ბს-557-535(კ-08) 17 ივლისი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა თ. თ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 12 ოქტომბერს თ. თ-მა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წელს ერთიანი ეროვნული გამოცდების ჩაბარების შედეგად, ჩაირიცხა სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” ..... ფილიალის სამართლის ფაკულტეტზე სამართალმცოდნეობის სპეციალობით, რომლის პირველი კურსი დაამთავრა 2007 წლის ზაფხულში. 2007 წლის 24 სექტემბერს მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა, რომ სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” ..... ფილიალი ლიკვიდირებულ იქნა და მის ნაცვლად დაარსდა დამოუკიდებელი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ახალციხის ინსტიტუტის სახით. მოსარჩელემ 2007 წლის 25 სექტემბერს დაუყოვნებლივ მიმართა განცხადებით სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” რექტორს და მოითხოვა შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა და მისი ჩარიცხვა სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” იურიდიული ფაკულტეტის მე-.... კურსზე სამართალმცოდნეობის სპეციალობით, რადგან არ სურდა სწავლა სსიპ “ახალციხის ინსტიტუტში”. 2007 წლის 5 ოქტომბერს მოსარჩელეს ჩაჰბარდა სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” სასწავლო დეპარტამენტის უფროსის (არაუფლებამოსილი პირის) ¹12127/01-07-07 პასუხი (ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი), რომლითაც უარი ეთქვა აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. ხსენებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რაც დასტურდებოდა იმავე აქტის შინაარსიდან, კერძოდ, მასში აღნიშნული იყო, რომ ფილიალების ხელმძღვანელები ვალდებული იყვნენ, ფილიალის სტუდენტებისათვის მიეცათ წინადადებები და სურვილის შემთხვევაში, ყოველგვარი გამოცდების ჩაბარების გარეშე, სასწავლებლად გადასულიყვნენ სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში”. აღნიშნული ვალდებულება კი იმავე უნივერსიტეტის .... ფილიალის ხელმძღვანელს მოსარჩელის მიმართ არ შეუსრულებია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” 2007 წლის 5 ოქტომბრის ¹12127/01-07-07 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამათლებრივი აქტის ბათილად ცნობა და სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისთვის” ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება თ. თ-ის სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” იურიდიული ფაკულტეტის მეორე კურსზე ჩარიცხვის თაობაზე სამართალმცოდნეობის სპეციალობით, ასევე _ საქმის დაჩქარებული წესით განხილვა და მიღებული სასამართლო გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. თ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, განმარტა, რომ სარჩელი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნით დასაბუთებული იყო, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი იყო კანონსაწინააღმდეგო და ის პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავდა მის უფლებას. ამასთან, ნებისმიერი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერება მის ფორმალურ და მატერიალურ კანონიერებას უკავშირდებოდა, რომელთაგან ერთ-ერთის არარსებობა ხსენებული სამართლებრივი შედეგის წინაპირობა იყო. კონკრეტულ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენდა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერება, რაც ზოგადად, აქტის შინაარსს უკავშირდებოდა და მასში ასახული კონკრეტული ურთიერთობების მოწესრიგების, მისი გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლებთან და ქვეყანაში მოქმედ საკანონმდებლო აქტებთან შესაბამისობის არსებობას მოითხოვდა.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ შემთხვევაში სადავო აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნის თაობაზე თ. თ-ის სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, რამდენადაც მოსარჩელემ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლით განსაზღვრული ვალდებულება _ დაესაბუთებინა თავისი სარჩელი და წარედგინა შესაბამისი მტკიცებულებები, არ შეასრულა და უფრო მეტიც, მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო დაესაბუთებინა, თუ რაში მდგომარეობდა სადავო აქტის გამოცემისას მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესების იგნორირება და უგულებელყოფა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან. ასევე სრულიად დაუსაბუთებელი იყო სარჩელი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის თაობაზე, რის გამოც არ არსებობდა მისი დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 მარტის განჩინებით თ. თ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა და მთლიანად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მიუთითა მათზე და დამატებით აღნიშნა, რომ სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” 2007 წლის 5 ოქტომბრის ¹12127/01-07-07 წერილით თ. თ-ს სასწავლო დეპარტამენტში შესული მისი წერილის პასუხად ეცნობა, რომ სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” ფილიალების რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, ფილიალების ხელმძღვანელები დროულად იყვნენ ინფორმირებული, სტუდენტების სურვილის შესაბამისად, მათი სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში” გადაყვანის საკითხის განხილვის შესახებ და მიეცათ დავალება, 2007 წლის 31 აგვისტომდე ორგანიზებულად წარედგინათ სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში” ფილიალების სტუდენტების განცხადებები და მათი სასწავლო ბარათები, ხოლო სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” საერთო განყოფილება 2007 წლის 7 სექტემბრის 13 საათამდე ინდივიდუალური წესით ღებულობდა თსუ-ს ფილიალების სტუდენტთა განცხადებებს მათი გადაყვანის საკითხის განხილვის შესახებ. დათქმული ვადის გასვლის შემდეგ შესული კორესპონდენცია განხილვას არ ექვემდებარებოდა. მოსარჩელეს ასევე განემარტა, რომ მას შესაძლებლობა ეძლეოდა, სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში” გადასვლის საკითხი დაეყენებინა მიმდინარე სემესტრის ბოლოს (2008 წლის იანვარი), როდესაც სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი” გამოაცხადებდა ვაკანსიების რაოდენობას და გადმოსვლის მსურველთათვის განცხადებების მიღების ვადებს. სტუდენტთა მობილობასთან დაკავშირებული ყველა ინფორმაცია, მათ შორის, გადმოსაყვანი გამოცდის შინაარსი და ფორმატი განთავსდებოდა სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” ვებგვერდზე. აღნიშნული წერილი ხელმოწერილი იყო სსიპ “ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის” სასწავლო დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,უმაღლესი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 88-ე მუხლის მე-12 პუნქტის თანახმად, 2007-2008 სასწავლო წლის დაწყებამდე საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებს – უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებს საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსთვის უნდა წარედგინათ წინადადებები მათი ფილიალების უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებად ჩამოყალიბების მიზანშეწონილობის შესახებ. “საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რეორგანიზაციისა და ახალციხის ინსტიტუტის საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად დაფუძნების შესახებ” საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 31 ივლისის ¹161 დადგენილების პირველი პუნქტის თანახმად, განხორციელდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უენივერსიტეტის რეორგანიზაცია, მას გამოეყო მესხეთის ფილიალი და მის ბაზაზე დაფუძნდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – ახალციხის ინსტიტუტი. ამ დადგენილების მე-2 პუნქტით, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – ახალციხის ინსტიტუტი წარმოადგენდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უფლებამონაცვლეს მესხეთის ფილიალის ნაწილში. ხსენებული დადგენილება გამოქვეყნდა 2007 წლის 10 აგვისტოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით და ძალაში შევიდა გამოქვეყნებისთანავე. მითითებული დადგენილების მიხედვით, საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს _ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და მის ახალციხის ფილიალს არ ეკისრებოდათ რეორგანიზაციის გამო, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მესხეთის ფილიალის სტუდენტების ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში შესაბამის ფაკულტეტზე გადაყვანის ვალდებულება, მაგრამ დადგენილ ვადაში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ან მისი მესხეთის ფილიალისათვის მიმართვის შემთხვევაში, სტუდენტები გადაყვანილ იქნენ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ანკეტების შევსების შედეგად. აპელანტის მიერ ვერ იქნა დასახელებული ის ფაქტობრივი ან სამართლებრივი საფუძვლები, რომლებითაც განისაზღვრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ან/და მისი მესხეთის ფილიალის ვალდებულება, რეორგანიზაციის გამო, თითოეული სტუდენტისათვის პირადად, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გადაყვანის თაობაზე წინადადების სპეციალურად შეთავაზების შესახებ. შესაბამისი ინფორმაცია რეორგანიზაციის თაობაზე განთავსდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ვებგვერდზე, აგრეთვე, გადაიცა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 2007 წლის 5 ოქტომბრის ¹12127/01-07-07 წერილი იყო საინფორმაციო ხასიათის ცნობა და თავისი იურიდიული ბუნებით, არ წარმოადგენდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტით რეგლამენტირებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, ანუ იგი არ იყო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მის უფლებამოსილებას მიკუთვნებული საკითხის დაკმაყოფილებაზე განმცხადებლისათვის უარის თქმის შესახებ, ასევე _ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლებოდა მოჰყოლოდა სამართლებრივი შედეგი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. თ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მეორე წინადადება და ამ მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა. სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დააკისრა იმის მტკიცების ტვირთი, თუ რატომ არ მისცა მან წინადადება თ. თ-ს, ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მესხეთის ფილიალის რეორგანიზაციის შემდეგ, გადასულიყო ამავე უნივერსიტეტში სასწავლებლად. თუ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული არ იყო, ხსენებული ფილიალის სტუდენტები გადაეყვანა ამ უნივერსიტეტში სასწავლებლად, მაშინ რატომ აქვეყნებდა იგი საჯარო შეტყობინებას იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 7 სექტემბრამდე გადაყვანის თაობაზე განცხადების შეტანის შემთხვევაში, ამავე უნივერსიტეტში სტუდენტი გადაყვანილი იქნებოდა შესაბამის ფაკულტეტზე.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 329-ე მუხლის პირველი ნაწილი, საქართველოს კონსტიტუციის 35-ე მუხლის პირველი პუნქტი, საქართველოს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3-4 ნაწილები, აგრეთვე, არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ” ქვეპუნქტი, რადგან გასაჩივრებული აქტი არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტია _ ზემოხსენებული უნივერსიტეტის რექტორის ნაცვლად, იგი გამოცემულია ამავე უნივერსიტეტის სასწავლო დეპარტამენტის უფროსის მიერ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 23 მაისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 17 ივლისამდე; თ. თ-ს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

გარდა ამისა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ პირს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი არა აქვს გადახდილი გადავადების გამო, საბოლოო გადაწყვეტილების (განჩინება) მიღებისას მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან თ. თ-ს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, ამიტომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაეკისროს მის მიერ გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 30 პროცენტი _ 90 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 მარტის განჩინება;

3. თ. თ-ს დაეკისროს მის მიერ გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 30 პროცენტი _ 90 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.