¹ბს-598-566(კ-06) 7 თებერვალი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი – გ. ილინა

კასატორი _ მ. დ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, წარმომადგენელი – ლ. კ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა სააპელაციო პალატის 2006 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 21 თებერვალს მ. დ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 ბრძანების მის ნაწილში ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 1983 წლიდან მუშაობდა შს ორგანოებში. 1994 წლის 30 ივლისიდან კი შს სამინისტროს გენერალურ ინსპექციაში ინსპექტორის თანამდებობაზე. 2004 წლის 6 დეკემბრიდან 2005 წლის 19 იანვრამდე იმყოფებოდა კუთვნილ შვებულებაში.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ 2004 წლის 27 დეკემბერს შს მინისტრის ¹671 ბრძანების საფუძველზე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს პირადი შემადგენლობა აყვანილ იქნა კადრების განყოფილებაში და დაეკისრა დროებით მოვალეობის შესრულება.

მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული ბრძანებით რეალურად მოხდა მისი სამსახურიდან გათავისუფლება, რაც უკანონოდ მიიჩნია, ვინაიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 108-ე მუხლის შესაბამისად, არ ყოფილა გაფრთხილებული ერთი თვით ადრე შესაძლო გათავისუფლების თაობაზე და არავის არ გამოუძახებია შვებულებიდან.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ბრძანების უსაფუძვლობაზე მიუთითებს მასში აღნიშნული ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 57-ე მუხლი, რომელიც სადავო ურთიერთობისაგან განსხვავებულ ურთიერთობას აწესრიგებს, ასევე ,,საქართველოს შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე” საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 17 მარტის ¹139 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულების მე-12 მუხლის ,,ე’’ ქვეპუნქტი, რომელიც ასევე მოცემული ურთიერთობისაგან განსხვავებულ ერთიერთობას აწესრიგებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა კადრების განკარგულებაში აყვანისა და დროებით მოვალეობის შესრულების დაკისრების ნაწილში შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 ბრძანების ბათილად ცნობა, შსს გენერალურ ინსპექციაში ინსპექტორის თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, სარჩელის დაკმაყოფილება და ასევე, შს მინისტრის 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. დ-ის მოთხოვნა საქართველოს შს სამინისტროს 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 და 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანებების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. დ-ი მუშაობდა საქართველოს შს სამინისტროს გენერალური ინსპექციის ..........-ის განყოფილებაში ინსპექტორის თანამდებობაზე.

მ. დ-ი 2004 წლის 6 დეკემბრიდან 2005 წლის 19 იანვრამდე იმყოფებოდა კუთვნილ შვებულებაში.

საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 ბრძანებით პირადი შემადგენლობა აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში და დაეკისრა დროებით მოვალეობის შესრულება.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შს მინისტრის 2004 წლის 30 დეკემბრის ¹675 ბრძანებით დამტკიცდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს გენერალური ინსპექციის სტრუქტურა და საშტატო განრიგი, რომლის მიხედვით ..........-ის განყოფილება გაუქმდა, ანუ აღარ არსებობდა ის სამსახური, სადაც მ. დ-ი მუშაობდა.

შს მინისტრის 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანებით მ. დ-ი დათხოვნილ იქნა შინაგან საქმეთა ორგანოებიდან.

სააპელაციო სასამართლო მიუთითებდა, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილი სასამართლოში წარდგენის ვადის ათვლას უკავშირებს აქტის გაცნობის მომენტს, ხოლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დაინტერესებული მხარისათვის ადმინისტრაციული აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს, მისთვის ადმინისტრაციული აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეს დასახელებული ნორმით დადგენილი წესის დაცვით ჩაჰბარდა გასაჩივრებული ბრძანება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შს ორგანოებში სამსახურის გავლის სპეციფიკის გათვალისწინებით, კადრების განკარგულებაში გადაყვანა არ ნიშნავს ავტომატურად შს ორგანოებიდან პირის დათხოვნას. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება კადრების განკარგულებაში გადაყვანის შესახებ, მინისტრის ბრძანების გამოცემისას ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 111-ე მუხლის დარღვევის თაობაზე, ვინაიდან დასახელებული ნორმით, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, რეგლამენტირებულია მხოლოდ მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლების შეზღუდვის პირობები.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ,,შინაგან საქმეთა ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ" დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ" პუნქტის შესაბამისად, ოფიცერთა თადარიგში დათხოვნა ხორციელდება შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით, სამსახურში გამოყენების შეუძლებლობის გამო.

,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის მე-11 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,დ" ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონის მოქმედება პოლიციის თანამშრომლებზე ვრცელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს კონსტიტუციით, სპეციალური კანონმდებლობით ან მათ საფუძველზე სხვა რამ არ არის დადგენილი.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს აღნიშვნით, სადავო ურთიერთობა მოწესრიგებულია სპეციალური კანონით, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მ. დ-ის დათხოვნისას მინისტრი არ იყო შეზღუდული ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 97-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მოქმედებით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 108-ე მუხლის დარღვევის თაობაზე, ვინაიდან მოსამსახურის შესაძლო გაფრთხილების წესს ადგენს ,,პოლიციის შესახებ" კანონის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტი, რომლის თანახმად, კადრების განკარგულებაში აყვანილი პოლიციელები ითვლებიან შესაძლო დათხოვნის შესახებ გაფრთხილებულად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით საქართველოს შს მინისტრის გასაჩივრებული ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

კასატორი მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა მისი მოთხოვნა, ვინაიდან არ მოიპოვებოდა მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ კანონით დადგენილი წესის დაცვით ჩაჰბარდა გასაჩივრებული ბრძანება (შს მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბერის ¹671 ბრძანება კადრების განკარგულებაში აყვანის შესახებ) ასევე არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობის შესახებ, მაგრამ ამავე დროს, კასატორის მითითებით, იმავე მტკიცებულების არარსებობა არ მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ კანონდარღვევად, მით უმეტეს, რომ ზემოთ ხსენებული ბრძანების მოქმედება მის მიმართ შემოიფარგლა მხოლოდ პირველი პუნქტის პირველი ნაწილით: აყვანილ იქნეს კადრების განკარგულებაში, ხოლო ბრძანების შემდგომი მოთხოვნა: დაეკისროს დროებით სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება და მე-2 პუნქტი: ბრძანება გაეცნოს პირად შემადგენლობას – მის მიმართ არ განხორციელებულა, რისთვისაც, კასატორის მითითებით, საჭირო იყო მისი შვებულებიდან გამოძახება, რაც წარმოადგენდა შსს გენერალური ინსპექციის მოვალეობას.

კასატორი მიუთითებდა, რომ მის მიმართ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 111.1 მუხლის მოთხოვნა: მოხელე არ შეიძლება გათავისუფლებულ იქნეს სამსახურიდან ანაზღაურებად შვებულებაში ყოფნისას (რა დროსაც დროებით შეწყვეტილი ჰქონდა სამსახურებრივი ურთიერთობა). კადრების განკარგულებაში აყვანისთანავე შს სამინისტრომ, ფაქტობრივად, გაწყვიტა მასთან ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობა, რითაც, კასატორის აზრით, დაარღვია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-13.2 მუხლის მოთხოვნა: დაინტერესებულ პირს უნდა ეცნობოს ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ და უზრუნველყოფილ იქნეს მისი მონაწილეობა საქმეში.

კასატორი ასევე აღნიშნავდა, რომ, მაშინ, როდესაც მოპასუხე მხარისთვის ცნობილი იყო, რომ სასამართლო წარმოებაში იყო საჩივარი 29.12.2004წ. ¹671 ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე და კანონით შეჩერებული უნდა ყოფილიყო აღნიშნული ბრძანების მის მიმართ მოქმედება, შს სამინისტრომ გამოსცა მეორე ბრძანება, რომლის თანახმადაც, 2005 წლის 30 აპრილიდან დათხოვნილ იქნა შს ორგანოებიდან. შს მინისტრის მეორე სადავო 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანება, რომლის მიხედვითაც შს ორგანოებიდან დათხოვნილ იქნა 30.04.05 წლიდან შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების 67-ე მუხლის ,,ე” პუნქტის საფუძველზე (შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით სამსახურში გამოყენების შეუძლებლობის გამო), კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივად არ დაუსაბუთებია, სასამართლოს, კასატორის მითითებით, უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-5 მუხლის I და II პუნქტების მოთხოვნებით, კანონისა და სამართლის ანალოგიის შესაბამისად.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" კანონის 108.1 მუხლის (გაფრთხილების შესახებ) დარღვევა და გაავრცელა ,,პოლიციის შესახებ” კანონის 22.3 მუხლის მოთხოვნა.

კასატორი აღნიშნავდა, რომ იგი ითხოვდა შს მინისტრის 29.12.04 წლის @¹671 და 3.12.05 წლის @¹8601 პ/შ ბრძანებების მხოლოდ მის მიმართ ბათილად ცნობას, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის თანახმად კი უარი ეთქვა ზემოთ აღნიშნული ბრძანებების ბათილად ცნობაზე, რაც საერთოდ არ მოუთხოვია. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია და, შესაბამისად, არც გადაწყვეტილება მიუღია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული იმ მუხლების მოთხოვნათა დარღვევებზე, რომლებიც მას ჰქონდა დასახელებული, კერძოდ, ზემოთ აღნიშნული ბრძანებები, კასატორის მითითებით, გამოცემულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4, მე-5, მე-6, მე-7, მე-13, 52-ე, 58-ე და ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 89-ე ,,ბ" 108.1 და 111.1 მუხლებით გათვალისწინებულ მოთხოვნათა დარღვევით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შს მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 და 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანებების მის ნაწილში ბათილად ცნობას, სამუშაოზე აღდგენას და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი.

2006 წლის 12 ოქტომბერს მ. დ-მა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა, ვინაიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 88.1 მუხლის თანახმად, მოხელის სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერება ნიშნავს მოხელის დროებით გათავისუფლებას სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისაგან. 89-ე მუხლის ,,ბ” პუნქტის თანახმად კი სამსახურებრივი ურთიერთობა შეჩერდება შვებულების დროს, როგორც ეს კონკრეტულ შემთხვევაში მოხდა. მოსარჩელე რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში მაშინ, როდესაც შეჩერებული ჰქონდა სამსახურებრივი ურთიერთობა შვებულებაში ყოფნის გამო.

ამდენად, კასატორის აზრით, სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერება მოხელისათვის, რომელსაც უკვე შეჩერებული აქვს სამსახურებრივი ურთიერთობა, სცილდება ყოველგვარ ლოგიკას და კანონიერებას. ასევე, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ მისი დათხოვნის პერიოდისათვის შსს გენერალურ ინსპექციაში ნამდვილად განხორციელდა ,,შტატების შემცირება".

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

კასატორი მ. დ-ი მუშაობდა საქართველოს შს სამინისტროს გენერალური ინსპექციის ...........-ის განყოფილებაში ინსპექტორის თანამდებობაზე. იგი 2004 წლის 6 დეკემბრიდან 2005 წლის 19 იანვრამდე იმყოფებოდა კუთვნილ შვებულებაში.

შს მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 ბრძანებით პირადი შემადგენლობა, მათ შორის _ მ. დ-ი, აყვანილ იქნა კადრების განკარგულებაში.

კასატორს მიაჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ბრძანება მასთან მიმართებაში არის უკანონო, ვინაიდან ბრძანების მიღების მომენტში ის იმყოფებოდა კუთვნილ შვებულებაში, შეჩერებული ჰქონდა შრომითი ურთიერთობა და მის მიმართ ამ პერიოდში რაიმე აქტის მიღება იყო დაუშვებელი, რა მოტივითაც ითხოვს აღნიშნული ბრძანების ბათილობას მის ნაწილში.

საკასაციო სასამართლო კასატორის პრეტენზიას ზემოაღნიშნული ბრძანების უკანონობის ნაწილში მიიჩნევს უსაფუძვლოდ და ამ ნაწილში იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას.

საკასაციო სასამართლო უდავოდ მიიჩნევს, რომ ,,პოლიციის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 19.1 მუხლის შესაბამისად, მ. დ-ი მიეკუთვნებოდა საჯარო მოსამსახურეს, რომლის მიმართაც გამოყენებული უნდა ყოფილიყო ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი იმ თავისებურებათა გათვალისწინებით, რასაც სპეციალური კანონმდებლობა ადგენს.

,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 89-ე მუხლის ,,ბ” პუნქტის საფუძველზე, სამსახურებრივი ურთიერთობა ჩერდება მოხელის შვებულებაში ყოფნის დროს.

იმავე კანონის 111-ე მუხლის შესაბამისად, მოხელე არ შეიძლება გათავისუფლდეს სამსახურიდან შემცირების, ასაკის ან ატესტაციის შედეგების გამო იმ დროის მანძილზე, როდესაც ამ კანონის 89-ე მუხლის ,,ბ”-,,ი” პუნქტების საფუძველზე შეჩერებულია მისი სამსახურებრივი ურთიერთობა.

საკასაციო სასამართლო ზოგადად, საჯარო მოსამსახურესთან მიმართებაში, იზიარებს კასატორის მსჯელობის სისწორეს და ადასტურებს, რომ ზემოაღნიშნული მუხლისა და მითითებული კანონის 88.1 მუხლის შესაბამისად, მოხელის სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერება ნიშნავს მოხელის დროებით გათავისუფლებას სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისაგან და შესაბამისი დაწესებულების გათავისუფლებას მოხელის სამსახურით უზრუნველყოფის მოვალეობისაგან, რა მომენტშიც დაუშვებელია მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლება, მაგრამ აქვე საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს სპეციალური კანონის მოთხოვნებზე, რომელსაც იმავე ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 11.2 მუხლის შესაბამისად ენიჭება პრიმატი.

შს ორგანოებში სამსახურის გავლის სპეციფიკის გათვალისწინებით, ,,პოლიციის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ,,საქართველოს შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების საფუძველზე, კანონმდებელმა პირის კადრების განკარგულებაში გადაყვანა გამიჯნა შს ორგანოებიდან პირის დათხოვნისაგან, რაც ნიშნავს იმას, რომ კადრების განკარგულებაში მყოფი პირი არ ითვლება ორგანოებიდან დათხოვნილად, რის გამოც კადრების განკარგულებაში გადაყვანის სტადიაზე ვერ გავრცელდება ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 111-ე მუხლით დაწესებული შეზღუდვები, რომელიც, თავის მხრივ, მითითებულ შეზღუდვებს აწესებს მოსამსახურის მხოლოდ სამსახურიდან გათავისუფლების შემთხვევისათვის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოთხოვნას შს მინისტრის 2004 წლის 29 დეკემბრის ¹671 ბრძანების მის ნაწილში ბათილობის თაობაზე და თვლის, რომ აღნიშნულ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.

რაც შეეხება კასატორის მოთხოვნას საქართველოს შს მინისტრის 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601პ/შ ბრძანების ბათილობის თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გადაწყვეტილება ამ ნაწილში დაუსაბუთებელია და საჭიროებს დამატებით შესწავლა-გამოკვლევას.

ზემოაღნიშნული ბრძანების შესაბამისად, მ. დ-ი დათხოვნილ იქნა შს ორგანოებიდან. აღნიშნული ბრძანების ერთ-ერთ სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია ,,საქართველოს შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 65-ე მუხლის ,,გ” პუნქტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შს სამინისტროს მხრიდან აღნიშნულ მუხლზე მითითება ატარებს მექანიკური შეცდომის ხასიათს და იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორი მიეკუთვნება ოფიცერთა შემადგენლობას, თვლის, რომ საუბარი უნდა იყოს იმავე დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტზე.

,,საქართველოს შს ორგანოებში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების 67-ე მუხლის ,,ვ” პუნქტის შესაბამისად, უმცროს, უფროს და უმაღლეს ოფიცერთა შემადგენლობის პირები შს ორგანოებიდან შეიძლება დაითხოვონ სამხედრო ძალების თადარიგში შტატების შემცირებით _ შტატების შემცირებასთან დაკავშირებით სამსახურში გამოყენების შეუძლებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლო არსებით ყურადღებას მიაქცევს მითითებული ნორმის შინაარსს და განმარტავს, რომ აღნიშნული ნორმა არ ითვალისწინებს პირის უპირობო დათხოვნას. იმისათვის, რომ მოსამსახურე დათხოვნილ იქნეს შს ორგანოებიდან, სახეზე უნდა იყოს შტატების შემცირების გამო პირის დასაქმების (შს ორგანოების სპეციფიკის გათვალისწინებით მისი გამოყენების) შეუძლებლობის მომენტი. მიუხედავად კასატორის (აპელანტის) არაერთი მითითებისა, სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია, მოხდა თუ არა შტატების შემცირება და არსებობდა თუ არა ის სამართლებრივი წანამძღვრები, რაც იძლეოდა წინამდებარე ბრძანების მიღების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული გარემოების დადგენა-გამოკვლევის გარეშე საქმეზე მიღებული ვერ იქნება კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილება, რის გამოც საქმე საქართველოს შს მინისტრის 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601პ/შ ბრძანების კანონიერების ნაწილში ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. დ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება გაუქმდეს საქართველოს შს მინისტრის 2005 წლის 3 დეკემბრის ¹8601 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.