¹ბს-663-632(კ-07) 5 თებერვალი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – ა. ვ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) _ ი. მ-ე, მ. მ-ე, თ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გორის სარეგისტრაციო სამსახური

მესამე პირი _ ვ. ა-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

ა. ვ-მა სარჩელი აღძრა გორის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე ვ. ა-ის მიმართ, მესამე პირის _ საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო კომიტეტის გორის სამმართველოს მონაწილეობით, რომლითაც მოითხოვა მოპასუხის მიერ საერთო გზით სარგებლობის ხელშეშლის შეწყვეტა და გორის მიწის მართვის სამმართველოს 2002 წლის 21 ოქტომბრის ¹..... წლის რეგისტრაციის გაუქმება /იხ.ს.ფ. 1-2/.

საქმის გარემოებები:

მოსარჩელეს გორის რაიონის სოფელ ატენში ჰქონდა პირადი საკუთრების საცხოვრებელი ბინა და ერიცხებოდა 0,26ჰა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი. მოსარჩელის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის თავში ცხოვრობდა აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ი, რომელმაც თავის ნაკვეთში 15 წლის წინ დაიწყო სახლის მშენებლობა, მაგრამ სამი წლის წინ გარდაიცვალა და სახლის მშენებლობა ვერ დაამთავრა. მოსარჩელე და მის მომიჯნავედ მცხოვრები აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ი სარგებლობდნენ საერთო გზის მისასვლელით, ხოლო მ. ვ-ის გარდაცვალების შემდეგ მშენებარე სახლსა და მიწის ნაკვეთს დაესაკუთრა მ. ვ-ის შვილი _ ვ. ა-ე, რის გამოც ამ უკანასკნელმა დაისაკუთრა საერთო სარგებლობის გზა და მოსარჩელეს შეეზღუდა საკუთარ ნაკვეთში მისასვლელი საშუალება.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს და სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით მოითხოვა გორის მიწის მართვის ადმინისტრაციის გაფრთხილება, არ მოეხდინა სადავო საერთო მისასვლელი გზის რეგისტრაცია. აღნიშნულის თაობაზე სასამართლომ მიიღო განჩინება, რომლის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩართული გორის რაიონის მიწის სამმართველო გაფრთხილებულ იქნა, რომ არ მოეხდინა სადავო მიწის ფართობის რეგისტრაცია, თუმცა, როგორც მიწის სამმართველოს მიერ წარმოდგენილი საკადასტრო რუკიდან გაირკვა, მათ 2002 წლის 10 ოქტომბერს აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ის საკარმიდამო მიწის ფართობი, 1512 კვ.მ საერთო სარგებლობის გზის ჩათვლით, რეგისტრაციაში გაატარეს.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩელის განმარტებით, გორის მიწის სამმართველოს 2002 წლის 10 ოქტომბრის ¹.... რეგისტრაცია უკანონო და დაუსაბუთებელი იყო, რამდენადაც მ. ვ-ს არასოდეს გამოუთქვამს პრეტენზია სადავო საერთო მისასვლელი გზის თაობაზე და მისი გარდაცვალებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ მის სახელზე სადავო გზის რეგისტრაციაში გატარება იყო უკანონო, მით უფრო, რომ მის მემკვიდრეს, მოპასუხე _ ვ. ა-ეს, სამკვიდრო ამჟამადაც არ აქვს მიღებული.

რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლით საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ ვ. ა-ე, ი., მ. და თ. მ-ები /იხ. ს.ფ. 55-56/.

გორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 მაისის განჩინებით არასათანადო მოპასუხე _ ვ. ა-ე შეიცვალა სათანადო მოპასუხით – საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის გორის სამმართველოთი /იხ. ს.ფ. 57/.

2003 წლის 11 ივნისს გორის რაიონულ სასამართლოს მ. და ი. მ-ებმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით მიმართეს, რომლითაც მოითხოვეს სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება და თავდაპირველი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რაც ამავე სასამართლოს 2003 წლის 19 ივნისის განჩინებით უმოძრაოდ იქნა დატოვებული /იხ. ს.ფ. 92-93; 100/.

რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. ვ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს 2002 წლის 21 ოქტომბრის, სარეგისტრაციო ნომრით ¹..... , საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული პირველადი ჩანაწერი – გორის რაიონის სოფელ ატენში მ. ვ-ის მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით აღრიცხვის შესახებ; გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს დაევალა მხოლოდ “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1.1 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, სადავო მიწის ფართობის საზღვრების ადგილზე დეტალური შესწავლის შემდგომ ემსჯელა სადავო მიწის ფართობის განმეორებით რეგისტრაციის ან საერთო სახელმწიფო გზის დატვირთვის მიზანშეწონილობის თაობაზე ახალი აქტის გამოცემით, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის გორის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს კანონიერი წარმომადგენლის მიერ სარჩელის ცნობა არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რამდენადაც მიწის რეგისტრაციის მიზანია მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებული ქონების მიმართ უფლებათა წარმოშობის, გადაცემის, შეზღუდვის ან შეწყვეტის აღიარება და დადასტურება, რაც სახელმწიფოს მიერ ხდება საჯარო რეესტრში “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული ჩანაწერების წარმოების ერთიანი სისტემით.

მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სარჩელის ცნობა არ ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს კანონმდებლობას საქართველოს კანონით განსაზღვრული ჩანაწერების წარმოების ერთიანი სისტემის მოთხოვნების პროცედურული მხარის დაუცველობის გამო, მით უფრო, რომ მე-3 პირის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების, კერძოდ, გორის რაიონის პროკურატურის 1984-1985 წლების წერილობითი პასუხების სასამართლოს მთავარ სხდომაზე გამოკვლევის შედეგადაც დადგინდა, რომ ჯერ კიდევ ორ ათეულზე მეტი წლის წინ ა. ვ-მა თვითნებურად მიისაკუთრა სახლის გვერდით მდებარე მიწის ფართობი, რის გამოც მ. ვ-ს არ ჰქონდა ვენახში მისასვლელი გზით ნორმალურად სარგებლობის საშუალება, თუმცა მას ვენახში მისასვლელი გზა გააჩნდა და პროკურატურის აქტიური ჩარევით მეზობელმა ა. ვ-მა გააფართოვა სამანქანე გზად.

რაიონულმა სასამართლომ გამოიყენა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლი და განმარტა, რომ მითითებული მუხლის “დ” პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს ბათილად აცხადებს მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო, ხოლო საჩივრის ან სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში, ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანო ან სასამართლო.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რის გარეშეც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლი და განმარტა, რომ მითითებული ნორმა სასამართლოს ანიჭებს უფლებამოსილებას, ბათილად ცნოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით გამოცემული ადმინისტრაციული აქტი, მისი საქართველოს კანონმდებლობასთან შესაბამისობის შესახებ საკითხის გადასაწყვეტად. ასეთი გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლო ვალდებულია, დაავალოს სადავო აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს, გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციული აქტი ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1. მუხლის მოთხოვნათა დაცვით /იხ. ს.ფ. 110-115/.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მესამე პირებმა _ ვ. ა-ემ, ი., მ. და თ. მ-ებმა, რომლითაც მოითხოვეს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი თქმა, შემდეგი მოტივით:

აპელანტებმა განმარტეს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, როგორც არასწორი, ექვემდებარებოდა გაუქმებას. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადგენილი იყო, რომ ისინი წარმოადგენდნენ მ. ვ-ის მემკვიდრეებს. მათ მემკვიდრეობით მიიღეს უძრავი ქონება _ სახლი და მიწის ნაკვეთი, რომელსაც გააჩნდა მიწის ნაკვეთთან მისასვლელი გზა, რომელიც მხოლოდ მათ ეკუთვნოდათ. საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო კომიტეტის გორის რაიონის სამმართველომ პროცესზე სარჩელი ცნო კანონის დარღვევით. სასამართლო დაეყრდნო მოპასუხის მიერ სარჩელის ცნობას და საფუძვლად დაუდო გადაწყვეტილებას, რაც უკანონო იყო. აპელანტთა აზრით, მისასვლელი გზის მათ სახელზე რეგისტრირება კანონიერი იყო, რომლის გაუქმებით დაირღვა მათი უფლებები. სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მათი მოთხოვნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის ჩატარებაზე, რამაც გავლენა იქონია გადაწყვეტილების კანონიერებაზე. ამასთან, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია არავითარი მტკიცებულება, რითაც დაასაბუთებდა თავის სასარჩელო მოთხოვნას /იხ. ს.ფ. 120-121/.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 აპრილის საოქმო განჩინებით გორის მიწის მართვის სამმართველო ცნობილ იქნა არასათანადო მოპასუხედ ა. ვ-ის სასარჩელო მოთხოვნაზე საერთო სარგებლობის გზის გამოყენების ხელშეშლის აღკვეთის ნაწილში და ამ ნაწილში სათანადო მოპასუხედ ცნობილ იქნენ ი., მ. და თ. მ-ები. ამავე ოქმის განჩინებით, მ. ვ-ის სახელით მიწის რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში, გორის მიწის მართვის სამმართველოსთან ერთად ჩაბმულ იქნენ ი., მ. და თ. მ-ები /იხ. ს.ფ. 182-183/.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით ი., მ. და თ. მ-ების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა. ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო /იხ. ს.ფ. 196-209/.

საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ვ-მა, რომელმაც მოითხოვა საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება /იხ. ს.ფ. 209/.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს /იხ.ს.ფ. 258-265/.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით აპელანტ ვ. ა-ის წარმომადგენლის _ გ. ვ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა. შეწყდა საქმის წარმოება ადმინისტრაციულ საქმეზე ¹3ბ/936-05 ვ. ა-ის სააპელაციო საჩივრის განხილვის ნაწილში, სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო /იხ.ს.ფ. 303-306/.

სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 მარტის სასამართლო სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარემ ა. ვ-მა შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა საერთო გზით სარგებლობის აკრძალვის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი განაცხადა /იხ.ს.ფ. 341/.

სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით ი., მ. და თ. მ-ების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა. ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათის მიხედვით, პირველი ჩანაწერი, განაცხადის რეგისტრაციის ¹..... , თარიღი 21.10.02წ. საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის სახელზე. უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტი: საკრებულოს გამგებლის ¹675 8.10.02წ. და ¹676 8.10.02წ. ცნობები. მეორე ჩანაწერით მესაკუთრეები იყვნენ ი., მ. და თ. მ-ები. უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტი: 2002 წლის 26 ოქტომბრის ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა, დამოწმებული ნოტარიულად, რეესტრის ¹.... დანართი: საკადასტრო რუკა. საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ გაცემული საკადასტრო რუკის მიხედვით, აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ის მიწის ნაკვეთს ესაზღვრებოდა შ. და ა. ვ-ების მიწის ნაკვეთები. საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 ცნობის თანახმად, აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ი მუდმივად ცხოვრობდა გორის რაიონის სოფელ ....-ში. მისი ოჯახი შედგებოდა ერთი სულისაგან. საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹676 ცნობის თანახმად, მ. ვ-ი ფლობდა მიწის ხუთ ნაკვეთს, რომლებიც დაფიქსირებული იყო საგადასახადო სიებში. მისი კომლი მიეკუთვნებოდა პირველ კატეგორიას, რომლისთვისაც დადგენილი ნორმა შეადგენდა 0.60ჰა-ს. ქ. გორის ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2002 წლის 21 ოქტომბერს გაცემული ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, მ. ვ-ის მემკვიდრეებმა _ ი., მ. და თ. მ-ებმა თანაბარი წილით საკუთრებაში მიიღეს სამკვიდრო გორის რაიონის სოფელ ....-ში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია და კანონმდებლობით დადგენილი წესით არ გაუსაჩივრებია აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძველი – საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 და ¹676 ცნობები, როგორც სამართლებრივი შედეგის მქონე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, აგრეთვე ქ. გორის ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2002 წლის 21 ოქტომბერს გაცემული ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა. ამასთან, საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3. მუხლის დებულებიდან გამომდინარე, მოსარჩელე მხარეს არ წარმოუდგენია სხვა რაიმე დამადასტურებელი მტკიცებულება იმისა, რომ მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული რეგისტრაციის შედეგად სადავო მისასვლელი გზა დამოუკიდებლად ან, როგორც საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის შემადგენელი ნაწილი, აღირიცხა საჯარო რეესტრში აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის სახელზე და შემდგომში, ანდერძისმიერი უფლების მოწმობის საფუძველზე, თანაბარწილად მისი შვილიშვილების, მოპასუხეების _ ი., მ. და თ. მ-ების სახელზე.

სააპელაციო პალატამ გამოიყენა “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 1-ლი მუხლი და განმარტა, რომ მითითებული ნორმის თანახმად, მიწის რეგისტრაცია არის მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებული ქონების რეგისტრაცია, ხოლო “რეგისტრაცია” ნიშნავს სააღრიცხვო ბარათში ჩანაწერის, შენიშვნის ან აღწერის შეტანას და უძრავი ქონების გრაფიკულ ასახვას ამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად. ამავე კანონის მე-17 მუხლით, მიწის და სხვა უძრავი ქონების პირველადი რეგისტრაცია ხდება სარეგისტრაციო ბარათის შედგენით ამ კანონისა და ყველა სხვა ნორმატიული აქტის მოთხოვნათა თანახმად. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მითითებული კანონით რაიმე შეზღუდვა გარდაცვლილ პირზე საკუთრების უფლების დაგვიანებით რეგისტრაციისათვის არ იყო დაწესებული.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1. “დ” (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) მუხლის მიხედვით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის _ გორის მიწის მართვის სამმართველოს 2002 წლის 21 ოქტომბრის ¹..... წლის პირველადი რეგისტრაციის ჩანაწერის ბათილად ცნობის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60.1. “დ” მუხლით (2005 წლის 15 ივლისამდე მოქმედი რედაქცია) განსაზღვრული ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები /იხ.ს.ფ. 344-349/.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ვ-მა, რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

კასაციის მოტივი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის უხეში დარღვევით და მიიღო უკანონო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. კასატორის განმარტებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.5. მუხლის გათვალისწინებით, ადმინისტრაციულ საქმეში მონაწილე მესამე პირს, რომელსაც წარდგენილი აქვს დამოუკიდებელი სარჩელი ან საქმეში მონაწილეობას იღებს ამავე კოდექსის 16.2. მუხლის საფუძველზე, უფლება აქვს, გაასაჩივროს სასამართლოს გადაწყვეტილება. ამ ნორმათა გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ უხეშად დაარღვია სსსკ-ის მოთხოვნები, როდესაც წარმოებაში მიიღო და განიხილა მესამე პირთა სააპელაციო საჩივარი, ასევე, როდესაც 21.04.04 წელს მთავარ სხდომაზე მიღებული განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლით მონაწილე მესამე პირების – ვ. ა-ის, ი., მ. და თ. მ-ების სსსკ-ის 85-ე და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლების შესაბამისად საქმეში მესამე პირებად ჩართვა კანონერად მიიჩნია.

სარჩელის აღძვრის საფუძველი გახდა ქ. გორის მიწის მართვის სამმართველოს მიერ მ. ვ-ის სახელზე მიწის ნაკვეთის პირველადი რეგისტრაცია, რომელშიც შევიდა საერთო სარგებლობის მისასვლელი გზა. საქმეში წარმოდგენილია ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათება, სადაც მ. ვ-ის საკუთრებად არის მიჩნეული საერთო სარგებლობის მისასვლელი გზა, რომლის საფუძვლად მითითებულია 1.09.02 წელს შედგენილი აქტი ¹91.

“მიწის რეგისტრაციის შესახებ” საქართველოს კანონის 2.6. მუხლის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობის აღრიცხვა-ტექინვენტარიზაციას ახორციელებს ადგილობრივი ტექბიუროები, რომლებიც ადგენენ ტექპასპორტს. სწორედ აღნიშნული დოკუმენტი წარედგინება საჯარო რეესტრს, რაც შესაბამისი ჩანაწერის განხორციელების საფუძველი ხდება. ამავე კანონის მე-11 მუხლის თანახმად, უნდა არსებობდეს საკადასტრო რუკა, ხოლო “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მიხედვით, რეგისტრატორს შეუძლია, მოსთხოვოს პირს უძრავი ქონების საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო ამავე კანონის მე-12 მუხლის მიხედვით, რეგისტრატორს, რომელიც ახორციელებს მიწის რეგისტრაციას, უფლება აქვს, მოითხოვოს მიწისა და სხვა უძრავი ქონების სამიწათმომწყობო გამოკვლევის ჩატარება და გამოკვლევის შედეგების გათვალისწინებით, შეასწოროს რეგისტრაციის საკადასტრო რუკა, რის შესახებაც ვალდებულია, შეატყობინოს დაინტერესებულ პირებს, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ განხორციელებულა, კერძოდ, ჩატარებული მიწის ნაკვეთის გამოკვლევის დროს, არ ყოფილა მიწვეული დაინტერესებული მხარე _ ა. ვ-ი, რომლის მონაწილეობის გარეშეც ჩატარებული “გამოკვლევის” შედეგად, გარდაცვლილი პირის სახელზე აღირიცხა საკუთრების უფლებით საერთო სარგებლობის მისასვლელი გზა.

სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა საჯარო რეესტრში განხორციელებულ მიწის სარეგისტრაციო ჩანაწერთან ერთად რეგისტრაციის სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 და ¹676 ცნობები, როგორც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გაუსაჩივრებლობა. სასამართლოს განმარტებით, არც ერთ ცნობაში არ არის მითითება სადავო მისასვლელი გზის აწ გარდაცვლილი მ. ვ-თვის გამოყოფისა და სარგებლობაში გადაცემაზე. კასატორის მოსაზრებით, ამ შემთხვევაში გაუგებარია, რატომ არის გორის რაიონის 8.07.04. წლის გადაწყვეტილება უკანონო, როცა სარეგისტრაციო ჩანაწერი არ ეყრდნობა ე.წ. “სამართლებრივ საფუძველს” _ გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 და ¹676 ცნობებს /იხ.ს.ფ. 358-361/.

საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ მოსაზრებაში კასატორმა ა. ვ-მა მიუთითა, რომ საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. მუხლის “გ” პუნქტის საფუძველზე ექვემდებარებოდა დასაშვებად ცნობას, რამდენადაც, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით /იხ.ს.ფ. 381-382/.

საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით ა. ვ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3. “გ” პუნქტის საფუძველზე /პროცესუალური კასაცია/.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:L

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა _ კანონიერების შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ა. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოცემული საქმის განხილვისა და გადაწყვეტისას არ დაურღვევია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საპროცესო ნორმები არ დარღვეულა, სწორი შეფასება მიეცა საქმის მასალებს და დავა გადაწყვეტილია არსებითად სწორად, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმებისას საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 407.2. მუხლის მიხედვით წარმოდგენილი არ არის დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადასტურებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსთვის, კერძოდ: მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათის მიხედვით, პირველი ჩანაწერი განაცხადის რეგისტრაციის ¹..... , თარიღი 21.10.02წ. საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის სახელზე. უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტი: საკრებულოს გამგებლის ¹675 8.10.02წ. და ¹676 8.10.02წ. ცნობები. მეორე ჩანაწერით მესაკუთრეები იყვნენ ი., მ. და თ. მ-ები. უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტი: 2002 წლის 26 ოქტომბრის ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა, დამოწმებული ნოტარიულად, რეესტრის ¹2-106. დანართი: საკადასტრო რუკა. საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ გაცემული საკადასტრო რუკის მიხედვით, აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის მიწის ნაკვეთს ესაზღვრებოდა შ. და ა. ვ-ების მიწის ნაკვეთები. საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 ცნობის თანახმად, აწ გარდაცვლილი მ. ვ-ი მუდმივად ცხოვრობდა გორის რაიონის სოფელ ....-ში. მისი ოჯახი შედგებოდა ერთი სულისაგან. საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹676 ცნობის თანახმად, მ. ვ-ი ფლობდა მიწის ხუთ ნაკვეთს, რომლებიც დაფიქსირებული იყო საგადასახადო სიებში. მისი კომლი მიეკუთვნებოდა პირველ კატეგორიას, რომლისთვისაც დადგენილი ნორმა შეადგენდა 0.60ჰა-ს. ქ. გორის ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2002 წლის 21 ოქტომბერს გაცემული ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, მ. ვ-ის მემკვიდრეებმა _ ი., მ. და თ. მ-ებმა თანაბარი წილით საკუთრებაში მიიღეს სამკვიდრო გორის რაიონის სოფელ .....-ში.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ სააპელაციო სასამართლომ უხეშად დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნები, როდესაც წარმოებაში მიიღო და განიხილა მესამე პირთა სააპელაციო საჩივარი. ასევე, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის უხეშ დარღვევას ჰქონდა ადგილი სააპელაციო სასამართლოს მიერ, როდესაც 21.04.04 წელს მთავარ სხდომაზე მიღებული განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლით მონაწილე მესამე პირები – ვ. ა-ის, ი., მ. და თ. მ-ები სსსკ-ის 85-ე და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2. მუხლების შესაბამისად საქმეში მესამე პირებად ჩართვა კანონიერად მიიჩნია.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმის მასალების თანახმად, სარჩელზე თავდაპირველ მოპასუხეებს წარმოადგენდნენ ვ. ა-ე და მიწის მართვის გორის სამმართველო /იხ.ს.ფ. 1-2/. გორის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 1 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლით საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ ვ. ა-ე, ი., მ. და თ. მ-ები /იხ. ს.ფ. 55-56/. ამავე სასამართლოს 2003 წლის 1 მაისის განჩინებით არასათანადო მოპასუხე _ ვ. ა-ე შეიცვალა სათანადო მოპასუხით – საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის გორის სამმართველოთი /იხ. ს.ფ. 57/.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 აპრილის საოქმო განჩინებით მიწის რეგისტრაციის გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში გორის მიწის მართვის სამმართველოს ერთად მოპასუხეებად ჩაბმულ იქნენ ი., მ. და თ. მ-ები, რაზედაც კასატორ ა. ვ-ის წარმომადგენელმა დ. ვ-მა სასამართლო სხდომაზე თანხმობა განაცხადა /იხ. ს.ფ. 182-183/.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით გაუქმდა რა თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004 წლის 21 აპრილის განჩინება, აღნიშნული გარემოების გამო ცალკეული საპროცესო მოქმედება, რომელიც შესრულდა საოლქო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს საკასაციო სასამართლოს მიერ მიჩნეულ იქნა კანონშეუსაბამოდ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404.2 მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყო სასამართლოს აგრეთვე ის განჩინებები, რომლებიც გამოტანილია საქმის სააპელაციო ინსტანციაში განხილვასთან დაკავშირებით და რომელიც წინ უსწრებს სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანას, იმისგან დამოუკიდებლად, დასაშვებია თუ არა მათ მიმართ კერძო საჩივრის შეტანა. თუმცა, კონკრეტულ შემთხვევაში საქმის მასალების თანახმად, 2004 წელს, საქართველოს უზენაეს სასამართლოში ა. ვ-ის საკასაციო საჩივრის განხილვის დროს, საკასაციო სასამართლოს სააპელაციო სასამართლოს საოქმო განჩინებაზე _ მოპასუხეებად ი., მ. და თ. მ-ების ცნობის შესახებ, როგორც წინმსწრები განჩინების კანონშესაბამისობაზე არ უმსჯელია. ამდენად, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 21 აპრილის საოქმო განჩინება მოპასუხეებად ი., მ. და თ. მ-ების ცნობის შესახებ არ გამხდარა რა საკასაციო სასამართლოში მსჯელობის საგანი, შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს მიერ შესრულებული აღნიშნული საპროცესო მოქმედება, შესაბამისი საპროცესო აქტით მართლზომიერია. ამდენად, ხელახლა საპროცესო მოქმედების შესრულების პროცესუალური ვალდებულება არ არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ მიმართებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას ადგილი არ ჰქონდა საპროცესო დარღვევებს, რამდენადაც სააპელაციო საჩივარი სააპელაციო სასამართლოში შეტანილ იქნა სწორედ მოპასუხეების და არა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1. მუხლით ჩაბმული მესამე პირების მიერ. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსსკ-ის 85-ე მუხლით სასამართლო აღჭურვილია უფლებამოსილებით, მოსარჩელის თანხმობის შემთხვევაში, როცა სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, შეცვალოს თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს სრულიად დაუსაბუთებლად მიაჩნია კასაციის მოტივი არასათანადო მოპასუხის სათანადო მოპასუხით შეცვლის გამო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის თაობაზე, რის გამოც აღნიშნული კასაციის მოტივი საკასაციო სასამართლოს მიერ ვერ იქნება გაზიარებული.

საქმის მასალების თანახმად, მ. ვ-ის სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძველი გახდა საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 და ¹676 ცნობები, რომელთა მოქმედ კანონმდებლობასთან შესაბამისობა და კანონიერება მოსარჩელე ა. ვ-ს სადავოდ არ გაუხდია. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს აღნიშნული ცნობების კანონიერებაზე, მოთხოვნის არარსებობის გამო. მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია აგრეთვე ქ. გორის ნოტარიუს მ. მ-ის მიერ 2002 წლის 21 ოქტომბერს გაცემული ანდერძისმიერი უფლების სამკვიდრო მოწმობა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოსარჩელეს საკასაციო სასამართლოში კასაციის მოტივად არ გაუხდია სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება საქართველოს რესპუბლიკის გორის რაიონის ატენის თემის საკრებულოს 2002 წლის 8 ოქტომბრის ¹675 და ¹676 ცნობებზე, როგორც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს თუ რამდენად კანონიერად შეაფასა ადმინისტრაციული ორგანოს ღონისძიების სამართლებრივი ფორმა სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად, ამ თვალსაზრისით კასაციის მოტივის არარსებობის გამო.

ამასთან, საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა და მოსარჩელე მხარეს არ წარმოუდგენია სხვა რაიმე დამადასტურებელი მტკიცებულება იმისა, რომ მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული რეგისტრაციის შედეგად სადავო მისასვლელი გზა დამოუკიდებლად ან, როგორც საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის შემადგენელი ნაწილი, აღირიცხა საჯარო რეესტრში აწ გარდაცვლილ მ. ვ-ის სახელზე და შემდგომში, ანდერძისმიერი უფლების მოწმობის საფუძველზე, თანაბარწილად მისი შვილიშვილების, მოპასუხეების _ ი., მ. და თ. მ-ების სახელზე, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3. მუხლის დებულებიდან გამომდინარე, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც ის ამყარებს თავის მოთხოვნას ან შესაგებელს.

საკასაციო სასამართლო “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 1-ლი მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ მიწის რეგისტრაცია არის მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებული ქონების რეგისტრაცია, ხოლო “რეგისტრაცია” ნიშნავს სააღრიცხვო ბარათში ჩანაწერის, შენიშვნის ან აღწერის შეტანას და უძრავი ქონების გრაფიკულ ასახვას ამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად. ამავე კანონის მე-17 მუხლით განსაზღვრულია, რომ მიწის და სხვა უძრავი ქონების პირველადი რეგისტრაცია ხდება სარეგისტრაციო ბარათის შედგენით, ამ კანონისა და ყველა სხვა ნორმატიული აქტის მოთხოვნათა თანახმად.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონით რაიმე შეზღუდვა გარდაცვლილ პირზე საკუთრების უფლების დაგვიანებით სარეგისტრაციოდ წარდგენისათვის არ არის დაწესებული, ამასთან ამგვარ შემთხვევებში კანონის მე-8 მუხლით იმპერატიულად არის განსაზღვრული დოკუმენტების დაგვიანებით წარდგენის გამო სარეგისტრაციო მოსაკრებლის გადახდის გარდა დამატებითი თანხის გადახდა.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ დარღვეულია სსსკ-ის 394 “ზ” მუხლის მოთხოვნები, რამდენადაც მოსამართლე ლ. მ-ი მონაწილეობას ღებულობდა აღნიშნული საქმის განხილვაში საოლქო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, რის გამოც ხელახლა განსახილველად საქმის დაბრუნების დროს, არ ჰქონდა აღნიშნულ საქმეში მონაწილეობის მიღების უფლება.

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ მითითებული ნორმით დადგენილია საქმის განხილვაში მოსამართლის განმეორებითი მონაწილეობის დაუშვებლობა, რაც გულისხმობს, რომ ერთი და იგივე მოსამართლე ვერ მიიღებს მონაწილეობას ერთი და იმავე საქმის სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოში განხილვის დროს, რაც თავისთავად გამომდინარეობს მიუკერძოებელი და ობიექტური სასამართლოს პრინციპიდან. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ 2004 წელს საოლქო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს მონაწილეობას ღებულობდა მოსამართლე (ლ. მ-ი), რომელმაც განიხილა სააპელაციო სასამართლოში საქმე ასევე განიხილა 2007 წელს, არ წარმოადგენს საქმის განხილვისაგან მოსამართლის აცილების საფუძველს, რამდენადაც, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის სსსკ-ის 29-ე მუხლით რეგლამენტირებული სასამართლოს (მოსამართლის) განმეორებითი მონაწილეობის დაუშვებლობის პრინციპის დარღვევა. შესაბამისად, არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სსსკ-ის 394. “ზ” მუხლის დარღვეულად მიჩნევის პროცესუალური წინაპირობები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 410-ე მუხლის შესაბამისად, არ არსებობს ა. ვ-ის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალური და სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2 მუხლით; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე, 390-ე, 399-ე, 408.3, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.