ბს-658-630(კ-08) 11 სექტემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს “ფ.-ის” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 10 თებერვალს ახალციხის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ფ.-მ" მოპასუხეების _ ახალციხის საოლქო საგადასახადო ინსპექციისა და ასპინძის რაიონული საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოპასუხეებისათვის 28532,58 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა გადახდა-ჩათვლის წესის გათვალისწინებით.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიერ 1997 წლის ივნისში რუსეთის ქალაქ უსტკამონოგორსკში ექსპორტის სახით გადატვირთული 11700 ლარის ღირებულების “ბორჯომზე" საგადასახადო სამსახურის მიერ არასწორად იქნა დარიცხული და გადახდევინებული დღგ 1950 ლარის ოდენობით, ხოლო იმავე წლის ოქტომბერში ქ. მოსკოვში გადატვირთულ 35724 ლარის ღირებულების მინერალურ წყალზე არასწორად დარიცხულ და გადახდევინებულ იქნა დღგ _ 5954 ლარი, 1997 წლის ნოემბერში კი მოსკოვში გადატვირთულ 27518 ლარის ღირებულების ,,ბორჯომის” წყალზე ასევე არასწორად დაერიცხა და გადახდილ იქნა დღგ 4586 ლარის ოდენობით. მოსარჩელემ არასწორად დარიცხული და გადახდილი დღგ-ს თანხების დაბრუნების მოთხოვნით მიმართა მოპასუხეებს და მოითხოვა ხსენებული თანხების მისთვის დაბრუნება-ჩათვლა, რადგან საქონლის ექსპორტი იბეგრებოდა ნულოვანი განაკვეთით. ახალციხის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ აღიარა შპს “ფ.-ის" მოთხოვნის საფუძვლიანობა, რის გამოც ზედმეტად გადახდილი თანხების ნაწილი _ 5954 ლარი და 4586 ლარი ჩაუთვალა სხვა სამომავლო გადასახადებში, ხოლო 1950 ლარის დაბრუნება-ჩათვლაზე უარი განაცხადა, ასევე არ აუნაზღაურა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შესაბამისი პროცენტი მისთვის არასწორად დარიცხულ და გადახდევინებულ თანხებზე. 1997 წლის 24 ივნისს მოსარჩელის მიერ განხორციელებული ექსპორტის გამო, მისთვის არასწორად დარიცხული და გადახდევინებული დღგ-ს თანხის _ 1950 ლარის გარდა, 2002 წლის თებერვლის ჩათვლით, მოსარჩელისთვის დასაბრუნებელი და ასანაზღაურებელი თანხა შეადგენდა 2073,23 ლარს, დღგ-ს თანხის გათვალისწინებით კი _ 4441,55 ლარს. 1997 წლის ოქტომბერში მოსარჩელის მიერ განხორციელებული ექსპორტის გამო, მისთვის არასწორად დარიცხული და გადახდევინებული დღგ-ს თანხის _ 5954 ლარის შესაბამისად, 2002 წლის ბოლოსთვის საპროცენტო თანხა შეადგენდა 5908,61 ლარს. 1997 წლის ნოემბერში მოსარჩელის მიერ განხორციელებული ექსპორტის გამო, მისთვის არასწორად დარიცხული და გადახდევინებული დღგ-ს თანხის _ 4586 ლარის შესაბამისად, 2002 წლის იანვრის ჩათვლით, მისთვის გადასახდელი საპროცენტო თანხა შეადგენდა 4321,69 ლარს. საერთო ჯამში, მოსარჩელისთვის არასწორად დარიცხული და გადახდევინებული დღგ-ს თანხების გამო, მოპასუხეებს მისთვის უნდა აენაზღაურებინათ 21255,85 ლარი, მოსარჩელის მიერ ექსპორტის სახით განხორციელებული სავაჭრო ოპერაციების შესაბამისად.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მის მიერ საქართველოს ტერიტორიაზე განხორციელებული სავაჭრო ოპერაციებისათვის შესაბამისმა საგადასახადო ინსპექციამ საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული დამატებული ღირებულების გადასახადიც არასწორად დააკისრა, კერძოდ, 2001 წლის 27 ივლისს მოსარჩელემ ი/მ “ზ. ჯ.-გან” შეისყიდა საქონელი და დადგენილი წესით გადაიხადა 14631 ლარი, საიდანაც დღგ-ს თანხა შეადგენდა 2386 ლარს, ასევე 2001 წლის 27 ნოემბერს შპს “ა.-გან” შეისყიდა 17988 ლარის ღირებულების სამეურნეო საქონელი, საიდანაც დღგ-ს თანხა შეადგენდა 2998 ლარს, აგრეთვე, 2001 წლის 16 მაისს ი/მ “დ. ქ.-გან” შეისყიდა 7200 ლარის ღირებულების საქონელი, საიდანაც დღგ-ს თანხა შეადგენდა 1200 ლარს. ზემოაღნიშნულ ოპერაციებზე მოსარჩელის მიერ სულ გადახდილ იქნა დღგ _ 6584 ლარი, რაც გადახდილი უნდა ყოფილიყო საქონლის გამყიდველებისაგან, ხოლო მის მიმართ იგი ექვემდებარებოდა უკან დაბრუნება-ჩათვლას. აღნიშნული რეალურად განხორციელდა _ მოსარჩელემ დროულად და დადგენილი წესით წარადგინა შესაბამისი დოკუმენტაცია საგადასახადო ორგანოში, მაგრამ შემდგომში მოპასუხეებმა მას განუცხადეს, რომ ხსენებული ჩათვლები მოსარჩელეს გაუუქმეს იმ მოტივით, რომ საქონლის მიმწოდებლებს არ გადაუხდიათ კანონით გათვალისწინებული, ზემოთ მითითებული, მოსარჩელის მიერ წინასწარ გადახდილი დღგ-ს თანხები, რაც იყო უკანონო. მოსარჩელის მტკიცებით, აღნიშნულის შედეგად მას მიადგა ზიანი 6584 ლარის ოდენობით, რის გამოც მოპასუხე მხარეების მიერ მისთვის უკან დასაბრუნებელი, ჩასათვლელი თანხის საერთო ოდენობამ დღგ-სთან მიმართებაში შეადგინა 21255,85 ლარი.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო ორგანოებმა მას ასევე არასწორად დაარიცხეს წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადის თანხები, კერძოდ, 1997 წელს _ 4207 ლარი, 1998 წელს _ 2837 ლარი, 2000 წელს კი _ 874 ლარი, სულ _ 7785 ლარი. ამასთან დაკავშირებით, გამსვლელი რევიზიის შესაბამისი აქტით დადასტურდა ხსენებული თანხების მოსარჩელისთვის არასწორად დარიცხვა-გადახდევინების ფაქტი, რის გამოც მოსარჩელეს უფლება ჰქონდა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მოპასუხეებისგან მოეთხოვა შესაბამისი პროცენტის გადახდა, რაც სულ შეადგენდა 7276,73 ლარს.

შპს “ფ.-მ", საერთო ჯამში, მოპასუხე მხარის უკან დაბრუნების _ ანაზღაურებისა და ჩათვლის მიზნით მოითხოვა 28532,58 ლარი, მათ შორის, 21255,85 ლარი დღგ-ს, ხოლო 7276,73 ლარი _ წიაღით სარგებლობის გადასახადის მიხედვით.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 13 ივლისის სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნების ოდენობა 17794 ლარამდე, შესაბამისი აუდიტის დასკვნასთან დაკავშირებით.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 29 დეკემბრის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ფირმა “ა.-ი”, ი/მ “დ. ქ.-ე”, ი/მ “ზ. ჯ.-ა” და ი/მ “დ.-ო”.

ახალციხის რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ დამატებით განმარტა, რომ ი/მ “დ.-გან” შეიძინა 6528 ლარის ღირებულების 10200 ლიტრი ბენზინი და გადაიხადა დღგ _ 1088,22 ლარი.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს “ფ.-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოპასუხეებს დაევალათ მოსარჩელის სასარგებლოდ 14878,21 ლარის გადახდილად ჩათვლა.

გადაწყვეტილებაში უსწორობათა გასწორების შესახებ ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 აპრილის განჩინებით, ამ სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში მოსარჩელის მოთხოვნა ნაცვლად 14878,21 ლარისა, შესწორდა 17793,22 ლარით; იმავე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მსჯელობა 2998 ლარის ჩათვლის ნაცვლად, გასწორდა ,,არჩათვლით”, სარეზოლუციო ნაწილის პირველ პუნქტს კი დაემატა _ ,,ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს”.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ახალციხის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 22 ნოემბრის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “ფ.-ის" სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული 2002 წლის 19 იანვრის შემოწმების აქტის საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ფ.-ს" 1997 წელს ქვეყნის ფარგლებს გარეთ, სამ შემთხვევაში, გადატვირთული ჰქონდა 74942 ლარის ღირებულების “ბორჯომის” წყალი, რომლის კუთვნილი დღგ-ს თანხა შეადგენდა 12490 ლარს, საიდანაც 1950 ლარი შეადგენდა ივნისში გადატვირთული პროდუქციის კუთვნილ დღგ-ს თანხას, რომელიც არ ექვემდებარებოდა დაბრუნებას, რადგან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე, საქონლის ექსპორტი იბეგრებოდა სრული განაკვეთით. იმავე წლის ოქტომბერ-ნოემბერში გადატვირთულ პროდუქციაზე დარიცხული დღგ-ს თანხა _ 10540 ლარი ექვემდებარებოდა დაბრუნებას, ვინაიდან იმ პერიოდში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, საქონლის ექსპორტი იბეგრებოდა დღგ-ს ნულოვანი განაკვეთით. რაც შეეხებოდა 1998-2000 წლებში ექსპორტირებულ პროდუქციას, იგი დაბეგრილი იყო სწორად, ნულოვანი განაკვეთით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “ფ.-ს" შეუმცირდა დღგ თანხით _ 10540 ლარი. შპს “ფ.-ს" წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადი, ხსენებული კოდექსის 194-ე მუხლის თანახმად, ნაცვლად 14873 ლარისა, დაერიცხა 7088 ლარი, ზედმეტად გადახდილად მიჩნეულ იქნა 7785 ლარი. ზემოაღნიშნული აქტით შპს “ფ.-ს" შეუმცირდა 18325 ლარი, მათ შორის, დღგ-ში _ 10540 ლარი, ხოლო წიაღით სარგებლობისათვის _ 7785 ლარი. ზემოხსენებულ აქტზე ხელს აწერდა, როგორც ამ საზოგადოების დირექტორი და ბუღალტერი, ასევე საგადასახადო ორგანოს წარმომადგენელი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2002 წლის 20 მარტის აქტით დასტურდებოდა, რომ შპს “ფ.-ის" ნარჩენი დავალიანება სულ შეადგენდა 8127 ლარს. აღნიშნული აქტიდან გამომდინარე, შპს “ფ.-ს" ზედმეტად გადახდილი თანხა არ ეკისრებოდა, ასევე ზედმეტობა არ დგინდებოდა საქმეზე წარმოდგენილი გადამხდელის პირადი ბარათებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქმეში არსებული აუდიტორული დასკვნა, ვინაიდან იგი არ შეიცავდა ამ საწარმოსათვის გათვალისწინებულ ყველა გადასახადის მონაცემებს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შპს “ფ.-ს" გადახდილად არ უნდა ჩათვლოდა ფირმა “დ.-სთან", ი/მ “ზ. ჯ.-სთან", ი/მ “დ.-სთან" და ი/მ “დ. ქ.-თან" საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით ნაწარმოებ ოპერაციებზე დღგ-ს თანხები საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად. არ არსებობდა დღგ-ს თანხების გადახდილად ჩათვლისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ზედმეტად გადახდილი თანხისათვის საურავის დარიცხვის საფუძველი და პირობები, რადგან გაირკვა და მოწინააღმდეგე მხარეც არ უარყოფდა იმ ფაქტს, რომ აღნიშნულ მეწარმეებს ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ უწარმოებიათ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ფ.-მ", რომელმაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 15 ივლისის განჩინებით შპს “ფ.-ის" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სრულად არ გამოიკვლია და არ დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელი იყო. საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, მოცემულ შემთხვევაში, კასატორის მიერ მესამე პირისგან შესყიდულ საქონელზე დღგ-ს თანხების ჩათვლებთან მიმართებაში. საკასაციო სასამართლო დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს, რომ იმ პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი თანხა და მიიჩნია, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით, სრულყოფილად არ იყო დადგენილი საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საკასაციო პალატის სხდომაზე კასატორის წარმომადგენელმა კატეგორიულად უარყო მისი მხრიდან იმ ფაქტის დადასტურება, რომ იმ მეწარმეებს, რომლებისგანაც მას შესყიდული ჰქონდა საქონელი, სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ უწარმოებიათ და მიუთითა, რომ აღნიშნული მეწარმეების წარმოდგენილი პირადი ბარათებიდან არ შეიძლებოდა იმ გარემოების დადგენა, საქონლის შეძენისა და კანონმდებლობით დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ, ჰქონდათ თუ არა ამ მეწარმეებს სახელმწიფო ბიუჯეტის დავალიანება დღგ-ში. აღნიშნული საკასაციო სასამართლომაც გაიზიარა, რადგან ფირმა “დ.-თის", ი/მ “ზ. ჯ.-ს", ი/მ “დ.-ს", ი/მ “დ. ქ.-ის" წარმოდგენილი პირადი ბარათებიდან არ შეიძლებოდა დადგენილიყო, კასატორის მიერ მათგან საქონლის შეძენის მომენტისათვის და შემდგომ, კანონით დადგენილ 90-დღიან ვადაში ამ უკანასკნელთ ერიცხებოდათ თუ არა დღგ-ს დავალიანება და სადავო ანგარიშ-ფაქტურებთან მიმართებაში, მოახდინეს თუ არა ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება. აღნიშნული გარემოებების დადგენას დღგ-ს ჩათვლების საკითხის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ დაუსაბუთებელი იყო განჩინება რუსეთის ფედერაციაში ექსპორტის სახით გადატვირთული პროდუქციის _ “ბორჯომის" წყლის დაბეგვრასთან დაკავშირებით გადახდილ თანხებთან მიმართებაში. მხოლოდ 2002 წლის 29 მარტის აქტის გაუსაჩივრებლობაზე მითითება არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო არასწორად გადახდილ თანხაზე მოთხოვნილ პროცენტზე უარის თქმის საფუძვლად, რადგან აღნიშნულ აქტში ნარჩენი დავალიანების მითითება არ ნიშნავდა, რომ კასატორს არ ჰქონდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი პროცენტის მოთხოვნის უფლება. ხსენებული საკითხი სასამართლოს მიერ სრულყოფილად არ იყო გამოკვლეული. დაუსაბუთებელი იყო ამ საკითხთან დაკავშირებით, საქმეში არსებული აუდიტორული დასკვნის უარყოფაც, რადგან მხოლოდ ყველა გადასახადის შესახებ მონაცემების დაუფიქსირებლობა არ შეიძლებოდა ამ დასკვნაში მითითებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მოთხოვნათა გამოუყენებლობის საფუძველი გამხდარიყო. სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაესაბუთებინა, თუ რატომ არ უნდა ყოფილიყო გამოყენებული შპს “ფ.-ის" მიერ ზედმეტად გადახდილ 18325 ლართან მიმართებაში, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მოთხოვნები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 აპრილის საოქმო განჩინებით აპელანტის _ ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ახალციხის საგადასახადო ინსპექცია, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით აპელანტის _ ახალციხის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ახალციხის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ახალციხის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “ფ.-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ფ.-ის” 2001 წლის 15 მაისის ¹39 წერილის საფუძველზე, ახალციხის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ შემოწმდა ამ საზოგადოების მიერ 1997-2000 წლებში წარმოებულ და რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთ გადატვირთულ პროდუქციაზე დამატებული ღირებულებისა და ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის გადასახადების გამოანგარიშებისა და გადახდის სისწორე, რაზეც 2002 წლის 19 იანვარს შედგენილ იქნა აქტი, რომლითაც ირკვეოდა, რომ შპს “ფ.-ს” 1997 წელს ქვეყნის ფარგლებს გარეთ, სამ შემთხვევაში, გადატვირთული ჰქონდა 74942 ლარის ღირებულების “ბორჯომის” წყალი, რომლის კუთვნილი დღგ-ს თანხა შეადგენდა 12490 ლარს. აღნიშნულ პერიოდში შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი იყო დღგ-ს გაანგარიშებები, თანხით _ 14318 ლარი, ანუ 1828 ლარით მეტი. აღნიშნული თანხა მოდიოდა პროდუქციის ადგილობრივ მოწოდებაზე, ხოლო 12490 ლარი _ ექსპორტზე, საიდანაც 1950 ლარი შეადგენდა იმავე წლის ივნისში გადატვირთული პროდუქციის კუთვნილ დღგ-ს თანხას, რომელიც არ ექვემდებარებოდა დაბრუნებას, ვინაიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე არსებული საგადასახადო კანონმდებლობით, ექსპორტირებული პროდუქცია იბეგრებოდა დღგ-ს სრული განაკვეთით, ხოლო იმავე წლის ოქტომბერ-ნოემბერში გადატვირთულ, ექსპორტირებულ პროდუქციაზე დარიცხული დღგ-ს თანხა _ 10540 ლარი ექვემდებარებოდა დაბრუნებას, ვინაიდან იმ პერიოდისათვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, საქონლის ექსპორტი იბეგრებოდა დღგ-ს ნულოვანი განაკვეთით. რაც შეეხებოდა 1998-2000 წლებში ექსპორტირებულ პროდუქციას, იგი დაბეგრილი იყო სწორად, ნულოვანი განაკვეთით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “ფ.-ს” შეუმცირდა დამატებული ღირებულების გადასახადი თანხით _ 10540 ლარი. იმავე აქტით, წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადის გამოანგარიშებისას დადგინდა, რომ სს “ბ.-ის” მიერ გამოწერილ ანგარიშ-ფაქტურებში, რომლისგანაც წყლის შესყიდვას აწარმოებდა შპს “ფ.-ე”, წყლის ღირებულებაში წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადი გათვალისწინებული იყო 6%-იანი განაკვეთით. მიუხედავად ამისა, ხსენებული საზოგადოება იმ პერიოდში ადგილობრივ საგადასახადო ინსპექციაში სისტემატურად ადგენდა წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადის დეკლარაციას, რომელშიც გადასახადის თანხა გამოანგარიშებული იყო წარმოებული პროდუქციის მთლიანი ღირებულებიდან 6%-იანი განაკვეთით, თანხით _ 14873 ლარი, რაც წარმოდგენილი და დარიცხული იყო გადამხდელის პირად ბარათზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 194-ე მუხლის თანახმად, შპს “ფ.-ს” წიაღით სარგებლობისათვის გადასახადი, ნაცვლად 14873 ლარისა, დაერიცხა 7088 ლარი. ზედმეტად გადახდილად მიჩნეულ იქნა 7785 ლარი. აღნიშნული აქტით შპს “ფ.-ს” შეუმცირდა 18325 ლარი, მათ შორის, დღგ-ში _ 10540 ლარი, ხოლო წიაღით სარგებლობისათვის _ 7785 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2002 წლის 20 მარტს შედგენილი აქტით, შპს “ფ.-ის” დავალიანება შეადგენდა 5943 ლარს, მათ შორის, მოგების გადასახადში _ 2147,22 ლარს, საშემოსავლო გადასახადში _ 760 ლარს, ქონების გადასახადში _ 320 ლარს, სოცფონდების _ 2715,92 ლარს, ხოლო სანქცია-საურავი _ 2660 ლარს. ნარჩენი დავალიანება სულ შეადგენდა 8127 ლარს. ამდენად, დასახელებული აქტის მიხედვით, შპს “ფ.-ს” ზედმეტად გადახდილი თანხა არ ერიცხებოდა. ზედმეტობა ასევე არ დგინდებოდა საქმეზე წარმოდგენილი გადამხდელის პირადი ბარათებით. შპს “ფ.-ს” საოლქო საგადასახადო ინსპექციის შესაბამისი განკარგულების საფუძველზე, გაუუქმდა შემდეგ ანგარიშ-ფაქტურებზე განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლები: აა-66 ¹000295, ი/მ “დ. ქ.-ე”, თანხით _ 1200 ლარი; აა-03 ¹061986, ი/მ “ზ. ჯ.-ა”, თანხით _ 2386 ლარი; აა-05 ¹008258, შპს “ა.-ი”, თანხით _ 2998 ლარი; ¹003496, შპს “დ.-ო”, თანხით _ 1088 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2004 წ.) 282-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული კოდექსის ამოქმედებისთანავე ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს 1997 წლის 13 ივნისის საგადასახადო კოდექსი 2005 წლის 1 იანვრიდან დაწყებულ საგადასახადო პერიოდზე, რის გამოც მითითებულ თარიღამდე განხორციელებულ საგადასახადო ურთიერთობებზე ვრცელდებოდა საქართველოს 1997 წლის 13 ივნისის საგადასახადო კოდექსი. აღნიშნული კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით, გადახდილი იყო წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად. ამასთან, მითითებული ნორმით, დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. იმავე კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ს გადახდის ფაქტი, რაც გულისხმობდა იმას, რომ მიმწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებდა მყიდველის მიერ არა გადასახადის, არამედ დღგ-ით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. მხოლოდ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა არასაკმარისი იყო იმისათვის, რათა განხორციელებულიყო გადასახადის გადახდილად აღიარება და სახელმწიფოს მიერ მისი ჩათვლა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქონლის მყიდველის, შპს “ფ.-ის” მიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და მიმწოდებლისათვის დღგ-ს თანხის გადახდა არ წარმოადგენდა საკმარის პირობას დღგ-ს ჩათვლის მისაღებად. დღგ-ს ჩათვლის მისაღებად აუცილებელი იყო ერთდროულად ორი პირობის არსებობა _ საქონლის მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ს გადახდა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურებით და გამყიდველის მიერ მისი სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადგენილი იყო, რომ შპს “ფ.-ის” მიმწოდებლებს არ ჰქონდათ შესრულებული საგადასახადო ვალდებულებები და გადასახადების პირადი ბარათების (ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების ამსახველი დოკუმენტები) მონაცემების მიხედვით, სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი ერიცხებოდათ ვადაგადაცილებული დავალიანებები, კერძოდ, ი/მ “ზ. ჯ.-ს” (სნ 100070441) სულ _ 696154,41 ლარის ოდენობით (მათ შორის, დღგ-ში _ 265832,16 ლარი), შპს “ა.-ს” (სნ 211348200) _ 36901,94 ლარის ოდენობით (მათ შორის, დღგ-ში _ 34030,01 ლარი), ხოლო ი/მ “თ. ქ.-ს” (სნ 148050612) ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ უწარმოებია.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის შესაბამისი წერილით ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “დ.-ს” ¹003496 სპეციალური საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა ერთიან კომპიუტერულ ბაზაში არსებულ მონაცემებზე დაყრდნობით, დაბეგვრის განხორციელების მიზნით, არ იყო წარდგენილი შესაბამის საგადასახადო ორგანოში.

ზემოთ დასახელებულ გარემოებებზე მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება და მიიჩნია, რომ შპს “ფ.-ს” მართებულად გაუუქმდა დღგ-ს ჩათვლა, ვინაიდან მიმწოდებლების, კერძოდ, ი/მ “ზ. ჯ.-ს”, ი/მ “დ. ქ.-ის”, შპს “ა.-ისა” და შპს “დ.-ს” მიერ არ იქნა შესრულებული ზემოაღნიშნული ნორმით რეგლამენტირებული ვალდებულება საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურების წარდგენისა და დღგ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევით გადასახადის ზედმეტად გადახდევინების შემთხვევაში, პროცენტი გადახდილი უნდა ყოფილიყო გადასახადის გადამხდელისათვის ანაზღაურების შესახებ დეკლარაციის წარდგენის მომენტიდან ნამეტი თანხის დაბრუნების მომენტამდე. იმ შემთხვევაში, თუ ნამეტი თანხა ჩაითვალა, ანაზღაურებად ჩაითვლებოდა იმ გადასახადის გადახდის თარიღი, რომლისთვისაც მოხდა ჩათვლა. ამ მიზნით, ანაზღაურება ჩაითვლებოდა განხორციელებულად, თუმცა გადასახადის გადამხდელი დაბრუნებულ თანხას მიიღებდა შვიდი დღის განმავლობაში. გადასახდელი პროცენტი ყოველი კვარტლისათვის უთანაბრდებოდა საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ სამთავრობო სესხისათვის დადგენილ განაკვეთს. დასახელებული ნორმა გულისხმობდა საგადასახადო ორგანოს მიერ პროცენტის გადახდის ვალდებულებას იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გაუთვალისწინებელი დარიცხვა განხორციელდებოდა ამ უკანასკნელის ბრალით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ შპს “ფ.-ზე”, ამ უკანასკნელის მიერ სადავოდ ქცეული თანხის დარიცხვა განხორციელდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ამ საზოგადოების მიერ წარდგენილი დეკლარაციის საფუძველზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა შპს “ფ.-ის” სარჩელის დაკმაყოფილების _ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოსთვის პროცენტის გადახდის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას დარღვეული იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 394-ე მუხლის “ე” და “ე¹” ქვეპუნქტების მოთხოვნები, რაც იყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ფ.-მ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მტკიცებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი, კერძოდ, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებულია, რომ აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით, გადახდილია წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად. ხსენებული განმარტება არასწორად ასახავს მითითებული მუხლის შინაარსს, კერძოდ, ამ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ჩასათვლელი დღგ არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით, გადახდილ უნდა იქნეს ან გადახდილია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ი/მ “ზ. ჯ.-ს” და შპს “.ა-ს” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე წარმოშობილი ვალდებულებები არ აქვთ შესრულებული გადასახადის გადამხდელის პირადი ბარათების მიხედვით და სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი ერიცხებათ ვადაგადაცილებული დავალიანებები, ხოლო ი/მ “თ. ქ.-ს” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება არ უწარმოებია, ასეთი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში კი, თუ შპს “ფ.-მ” მოახდინა გადასახადების დეკლარირება, რის მიხედვითაც საგადასახადო ინსპექციამ მოახდინა გადასახადის დარიცხვა სამეწარმეო სამართლის ზემოხსენებულ სუბიექტებზე და მათ არიცხავს სანქცია-საურავებს, ნაცვლად იმისა, რომ საგადასახადო ორგანო მათგან ითხოვდეს აღნიშნულ თანხებს, შპს “ფ.-ს” _ საგადასახადო ვალდებულების კეთილსინდისიერად შემსრულებელ პირს უუქმებს ჩათვლებს და შპს “ფ.-ის” მიერ ვალდებულების შესრულების პარალელურად, ზემოაღნიშნულ პირებს (გადასახადების გადამხდელ სუბიექტებს) არიცხავს თანხებს.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლი, როდესაც მიუთითა, რომ ანგარიშ-ფაქტურა იყო მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ს გადახდის ფაქტი. კანონის თანახმად, ანგარიშ-ფაქტურით დასტურდება დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების (არსებობის) და არა გადასახადის გადახდის ფაქტი.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, კერძოდ, გაურკვეველია, რატომ უნდა გადაიხადოს შპს “ფ.-მ” თანხა, როდესაც ზემოთ მითითებულ სუბიექტებს არ შეუსრულებიათ საგადასახადო ვალდებულებები და პირად ბარათებზე ერიცხებათ სახელმწიფო ბიუჯეტის ვადაგადაცილებული დავალიანებები. სააპელაციო სასამართლომ არასწორი ინტერპრეტაცია მისცა “ჩასათვლელი დღგ-სა” და “ანგარიშ-ფაქტურის” ცნებებს და არასწორად იქნა გაგებული მათი შინაარსი, რაც დასტურდება იმით, რომ იმავე სასამართლოს მოსაზრებით, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა არასაკმარისი იყო იმისათვის, რათა განხორციელებულიყო გადასახადის გადამხდელად აღიარება და სახელმწიფოს მიერ მისი ჩათვლა. აღნიშნული რომ ასე არ არის, იმითაც დასტურდება, რომ დღგ-ს ჩათვლა მოხდა, შემდეგ კი გაუქმდა. ხსენებული დასტურდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსითაც. სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა ფაქტობრივ გარემოებებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტითა და 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლები.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ივნისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს “ფ.-ის” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 27 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 11 სექტემბრამდე; საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 10 ივნისის განჩინების საფუძველზე, შპ “ფ.-ს” სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაევადა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ფ.-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

გარდა ამისა, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ პირს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი არა აქვს გადახდილი გადავადების გამო, საბოლოო გადაწყვეტილების (განჩინება) მიღებისას მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 10 ივნისის განჩინების საფუძველზე, შპ “ფ.-ს” სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაევადა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, ამიტომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟი _ 266,91 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ფ.-ის” საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილება;

3. შპ “ფ.-ს” დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟი _ 266,91 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.