ბს-683-655(კ-08) 18 სექტემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 20 სექტემბერს შპს “ვ.-მა” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელემ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5, 44-ე, 59-ე, 81-ე, 85-ე, 145-ე, 146-ე, 147-ე, 148-ე, 152-ე, 153-ე, 154-ე, 155-ე, 161-ე მუხლებზე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლზე და განმარტა, რომ 2006 წლის 24 აგვისტოს მიიღო 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 შეტყობინება საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ, რომელსაც იგი არ დაეთანხმა. თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1997 წლის 27 მარტის დადგენილებით ერთი პირის საწარმო “ჯ.-ს” უფლებამონაცვლედ რეგისტრირებულ იქნა შპს “ვ.-ი”, რომელიც მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას 1995 წლის 1 აპრილიდან 1998 წლის 1 აპრილამდე, 1998 წლის მაისში კი შპს ,,ვ.-მა” შეწყვიტა სამეწარმეო საქმიანობა და დარჩა უმოქმედო სუბიექტად. 1998 წლის 27 აპრილს შპს ,,ვ.-ში” ჩატარებული საგადასახადო რევიზიის აქტის თანახმად, შპს ,,ვ.-ს” გადასახდელად დაეკისრა სულ 46,4 ლარის გადახდა, რომელიც გადახდილ იქნა 1998 წლის მაისში და შესაბამისად, შპს ,,ვ.-ს” არავითარი დავალიანება არ ერიცხებოდა. შპს ,,ვ.-მა” იმ დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის თანახმად, საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილი ¹23.05/98-1 წერილით აცნობა შესაბამის საგადასახადო ინსპექციას შპს ,,ვ.-ის” მიერ სამეწარმეო საქმიანობის დროებით შეჩერების თაობაზე, რის შემდეგაც, ანუ 1998 წლის 23 მაისის შემდეგ შპს ,,ვ.-ს” არავითარი სამეწარმეო საქმიანობა არ უწარმოებია. ამის მიუხედავად, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 9 აგვისტოს მოსარჩელეს გაეგზავნა და მოსარჩელემ 2006 წლის 24 აგვისტოს მიიღო საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ ¹6/334 შეტყობინება, რამაც გაურკვევლობა გამოიწვია და საბუღალტრო მასალების მოსარჩელის მიერ დამატებით გადამოწმების შედეგად დადგინდა, რომ აღნიშნული იყო სრულიად უკანონო და არ შეესაბამებოდა რეალობას. შპს ,,ვ.-ს” სრულად ჰქონდა გადახდილი ყველა გადასახადი, რაც მითითებული იყო 2006 წლის 27 აპრილის საგადასახადო შემოწმების აქტში.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 59-ე მუხლის მე-6 ნაწილის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი ან სხვა ვალდებული პირი საგადასახადო ვალდებულების შესრულებაზე პასუხს აგებდა მთელი თავისი კუთვნილი ქონებით. 2006 წლის 27 აპრილის საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, შპს ,,ვ.-ს” ძირითადი საშუალებები არ გააჩნდა. ასეთ ვითარებაში, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის დებულებების გათვალისწინებით, გაუგებარი იყო, თუ რა ქონებაზე იქნა მიქცეული ,,გირავნობის/იპოთეკის უფლება”, ხოლო იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, უდავოდ ხანდაზმული იყო შეტყობინების მისთვის გაგზავნა. 2006 წლის ივლისში შპს ,,ვ.-ში” არ ჩატარებულა საგადასახადო შემოწმება, შესაბამის პერიოდში შპს ,,ვ.-ს” არ უწარმოებია არავითარი საქმიანობა და ამდენად, არც დავალიანება ყოფილა შესაბამის პერიოდში რიცხული შპს ,,ვ.-ე”, რის გამოც გაუგებარი იყო, თუ საიდან აითვალა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 85-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ვადა.

მოსარჩელის განმარტებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული ნათლად ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მოთხოვნა სრულიად უკანონო იყო და არ შეესაბამებოდა რეალობას, მით უმეტეს, რომ იმჟამად მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულებაზე იმავე საგადასახადო ინსპექციის მოთხოვნა იყო ხანდაზმული, ანუ ასეთი მოთხოვნის უფლების თუნდაც შესაძლო წარმოშობიდან გასული იყო კანონმდებლობით დადგენილი 6-წლიანი ვადა. დაუშვებელი იყო მოსარჩელეს, როგორც გადასახადის გადამხდელს, იმჟამად დაკისრებოდა რაიმე სახის გადასახადის გადახდა შპს ,,ვ.-ის”, თუნდაც 1998 წლის შესაძლო ფინანსურ ვალდებულებებთან დაკავშირებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 შეტყობინების გაუქმება და იმავე შეტყობინების საფუძვლის _ შესაბამისი ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადება; გადასახადების უკანონოდ დაკისრების გამო, შპს ,,ვ.-თვის” ყველა გადასახადის ჩამოწერა 2006 წლის 15 სექტემბრის მდგომარეობით; ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის შპს ,,ვ.-ის” სასარგებლოდ მოსარჩელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 83 ლარისა და საადვოკატო მომსახურების თანხის (სადავო თანხის 4%) _ 133 ლარის გადახდის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 ნოემბრის სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და ასევე მოითხოვა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ვ.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ძალაში შესვლის დღიდან ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 საგადასახადო შეტყობინება სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ დავალიანების სახით შპს “ვ.-თვის” 4087,64 ლარის დარიცხვისა და მოსარჩელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 35-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის თაობაზე; ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას შპს “ვ.-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 123 ლარი; შპს “ვ.-ის” სარჩელი საადვოკატო მომსახურების სახით გადახდილი თანხის 4%-ის _ 133 ლარის ანაზღაურების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 საგადასახადო შეტყობინებით შპს ,,ვ.-ს” სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ დაერიცხა დავალიანება _ 4087,64 ლარი და მოსარჩელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 35-ე მუხლის თანახმად, წარმოიშვა საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლება. აღნიშნული დავალიანება ეხებოდა 1998 წლის მდგომარეობით მოსარჩელის დავალიანებას ბიუჯეტის მიმართ, რაც დასტურდებოდა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 2006 წლის 2 აპრილის ¹02-04/6939 წერილით.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, “საგადასახადო მოთხოვნის” (გადასახადის ან/და სანქციის თანხის დარიცხვის შესახებ) და ,,გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის” (ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნების ან/და ჩათვლის თაობაზე) წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა იყო 6 წელი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ იყო გათვალისწინებული. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი კანონს ეწინააღმდეგებოდა და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ან ინტერესს, ან უკანონოდ ზღუდავდა მის უფლებას, სასამართლო ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით, გამოიტანდა გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული სამართლებრივი და ფაქტობრივი გარემოებები ცხადყოფდა, რომ მოსარჩელის უფლებამოსილება, ედავა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის დანაწესების თანახმად, დასაბუთებული იყო, ვინაიდან ნათელი იყო, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ სამართლებრივი ურთიერთობების სადავოობა იზღუდებოდა კანონისმიერი მოთხოვნის 6-წლიანი ხანდაზმულობის ვადით და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ნათელი ხდებოდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონსაწინააღმდეგობა. ამდენად, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹6/334 საგადასახადო შეტყობინება სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ დავალიანების სახით 4087,64 ლარის შპს ,,ვ.-თვის” დარიცხვისა და მოსარჩელის მიმართ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 35-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის თაობაზე, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი. გარდა ამისა, მოსარჩელის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, საადვოკატო მომსახურების თანხის მოპასუხე მხარისათვის დაკისრების თაობაზე, საქმის მასალები არ შეიცავდა საკმარის მტკიცებულებებს შესაბამისი გარემოების დადგენილად მიჩნევისათვის, რის გამოც აღნიშნული მოთხოვნა იყო დაუსაბუთებელი და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა თბილისის რეგიონალური ცენტრი (საგადასახადო ინსპექცია).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 აპრილის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში შემოწმების შედეგად დაასკვნა, რომ სააპელაციო საჩივარში მოყვანილი პრეტენზია იყო დაუსაბუთებელი, ვინაიდან არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და გაკეთებულ სამართლებრივ დასკვნებს სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ და მიიჩნია, რომ ისინი აპელანტის მიერ ვერ იქნა გაბათილებული.

სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის ირგვლივ განმარტა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ წამოყენებული სააპელაციო პრეტენზიით, მოსარჩელეს დავალიანება წარმოეშვა 1997 წელს წარდგენილი დეკლარაციის საფუძველზე, რაც დასტურდებოდა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 2006 წლის 2 აპრილის ¹02-04/6939 წერილით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანოს მიერ არ დარღვეულა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის მე-5 ნაწილით (1997 წ. რედაქცია), დეკლარაციის შევსება განიხილებოდა, როგორც გადასახადის დარიცხვა და შეტყობინება ამ გადასახადის შესახებ და გადახდის მოთხოვნა დეკლარაციის წარდგენასთან ერთად. შესაბამისად, მითითებული კოდექსის 239-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, სავალდებულო არ იყო გადამხდელისათვის შეტყობინების გაგზავნა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ზემოთ მითითებული პოზიცია და აღნიშნა, რომ აპელანტის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი საგადასახადო დეკლარაცია, რომლის მიხედვით, მოსარჩელემ 1997-1998 წლებში განახორციელა სადავო თანხის დეკლარირება. დავალიანების დეკლარირების დადასტურება კი შეუძლებელი იყო მხოლოდ საგადასახადო ორგანოს წერილის საფუძველზე. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, გარემოებები, რომლებიც უნდა დადასტურებულიყო გარკვეული მტკიცებულებებით, არ შეიძლებოდა დადასტურებულიყო სხვა სახის მტკიცებულებებით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ამავე სასამართლოს სხდომაზე მოპასუხის წარმომადგენელმა, შესაბამისი დეკლარაციის წარმოდგენასთან დაკავშირებით სასამართლოს მოთხოვნაზე, განმარტა, რომ დეკლარაცია საგადასახადო ორგანოში არ იძებნებოდა. შესაბამისად, მოპასუხის პოზიცია ამ ნაწილში იყო დაუსაბუთებელი. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ მოსარჩელის განცხადებაზე, რომლის მიხედვითაც, მან აცნობა შესაბამის საგადასახადო ინსპექციას 1998 წლის 23 მაისიდან სამეწარმეო საქმიანობის დროებით შეწყვეტის შესახებ. ამასთან, საგადასახადო ინსპექციის მიერ ერთი თვით ადრე განხორციელდა ამ საზოგადოების შემოწმება და წარმოდგენილი შემოწმების აქტითაც არ დასტურდებოდა მოგების გადასახადის დავალიანების _ 762,8 ლარის არსებობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ასევე დაუსაბუთებელი იყო საგადასახადო ორგანოს მხრიდან საქალაქო სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის დარღვევაზე მითითება. დადგენილი იყო, რომ მოპასუხის წარმომადგენელმა მიმართა სასამართლოს სხდომის გადადების შესახებ შუამდგომლობით, იმ მოტივით, რომ იგი მონაწილეობდა სააპელაციო სასამართლოში მიმდინარე პროცესში. სასამართლომ სხდომაზე იმსჯელა ამ შუამდგომლობის თაობაზე და დაუსაბუთებლად მიიჩნია იგი, ვინაიდან მითითებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება მხარეს არ წარუდგენია. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მართებულად შეაფასა მხარის გამოუცხადებლობა არასაპატიოდ და იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის მე-3 ნაწილით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ კანონიერი იყო სასამართლოს გადაწყვეტილება სასამართლო ხარჯების გადაწყვეტის ნაწილშიც. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა მიღებული გადაწყვეტილება, ეკისრებოდა მეორე მხარეს, თუნდაც ეს უკანასკნელი გათავისუფლებული ყოფილიყო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამდენად, “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლით მოპასუხე გათავისუფლებული იყო სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ბაჟის გადახდისაგან და არა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი მხარის ვალდებულებისაგან, აენაზღაურებინა მეორე მხარის მიერ გაღებული ხარჯები, მის წინააღმდეგ გადაწყვეტილების გამოტანის შემთხვევაში. შესაბამისად, სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა სახელმწიფო ბაჟის საკითხიც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება (რომელიც გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ) დამყარებულია მხოლოდ იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ სამართლებრივი ურთიერთობის სადავოობა იზღუდება კანონისმიერი მოთხოვნის 6-წლიანი ხანდაზმულობის ვადით. კასატორი არ იზიარებს აღნიშნული მუხლის ამგვარ განმარტებას და მიიჩნევს, რომ ამ მუხლით იზღუდება საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელის მიმართ 6 წელზე მეტი ხნის საგადასახადო პერიოდზე დარიცხვის განხორციელება. შპს ,,ვ.-ს” დავალიანება წარმოეშვა მის მიერ 1997 წელს წარდგენილი დეკლარაციის საფუძველზე დარიცხული საავანსოებით, რაც დასტურდება ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს განყოფილების 2006 წლის 2 აპრილის ¹02-04/6939 წერილით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 ივნისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 30 ივნისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 18 სექტემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.