ბს-686-658(კ-08) 18 სექტემბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ჯ. ხ.-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი (მოპასუხე)

მესამე პირი _ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ჯ. ხ.-მ 2005 წლის 13 მაისს სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს, მოპასუხე საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მიმართ და მოითხოვა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2005 წლის 14 აპრილის ბრძანებით გათავისუფლდა თანამდებობიდან. აღნიშნულ ბრძანებას საფუძვლად დაედო საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის 2005 წლის 11 აპრილის ¹1/01-17/2174 წერილი, სადაც აღნიშნულია, რომ მიმდინარე წლის 8 აპრილს წალკის რაიონის სოფელ ...-ში საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის მოადგილის, ჯ. ხ.-ის პირადი ინიციატივით განხორციელდა სტიქიური მოვლენების შედეგად დაზარალებული 38 ოჯახის განსახლება ეთნიკური ბერძენი მოსახლეობის საცხოვრებელ სახლებში. აღნიშნული ღონისძიებების ჩატარების შესახებ ინფორმაცია არ ყოფილა მიწოდებული არც მხარის რწმუნებულისათვის და არც რაიონის გამგებლისათვის, ასევე საკითხი არ იყო შეთანხმებული მინისტრთან.

მოსარჩელე მიუთითებს, რომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის სრული ინფორმაციის საფუძველზე დაიგეგმა აჭარის მაღალმთიანი რეგიონებიდან 38 ოჯახის ჩამოსახლება, ამასთან არც ერთი სახლი არ ყოფილა შესყიდული, ვინაიდან დოკუმენტაცია ჯერ კიდევ მომზადების პროცესში იყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. ხ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს მთავრობის 2005 წლის 17 მარტის ¹58 განკარგულებით საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს დაევალა “საქართველოს 2005 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული შიდამიგრაციულ პროცესებთან დაკავშირებული ასიგნებიდან სტიქიით დაზარალებული ოჯახების საცხოვრებელი სახლებით დასაკმაყოფილებლად შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღება და საქართველოს შესყიდვების სააგენტოსთან შეთანხმებისა და კანონმდებლობით დადგენილი წესით, სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელება საქართველოს სხვადასხვა რაიონში მიმწოდებელთა შერჩევის მეშვეობით.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის 2005 წლის 10 მარტის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოსარჩელე ჯ. ხ.-ს “სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ” საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, მიენიჭა უფლებამოსილება შიდამიგრაციულ პროცესებთან დაკავშირებული ხარჯებით სამინისტროს სახელით განეხორციელებინა განსაზღვრულ ასიგნებათა ფარგლებში სახელმწიფო შესყიდვა ერთ პირთა მოლაპარაკების საშუალებით.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელემ დაარღვია აღნიშნული კანონის მე-5 მუხლის მოთხოვნები; 2005 წლის 14 აპრილის წერილიდან ირკვევა, რომ მოსარჩელის მიერ სოფელ ...-ში არსებულ ბინებში მოხდა მოსახლეობის ჩასახლება, თუმცა ბინები ჯერ არ იყო შესყიდული და მოსარჩელე აწარმოებდა ზეპირ მოლაპარაკებებს მესაკუთრეებთან და იმ პირებთან, რომლებსაც გააჩნდათ სათანადო მინდობილობა მესაკუთრეებისაგან.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული ბრძანების მიღებისას საქართველოს პრემიერ-მინისტრს “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნები არ დაურღვევია, ვინაიდან “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 52-ე მუხლის თანახმად, მოხელე ვალდებულია, შეასრულოს თავისი სამსახურებრივი მოვალეობა და ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაიცვას სამართლებრივი აქტები.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა განახორციელა “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 24-ე მუხლით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილება და მინისტრის წარდგინების საფუძველზე მოსარჩელე გაათავისუფლა დაკავებული თანამდებობიდან.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ხ.-მ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 აპრილის განჩინებით ჯ. ხ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა უხეში საპროცესო დარღვევების გარეშე, ამასთან, სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. ამიტომ სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითა მათზე.

საქმეში არსებული მასალებით სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ხ.-ე, მუშაობდა რა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის მოადგილედ, მინისტრის 2004 წლის 9 აგვისტოს ¹307 ბრძანებით ექვემდებარებოდა ეკოლოგიური მიგრაციისა და რეპატრიაციის დეპარტამენტს. საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის 2005 წლის 10 მარტის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით ჯ. ხ.-ს “სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ’ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, მიენიჭა უფლებამოსილება, შიდამიგრაციულ პროცესებთან დაკავშირებული ხარჯებით სამინისტროს სახელით განეხორციელებინა განსაზღვრულ ასიგნებათა ფარგლებში სახელმწიფო შესყიდვა ერთ პირთან მოლაპარაკების საშუალებით.

საქართველოს პრემიერ-მინისტრს 2005 წლის 14 აპრილს წარედგინა ჯ. ხ.-ის წერილი, რომლითაც მისი ავტორი ადასტურდებდა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრის წარდგინებაში მოყვანილ ფაქტს იმის შესახებ, რომ სოფელ ...-ში არსებულ მიტოვებულ ბინებში ჩასახლება განხორციელდა ბინების გადაფორმების პროცესის დასრულებამდე.

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 78-ე და 99-ე მუხლები და აპელანტის მოთხოვნა უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანება არ ეწინააღმდეგება კანონს, არსებითად არ არის დარღვეული მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები, რის გამოც არ არსებობს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, როგორც ამ მოთხოვნის თანამდევი შედეგი, უსაფუძვლოა ჯ. ხ.-ის დანარჩენი სასარჩელო მოთხოვნებიც.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 აპრილის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ჯ. ხ.-მ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ მან მინისტრთან, მხარის რწმუნებულთან და რაიონის გამგებელთან შეთანხმების გარეშე, პირადი ინიციატივით, სოფელ ...-ში მოახდინა სტიქიური მოვლენების შედეგად დაზარალებული 38 ოჯახის განსახლება ეთნიკური ბერძენი მოსახლეობის საცხოვრებელ სახლებში. კასატორის მითითებით, მან სასამართლოს წარუდგინა 16 დოკუმენტი, რომლებიც ამტკიცებს საწინააღმდეგოს, რომ აღნიშნული ღონისძიება ხორციელდებოდა სამთავრობო გადაწყვეტილების საფუძველზე ღიად და გამჭირვალედ, რომელშიც ჩართული იყო ყველა სამთავრობო, რესპუბლიკური და ადგილობრივი სტრუქტურის თანამდებობის პირი, მათ შორის, მინისტრიც. მათთვის ცნობილი იყო, რომ სოფელ ...-ში მას არ მოუხდენია ბერძენი მოსახლეობისაგან სახლების შესყიდვა კანონით დადგენილი წესით. ამიტომ მისთვის გაუგებარია, როგორ უნდა დაერღვია მას ,,სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ” საქართველოს კანონის მოთხოვნები. კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლოებმა ასევე არასწორად განმარტეს 2005 წლის 14 აპრილის წერილი პრემიერ-მინისტრისადმი, სადაც თითქოს დასტურდებოდა სოფელ ...-ში არსებულ მიტოვებულ სახლებში მის მიერ ეკომიგრანტების ჩასახლების ფაქტი ბინების გადაფორმების პროცესის დასრულებამდე. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორმა განმარტა, რომ წერილში მოცემულ აბზაცში, მან მოახდინა ფაქტის კონსტატაცია, ემიგრანტების მიერ მიტოვებულ შეუსყიდავ ბინებში თვითნებური შესახლებისა და არა მის მიერ გატარებული გეგმაზომიერი ღონისძიების შესახებ. სააპელაციო სასამართლოში მას არ მიეცა ფაქტების გადამოწმების საშუალება, რომ მის მიერ სოფელ ...-ში არც ერთი სახლი არ ყოფილა შესყიდული და არავინ შეუსახლებია შეუსყიდავ სახლებში.

კასატორი თვლის, რომ “საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 24-ე მუხლით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 მუხლით, 95-ე მუხლის მე-6 ნაწილით, “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 78-ე, 99-ე მუხლებით მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილება უნდა განხორციელდეს სათანადო ფაქტობრივი საფუძვლების არსებობისას, კანონით დადგენილი წესით, რაც მოცემულ შემთხვევაში 2005 წლის 14 აპრილის ¹159 ბრძანების გამოცემისას არ არსებობდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ჯ. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული ჯ. ხ.-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 აპრილის განჩინებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.