¹ბს-661-630(კ-07) 26 დეკემბერი, 2007 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნუგზარ სხირტლაძე, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ქადაგიძე, ლალი ლაზარაშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ე. გ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ე. გ.-მა 08.12.05წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის მიმართ და შრომის კანონთა კოდექსის 206-ე მუხლის შესაბამისად, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება მოითხოვა.
მოსარჩელემ მუთითა, რომ მუშაობდა კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს თანამშრომლად - ...-ის თანამდებობაზე. აღნიშნული სამმართველო ქ. რუსთავის მთავრობის 14.08.02წ. გადაწყვეტილებით იქნა ლიკვიდირებული, რომლის სამართალმემკვიდრეც, იმავე გადაწყვეტილების საფუძველზე, გახდა მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის სამსახური, მაგრამ, არც კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს და არც მისი სამართლმემკვიდრე მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის სამმართველოს მიერ არ იყო გათავისუფლებული სამსახურიდან, კერძოდ, 14.08.02წ. და არც მის შემდგომ არ გამოცემულა ბრძანება ან განკარგულება მისი გათავისუფლების შესახებ, ასევე არ ჩაჰბარებია შრომის წიგნაკი გათავისუფლების საფუძვლის ან იმის მითითებით თუ რა დროიდან იყო დათხოვნილი სამუშაოდან, რაც შრომის სამართლის კანონმდებლობის უხეში დარღვევაა. აღნიშნულის გამო, ე. გ.-ს არ მიეცა საშუალება, სხვა სამუშაო ადგილზე დაეწყო მუშაობა ან ესარგებლა საპენსიო უზრუნველყოფით. ამასთან, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი სახელფასო ანაზღაურება ყოველთვიურად შეადგენდა 151.72 ლარს, რომელიც 12.08.02წ. შემდეგ არ მიუღია, რის გამოც, მოსარჩელის აზრით, მოპასუხეს მის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 3 წლის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება, რაც 5461.92 ლარს შეადგენდა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 17.02.06წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ მოსარჩელის სამუშაოდან დათხოვნის შესახებ ბრძანება არ არსებობდა და შესაბამისად, ის არც მხარეს არ ჩაჰბარებია და არც სასამართლოსთვის წარუდგენიათ, რის გამოც არ არსებობდა შრომის კანონთა კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნათა უზრუნველყოფა, კერძოდ, მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების, დათხოვნის ბრძანების და მისი სათანადო წესით მისთვის ჩაბარების შესახებ. რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ სამუშაოზე დაუშვებლობას, აღნიშნული უფლების დარღვევის შესახებ მოსარჩელისათვის, მისივე განმარტებიდან გამომდინარე ცნობილი გახდა 2002 წლის სექტემბერში და 08.12.05 წლამდე სასამართლოსათვის არ მიუმართავს, რის გამოც სარჩელი ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული. ის გარემოება, რომ არ არსებობს სამსახურიდან დათხოვნის დამადასტურებელი ბრძანება, ასევე ის სამსახური, სადაც მოსარჩელე მუშაობდა, შეუძლებელს ხდის შკკ-ის 206-ე მუხლის რეალიზაციის საშუალებას იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ე. გ.-ი დათხოვნილი იქნებოდა სამსახურიდან კანონიერი საფუძვლის გარეშეც, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს არ წარმოადგენს აგრეთვე შკკ-ის 41-ე და 98-ე მუხლები, ვინაიდან მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია და ვერც წარმოადგენდა (მისი არ არსებობის გამო) მტკიცებულებას იმის შესახებ, რომ შრომის წიგნაკის გაცემის დაყოვნება მოხდა ადმინისტრაციის ბრალით. სასამართლომ მიუთითა აგრეთვე, რომ შკკ-ის 75.1 მუხლის შესაბამისად მუშაკისათვის შრომის ანაზღაურება ხდება შრომის ოდენობისა და ხარისხის მიხედვით, განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2002 წლის სექტემბრიდან მოსარჩელე არავითარ სამუშაოს არ ასრულებდა.
რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 17.02.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. გ.-მა, რომელმაც აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 27.03.06წ. განჩინებით ე. გ.-ის სააპელაციო საჩივარი საქმის მასალებთან ერთად განსახილველად გადაეცა უფლებამოსილ სასამართლოს - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 18.04.07წ. განჩინებით ე. გ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 17.02.06წ. გადაწყვეტილება.
სასამართლო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399,3 მუხლის ,,გ» ქვეპუნქტის შესაბამისად: ,,თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მათზე მითითებით». სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.2 მუხლის ,,გ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ ე. გ.-ი საწარმოს ლიკვიდაციის წინ თავადვე წარმოადგენდა სამმართველოს უფროსის მოვალეობის შემსრულებელს. ამდენად, სრულიად უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული მისი პრეტენზია იმის შესახებ, რომ ხსენებულ სამმართველოს იგი დღემდე არ გაუთავისუფლებია სამსახურიდან. ცხადია, საწარმოს ლიკვიდაციასთან დაკავშირებით, მისი მუშაკების გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის მოვალეობა გააჩნდა იმავე სამმართველოს (საწარმოს) ხელმძღვანელ პირს, რომელსაც წარმოადგენდა თავად აპელანტი ე. გ.-ი. ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ წინააღმდეგობრივია მოსარჩელის მოთხოვნები, ერთი მხრივ, იგი აცხადებს, რომ არ გაუთავისუფლებიათ სამსახურიდან, ხოლო, მეორე მხრივ, მოითხოვს სამსახურში აღდგენას და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აპელანტმა ვერ გააბათილა ის სამართლებრივი დასკვნები, რომლებიც საქმეზე დადგენილ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული და არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 18.04.07წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე. გ.-მა, რომელმაც აღნიშნული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორმა მიუთითა, რომ რუსთავის მთავრობის 14.08.02წ. ¹2 გადაწყვეტილებით გაუქმდა კაპიტალური მშენებლობის სამმართველო, რომლის ბაზაზეც ჩამოყალიბდა მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის სამსახური. სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქმეში წარმოდგენილი ამავე ორგანიზაციის 16.12.05წ. ¹179 ცნობა სამართალმემკვიდრეობის შესახებ. სასამართლომ არსებითი შეფასება არ მისცა ქ. რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობის საქალაქო მეურნეობის სამსახურის დებულებას, დამტკიცებულს ქ. რუსთავის მერიის 03.09.02წ. ¹9 ბრძანებით, რომლის 1.4 ქვეპუნქტში მითითებულია, რომ: ,,სამსახური წარმოადგენს რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოსა და საქალაქო მეურნეობის სამსახურის სრულ სამართალმემეკვიდრეს». ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, საკითხი სამართალმემკვიდრეობის შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობაზე მიუთითებს.
ე. გ.-მა 17.08.07წ. დააზუსტა საკასაციო საჩივარი და მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მისი დარღვეული უფლების აღსადგენად არ გამოიყენა შრომის კანონთა კოდექსის 422.1, 206 მუხლები, ასევე ამავე კოდექსის 41,98 მუხლები და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.2 მუხლის ,,გ" ქვეპუნქტი, რითაც გაიზიარა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილებით სარჩელზე უარის თქმის საფუძველი იყო ორგანიზაციის ლიკვიდაცია, რასაც ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან განხორციელდა რეორგანიზაცია და სახეზე იყო მისი სამართალმემკვიდრე, რითაც სასამართლომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე» ქვეპუნქტის მოთხოვნის არსებობა, რაც, კასატორის აზრით, გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობას ნიშნავს.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. გ.-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.
საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ე. გ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ე. გ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
