¹ბს-580-552(კ-07) 26 სექტემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 1 ივნისს ჯ. მ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და მესამე პირის – სს ,,ს.-ს” მიმართ, ლატარეაში მოგებული ნივთის ღირებულებისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1992 წელს ფულისა და ნივთების ლატარეის გათამაშების შედეგად ¹... ლატარეის ბილეთით მოიგო ავტომანქანა ,,ჟიგული 21063”. აღნიშნულ ავტომანქანაზე 1992 წლის 16 აპრილს შემნახველმა ბანკმა გასცა ,,...” სერიის ¹... ქვითარი, იმავე წლის 28 აპრილს კი, ... ბანკის ლატარეათა მოგების განყოფილებაში გამოუწერეს მოგებულ ავტომანქანაზე ¹... განრიგის ტალონი, მაგრამ, მიუხედავად აღნიშნულისა, მას ავტომანქანა დღემდე არ მიუღია.

,,სახელმწიფო ვალის შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ი” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო საშინაო ვალად აღიარებულ იქნა მოსახლეობის მიერ სახელმწიფო ლატარეაში მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანება.

ლატარეის გათამაშების შედეგად ლატარეის გათამაშების ორგანიზატორს და ლატარეის ბილეთის მესაკუთრეს შორის წარმოქმნილი სამართლებრივი კავშირი ავალებს ლატარეის ორგანიზატორს, განახორციელოს ბილეთის მესაკუთრის მიმართ გარკვეული მოქმედებები (ჩაატაროს ტირაჟი, დადგენილი შემთხვევაში გასცეს მოგება). შესაბამისად, მას როგორც ლატარიის ბილეთის მესაკუთრეს, უფლება აქვს მოსთხოვოს ლატარეის ორგანიზატორს მისი მოვალეობის შესრულება, რაც არაერთხელ გააკეთა. მოსარჩელის განმარტებით, ბოლოს მან 2005 წლის 14 აპრილს მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, რათა გამოეყოთ მისთვის კუთვნილი ავქტომანქანა ან შესაბამისი თანხა, მაგრამ თანხის გამოყოფის ნაცვლად სამინისტრომ მიუთითა მთავრობის 2004 წლის 15 ნოემბრის ¹108 დადგენილებაზე, რაც მოსარჩელისთვის მიუღებელია. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 952-ე მუხლის შესაბამისად, ლატარეის ხელშეკრულება წარმოშობს ვალდებულებას, თუ გათამაშება სახელმწიფოს მიერ არის ნებადართული. იმავე კოდექსის 361-ე მუხლის შესაბამისად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მის სასარგებლოდ დაკისრებოდა 1992 წლის 25 იანვრის გათამაშების შედეგად ლატარეის ბილეთით ¹... სერია ¹... მოგებული ,,ვაზ-21063” მარკის ავტომანქანის გამოყოფა, ხოლო მისი ფიზიკურად არარსებობის შემთხვევაში, ავტომანქანა ,,ჟიგული 2106” მარკის ღირებულების, სარჩელის აღძვრისათვის არსებული კურსით 12 812 ლარისა და ზიანის 5 220 ლარის ანაზღაურებას.

მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. მ.-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დაეკისრა 1992 წლის 25 იანვარს ფულისა და ნივთების ლატარეის გათამაშების შედეგად ¹... ლატარეის ბილეთით მოგებული ,,ჟიგული 2106” მარკის მსუბუქი ავტომანქანის ღირებულების ანაზღაურება. მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დაეკისრა 1992 წლის 25 იანვარს ფულისა და ნივთების ლატარეის გათამაშების შედეგად ¹... ლატარეის ბილეთით მოგებული მიუღებელი ნივთის ღირებულების 3%-ის ანაზღაურება ჯ. მ.-ის სასარგებლოდ.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ჯ. მ.-მ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

აპელანტი ჯ. მ.-ი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლას და მოპასუხისათვის კონკრეტულად განსაზღვრული თანხის დაკისრებას.

მეორე აპელანტი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა ,,საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლი, ვინაიდან ,,საქართველოს 2002 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, ,,საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონი ჩაითვალა ძალადაკარგულად.

სასამართლომ ასევე არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 391-ე მუხლი, ვინაიდან აღნიშნული მუხლის შესაბამისად, კრედიტორი თავადაა ვალდებული, აანაზღაუროს ის ზიანი, რომელიც მიადგა მოვალეს შესასრულებელი ვალდებულების მიღების ვადის ბრალეული გადაცილების გამო. აპელანტის განმარტებით, მოცემულ ურთიერთობაში კრედიტორს წარმოადგენს მოსარჩელე ჯ. მ.-ი, ხოლო ფინანსთა სამინისტრო მოიაზრება როგორც მოვალე, შესაბამისად, სამინისტროს მხრიდან მოვალის მიერ შესრულებული ვალდებულების მიღების ვადის გადაცილებას ადგილი ვერც ექნებოდა.

აპელანტის განმარტებით, საქალაქო სასამართლომ ასევე არ მიუთითა თუ რომელი სამართლებრივ ნორმას დაეყრდნო, როდესაც სახელმწიფოს დამატებით დააკისრა ნივთის ღირებულების 3%.

,,სახელმწიფო ვალის შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის შესაბამისად, მართალია, სახელმწიფომ საშინაო ვალად აღიარა მოსახლეობის მიერ სახელმწიფო ლატარეიაში მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანება, მაგრამ ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, სახლმწიფოს სავალო ვალდებულებების დაფარვის წესის შემუშავება დაევალა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1998 წლის 1 სექტემბრამდე, რაც არ განხორციელებულა, ხოლო უახლოეს მომავალში მოსახლეობის მიერ მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანების სრული ინვენტარიზაციის პროცესის დასრულების შემდეგ შემუშავდება აღნიშნული დავალიანების ანაზღაურების მექანიზმი.

აპელანტის განმარტებით, სასამართლომ არ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 15 ნოემბრის ¹108 დადგენილებით, რომლის შესაბამისადაც შეიქმნა საქართველოს სახელმწიფო საშინაო ვალის პრობლემათა შემსწავლელი სახელმწიფო კომისია, რომელიც განიხილავს ,,სახელმწიფო ვალის შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის პირველი პუნქტით აღიარებულ სახელმწიფო საშიანო ვალის ანაზღაურების მექანიზმთან დაკავშირებულ პრობლემებს, მათ შორის, მოსახლეობის მიერ მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანების გამო, სახელმწიფოს მიერ აღებული ვალდებულებების საკითხს, შეიმუშავებს მათი გადაჭრის რეკომენდაციებს და გადაწყვეტილებების მისაღებად წარუდგენს საქართველოს მთავრობასა და საქართველოს პარლამენტს. ვინაიდან ამ დადგენილების მე-3 პუნქტის შესაბამისად, კომისიას უფლებამოსილების ვადა განესაზღვრა 2006 წლის 1 მაისამდე, ამდენად სასამართლოს, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის ,,დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა შეეჩერებინა საქმის წარმოება კომისიის მიერ გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა მინისტრისა და ჯ. მ.-ის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შეიცვალა აღნიშნული გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ჯ. მ.-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 12 812 ლარის ოდენობით 1992 წლის 25 იანვარს ფულისა და ნივთების ლატარეის გათამაშების შედეგად ¹... კატეგორის ბილეთით მოგებული ,,ჟიგული 2106” მარკის მსუბუქი ავტომანქანის ღირებულების ანაზღაურება. გაუქმდა გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი და სარჩელი მიუღებელი ნივთის ღირებულების 3%-ის ანაზღაურების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ,,საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლი ადგენს თანხების გამოყოფას საშინაო ვალის დასაფარავად, ხოლო ამავე კანონის მე-14 მუხლის მე-10 პუნქტის ,,ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულია სასამართლო გადაწყვეტილებათა აღსრულების ფონდისათვის გამოყოფილი თანხები.

,,სახელმწიფო ვალის შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,ი” ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსახლეობის მიერ სახელმწიფო ლატარეაში მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანების სახელმწიფო საშინაო ვალად აღიარება არ გამორიცხავს საქართველოს კონსტიტუციით და პროცესუალური კანონმდებლობით სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას. დარღვეული უფლების აღსადგენად სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას არ გამორიცხავს აგრეთვე ის, რომ ,,სახელმწიფო ვალის შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული სახელმწიფო სავალო ვალდებულებების დაფარვის წესი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ არ არის შემუშავებული. ლატარეის გათამაშების შედეგად ლატარეის გათამაშების ორგანიზატორთა და ლატარეის ბილეთის მესაკუთრეს შორის წარმოშობილი სამართლებრივი კავშირი ავალებს ლატარეის ორგანიზატორს, განახორციელოს ბილეთის მესაკუთრის მიმართ გარკვეული მოქმედებები (ჩაატაროს ტირაჟი, დადგენილ შემთხვევებში გასცეს მოგება). შესაბამისად, ლატარეის ბილეთის მესაკუთრეს აქვს უფლება, მოსთხოვოს ლატარეის ორგანიზატორს მისი მოვალეობების შესრულება.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოსარჩელის ეს მოთხოვნა წარმოადგენს მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მოვალეობას. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად კი, ამგვარი შემოსავლის ანაზღაურება დასაშვებია მხოლოდ მისი რეალური ხასიათის შემთხვევაში. ამასთან, საქმის მასალებით არ დასტურდება მის მიერ ავტომობილის ღირებულების მიღების შემდგომ, ამ თანხით დამატებითი შემოსავლის მიღების რეალურობა.

სასამართლოს მოსაზრებით, არ არსებობს საქმის წარმოების შეჩერების საფუძველი, ვინაიდან ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის შესაბამისად, საკანონმდებლო აქტს აქვს პირდაპირი მოქმედების ძალა, მიუხედავად იმისა, მიღებულია თუ არა მის საფუძველზე ან მის შესასრულებლად კანოქვემდებარე აქტი, თუ თვით საკანონმდებლო აქტით ეს არ არის დადგენილი. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, დაუშვებელია საკანონმდებლო აქტით დადგენილი ნორმის განხორციელებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ მის შესასრულებლად მიღებული არ არის შესაბამისი კანონქვემდებარე აქტი. შესაბამისად, საშინაო ვალის პრობლემათა შემსწავლელი კომისიის მიერ შემუშავებული რეკომენდაცია არ წარმოადგენს მოპასუხისათვის კანონით დაკისრებული მოვალეობის შესრულების თაობაზე საქმის შეჩერების საფუძველს.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი ზიანის ანაზღაურებაზე სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობის თაობაზე, იმ მოტივით, რომ იგი თავისი იურიდიული ბუნებით წარმოადგენდა მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნას. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად კი, ამგვარი შემოსავლის ანაზღაურება დასაშვებია მხოლოდ მისი რეალური ხასიათის შემთხვევაში, რაც საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ “სახელმწიფო ვალის შესახებ" საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის მიხედვით, მართალია, სახელმწიფომ საშინაო ვალად აღიარა მოსახლეობის მიერ სახელმწიფო ლატარეაში მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანება, მაგრამ ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, სახელმწიფოს სავალო ვალდებულებების დაფარვის წესის შემუშავება დაევალა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1998 წლის 1 სექტემბრამდე, რაც არ განხორციელებულა, თუმცა უახლოეს მომავალში იგეგმება მოსახლეობის მიერ მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალიანების სრული ინვენტარიზაცია და საერთო რეესტრის შექმნა, ხოლო ინვენტარიზაციის პროცესის დასრულების შემდეგ შემუშავდება აღნიშნული დავალიანების ანაზღაურების მექანიზმი.

სააპელაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში დადგენილად მიიჩნია პირველი ინსტანციის მიერ დადასტურებული გარემოება და იხელმძღვანელა “საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-6 მუხლით, რაც არასწორია, ვინაიდან, “საქართველოს 2002 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ" საქართველოს კანონის თანახმად, ძალადაკარგულად ჩაითვალა “საქართველოს 2001 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ" საქართველოს კანონი.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2004 წლის 15 ნოემბრის ¹108 დადგენილებით, რომლის თანახმად შეიქმნა საქართველოს სახელმწიფო საშინაო ვალის პრობლემათა შემსწავლელი სახელმწიფო კომისია, რომელიც განიხილავს “სახელმწიფო ვალის შესახებ" საქართველოს კანონის 48-ე მუხლის პირველი პუნქტით აღიარებულ სახელმწიფო საშინაო ვალის ანაზღაურების მექანიზმთან დაკავშირებულ პრობლემებს, მათ შორის, მოსახლეობის მიერ მოგებული ნივთების გაუნაღდებლობით წარმოქმნილი დავალების გამო, სახელმწიფოს მიერ აღებული ვალდებულებების საკითხს, შეიმუშავებს მათი გადაჭრის რეკომენდაციებს და გადაწყვეტილებების მისაღებად წარუდგენს საქართველოს მთავრობასა და საქართველოს პარლამენტს.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის თანახმად: “თუ გადახდის ვადის დადგომამდე გაიზარდა ან შემცირდა ფულის ერთეული (კურსი), ან შეიცვალა ვალუტა, მოვალე ვალდებულია, გადაიხადოს იმ კურსით, რომელიც შეესაბამება ვალდებულების წარმოშობის დროს. ვალუტის შეცვლისას გადაცვლით ურთიერთობებს საფუძვლად უნდა დაედოს ის კურსი, რომელიც ვალუტის შეცვლის დღეს არსებობდა ფულის ამ ერთეულებს შორის". ვინაიდან, 1993 და 1995 წლებში მოხდა ეროვნული ვალუტის შეცვლა, ამდენად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 389-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა “საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიაზე მიმოქცევაში საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ბანკის კუპონების გამოშვების შესახებ" საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 24 მარტის ¹246 დადგენილების მე-2 მუხლით, რომლის მიხედვით. თანაფარდობა კუპონსა და მანეთს შორის განისაზღვრა 1-1 და “მიმოქცევაში ეროვნული ვალუტის “ლარის" გაშვების შესახებ" საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1995 წლის 16 სექტემბრის ¹363 ბრძანებულების მე-4 მუხლით, რომლის თანახმად, კუპონის ლარზე გადაცვლის კურსი განისაზღვრა შეფარდებით 1 000 000 (ერთი მილიონი) კუპონი 1 (ერთ) ლართან.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 8 მაისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 ივნისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 22 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 6 ივლისს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენეს სასამართლოს რომლითაც მოითხოვა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

e დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.