¹ბს-555-524(კ-06) 22 იანვარი, 2007 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა მ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 7 ივნისის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 20 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა მ. ხ-მა მოპასუხე საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა) საქართველოს გენერალური პროკურატურის 2005 წლის 30 მარტის ¹05-024 დასკვნის ბათილად ცნობა;

ბ) “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-40.6 მუხლის თანახმად სამისდღეშიო პენსიის დანიშვნა;

გ) 2005 წლის 1 იანვრიდან “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-40 მუხლის ძალაში შესვლიდან გაცდენილი თვეების თანხის ანაზღაურება.

მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

მ. ხ-მა 1974 წლის 25 ივლისს მუშაობა დაიწყო შინაგან საქმეთა სამმართველოს სოციალისტური საკუთრების მტაცებლობის და სპეკულაციის წინააღმდეგ მებრძოლ განყოფილებაში ..... თანამდებობაზე. 1976 წლის დეკემბრის თვეში საკუთარი განცხადების საფუძველზე შს სამმართველოდან გადაყვანილ იქნა იმდროინდელი პირველი მაისის რაიონის შს განყოფილებაში ..... თანამდებობაზე. ამ თანამდებობაზე მუშაობის პერიოდში, 1982 წლის 7 სექტემბერს, დაკავებულ იქნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლების მიერ. მ. ხ-ის მიმართ აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე და წარიმართა წინასწარი გამოძიება. 1982 წლის 20 სექტემბერს ქალაქის პროკურორის მიერ გაცემული სანქციის საფუძველზე იგი მოთავსებულ იქნა თბილისის ¹1 საგამოძიებო იზოლატორში. პატიმრობაში ყოფნის პერიოდში ერთ-ერთი გასეირნების დროს დაუდგენელმა პირმა მკვრივი-ბლაგვი საგნის თავში ჩარტყმით მას მიაყენა მძიმე ხარისხის დაზიანება, რის გამოც დაკარგა გონება. გონზე მხოლოდ ციხის საავადმყოფოში მოვიდა. ციხის ადმინისტრაციამ ეს ფაქტი დამალა და მ. ხ-ის ჯანმრთელობა ციხის საავადმყოფოს ექიმებს მიანდო, რომლებსაც არ გააჩნდათ სათანადო ცოდნა და გამოცდილება. ყოველივე ამან უარყოფითად იმოქმედა მ. ხ-ის ჯანმრთელობაზე, რასაც 1984 წლის 14 ნოემბერს მოჰყვა თავში სისხლის ჩაქცევა და მისი კლინიკური სივდილი. ამის გამო, მოსარჩელე მოათავსეს თბილისის ¹5 საავადმყოფოს რეანიმაციულ განყოფილებაში. შემდეგ იგი გადაიყვანეს მოსკოვის ნ. ბ-ოს სახელობის ნეიროქირურგიის ინსტიტუტში, სადაც 1985 წლის 2 იანვარს სასწრაფოდ გაუკეთდა ურთულესი, სიცოცხლისათვის სახიფათო ოპერაცია _ მარცხენა მხარის შუა ტვინის არტერიის პარკუჭოვანი კლინირება. დაახლოებით 4 თვის შემდეგ მოსარჩელე დაბრუნდა თბილისში, როგორც პირველი ჯგუფის ინვალიდობის რეალური კანდიდატი.

1983 წლის 31 იანვარს მ. ხ-ის მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმე შეწყდა დანაშაულის დაუდასტურებლობის გამო. შემდგომ მისი მოთხოვნის საფუძველზე საქმეზე განახლდა წინასწარი გამოძიება. 1985 წლის 11 ოქტომბერს მოსარჩელის მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმე წარმოებით შეწყდა დანაშაულის შემადგენლობის არარსებობის გამო. ამის საფუძველზე, მ. ხ-მა, როგორც დაინტერესებულმა პირმა, საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის წინაშე დააყენა მისი შინაგან საქმეთა სამინისტროს რიგებში აღდგენის საკითხი, ვინაიდან იმ დროს უკვე ინვალიდი იყო, მისი შინაგან საქმეთა სამინისტროს რიგებში აღდგენა შეუძლებელი გახდა. ამიტომ, 1986 წლის 17 დეკემბერს დაინიშნა ტრანსპორტის პროკურატურის გამომძიებლად. ე.ი. პროკურატურის რიგებში მიღებულ იქნა სრული რეაბილიტაციის შემდეგ. 1987 წლის 30 სექტემბერს გამომძიებლის თანამდებობიდან გადაყვანილ იქნა ტრანსპორტის პროკურორის თანაშემწედ. ამ თანამდებობაზე მუშაობის პერიოდში თავი იჩინა პატიმრობაში ყოფნის დროს მიღებულმა ტრავმამ. ამ ტრავმის გამო თავის ქალაში ქირურგიულმა ჩარევამ განაპირობა მ. ხ-ის შრომისუნარიანობის და მეხსიერების დაქვეითება და კოორდინაციის მნიშვნელოვნად დაკარგვა. ამან ძალზედ გაართულა მოსარჩელის საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე მუშაობა, რის გამოც 1990 წლის მაისის თვეში დაწერა თანამდებობიდან გათავისუფლების განცხადება, რომელშიც ავადმყოფობის მიზეზი მიუთითა. კადრების განყოფილების მაშინდელმა უფროსმა ურჩია სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზის შეცვლა, რადგან ავადმყოფობის მოტივით პროკურატურის რიგებიდან გათავისუფლებულს აღარავინ დააბრუნებდა. სწორედ ამიტომ, მოსარჩელემ მიუთითა სამსახურიდან გათავისუფლების მოტივი _ “სხვა სამსახურში გადასვლა”. აღნიშნულის გამო, პირველი განცხადება, რომელშიც სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზი ავადმყოფობა ეწერა, მოსარჩელესთან შეთანხმების გარეშე გაქრა მისი პირადი საქმიდან, მეორე კი, რომელიც საქართველოს ტრანსპორტის პროკურორმა 1990 წლის 26 ივლისს დააკმაყოფილა, დარჩა მის პირად საქმეში.

2002 წლის ნოემბრის თვეში მ. ხ-მა განცხადებით მიმართა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხელმძღვანელობას და სთხოვა პენსიის დანიშვნა. მისი თხოვნა დაკმაყოფილდა. შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჯანმრთელობის დაცვის მთავარი სამმართველოს სამხედრო საექიმო კომისიის 2002 წლის 14 ნოემბრის დადგენილებით დადგინდა, რომ მ. ხ-ს ტრანზისტორული სისხლის მიმოქცევის მოშლა თავის ტვინში მარცხენა შუა არტერიის ანევრიზმა მიღებული ჰქონდა სამხედრო სამსახურის გავლის დროს. ე.ი. იმ დროს, როდესაც იგი შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემაში მუშაობდა. ამ დადგენილების საფუძველზე, მ. ხ-ს, როგორც მეორე ჯგუფის ინვალიდს, დაენიშნა პენსია შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხაზით. აღნიშნულის შემდეგ, იქედან გამომდინარე, რომ 2005 წლის 1 იანვრიდან ძალაში შედიოდა “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-40 მუხლი, მ. ხ-მა 2004 წლის 1 ოქტომბერს განცხადებით მიმართა გენერალური პროკურატურის ხელმძღვანელობას და სთხოვა გაევრცელებინათ მასზე, როგორც პროკურატურის სისტემიდან ავადმყოფობით დათხოვნილ პირზე, ხსენებული კანონის მე-40.6 მუხლის პირობები და მიეცათ მისთვის მიმართვა, რომლის საფუძველზე დაენიშნებოდა სამისდღეშიო პენსია პროკურატურის ხაზით. მისი ეს მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა (ს.ფ. 3-7).

მოპასუხე საქართველოს გენერალური პროკურატურის წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ამიერკავკასიის ტრანსპორტის პროკურორის 1990 წლის 25 ივნისის ¹87ა ბრძანებით, პირადი განცხადების საფუძველზე მ. ხ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან სხვა სამსახურში გადასვლასთან დაკავშირებით. მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა პროკურატურაში მუშაობის დაწყებამდე 2 წლით ადრე. იგი არ დაეთანხმა მოსარჩელის განმარტებას პროკურატურაში სამსახურის სამხედრო სამსახურთან გაიგივების შესახებ და აღნიშნა, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურის გენერალურ ინსპექციაში ჩატარებული სამსახურებრივი გამოძიებით არ იქნა დადგენილი მოსარჩელის სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს დაავადებისა და ქმედუნარიანობის მნიშვნელოვნად შეზღუდვის ფაქტი, რაც მ. ხ-ის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან იქნებოდა კავშირში. ამ დროისათვის იგი მუშაობდა ენისა და კულტურის უნივერსიტეტში კონსულტანტად იურიდიულ საკითხებში. “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-40.6 მუხლის შესაბამისად, სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით პროკურატურის მუშაკის შრომის უნარის ისეთი დაკარგვის შემთხვევაში, რომელიც გამორიცხავდა მის შემდგომ შრომით საქმიანობას, პროკურატურის მუშაკს ენიშნებოდა სამისდღეშიო პენსია. ზემოაღნიშნული კანონის მე-40 მუხლის მე-6 პუნქტი 2005 წლის 23 დეკემბრის ¹2448-რს ცვლილებით ამოღებული იყო “სახელმწიფო კომპენსაციისა და სამხედრო აკადემიური სტიპენდიის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად (ს.ფ. 77-81).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 3 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ სატრანსპორტო პროკურატურის გამომძიებლად მუშაობა დაიწყო 1986 წლის 17 დეკემბრიდან, შემდეგ იგი გადაიყვანეს თბილისის ტრანსპორტის პროკურატურის თანაშემწედ. 1990 წლის 23 მაისს მ. ხ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის ტრანსპორტის პროკურორს და სთხოვა დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლება სხვა სამსახურში გადასვლასთან დაკავშირებით.

2002 წლის 14 ნოემბრის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჯანმრთელობის დაცვის მთავარი სამმართველოს სამხედრო საექიმო კომისიის დადგენილების თანახმად, თავის ტვინში მარცხენა შუა არტერიის ანევრიზმა მ. ხ-ს მიღებული აქვს სამხედრო სამსახურის გავლის დროს. აღნიშნული ტრავმის მიღება არ უკავშირდებოდა პროკურატურაში მუშაობის პერიოდში მისი სამსახურებრივ მოვალეობის შესრულებას. ამასთან, მოსარჩელე თავისი ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენების სულ სხვა შემთხვევასა და გარემოებებზე მიუთითებდა, რომელიც არ ემთხვეოდა 2002 წლის 14 ნოემბერს გაცემული ¹3093 ცნობის თანახმად აღნიშნული დაავადების გამომწვევ პერიოდს _ სამხედრო სამსახურში გავლის დროს. საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ იგი წარმოადგენდა “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის მე-40.6 მუხლით გათვალისწინებულ სუბიექტს, რამდენადაც აღნიშნული ნორმის თანახმად, მოსარჩელის შრომის უნარის დაკარგვა სწორედ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან უნდა ყოფილიყო დაკავშირებული. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ კადრების განკარგულების უფროსმა ურჩია მას სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზად მიეთითებინა სხვა სამსახურში გადასვლა, ხოლო განცხადება, სადაც ეწერა ავადმყოფობის მიზეზით სამსახურიდან წასვლა, პირადი საქმიდან მისი შეთანხმების გარეშე იქნა ამოღებული. სამსახურიდან გათავისუფლების კანონიერი საფუძველი არ შეიძლებოდა ერთდროულად ყოფილიყო როგორც ავადმყოფობა, ასევე სხვა სამსახურში გადასვლა. პროკურატურის ორგანოებიდან წასვლის შემდეგ მოსარჩელე 2002 წლის 17 აპრილიდან 2004 წლის სექტემბრამდე მუშაობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში, ხოლო შემდგომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტში, შესაბამისად, მას დანიშნული ჰქონდა პენსია შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხაზით (ს.ფ. 88-91).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 93-96).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 7 ივნისის განჩინებით მ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 3 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მასზე უნდა გავრცელებულიყო “პროკურატურის შესახებ” ორგანული კანონის მე-40.6 მუხლი, რადგან აღნიშნული ნორმის თანახმად, სამისდღეშიო პენსია ენიშნებოდათ პროკურატურის იმ მუშაკებს, რომლებმაც სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით დაკარგეს შრომის უნარი იმ ფარგლებში, რომელიც გამორიცხავდა მათ შემდგომ შრომით საქმიანობას. საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, რომ მ. ხ-მა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით დაკარგა შრომის უნარი. აპელანტმა პატიმრობაში უკანონოდ ყოფნის დროს მიიღო თავის არეში მძიმე სახის დაზიანება, რის გამოც მას 1984 წლის 14 ნოემბერს სისხლი ჩაექცა თავში. მოსკოვის ნ. ბ-ოს სახელობის ნეიროქირურგიის ინსტიტუტში 1985 წლის 2 იანვარს მას ურთულესი ოპერაცია ჩაუტარდა _ მარცხენა მხარის შუა ტვინის არტერიის პარკუჭოვანი კლინირება. დაახლოებით 4 თვის შემდეგ მოსარჩელე დაბრუნდა თბილისში, როგორც პირველი ჯგუფის ინვალიდობის რეალური კანდიდატი. მ. ხ-ი 1986 წლის 17 დეკემბერს დაინიშნა თბილისის ტრანსპორტის პროკურატურის გამომძიებლად. 1987 წლის 30 სექტემბერს გათავისუფლდა გამომძიებლის დაკავებული თანამდებობიდან და დაინიშნა თბილისის ტრანსპორტის პროკურორის თანაშემწედ. 1990 წლის 25 ივნისს გათავისუფლდა თბილისის ტრანსპორტის პროკურორის თანაშემწის თანამდებობიდან პირადი განცხადების საფუძველზე. ამდენად, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ მ. ხ-მა პროკურატურის სისტემაში მუშაობის დაწყებამდე რამდენიმე წლით ადრე მიიღო თავის არეში მძიმე დაზიანება. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მ. ხ-მა განაცხადა, რომ პროკურატურაში მუშაობის დროს, საგამოძიებო მოქმედების შესრულებისას, მას ავტომანქანის საბარგული მოხვდა თავში. აპელანტს არც სასარჩელო განცხადებასა და არც რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას არ მიუთითებია აღნიშნულ გარემოებაზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ხ-ის მსჯელობა არათანმიმდევრული იყო, რამდენადაც იგი შრომის უნარის დაკარგვის სხვადასხვა მიზეზებზე მიუთითებდა. სასამართლოს მოსაზრებით, თუკი რეალურად ჰქონდა ადგილი მ. ხ-ის შრომის უნარის დაკარგვას პროკურატურაში მუშაობის დროს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით, მას შესაბამისი განცხადებით უნდა მიემართა პროკურატურის ხელმძღვანელებისათვის და მოეთხოვა უფლებამოსილი პირის მიერ შედგენილიყო აქტი საწარმოო ტრავმის თაობაზე, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. აღნიშნული შემთხვევის შესახებ მ. ხ-მა პირველად მხოლოდ 17 წლის გასვლის შემდეგ, სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას განაცხადა. ამის დასადასტურებლად ვერ გამოდგება მის მიერ წარმოდგენილი ნევროლოგიის ინსტიტუტის მიერ 1993 წელს გაცემული ცნობა, რომლის თანახმადაც, მან ტვინის შერყევა 1989 წელს მიიღო. 4 წლის შემდეგ გაცემული ცნობით ვერ დადასტურდებოდა ის გარემოება, რომ მ. ხ-მა 1989 წელს მიიღო ტრავმა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს, მასში საერთოდ არ იყო მითითებული, თუ რა ვითარებაში, რა პირობებში მიიღო მან ტრავმა და რა მიზეზით. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მ. ხ-ის მიერ პროკურატურის რიგების ავადმყოფობის გამო დატოვების შემთხვევაშიც მასზე ვერ გავრცელდებოდა “პროკურატურის შესახებ” ორგანული კანონის მე-40.6 მუხლი, რადგან პროკურატურაში სამსახურებრივ საქმიანობასთან დაკავშირებით მას შრომის უნარი არ დაუკარგავს. ამასთან, საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ იგი 1990 წლის 25 ივნისს თბილისის ტრანსპორტის პროკურორის თანაშემწის თანამდებობიდან გათავისუფლდა პირადი განცხადების საფუძველზე სხვა სამსახურში გადასვლასთან დაკავშირებით (ს.ფ. 160-170).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის მითითებით, 2004 წლის ბოლოს მან განცხადებით მიმართა საქართველოს გენერალური პროკურატურის ხელმძღვანელობას, რომ მისთვის, როგორც პროკურატურის რიგებიდან უკანონოდ გათავისუფლებული პირისთვის მიეცათ მიმართვა, რომლის მიღების შემდეგაც, იგი “სამხედრო, შინაგან საქმეთა ორგანოების და სახელმწიფო დაცვის სპეციალური სამსახურიდან თადარიგში დათხოვნილ პირთა და მათი ოჯახის წევრთა საპენსიო უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის საფუძველზე სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ხაზით ინვალიდობით დანიშნულ პენსიას შეაცვლებინებდა პროკურატურის პენსიით. აქედან გამომდინარე, მოპასუხეს არ ჰქონდა უფლება, მხარეთა შორის 1990 წლის 25 ივნისს წარმოშობილ ურთიერთობებზე გაევრცელებინა 17 წლის შემდეგ, კერძოდ, 2005 წლის 1 იანვრიდან ძალაში შესული “პროკურატურის შესახებ” ორგანული კანონის მოთხოვნები.

კასატორის მოსაზრებით, ადმინისტრაციამ სამუშაოდან მისი გათავისუფლებისას დაარღვია იმ დროს მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 41-ე მუხლის მოთხოვნა, რადგან კანონმდებლობის ფორმულირების ზუსტი შესაბამისობით, კანონის მუხლისა და პუნქტის მითითებით მოსარჩელის შრომის წიგნაკში არ ჩაწერა მისი სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზი. სასამართლომ არ გამოიყენა მითითებული კოდექსის 236-ე მუხლი, რომლის თანახმად, პენსია ინვალიდობის გამო ინიშნებოდა იმ შემთხვევაში, როდესაც ინვალიდობა გამოწვეული იქნებოდა შრომითი დასახიჩრებით, პროფესიული დაავადებით, საერთო დაავადებით ან დასახიჩრებით, რომლებიც დაკავშირებული არ იყო სამუშაოსთან. ეს კი პირდაპირ მიანიშნებდა იმაზე, რომ იგი იყო “პროკურატურის შესახებ” ორგანული კანონის მე-40 მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული სუბიექტი, ვინაიდან პენსია 1989 წელს მიღებული ტრავმის საფუძველზე დაენიშნებოდა იმ შემთხვევაშიც, თუ დადასტურდებოდა, რომ ტრავმა მიღებული ჰქონდა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს და იმ შემთხვევაშიც, თუ არ დადასტურდებოდა ასეთი.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ნევროლოგიისა და ნეიროქირურგიის ინსტიტუტიდან ამოღებული მისი ავადმყოფობის ისტორიის ქსეროასლი და ამ ინსტიტუტის მიერ გაცემული ცნობა, რომლებშიც აღნიშნულია, რომ 1988 წლის 2 აგვისტოს თბილისის ¹28-ე პოლიკლინიკის მიმართვის საფუძველზე იგი სტაციონალური მკურნალობისათვის მოათავსეს ამ ინსტიტუტში მარცხენა შუა არტერიის ანევრიზმის ოპერაციის შემდგომი მდგომარეობის გაუარესების დიაგნოზით და რომ 1989 წელს მიღებული ტრავმის გამო ჰქონდა თავის ტვინის შერყევა, რის გამოც იგი სტაციონალური მკურნალობის მიზნით ხელმეორედ მოათავსეს იმავე კლინიკაში. ამდენად, ორივე ეს ფაქტი ადასტურებდა, რომ იგი წარმოადგენდა “პროკურატურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-40 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებულ სუბიექტს, ვინაიდან ოპერაციის შემდგომი მდგომარეობა გაუუარესდა პროკურატურაში მუშაობის პერიოდში და ტრავმა, რამაც გამოიწვია ტვინის შერყევა და შრომისუნარიანობის დაკარგვა, მიღებული ჰქონდა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს, პროკურატურაში მუშაობის პერიოდში.

კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხემ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად ვერ შეძლო დაემტკიცებინა იმ გარემოებების არსებობა, რომლებზედაც ამყარებდა თავის მოთხოვნებს, კერძოდ, სასამართლოს ვერ წარუდგინა მის მიერ სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ის განცხადება, რომელიც სინამდვილეში დააკმაყოფილა ადმინისტრაციამ და რომლის თანახმადაც გათავისუფლდა სამსახურიდან. გარდა ამისა, მოპასუხემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა რაიმე დოკუმენტი, რომელშიც აღნიშნული იქნებოდა მისი სამსახურიდან გათავისუფლების მიზეზი, ვერ შეძლო დაემტკიცებინა, რომ ტრავმა, რომელიც მან მიიღო 1989 წელს, რასაც მოჰყვა ტვინის შერყევა და მისი კლინიკაში სამკურნალოდ მოთავსება, არ ჰქონდა მიღებული სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს (ს.ფ. 175-185).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და ამ გარემოებების სამართლებრივი შეფასების სისწორეს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.