული იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003 წლის 21 მარტის განჩინებაში, რომლის თანახმად, ზ. და ვ. ს.-ეები სადავოდ ხდიდნენ მამისეულ ქონებას და ითხოვდნენ სამემკვიდრეო მოწმობის გაუქმებას, ხოლო კომუნალურ ფართზე პრეტენზიას არ აცხადებდნენ. რაიონულმა სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელე არ ფლობდა სადავო ფართს, არამედ სადავო ფართის მფლობელი იყო ვ. ს.-ე და ეს უკანასკნელი მამის სიცოცხლეშიც და მისი გარდაცვალების შემდეგაც იყო დანაშთ სამკვიდროზე მემკვიდრე, ამასთან, მოსარჩელეს აღნიშნული გარემოება სადავოდ არ გაუხდია 1979 წლიდან.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართს ფლობდა მისი ძმა _ ვ. ს.-ე. შესაბამისად, სადავო ფართის პრივატიზაციამდე ქ. ქობულეთის მერია, ხოლო პრივატიზაციის შემდეგ, მოპასუხე ვ. ს.-ე არ ითვლებოდნენ სადავო ფართის არაკეთილსინდისიერ მფლობელებად, მით უფრო, რომ ვ. ს.-მ სადავო ფართი შეიძინა პრივატიზაციის გზით, მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით, რის გამოც იგი იყო სადავო ნივთის კეთილსინდისიერი შემძენი და მესაკუთრე.

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ს.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტის განმარტებით, რაიონულმა სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, რის საფუძველზეც სარჩელი მიიჩნია ხანდაზმულად, რამდენადაც ერთმანეთში აურია მისი 2003 წლის სარჩელის მოთხოვნის საგანი და 1979 წლის სასამართლოს შესაბამისი გადაწყვეტილების საგანი, კერძოდ, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის 9,9 კვ.მ-ის ქ. ქობულეთის მერიის კომუნალურ ფონდში არსებობა აპელანტისათვის ცნობილი გახდა 2003 წელს, ხოლო სადავო ფართის კომუნალურ ფონდში არსებობა უკანონო იყო იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ფართი კომუნალურ ფონდში ირიცხებოდა ფორმალურად, სანამ 1979 წელს მთელი სახლთმფლობელობა მემკვიდრეობის წესით არ გაიფორმა აპელანტმა. სასამართლომ არასწორად განმარტა, რომ ქ. ქობულეთის მერია და შპს «ქობულეთსერვისი» უფლებამოსილნი იყვნენ, ვ. ს.-სთან გაეფორმებინათ პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რამდენადაც ისინი არ წარმოადგენდნენ სადავო ფართის მესაკუთრეებს და შესაბამისად, ვ. ს.-სთან გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულებაც ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას.

აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით ზ. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის გამო; უცვლელად დარჩა ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ს.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით ზ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 17 სექტემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა ორი სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9,9 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვა და მოსარჩელის საკუთრებად ცნობა;

2. ქ. ქობულეთში, ....-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9 კვ.მ-ზე გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაუქმება.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელე ზ. ს.-ის პირველ მოთხოვნას, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9,9 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვისა და ზ. ს.-ის საკუთრებად ცნობის შესახებ, უარი უთხრა სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ზ. ს.-მ იცოდა სადავო 9,9 კვ.მ-ის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის ფაქტი, რაზეც თავის დროზე არ უდავია.

საკასაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სასარჩელო ხანდაზმულობის გამო, კომუნალური ფონდიდან 9,9 კვ.მ-ის ამორიცხვაზე უარის თქმის თაობაზე, რადგანაც სააპელაციო სასამართლო ვერ მიუთითებდა, თუ როდიდან გახდა ზ. ს.-სთვის ცნობილი სადავო ფართის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ. საქმის მასალებში წარმოდგენილი იყო შპს «ქობულეთსერვისის" 2001 წლის 26 მარტის, 2002 წლის დეკემბრის, ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2002 წლის 16 დეკემბრის ცნობები, რომლებშიც მითითებული იყო, რომ ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10 სახლის 9,9 კვ.მ ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგანაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობა იწყებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, სააპელაციო სასამართლოს სრულყოფილად უნდა გამოეკვლია, ზ. ს.-სთვის მოთხოვნის წარმოშობის მომენტი როდის დადგა და როდის შეიტყო მან მისი უფლების დარღვევის შესახებ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა, რადგანაც სრულყოფილად არ გამოუკვლევია მტკიცებულებები და ფაქტობრივი გარემოებები.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამართლებრივად დაუსაბუთებელი იყო სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სადავო 9,9 კვ.მ ფართზე ქობულეთის რაიონის გამგეობის კეთილსინდისიერ მფლობელად მიჩნევისა და აღნიშნული ფართის პრივატიზების კანონიერების თაობაზე, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე" ქვეპუნქტის თანახმად, კასაციის აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა.

საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ, ვინაიდან ზ. ს.-ის პირველი სასარჩელო მოთხოვნიდან უშუალოდ გამომდინარეობდა მეორე სასარჩელო მოთხოვნა არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზების შესახებ ხელშეკრულების გაუქმების თაობაზე, ამიტომ საკასაციო სასამართლო ამ მოთხოვნაზე ვერ იმსჯელებდა მანამ, ვიდრე სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნებოდა მიღებული ახალი გადაწყვეტილება სადავო 9,9 კვ.მ-ის კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვის კანონიერების შესახებ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თვითონ ვერ მიიღებდა ახალ გადაწყვეტილებას, რის გამოც მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაბრუნებოდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 24 მარტის განჩინებით ზ. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო 9,9 კვ.მ დამხმარე ფართი განთავსებული იყო ქ. ქობულეთში, ...-ს ქ. ¹10-ში მდებარე ბარაკული ტიპის სახლში. 1967 წლის ტექაღრიცხვის მონაცემებით, აღნიშნული სახლი ირიცხებოდა მოქალაქე ე. ს.-ის სახელზე, რომელიც იყო ზ. და ვ. ს.-ების მამა. ე. ს.-ე გარდაიცვალა 1974 წლის 30 მაისს. ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. ს.-ს გაუგრძელდა სამემკვიდრეო ქონების მიღებაზე გაშვებული ვადა. იმავე გადაწყვეტილების თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შედგებოდა ოთხი ოთახისაგან, რომელშიც ორი ოთახი იყო კომუნალური, ხოლო ორი _ საკუთარი და აღრიცხული ე. ს.-ის სახელზე. 1999 წლის 30 მაისს ზ. ს.-ის მიერ აღებულ იქნა კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, რომელსაც თან ერთოდა შესაბამისი ტექნიკური აღრიცხვის ბარათი, რომლის მიხედვითაც, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 _ კომუნალურ მეურნეობას. უდავო იყო, რომ მოსარჩელე ზ. ს.-ე არასოდეს ფლობდა სადავო ფართს და იგი 1972 წლიდან, ანუ ჯერ კიდევ მამის გარდაცვალებამდე, იმყოფებოდა ვ. ს.-ის მფლობელობაში. შპს «ქობულეთსერვისის» შესაბამისი წერილის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ქ. ¹10-ში მდებარე სახლის საერთო ფართობი იყო 74,25 კვ.მ, მათ შორის, კომუნალურ ფართში მათთან ირიცხებოდა 9,9 კვ.მ. მთლიანი ფართობის 2/15 ნაწილში _ 9,9 კვ.მ-ში 1972 წლიდან ჩაწერილი იყო მოქალაქე ვ. ს.-ე, რომელიც იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, უდავოდ დადგენილი იყო, რომ ზ. ს.-სათვის, რომელსაც არასოდეს უსარგებლია სადავო ფართით, 1972 წლიდან ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართს ფლობდა და განკარგავდა მისი ძმა ვ. ს.-ე, თუმცა არც მანამდე და არც 1979 წლიდან, როდესაც მიიღო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, სადავოდ არ გაუხდია აღნიშნული ფართის კანონიერი ფლობის ფაქტი, რის გამოც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1964 წ.) 75-ე, მე-80, 87-ე მუხლებიდან და საქართველოს ახალი სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე და 130-ე მუხლებიდან გამომდინარე, ზ. ს.-ის სარჩელი იყო ხანდაზმული.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ზ. ს.-ის სარჩელი ხანდაზმულთან ერთად, უსაფუძვლოც იყო, რამდენადაც სადავო ფართი, რომელსაც 1972 წლიდან ფლობდა ვ. ს.-ე, ირიცხებოდა კომუნალური მეურნეობის ბალანსზე. შესაბამისად, 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით სადავო ფართის ვ. ს.-სათვის გადაცემით არ დარღვეულა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 24 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ს.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით ზ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 24 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორი შეფასება არ მისცა საქმის მასალებს, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილი იყო არასრულად, სწორად არ იქნა გამოკვლეული საქმის მასალები და დადგენილი ფაქტები. იმავე კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულო იყო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ იყო დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი იყო დასაბუთებული, რამდენადაც, როგორც საქმის მასალებით ირკვეოდა, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 ნაწილი _ კომუნალურ მეურნეობას. სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელე ზ. ს.-ე არ ფლობდა სადავო ფართს და იგი 1972 წლიდან, ანუ ჯერ კიდევ მამის გარდაცვალებამდე, იმყოფებოდა ვ. ს.-ის მფლობელობაში, ხოლო მამისეული დანაშთი ქონების მთლიანი ფართობის 2/15 ნაწილში _ 9,9 კვ.მ-ში 1972 წლიდან იყო ჩაწერილი ვ. ს.-ე, რომელიც იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

საკასაციო სასამართლომ გაიზიარა კასაციის მოტივი სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნების დაუსაბუთებლობისა და უსაფუძვლობის თაობაზე, რამდენადაც გაურკვეველი იყო, თუ რა მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე მივიდა სასამართლო ამგვარ დასკვნამდე, რომელი კონკრეტული მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე დაადგინა სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივი გარემოებები და რომელი ნორმის საფუძველზე გამოიტანა ზემოაღნიშნული დასკვნები.

საკასაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე განმარტა, რომ სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა მოეპოვებინა მტკიცებულებები, სარწმუნოდ დაედგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, მიეცა მათთვის სამართლებრივი შეფასება და გამოეტანა დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, მოცემულ შემთხვევაში კი სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას საქმის ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილ იქნა არასრულყოფილად და შესაბამისად, სახეზე იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას მითითებული ნორმით დადგენილი პირობების დარღვეულად მიჩნევის პროცესუალური საფუძვლები.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა ესარგებლა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილებით და მოეპოვებინა მტკიცებულებები, კერძოდ, უნდა გამოეკვლია, სადავო 9,9 კვ.მ ფართი ირიცხებოდა თუ არა კომუნალურ ფონდში, ხოლო ამგვარის არსებობის შემთხვევაში, რა აქტის საფუძველზე ჩაირიცხა იგი, რამდენადაც საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ სწორედ ზ. ს.-ის მიერ მიღებულ სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა სადავო 9,9 კვ.მ ფართი. როგორც საქმის მასალებით ირკვეოდა, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 8 ივნისის განჩინებით მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს მითითებებით, კერძოდ, საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების ერთ-ერთ მოტივს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა მტკიცებულებები, ამასთან, სასამართლოს დაევალა სრულყოფილად გამოეკვლია საქმის მასალები და სათანადო შეფასება მიეცა მათთვის კანონიერი გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით, რაც მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ არ განხორციელებულა.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ გამოიკვლია საქმის მასალები და შესაბამისად, ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილი იყო არასრულად, რამდენადაც სადავო 9,9 კვ.მ-ის კომუნალური ფონდიდან ამორიცხვის მოთხოვნის კანონიერების შეფასების შემთხვევაში შესაძლებელი იყო პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე კასატორის მეორე მოთხოვნის დაკმაყოფილება ან დაუკმაყოფილებლობა.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეკვლია 9,9 კვ.მ-ის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართლზომიერება და შესაბამისად, სწორედ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გამოკვლევის შემდეგ უნდა ემსჯელა სააპელაციო სასამართლოს სარჩელის მეორე მოთხოვნაზე _ სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების შესაბამისობაზე მოქმედ კანონმდებლობასთან.

საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, ინკვიზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, სასამართლო უფლებამოსილი იყო, თავისი ინიციატივით გამოეთხოვა მტკიცებულებები, კერძოდ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით სასამართლოს მინიჭებული ჰქონდა უფლებამოსილება, თავისი ინიციატივით მიეღო გადაწყვეტილება დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენის თაობაზე, შეეგროვებინა ფაქტობრივი გარემოებები საკუთარი ინიციატივით და მოეპოვებინა მტკიცებულებები, რაც მოცემულ შემთხვევაში უგულებელყოფილი იყო სასამართლოს მიერ.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმე საჭიროებდა დამატებით გამოკვლევას და სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა მოეპოვებინა მტკიცებულებები და მათი შეფასების შემდეგ გამოეტანა დასკვნა საქმისათვის არსებითი გარემოების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, კერძოდ, დასკვნა იმის თაობაზე, თუ რის საფუძველზე ირიცხებოდა 9,9 კვ.მ ფართი კომუნალურ ფონდში, ამასთან, აღნიშნული ფართი შედიოდა თუ არა კასატორის მიერ მემკვიდრეობით მიღებულ მამისეულ დანაშთ ქონების მასაში.

საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლომ ზ. ს.-ის სარჩელი მიიჩნია ხანდაზმულად იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ ზ. ს.-სათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართს ფლობდა და განკარგავდა მისი ძმა _ ვ. ს.-ე, ამასთან, ზ. ს.-ს სადავოდ არ გაუხდია მემკვიდრეობის მოწმობა, რომელშიც ცალკე არ იყო მითითებული სადავო 9,9 კვ.მ ფართი.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სრულიად დაუსაბუთებელი იყო სასამართლოს დასკვნები სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევის თაობაზე, ამასთან, გაურკვეველი იყო, კონკრეტულად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის რომელი ნორმით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადების საფუძველზე ჩათვალა სასამართლომ ზ. ს.-ის სარჩელი ხანდაზმულად. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, სასამართლო ვალდებული იყო, შეემოწმებინა სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხი. სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას სარწმუნოდ უნდა გამოეკვლია, თუ როდის გახდა ცნობილი მოსარჩელისათვის, რომ სადავო 9,9 კვ.მ ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში. შესაბამისად, სასამართლოს უნდა განესაზღვრა, როდიდან უნდა ათვლილიყო სარჩელის ხანდაზმულობის ვადა, რამდენადაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა იწყებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ ზ. ს.-სათვის ცნობილი იყო, რომ სადავო ფართს ფლობდა და განკარგავდა მისი ძმა _ ვ. ს.-ე, ამასთან, ის გარემოება, რომ ზ. ს.-ს სადავოდ არ გაუხდია მემკვიდრეობის მოწმობა, რომელშიც ცალკე არ იყო მითითებული სადავო 9,9 კვ.მ ფართი, არ წარმოადგენდა საკმარის საფუძველს სარჩელის ხანდაზმულად მისაჩნევად, მით უფრო, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო იყო სწორედ კომუნალურ ფონდში 9,9 კვ.მ-ის ჩარიცხვის კანონიერება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სახეზე იყო გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების პროცესუალური და სამართლებრივი საფუძვლები, რის გამოც, იმავე კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება შეუძლებელი იყო. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენებით, კანონიერი და ობიექტური გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით, სრულყოფილად უნდა გამოეკვლია ზემოთ მითითებული გარემოებები და დავა გადაეწყვიტა მოქმედი საპროცესო და მატერიალური კანონმდებლობის შესაბამისად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. ს.-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ. ს.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ქ. ქობულეთში, ...-ის სანაპიროს ¹10-ში არსებული 9,9 კვ.მ დამხმარე ფართი ამორიცხულ იქნა კომუნალური ფონდიდან, რომლის მესაკუთრედ ცნობილ იქნა ზ. ს.-ე, ასევე ბათილად იქნა ცნობილი 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება და საჯარო რეესტრის ჩანაწერი 9,9 კვ.მ ფართის ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლი წარმოადგენდა მოსარჩელის მამის _ ე. ს.-ის საკუთრებას. 1974 წელს ე. ს.-ის გარდაცვალების შემდეგ, მოსარჩელემ, როგორც მემკვიდრემ, მიიღო მამის მთლიანი დანაშთი ქონება, როგორც ფაქტობრივად, ისე სანოტარო წესით, რაც აღირიცხა ქობულეთის ტექაღრიცხვის სამსახურში. აღნიშნული დასტურდებოდა ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით, ასევე 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით, რომლის თანახმად, ე. ს.-ის მემკვიდრედ სახლის მთლიან ნაწილში ცნობილ იქნა ზ. ს.-ე, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ხის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, შემდგარი ოთხი საცხოვრებელი ოთახისაგან (50 კვ.მ) და დამხმარე ოთახისაგან (16,2 კვ.მ), მდებარე ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში, გაშენებული 420 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვისა და ინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ გაცემული შესაბამისი ცნობით კი დასტურდებოდა, რომ სამემკვიდრეო მოწმობა რეგისტრირებულ იქნა ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში. ზ. ს.-ის მიერ მემკვიდრეობით მიღებული საცხოვრებელი სახლის 9,9 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი, როგორც ქ. ქობულეთის მერიის კომუნალურ ფონდში აღრიცხული, 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა ვ. ს.-ს. ზ. ს.-ის 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობას თან ერთვოდა შესაბამისი ტექნიკური აღრიცხვის ბარათი, რომლის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 _ კომუნალურ მეურნეობას.

სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, იმ ვითარებაში, როცა კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მთლიანი სამკვიდრო მიიღო ზ. ს.-მ, საქმის მასალებით დადასტურება ვერ ჰპოვა სადავო სახლის 2/15 ნაწილის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართებულობამ, კერძოდ, არ არსებობდა არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, თუ რა აქტის საფუძველზე ჩაირიცხა კომუნალურ ფონდში ე. ს.-ის ქონების ნაწილი, მაშინ, როდესაც საქმის მასალებში მოიპოვებოდა აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები _ ქობულეთის კომუნალურ საწარმოთა კომბინატის დირექტორის მიერ 1965 წელს გაცემული ცნობა ¹5/24 და ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1965 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ ე. ს.-ის საცხოვრებელი სახლი არ იყო გადაცემული კომუნალური მეურნეობის ფონდში.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სადავო 9,9 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი არც ერთ საბუთში, არც კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობაში და არც ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვის 1979 წლის 30 მაისის ბარათში, რომლის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 ნაწილი _ კომუნალურ მეურნეობას, ცალკე არ იყო აღნიშნული, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელე ზ. ს.-ის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას, რადგანაც სადავო ფართის პრივატიზაცია განხორციელდა არა კომუნალურ ფართზე, არამედ მოსარჩელის საკუთრებაზე, რადგან შესაბამისი სამემკვიდრეო მოწმობა და ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის ჩანაწერი ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მან მემკვიდრეობით მიიღო მთლიანი სახლი და არა სახლის ნაწილი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მე-5 მუხლზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 170-ე, 172-ე მუხლებზე, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-3 და მე-4 პუნქტებზე და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს მიეცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ს.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება უკანონოა და იურიდიულად დაუსაბუთებელი, იმდენად, რამდენადაც დაირღვა მისი, როგორც მხარის უფლება, თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით დაესაბუთებინა თავისი მოთხოვნა, გაექარწყლებინა მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები და მტკიცებულებები. სააპელაციო სასამართლომ მიკერძოებით განიხილა აღნიშნული საქმე, დადგენილად ჩათვალა ზ. ს.-ის მოთხოვნის საფუძვლიანობა და განმარტა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა საცხოვრებელი ფართის 2/15 ნაწილის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართებულობა. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო ფართი განთავსებულია ბარაკული ტიპის სახლში, საერთო ფართით 88 კვ.მ და მდებარეობს ქ. ქობულეთში, ...-ს ქ. ¹10-ში. ამ სახლის ნაწილი 1967 წლის ტექაღრიცხვის მონაცემებით, ირიცხებოდა ე. ს.-ზე, რომელიც იყო ზ. და ვ. ს.-ების მამა. შპს „ქობულეთსერვისის“ (ყოფილი კომუნალური სამსახური) შესაბამისი ცნობის მიხედვით, 1944 წლის 11 დეკემბრის აქტებით, სახლის ნაწილი ირიცხებოდა კომუნალური სამსახურის ბალანსზე. მოსარჩელის მამა ე. ს.-ე გარდაიცვალა 1974 წლის 30 მაისს, ხოლო 5 წლის შემდეგ მისმა შვილმა _ მოსარჩელე ზ. ს.-მ ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით აღიდგინა სამკვიდროს მისაღებად გაშვებული ვადა. იმავე გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შედგება ოთხი ოთახისაგან, რომელთაგან ორი ოთახი იყო კომუნალური, ხოლო ორი ოთახი _ საკუთარი და აღრიცხული ე. ს.-ის სახელზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით უდავოდ არის მიჩნეული ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ზ. ს.-ე მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ არ ფლობდა სადავო ფართს და საცხოვრებელი სახლი 1972 წლიდან, ანუ ჯერ კიდევ მამის გარდაცვალებამდე იმყოფებოდა ვ. ს.-ის მფლობელობაში. დადგენილია ის გარემოებაც, რომ ზ. ს.-სათვის 1972 წლიდან იყო ცნობილი, რომ საცხოვრებელ სახლს ფლობდა და განკარგავდა მისი ძმა ვ. ს.-ე, თუმცა ზ. ს.-ს არც მანამდე და არც 1979 წლიდან, როდესაც მიიღო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, სადავოდ არ გაუხდია აღნიშნული საკითხი. სააპელაციო სასამართლო არაფერს ამბობს ვ. ს.-ის მხრიდან სამკვიდრო ქონების დაუფლების შესახებ, მაშინ, როდესაც იგი იყო ერთადერთი მემკვიდრე, რომელიც უშუალოდ, ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა სამკვიდრო ქონებას, იგი ცხოვრობდა სამკვიდრო ქონების ადგილსამყოფელზე და ეწეოდა სარემონტო სამუშაოებს, რასაც არც ზ. ს.-ე უარყოფს და პირიქით, იგი მიუთითებს, რომ თანახმაა, ვ. ს.-მ სამკვიდრო ქონებიდან მიიღოს თავისი წილი.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი დააფუძნა მხოლოდ აპელანტის მოსაზრებებზე, გამორიცხა მოწინააღმდეგე მხარის (კასატორის) მოსაზრებები, დადგენილი გარემოებები და მტკიცებულებანი, ისე, რომ აღნიშნულმა ხსენებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში ასახვაც ვერ ჰპოვა, კერძოდ, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში არ არის მითითება იმის შესახებ, რომ ვ. ს.-ე არის ე. ს.-ის კანონიერი მემკვიდრე, რომელიც მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღიდან ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ სახლში და სამკვიდრო ქონება მიღებული აქვს ფაქტობრივი ფლობით, სადაც იგი ჩაწერილიც იყო, რითაც სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

კასატორის განმარტებით, ქ. ქობულეთში, ...-ს (ყოფილი ...-ის ქუჩა) ¹10-ში მდებარე სახლი 1944 წლის 4 დეკემბრიდან ირიცხებოდა ქ. ქობულეთის კომუნალურ ფონდში, რასაც ადასტურებს ქურთ ხემშილების გასახლების შედეგად შედგენილი აქტი (ქონების ჩაბარებაზე), ასევე ქ. ქობულეთის კომუნალური განყოფილების საბინაო კანტორის მფლობელობაში არსებული ნაგებობების აღწერილობა 1950 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით. 9,8 კვ. მეტრში, რომელიც შეადგენს 89 კვ.მ-დან 2/15 ნაწილს, ჩაწერილია ვ. ს.-ე, რომელმაც მოახდინა აღნიშნული ფართის პრივატიზაცია (იგი არა მარტო კომუნალურ ფონდში რიცხულ სახლის ნაწილში იყო ჩაწერილი, არამედ მთლიანად საცხოვრებელ სახლში). კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით ზ. ს.-მ საკუთრების უფლებით მიიღო ქ. ქობულეთში, ...-ს (ყოფილი ...-ის ქუჩა) ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 66,2 კვ.მ ფართი, გაშენებული 420 კვ.მ საეზოვე მიწის ნაკვეთზე. აღნიშნული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობაზე შეტანილია საჩივარი, რომელიც შეჩერებულია ადმინისტრაციული საქმის გადაწყვეტამდე.

კასატორის მტკიცებით, არა მარტო არსებობს წერილობითი მტკიცებულებები (აქტები, ცნობები) სადავო საცხოვრებელი სახლის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ, არამედ ასევე დადგენილია (სამკვიდრო მოწმობა), რომ ზ. ს.-ს უფლება აქვს მოცემულ შემთხვევაში პრეტენზია განაცხადოს მხოლოდ საცხოვრებელი ფართის 66,2 კვ.მ ნაწილზე, რომელიც კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მიიღო. ამდენად, ზ. ს.-ის პრეტენზიები საცხოვრებელი ფართის 9,9 კვ.მეტრზე, რომელზედაც განხორციელებულია პრივატიზაცია, არა მარტო უსაფუძვლოა, რადგანაც აღნიშნული ნაწილი არ შედის სამკვიდრო მოწმობაში, რომელიც მანამდე ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში, ვიდრე სამკვიდრო მოწმობა გაიცემოდა, არამედ ხანდაზმულიცაა, რადგან სამკვიდრო მოწმობის გაფორმების დღიდან გასულია 27 წელი, მას კი დღემდე არ განუცხადებია პრეტენზია, თუ რატომ არ იყო ნაჩვენები სამკვიდრო მოწმობაში საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი _ 89 კვ.მ.

კასატორის განმარტებით, რაც შეეხება საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილებას, 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროს იგი სრულად იქნა დაცული, იმდენად, რამდენადაც პრივატიზაცია განხორციელდა საცხოვრებელი ფართის იმ ნაწილზე, რომელიც უკავია ვ. ს.-ს და იგი არის საცხოვრებელი ფართი და არა ვერანდა. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება არ არის დასაბუთებული და არგუმენტირებული, იგი არღვევს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასრულყოფილად დაასაბუთა გააწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი, რადგანაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, სამოტივაციო ნაწილი გადაწყვეტილების (განჩინების) ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია და მასში ხდება გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და იურიდიული დასაბუთება. გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში პოულობს თავის კონკრეტულ გამოხატულებას სასამართლოს შინაგანი რწმენა, რომელიც მას ჩამოუყალიბდა საქმის მასალებზე დაყრდნობით და კანონი, რომელიც, მისი მოსაზრებით, უნდა იქნეს გამოყენებული ამ კონკრეტული დავის გადაწყვეტისათვის. გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული უნდა იყოს ფაქტები, რომელთა არსებობა-არარსებობის შესახებ არ დაობენ მხარეები (უდავო ფაქტები), ასევე ფაქტები, რომლებიც დადგენილად ცნო სასამართლომ მტკიცებულებების გამოყენებით, მათ შორის, მხარეთა აღიარებით, აგრეთვე, მტკიცებულებები, რომლებსაც ეყრდნობა სასამართლო და ამ მტკიცებულებების მოკლე ანალიზი. საკასაციო სასამართლო ყოველთვის აუქმებს გადაწყვეტილებას, თუ სამოტივაციო ნაწილში არ არის მითითებული მტკიცებულებებზე, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები და კანონებზე, რომელთა საფუძველზეც მოახდინა სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების იურიდიული შეფასება.

კასატორის განმარტებით, ის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება აშკარად უსაფუძვლო და იურიდიულად დაუსაბუთებელია, დასტურდება მისი სამოტივაციო ნაწილით, სადაც არ არის მითითება ვ. ს.-ის მხრიდან სამკვიდრო ქონების დაუფლების შესახებ. აღნიშნულით სამკვიდრო მასაზე მისი კანონიერი უფლებები და ინტერესები უგულებელყოფილია, ასევე არაფერი არის ნათქვამი იმის შესახებ, თუ სამკვიდრო მოწმობით ზ. ს.-მ რამდენი კვ.მ საცხოვრებელი ფართი მიიღო და რამდენად შეეძლო პრეტენზია განეცხადებინა ქონების იმ ნაწილზე, რომელიც ვ. ს.-ის (კანონიერი მემკვიდრის) მართლზომიერ მფლობელობაშია და რომელიც სამკვიდრო მოწმობაში არ შესულა, არაფერი არის ასევე ნათქვამი ქურთ ხემშილების გასახლების შედეგად შედგენილი 1944 წლის 4 დეკემბრის აქტის შესახებ (ქონების ჩაბარებაზე) და ქ. ქობულეთის კომუნალური განყოფილების საბინაო კანტორის მფლობელობაში არსებული ნაგებობების აღწერილობის შესახებ 1950 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით, რომელიც ადასტურებს სადავო ფართის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართებულობას.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას ასევე დაარღვია საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი, «ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის» ¹1 ოქმის პირველი მუხლი და ,,ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის" მე-17 მუხლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივნისის განჩინებით ვ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად; მხარეებს განესაზღვრათ 15 დღის ვადა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით ვ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტის საფუძველზე და მისი განხილვა დაინიშნა 2007 წლის 6 ნოემბერს, 10.30 საათზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და საკასაციო სასამართლოს შემადგენლობის უმრავლესობას მიაჩნია, რომ ვ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების მიხედვით, შპს «ქობულეთსერვისის» მიერ ვ. ს.-ს უსასყიდლოდ გადაეცა ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/9 ნაწილი _ 9,9 კვ.მ, აღნიშნული საცხოვრებელი სახლის საერთო სასარგებლო ფართია 89 კვ.მ, ოთახების რაოდენობა კი 4 (ტ. 1, ს.ფ. 24-25). ინდივიდუალური საცხოვრებელი ფონდის 2003 წლის 29 ოქტომბრის ¹28 ტექნიკური პასპორტის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 1/9-ის მფლობელია ვ. ს.-ე (ტ. 1, ს.ფ. 26). მიწის (უძრავი ქონების) შესახებ საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/9-ის მესაკუთრეა ს.-ე ვ. (ტ. 1, ს.ფ. 27). ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2003 წლის 18 სექტემბრის წერილის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ქ. ¹10-ში მდებარე სახლში ფართის ნაწილი 1944 წლიდან შპს «ქობულეთსერვისის» ბალანსზეა. 1979 წლის მონაცემებით, ზ. ს.-მ მემკვიდრეობით მიიღო 67 კვ.მ ფართი, სახლის მთლიანი ფართი შეადგენს 89 კვ.მ-ს, ხოლო დარჩენილი 22 კვ.მ, სადაც ცხოვრობს ვ. ს.-ე, უნდა იყოს კომუნალური საკუთრება, ქობულეთის რაიონის გამგეობა კი წინააღმდეგი არ იყო, ვ. ს.-ს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, მოეხდინა მის მიერ დაკავებული კომუნალური ფართის პრივატიზაცია (ტ. 1, ს.ფ. 28-29). შპს «ქობულეთსერვისის» წერილის თანახმად, კომუნალურ ფონდში მათთან ირიცხებოდა 9,9 კვ.მ ფართი, ხოლო მთლიანი ფართობის 2/15 ნაწილში _ 9,9 კვ.მ-ში 1972 წლიდან ჩაწერილი იყო ვ. ს.-ე, რომელიც იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს, როგორც ბინის დამქირავებელი (ტ. 1, ს.ფ. 30). ქობულეთის რაიონის ტექნიკური აღრიცხვისა და ინვენტარიზაციის სამსახურის წერილის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლი 89 კვ.მ საერთო სასარგებლო ფართით საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ზ. ს.-ზე, რის საფუძველსაც წარმოადგენდა 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა (ტ. 1, ს.ფ. 34). შპს «ქობულეთსერვისის» მიერ 2001 წლის 26 მარტს ვ. ს.-ზე გაცემული ცნობის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9 კვ.მ ფართობი ირიცხებოდა კომუნალურ ბალანსზე ქურთ ხემშილების გასახლების შედეგად გადმოცემული სახლების 1944 წლის 11 დეკემბრის აქტების თანახმად (ტ. 1, ს.ფ. 35). ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. ს.-ს გაუგრძელდა მამისეული სამკვიდრო ქონების მიღებაზე გაშვებული ვადა. იმავე გადაწყვეტილების თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა შედგებოდა ოთხი ოთახისაგან, რომელშიც ორი ოთახი იყო კომუნალური, ხოლო ორი _ საკუთარი და აღრიცხული ე. ს.-ის სახელზე (ტ. 1, ს.ფ. 37). 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის თანახმად, ე. ს.-ის მემკვიდრედ სახლის მთლიან ნაწილში ცნობილ იქნა ზ. ს.-ე, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ხის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, შემდგარი ოთხი საცხოვრებელი ოთახისაგან (50 კვ.მ) და დამხმარე ოთახისაგან (16,2 კვ.მ), მდებარე ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში, გაშენებული 420 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (ტ. 1, ს.ფ. 46). ტექნიკური აღრიცხვის ბარათის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 _ კომუნალურ მეურნეობას (ტ. 1, ს.ფ. 47). ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2003 წლის 10 ივნისის წერილის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9 კვ.მ ფართობი ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში, როგორც საცხოვრებელი ფართობი, ამ მისამართზე მთლიანი ფართობის 2/15 ნაწილში _ 9,9 კვ.მ-ში 1972 წლიდან ჩაწერილი იყო და იმ დრომდე აგრძელებდა ცხოვრებას ვ. ს.-ე (ტ. 1, ს.ფ. 110). შპს «ქობულეთსერვისის» 2003 წლის 12 ნოემბრის წერილის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის 9,9 კვ.მ კომუნალურ ფონდში რიცხულ ფართში ჩაწერილი იყო მხოლოდ ვ. ს.-ე (ტ. 1, ს.ფ. 111-112). სახლთმმართველობის 1996 წლის 31 იანვრის ცნობის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში არსებული 10 კვ.მ ბინა 1934 წლიდან სახლთმმართველობის ფონდში ირიცხებოდა (ტ. 1, ს.ფ. 138).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქმის მასალებში მოყვანილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: შპს «ქობულეთსერვისის» 2004 წლის 27 ივლისის წერილის მიხედვით, ფართი, რომელიც ვ. ს.-ს გადაეცა, მათ ბალანსზე ირიცხებოდა 1944 წლიდან. აღნიშნულ ფართში იგი ცხოვრობდა 30 წლის განმავლობაში და მის ოჯახს სხვა საცხოვრებელი არ გააჩნდა (ტ. 1, ს.ფ. 149). შპს «ქობულეთსერვისის» 2003 წლის 17 თებერვლის ცნობის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში არსებული 9 კვ.მ კომუნალურ ფონდში ირიცხებოდა, რისი საფუძველიც იყო 1959 წლის 15 მაისის ¹423 ორდერი (ტ. 2, ს.ფ. 37). ე. ს.-ე გარდაიცვალა 1974 წლის 30 აპრილს (ტ. 2, ს.ფ. 47). ქობულეთის ტექაღრიცხვის სამსახურის წერილის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში შპს «ქობულეთსერვისის» ბალანსზე ირიცხებოდა 9 კვ.მ და ამ სამსახურისათვის გაუგებარი იყო, ნოტარიუსმა სამკვიდრო მოწმობაში რატომ მიუთითა ზ. ს.-ის მემკვიდრედ ცნობაზე მთლიან წილში, როცა გარკვეული ფართი ირიცხებოდა სახელმწიფოზე (ტ. 2, ს.ფ. 38). შპს «ქობულეთსერვისის» 2006 წლის 25 ივლისის წერილის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში არსებული 9,9 კვ.მ კომუნალურ ფონდში ირიცხებოდა, ხოლო 2006 წლის 6 ივლისიდან აღნიშნული ფართი გადაეცა ქ. ქობულეთის საკრებულოს გამგეობას (ტ. 2, ს.ფ. 42). ქობულეთის ტექაღრიცხვის სამსახურის 2004 წლის 9 ივლისის წერილის მიხედვით, მათთან არსებული საარქივო მასალებით არ მოიძებნა 9,9 კვ.მ ფართის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის არანაირი დოკუმენტი და არც გადაწყვეტილება (ტ. 2, ს.ფ. 39). შპს «ქობულეთსერვისის» წერილის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლი 1944 წლის 4 დეკემბრიდან ირიცხებოდა ქ. ქობულეთის კომუნალურ ფონდში, რაც დასტურდებოდა ქურთ ხემშილების გასახლების შედეგად შედგენილი აქტით, ასევე ქ. ქობულეთის კომუნალური განყოფილების საბინაო კანტორის მფლობელობაში არსებული ნაგებობების აღწერილობით, 1950 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით, ხოლო ამ სახლის ფართის 13/15 ნაწილი მემკვიდრეობით დაიბრუნა ზ. ს.-მ, 9,8 კვ.მ კი, რომელიც შეადგენდა 2/15 ნაწილს, ვერასდროს ვერ გახდებოდა სამემკვიდრეო საგანი, რადგან იგი ეკუთვნოდა ქ. ქობულეთის კომუნალური განყოფილების სამართალმემკვიდრე შპს «ქობულეთსერვისს» (ტ. 2, ს.ფ. 49).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი დააფუძნა მხოლოდ აპელანტის მოსაზრებებზე, გამორიცხა მოწინააღმდეგე მხარის (კასატორის) განმარტებები, დადგენილი გარემოებები და მტკიცებულებანი, ისე, რომ აღნიშნულმა ხსენებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში ასახვაც ვერ ჰპოვა, კერძოდ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში არ არის მითითება იმის შესახებ, რომ ვ. ს.-ე არის ე. ს.-ის კანონიერი მემკვიდრე, რომელიც მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღიდან ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ სახლში და სამკვიდრო ქონება მიღებული აქვს ფაქტობრივი ფლობით, სადაც იგი ჩაწერილიც იყო, რითაც სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

საკასაციო სასამართლოს მოცემულ საქმეში არსებული ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების საფუძველზე უდავოდ დადგენილად მიაჩნია, რომ 1999 წლის 30 მაისს ზ. ს.-მ აიღო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, ხოლო შესაბამისი ტექნიკური აღრიცხვის ბარათის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, 2/15 ნაწილი კი _ 9,9 კვ.მ _ კომუნალურ მეურნეობას, ამასთან, მოცემული საქმის მასალებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ზ. ს.-ე როდესმე ფლობდა სადავო ფართს, ხოლო მთლიანი ფართობის 2/15 ნაწილში _ 9,9 კვ.მ-ში 1972 წლიდან ჩაწერილი იყო ვ. ს.-ე, ხსენებული ფართი 1972 წლიდან იყო ვ. ს.-ის მფლობელობაში და ვ. ს.-ე იხდიდა მასზე კომუნალურ გადასახადებს.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება კასატორის მტკიცებას, რომ არა მარტო არსებობს წერილობითი მტკიცებულებები (აქტები, ცნობები) სადავო საცხოვრებელი სახლის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ, არამედ ასევე დადგენილია (სამკვიდრო მოწმობა), რომ ზ. ს.-ს უფლება აქვს მოცემულ შემთხვევაში პრეტენზია განაცხადოს მხოლოდ საცხოვრებელი ფართის 66,2 კვ.მ ნაწილზე, რომელიც კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მიიღო. ამდენად, ზ. ს.-ის პრეტენზიები საცხოვრებელი ფართის 9,9 კვ.მეტრზე, რომელზედაც განხორციელებულია პრივატიზაცია, არა მარტო უსაფუძვლოა, რადგანაც აღნიშნული ნაწილი არ შედის სამკვიდრო მოწმობაში, რომელიც მანამდე ირიცხებოდა კომუნალურ ფონდში, ვიდრე სამკვიდრო მოწმობა გაიცემოდა, არამედ ხანდაზმულიცაა, რადგან სამკვიდრო მოწმობის გაფორმების დღიდან გასულია 27 წელი, მას კი დღემდე არ განუცხადებია პრეტენზია, თუ რატომ არ იყო ნაჩვენები სამკვიდრო მოწმობაში საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართი _ 89 კვ.მ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წ.) 75-ე მუხლის (სასარჩელო ხანდაზმულობის საერთო ვადები) მიხედვით, საერთო ვადა უფლების დაცვისა იმ პირის სარჩელით, რომლის უფლებაც დარღვეული იყო (სასარჩელო ხანდაზმულობა), განისაზღვრებოდა სამი წლით. იმავე კოდექსის მე-80 მუხლის (სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის დასაწყისი) თანახმად, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა იწყებოდა სარჩელის უფლების წარმოშობის დღიდან, ხოლო სარჩელის უფლება წარმოიშობოდა იმ დღეს, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევა. გარდა ამისა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 128-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა, ხოლო ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს ათ წელს.

საკასაციო სასამართლოს უდავოდ დადგენილად მიაჩნია, რომ ზ. ს.-სათვის, რომელსაც არასოდეს ჰქონია სარგებლობაში სადავო ფართი, 1972 წლიდან იყო ცნობილი, რომ სადავო ფართს ფლობდა და განკარგავდა მისი ძმა ვ. ს.-ე, თუმცა არც 1979 წლამდე და არც მას შემდეგ, რაც 1979 წლის 30 მაისს მიიღო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, რომლითაც მან მემკვიდრეობით მიიღო ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 66,2 კვ.მ ფართი, 2003 წლის 7 ივლისამდე სადავოდ არ გაუხდია ვ. ს.-ის მხრიდან სადავო ფართის კანონიერი ფლობის ფაქტი, რის გამოც, როგორც საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წ.), ისე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) ზემოაღნიშნული ნორმების თანახმად, ზ. ს.-ის სარჩელი არის ხანდაზმული.

გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ზ. ს.-ის სარჩელი ამასთან ერთად, არის უსაფუძვლოც, რადგან საქმეში წარმოდგენილი მთელი რიგი ზემოხსენებული მტკიცებულებებით სარწმუნოდ არის დადასტურებული და დამტკიცებული, რომ სადავო ფართი, რომელსაც 1972 წლიდან ფლობდა ვ. ს.-ე, ირიცხებოდა კომუნალური მეურნეობის ბალანსზე, ასევე გარკვეული და დადგენილია ხსენებული ფართის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის საფუძველი. აქედან გამომდინარე, 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმებითა და სადავო ფართის ვ. ს.-სათვის გადაცემით არ დარღვეულა იმჟამად მოქმედი კანონმდებლობა, მათ შორის, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება და შესაბამისად, არ არსებობს ზ. ს.-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი ან სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის განმარტებას იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება აშკარად უსაფუძვლოა, რაც დასტურდება მისი სამოტივაციო ნაწილით, სადაც არ არის მითითება ვ. ს.-ის მხრიდან სამკვიდრო ქონების დაუფლების შესახებ, რითაც სამკვიდრო მასაზე მისი კანონიერი უფლებები და ინტერესები უგულებელყოფილია, ასევე არაფერია ნათქვამი იმის შესახებ, თუ სამკვიდრო მოწმობით ზ. ს.-მ რამდენი კვ.მ საცხოვრებელი ფართი მიიღო და რამდენად შეეძლო პრეტენზია განეცხადებინა ქონების იმ ნაწილზე, რომელიც ვ. ს.-ის (კანონიერი მემკვიდრის) მართლზომიერ მფლობელობაშია და სამკვიდრო მოწმობაში არ შესულა, არაფერი არის ასევე ნათქვამი ქურთ ხემშილების გასახლების შედეგად შედგენილი 1944 წლის 4 დეკემბრის აქტის შესახებ (ქონების ჩაბარებაზე) და ქ. ქობულეთის კომუნალური განყოფილების საბინაო კანტორის მფლობელობაში არსებული ნაგებობების აღწერილობის შესახებ 1950 წლის 1 ოქტომბრის მდგომარეობით, რომლებიც ადასტურებს სადავო ფართის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართებულობას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის თაობაზე, რომ იმ ვითარებაში, როცა კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მთლიანი სამკვიდრო მიიღო ზ. ს.-მ, საქმის მასალებით დადასტურება ვერ ჰპოვა სადავო სახლის 2/15 ნაწილის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის მართებულობამ, კერძოდ, არ არსებობს არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, თუ რა აქტის საფუძველზე ჩაირიცხა კომუნალურ ფონდში ე. ს.-ის ქონების ნაწილი, მაშინ, როდესაც საქმის მასალებში მოიპოვება აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები _ ქობულეთის კომუნალური მეურნეობის კომბინატის დირექტორის მიერ 1965 წელს გაცემული ცნობა ¹5/24 და ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1965 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდება, რომ ე. ს.-ის საცხოვრებელი სახლი არ იყო გადაცემული კომუნალური მეურნეობის ფონდში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი ქობულეთის კომუნალური მეურნეობის კომბინატის დირექტორის მიერ 1965 წელს გაცემული ¹5/24 ცნობის მიხედვით, აღნიშნულ კომბინატში არ ინახებოდა დოკუმენტი ე.-ოღლი (იგივე ე. ს.-ე) სახლის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ (ტ. 1, ს.ფ. 9). რაც შეეხება ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1965 წლის 4 დეკემბრის ზემოხსენებულ გადაწყვეტილებას, იგი მოცემული საქმის მასალებში არ მოიპოვება, ხოლო კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებს, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილება ბუნებაში არ არსებობს. საქმეში წარმოდგენილია ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1965 წლის 14 დეკემბრის განჩინება, რომელშიც საერთოდ არ არის საუბარი ე. ს.-ის საცხოვრებელი სახლის კომუნალური მეურნეობის ფონდისთვის გადაცემა-არგადაცემის საკითხზე და ამ განჩინებით ე. ოღლის (იგივე ე. ს.-ძე) უარი ეთქვა ჩამორთმეული ბინის დაბრუნების შესახებ განცხადების მიღებაზე არაქვემდებარეობის გამო (ტ. 1, ს.ფ. 123). საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ის გარემოება, რომ ქობულეთის კომუნალური მეურნეობის კომბინატში არ ინახებოდა დოკუმენტი ე. ოღლის (იგივე ე. ს.-ე) სახლის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ, არ ნიშნავს იმას, რომ სადავო ფართი არ იყო გადაცემული კომუნალური მეურნეობის ფონდისთვის, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი არაერთი მტკიცებულებით დასტურდება სადავო ფართის კომუნალური მეურნეობის ფონდში არსებობა.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და მიაჩნია, რომ ის გარემოება, რომ სადავო 9,9 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი არც ერთ საბუთში, არც კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობაში, არც ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვის 1979 წლის 30 მაისის ბარათში ცალკე არ არის აღნიშნული, არ წარმოადგენს 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველს, ვინაიდან აღნიშნული ხელშეკრულებით მოხდა სწორედ კომუნალური მეურნეობის ფართის პრივატიზაცია.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, მართალია, საქმეში წარმოდგენილია ქობულეთის რაიონის ტექნიკური აღრიცხვისა და ინვენტარიზაციის სამსახურის წერილი, რომლის მიხედვით, ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლი, 89 კვ.მ საერთო სასარგებლო ფართით, საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ზ. ს.-ზე, რის საფუძველსაც წარმოადგენდა 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, მაგრამ აღნიშნული წერილი შინაარსობრივად ეწინააღმდეგება ხსენებულ მოწმობას, რადგან ამ მოწმობაში მითითებულია 66,2 კვ.მ და არა 89 კვ.მ ფართის ზ. ს.-ის მიერ მემკვიდრეობით მიღებაზე. გარდა ამისა, გაუგებარია დასახელებულ კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობაში მითითება იმის თაობაზე, რომ ე. ს.-ის მემკვიდრედ სახლის მთლიან ნაწილში ცნობილ იქნა ზ. ს.-ე, ვინაიდან მას გადაეცა მხოლოდ 66,2 კვ.მ ფართი, მაშინ, როდესაც ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე სახლის ფართი შეადგენდა 89 კვ.მ-ს, რაც დასტურდება ზემოთ მოყვანილი ქობულეთის ტექაღრიცხვის სამსახურის წერილითა (ტ. 2, ს.ფ. 38) და ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2003 წლის 18 სექტემბრის წერილითაც (ტ. 1, ს.ფ 28-29). ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან ქობულეთის რაიონის ტექნიკური აღრიცხვისა და ინვენტარიზაციის სამსახურის ზემოაღნიშნული წერილი და 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა შეიცავს ერთმანეთისაგან სრულიად განსხავავებულ მონაცემებს, ისინი ვერ ჩაითვლება მტკიცებულებებად, რომლებიც დააფუძნებენ ზ. ს.-ის სარჩელის საფუძვლიანობას. ამასთან, მოცემულ საქმეში არ მოიპოვება სხვა რაიმე ისეთი მტკიცებულება, რომლითაც დასაბუთდებოდა სარჩელი.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებას, რომ სამემკვიდრეო მოწმობა და ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის ჩანაწერი ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ზ. ს.-მ მემკვიდრეობით მიიღო მთლიანი სახლი და არა სახლის ნაწილი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ 1979 წლის 30 მაისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის თანახმად, ე. ს.-ის მემკვიდრედ სახლის მთლიან ნაწილში ცნობილ იქნა ზ. ს.-ე, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო ხის ერთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, შემდგარი ოთხი საცხოვრებელი ოთახისაგან (50 კვ.მ) და დამხმარე ოთახისაგან (16,2 კვ.მ), მდებარე ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში, გაშენებული 420 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, ანუ მან მემკვიდრეობით მიიღო 66,2 კვ.მ ფართი, მაშინ, როდესაც ხსენებული სახლის მთლიანი ფართი შეადგენდა 89 კვ.მ-ს, ხოლო ტექნიკური აღრიცხვის ბარათში პირდაპირ არის მითითებული ქ. ქობულეთში, ...-ის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის კონკრეტულ წილობრივ კუთვნილებაზე, კერძოდ, ამ სახლის 13/15 ეკუთვნოდა ზ. ს.-ს, ხოლო 2/15 _ კომუნალურ მეურნეობას. აღნიშნული მტკიცებულებები გამორიცხავს დასახელებული სახლის ზ. ს.-ის მიერ მთლიანად მემკვიდრეობით მიღებას და ადასტურებს, რომ ზ. ს.-ის მიერ მიღებულ სამკვიდრო მასაში არ შედის სადავო 9,9 კვ.მ ფართი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, იგი სამკვიდროს მიღებისთანავე გახდიდა სადავოდ ხსენებული ფართის ვ. ს.-ის მხრიდან ფლობის კანონიერებას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-5 მუხლზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 170-ე, 172-ე მუხლებზე, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-3 და მე-4 პუნქტებზე მითითებას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება, ხოლო იმავე კოდექსის 70-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების ბათილად გამოცხადებას აწესრიგებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს, ხოლო ამავე კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების პირველი ნაწილების მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას, ხოლო მესაკუთრეს შეუძლია, მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. «საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ» საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდებოდა ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხებოდა საცხოვრებელი სახლი (ბინა).

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო ფართის პრივატიზებით არ დარღვეულა ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტების მოთხოვნები და არ შელახულა მოსარჩელე ზ. ს.-ის საკუთრების უფლება. საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ 2003 წლის 28 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროს სრულად იქნა დაცული საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება.

საკასაციო სასამართლო აქვე მიუთითებს კასატორ ვ. ს.-ის წარმომადგენელ ეკატერინე ბერიძის მიერ საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ ახსნა-განმარტებაზე, რომელშიც იგი მართებულად აღნიშნავს, რომ ქობულეთის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1979 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით, რომლითაც ზ. ს.-ს გაუგრძელდა მამისეული სამემკვიდრეო ქონების მიღებაზე გაშვებული ვადა, უდავოდ დასტურდება ის ფაქტი, რომ ზ. ს.-ე არ ფლობდა სადავო ქონებას, ანუ მას მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ არ მიუღია სამკვიდრო ქონება ფაქტობრივი ფლობით, რაც გამორიცხავს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას ზ. ს.-ის მხრიდან სადავო ფართის ფაქტობრივი ფლობით მიღების შესახებ. ახსნა-განმარტების ავტორი მიუთითებს, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი ვ. ს.-ის მფლობელობაშია, რაც უდავოდ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ვ.ი ს.-ს მიღებული აქვს სამკვიდრო ქონება და მისი მესაკუთრეა. ეკატერინე ბერიძე ასევე აღნიშნავს, რომ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა მოხდეს 1979 წლიდან _ ზ. ს.-ის მიერ სამკვიდრო მოწმობის მიღებიდან და ზ. ს.-მ გაუშვა კომუნალურ მეურნეობასთან შედავების ვადა კომუნალური ფონდიდან საცხოვრებელი ფართის ამორიცხვასთან დაკავშირებით, ხოლო კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით, ზ. ს.-მ საკუთრების უფლებით მიიღო ქ. ქობულეთში, ...-ს ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნაწილი, კერძოდ, 66,2 კვ.მ. აღნიშნული სახლი საერთო ჯამში შეადგენს 88 კვ.მ-ს და ამდენად, 66,2 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის ზევით ზ. ს.-ს უფლება არა აქვს, დააყენოს პრეტენზია და მოითხოვოს შესაბამისი სანოტარო აქტის ბათილობა 9,9 კვ.მ საცხოვრებელ ფართზე, რადგან ხსენებული სანოტარო აქტი (პრივატიზაციის ხელშეკრულება) ზ. ს.-ის მიერ სამკვიდრო მოწმობით მიღებულ ქონებას არ ეხება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლზე, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასრული და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, რის შედეგადაც მოცემულ საქმეზე მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს ამ საქმეზე ახალ გადაწყვეტილებას, ვინაიდან არ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს შემადგენლობის უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ ვ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ. ს.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 27-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ვ. ს.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ზ. ს.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.