¹ბს-574-547(კ-07) 24 იანვარი, 2008წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა

კასატორი (მოსარჩელე) _ ა. ჩ-ვა, წარმომადგენელი ნ. ხ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, წარმომადგენელი თ. ბ-ი

მესამე პირი _ თბილისის სააღსრულებო ბიურო, წარმომადგენელი შ. თ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 15 სექტემბერს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ა. ჩ-ამ მოპასუხე ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის, მესამე პირის _ თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მისი 1000 ლარით დაჯარიმების შესახებ თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის გამოყენებისა და დაცვის ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის დადგენილების ბათილად ცნობა და მისი აღსრულების შეჩერება.

მოსარჩელის მითითებით, 2000 წლის 29 მარტს ნასყიდობის ხელშეკრულებს საფუძველზე შეიძინა ქ. თბილისში, ..... ქ. ¹5ა/58-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა. ბინის ყოფილმა მეპატრონემ უთხრა, რომ ბინას გააჩნდა ეზოში მდგომი ავტოფარეხი, რისი საფასურიც შედიოდა საერთო თანხაში.

2003 წლის 28 ივლისს მასთან მივიდა მოპასუხის წარმომადგენელი და შეადგინა ¹მმ001530 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი, თითქოსდა მას დარღვეული ჰქონდა მიწათსარგებლობის წესები, რაზეც მოსარჩელემ განუმარტა, რომ არავითარი კავშირი ავტოფარეხის მშენებლობასთან არ ჰქონდა, თუმცა 12 სექტემბერს თბილისის სააღსრულებო ბიუროდან მიიღო მოვალის გაფრთხილების ფურცელი, რომლის თანახმად, ვალდებული იყო, ჯარიმის სახით გადაეხადა 1000 ლარი. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, თვით დაჯარიმების აქტი მისთვის არავის ჩაუბარებია და არც მისი შინაარსი იცოდა (ს.ფ. 4-5).

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით ა. ჩ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელის მხრიდან 2003 წლის 28 ივლისის ¹მმ001530 ოქმით დაფიქსირებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა გამოიხატა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹5ა-ს მიმდებარედ უნებართვოდ განთავსებული მისი ავტოფარეხით სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავებასა და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე სარგებლობაში. საქმეში არსებული 2001 წლის 29 მარტის საცხოვრებელი სახლის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებითა და საჯარო რეესტრის 2001 წლის 16 ივლისის ამონაწერით დასტურდებოდა, რომ ა. ჩ-ას ქ. თბილისში, ..... ქ. ¹5ა-ში მდებარე ¹58 ბინასთან ერთად მიწის ნაკვეთი, რომელზეც ავტოფარეხი იყო განთავსებული, არ შეუძენია, მისი საკუთრების დამადასტურებელი არანაირი დოკუმენტი არ გააჩნდა და აღნიშნული მიწის ნაკვეთი კვლავ სახელმწიფო საკუთრებას წარმოადგენდა. ამდენად, 2003 წლის 28 ივლისის ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმსა და გასაჩივრებულ დადგენილებაში ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა სწორად იქნა დაფიქსირებული. ამასთან, სამართალდარღვევის ოქმში მიეთითა როგორც ადმინისტრაციული დარღვევის ჩადენის ადგილი _ ქ. თბილისი, .... ქ. ¹5ა, ისე დრო _ 2003 წლის 28 ივლისი და მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს უწყება ვერ ჩაჰბარდა, ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის საფუძველი ვერ გახდებოდა, ვინაიდან იგი არ წარმოადგენდა ისეთ დარღვევას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული დადგენილება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.2 მუხლის შესაბამისად ა. ჩ-ას კანონიერ უფლებებსა და ინტერესებს პირდაპირ და უშუალო ზიანს არ აყენებდა და არც უკანონოდ ზღუდავდა მის უფლებებს, რადგან მოსარჩელეს არ გააჩნდა რაიმე კანონიერი უფლება ქ. თბილისში, .... ქ. ¹5ა-ს მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე და უფრო მეტიც _ თავად ეკავა უნებართვოდ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე სარგებლობდა (ს.ფ. 39-40).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჩ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

აპელანტის მითითებით, მან ბინა 2001 წლის მარტში შეიძინა. საცხოვრებელი სახლის ტერიტორიაზე განთავსებულია ავტოფარეხი და იგი აშენებულია მის მიერ ბინის შეძენამდე, ანუ სამართალდარღვევის ოქმში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებთან მას არავითარი კავშირი არ აქვს. მიუხედავად ამისა, 2003 წლის 28 ივლისის ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმში იგი ადმინისტრაციულ სამართალდამრღვევად არის მითითებული, თუმცა არც ოქმის რეკვიზიტებს გასცნობია და არც თავის უფლებებს, რადგან ოქმი შედგენილია ქართულ ენაზე, ხოლო მის ე.წ. ახსნა-განმარტებაში რუსულად არის მითითებული ავტოფარეხის წარმომავლობის შესახებ, ანუ თავიდანვე დაირღვა ოქმის შედგენის კანონით გათვალისწინებული მოთხოვნები.

ამასთან, აპელანტის მითითებით, როგორც მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის მიზნობრივი გამოყენების ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის 12 საათის სხდომაზე გამოძახების უწყებით დასტურდება, იგი 2003 წლის 28 ივლისს არის შედგენილი. უწყება მოსარჩელეს არ მიუღია და თვით დადგენილებაც მხოლოდ მას შემდეგ ჩაჰბარდა, რაც თბილისის სააღსრულებო ბიუროდან 1000 ლარის ოდენობით ჯარიმის გადახდევინების შესახებ შეტყობინება მიიღო.

აპელანტის მოსაზრებით, სასამართლომ, იმის ნაცვლად, რომ გაერკვია, თუ ვის მიერ, მიწის რა ფართობზე იქნა აშენებული ავტოფარეხი და ვის ეკისრებოდა გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ აქტზე მტკიცების ტვირთი, იგი მთლიანად ა. ჩ-ას გადააკისრა, მაშინ როდესაც, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლით დადგენილი მტკიცების განსაკუთრებული ტვირთიდან გამომდინარე, ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ სარჩელის წარდგენისას მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ადმინისტრაციული აქტი. მტკიცების ტვირთში შედის ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება, დაასაბუთოს მის მიერ გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით, ვინაიდან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის თანახმად, ყველა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა შეიცავდეს წერილობით დასაბუთებას, რომელშიც მიეთითება ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას. ადმინისტრაციული ორგანო არ არის უფლებამოსილი, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებსა ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ ადმინისტრაციულ წარმოებაში მისი გამოუცხადებლობა მოსარჩელის უფლების და ზემოაღნიშნული მოთხოვნის დარღვევად არ მიიჩნია, უფრო მეტიც, სასამართლომ არც ის გარემოება გაითვალისწინა, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის მიღებისას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ასევე დაირღვა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, წარმოების დაწყების შესახებ აცნობოს მხარეს, თუ ადმინისტრაციული აქტით შეიძლება გაუარესდეს მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში. მას კი მონაწილეობა წარმოებაში არა მხოლოდ არ მიუღია, არამედ საქმის მასალებითაც არ დგინდება, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ მისი მონაწილეობის უზრუნველსაყოფად რაიმე სახის ღონისძიებას მიმართა (ს.ფ. 41-44).

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2005 წლის 18 აპრილის საოქმო განჩინებით მიწის მართვის დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო (ს.ფ. 51-52).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით ა. ჩ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო საჩივრის ძირითადი მოტივი ქ. თბილისში, .... ქ. ¹5ა-ს მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე, სადაც ავტოფარეხია განთავსებული, ა. ჩ-ას საკუთრების უფლების არარსებობის შესახებ გაზიარებული ვერ იქნებოდა, ვინაიდან ამ გარემოების დასადასტურებლად მითითებულ 2001 წლის 29 მარტის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულებასა და საჯარო რეესტრის ამონაწერში დასახელებული იყო მხოლოდ თბილისში, დიდ დიღომში, .... ქ. ¹5ა-ში მდებარე ¹58 ბინა, ავტოფარეხისა და მის მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთის გარეშე. ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის გამოყენებისა და დაცვის ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის დადგენილებაში დაფიქსირებული ა. ჩ-ას მიერ სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავებისა და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე სარგებლობის ფაქტი. ა. ჩ-ას განმარტება, რომ მან ბინა ავტოფარეხთან ერთად შეიძინა და დღემდე სარგებლობს მისით, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, ასახავდა მხოლოდ საქმის ფაქტობრივ გარემოებას და სამართალდარღვევის არსებობას ადასტურებდა (ს.ფ. 66-69).

აღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ა. ჩ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის გამოყენებისა და დაცვის ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის დადგენილებით სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავებისა და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე სარგებლობისათვის დაჯარიმდა 1000 ლარით და ორი კვირის ვადაში მიწის ნაკვეთის გათავისუფლება დაევალა. აღნიშნულ დადგენილებას საფუძვლად დაედო იმავე წლის 28 ივლისის ¹მმ001530 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი, რომლის თანახმად, მას უნებართვო სარგებლობაში ჰქონდა კორპუსის მიმდებარედ არსებული ავტოფარეხი. კასატორის აზრით, ადმინისტრაციული სახდელი მას დაედო უსაფუძვლოდ, ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ნორმების მოთხოვნათა უხეში დარღვევით, რა დროსაც არ მიეცა საშუალება, მონაწილეობა მიეღო ადმინისტრაციულ წარმოებაში, უფრო მეტიც _ განმარტება მის მიერ ოქმზე დაფიქსირდა რუსულად, მაშინ როდესაც, ოქმის რეკვიზიტები და მისი მონაცემები მისთვის გაუგებარი იყო. ასევე, მას არ ეცნობა საქმის განხილვის დრო და ადგილი, რითაც მოესპო საკუთარი ინტერესების დაცვის შესაძლებლობა, გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა 2 დღის შემდეგ, 30 ივლისს. როგორც მოგვიანებით მისთვის ცნობილი გახდა, იგი დაჯარიმდა სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავებისა და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე ავტოფარეხით სარგებლობის გამო. ბინა შეიძინა 2001 წელს, კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული იყო ავტოფარეხი, რომელიც სამართლებრივად, რეგისტრაციის გზით, მასზე რიცხული არ ყოფილა, რის გამოც მასზე რაიმე უფლება-მოვალეობა არ არსებობდა და არც რაიმე ვალდებულება მისი დარეგისტრირების ან დემონტაჟის თაობაზე არ აუღია. აღნიშნულ გარემოებას არც სასამართლო უარყოფდა. ამდენად, გაუგებარი იყო, თუ მას ავტოფარეხი არ აუშენებია და აღნიშნულთან არც რაიმე სამართლებრივი შეხება ჰქონდა, როგორ შეიძლებოდა მომხდარიყო მისი მხრიდან მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავება და სარგებლობა (ს.ფ. 74-77).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავოდ ხდის ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის გამოყენებისა და დაცვის ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის დადგენილებას, რომლითაც მას დაეკისრა ფულადი ჯარიმის გადახდა 1000 ლარის ოდენობით და დაევალა უნებართვოდ დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის გათავისუფლება. აღნიშნული დადგენილების საფუძველს წარმოადგენს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 55²-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავება ან/და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე სარგებლობა გამოიწვევს დაჯარიმებას ათასიდან ორი ათას ლარამდე.A

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არასათანადო მოპასუხის _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაწილეობით. სადავო აქტის გამოცემის მდგომარეობით მოქმედი ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 239-ე მუხლის რედაქციის თანახმად, ამ კოდექსის 55²-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა ოქმის შედგენის კომპეტენცია გააჩნდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ორგანოებს. “საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _ მიწის მართვის დეპარტამენტის ლიკვიდაციის შესახებ” საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2004 წლის 14 ივლისის ¹809 ბრძანებით ლიკვიდირებულ იქნა მიწის მართვის დეპარტამენტი, თუმცა მისი ფუნქცია 55²-ე მუხლით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა საქმის განხილვასა და ადმინისტრაციული სახდელის დადებასთან მიმართებაში საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს არ გადასცემია. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანის მდგომარეობით მოქმედი ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 239-ე მუხლის მე-14 ნაწილის რედაქციის თანახმად, 55²-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის შესახებ ოქმის შედგენა განეკუთვნებოდა შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის ან მმართველობის ორგანოების კომპეტენციას. “ქალაქ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის დებულების დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2005 წლის 2 სექტემბრის ¹62 ბრძანების (ძალადაკარგულია ქ. თბილისის მერის 2006 წლის 26 დეკემბრის ბრძანებით) მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის “ო” ქვეპუნქტის რედაქციის თანახმად, რომელიც მოქმედებდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანის დროისათვის, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ფუნქციას წარმოადგენდა საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის, სანიტარიული კოდექსისა და დამრღვევი ფიზიკური ან/და იურიდიული პირის მიმართ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომების გამოყენება. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 239-ე მუხლის მე-14 ნაწილის ამჟამად მოქმედი რედაქციის მიხედვით, ამ კოდექსის 55²-ე მუხლით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ოქმს კვლავ ადგენენ შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების მიერ უფლებამოსილი პირები. ასევე, ამჟამად მოქმედი “ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის დებულების დამტკიცების შესახებ” ქ. თბილისის მერის 2006 წლის 26 დეკემბრის ¹22 ბრძანების მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის “ი” ქვეპუნქტის მიხედვით, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის დამრღვევი ფიზიკური ან/და იურიდიული პირების მიმართ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომების გამოყენება დღეის მდგომარეობითაც ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ფუნქციას წარმოადგენს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, როგორც სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანის დროისათვის _ 2006 წლის 13 დეკემბრის მდგომარეობით, ისე ამჟამად, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის კოდექსის 55²-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის შესახებ ოქმის შედგენა ქ. თბილისის მერიის, კერძოდ, მის სტრუქტურაში არსებული ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის კომპეტენციას განეკუთვნება და არა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს კომპეტენციას, რის გამოც ეს უკანასკნელი არ არის სარჩელზე სათანადო მოპასუხე.

სააპელაციო სასამართლომ ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიწის გამოყენებისა და დაცვის ადმინისტრაციული კომისიის 2003 წლის 30 ივლისის დადგენილება კანონიერად მიიჩნია იმ ძირითადი მოტივით, რომ საქმეზე დგინდებოდა ა. ჩ-ას მიერ სახელმწიფო საკუთრების მიწის ნაკვეთის უნებართვოდ დაკავება და მიწათსარგებლობის უფლების გარეშე ავტოფარეხით სარგებლობა, რაც სამართალდარღვევის არსებობას ადასტურებდა. სააპელაციო სასამართლომ ისე გამოიტანა აღნიშნული დასკვნა, რომ ამასთან დაკავშირებით არ გამოარკვია საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. საკასაციო სასამართლო არსებითად მიიჩნევს იმ საკითხის გარკვევას, ჰქონდა თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთი ა. ჩ-ას უკანონოდ დაკავებული და სარგებლობდა თუ არა იგი აღნიშნული ნაკვეთით. თავისთავად მხოლოდ ის ფაქტი, რომ ა. ჩ-ამ იყიდა ბინა, რომლის ძველი მესაკუთრე უკანონოდ სარგებლობდა ავტოფარეხით, არ ნიშნავს, რომ ა. ჩ-ას მიერ ავტომატურად გაგრძელდა მიწის ნაკვეთის უკანონოდ დაკავება და ავტოფარეხით სარგებლობა.

სადავო დადგენილების ბათილად ცნობის საფუძვლად კასატორი მიუთითებს მისი ადმინისტრაციული წარმოების სავალდებულო მოთხოვნების დარღვევით გამოცემაზე, კერძოდ, რომ მას არ მიეცა საშუალება მონაწილეობა მიეღო ადმინისტრაციულ წარმოებაში, დაჯარიმების აქტი მისთვის არ ჩაუბარებიათ, ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმზე ახსნა-განმარტება დაწერილი აქვს რუსულ ენაზე. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის თანახმად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა პროცედურული დარღვევებით ყოველთვის არ იწვევს აქტის ბათილად ცნობას. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის მე-2 ნაწილი ადმინისტრაციული აქტის ბათილად გამოცხადებას უკავშირებს მხოლოდ ისეთ დარღვევას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, რაც სადავო შემთხვევაში ზემოაღნიშნული გარემოების გარკვევის შედეგად უნდა დადგინდეს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტისა და 412-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ექვემდებარება გაუქმებას. საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე ზემომითითებული გარემოებების სწორად დადგენისა და სათანადო მოპასუხის სწორად განსაზღვრის გზით უნდა გადაწყვიტოს სადავო საკითხი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.