ბს-693-660(კ-07) 17 ოქტომბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 9 იანვარს შპს «ჰ-მა» სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლის 9 იანვარს ჩაჰბარდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 5 იანვრის ¹3-09/56 წერილი, რომლითაც ეცნობა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა არ განიხილა მისი 2005 წლის 23 დეკემბრის საჩივარი, რომელიც შეეხებოდა შპს «ჰ-ის» 2005 წლის 21 ნოემბრის შესაგებელზე გამოტანილ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹05/450 ბრძანებას იმ მოტივით, რომ მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული გასაჩივრების ვადა.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის ინსპექტორების მიერ შპს ,,ჰ-ის" ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხზე 2001 წლის 30 მარტს შედგა რევიზიის აქტი, რომელშიც მითითებული იყო, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 16 ოქტომბრის განჩინების თანახმად, შპს „ჰ-ის“ მიერ ქ. თბილისში, .... ქუჩის ¹9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ოთხი ბინა იპოთეკის ხელშეკრულებით გადაეცა სს „თ-ს“, ხოლო 2000 წლის 22 მარტს შესაბამისი ხელშეკრულებით _ ფიზიკურ პირს. ხსენებული რევიზიის აქტით, აღნიშნული ოპერაციები ჩაითვალა დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებად, როგორც ახლად აშენებული საცხოვრებელი შენობის გადაცემა და მოსარჩელეს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 145979 ლარი, მათ შორის: დღგ-ს ნაწილში ძირითადი თანხა _ 85438 ლარი, ჯარიმა _ 42719 ლარი, საურავი _ 17241,8 ლარი, ეკონომიკური საქმიანობისთვის გადასახადი _ 290,10 ლარი, ხოლო საგზაო ფონდის გადასახადი _ 290,10 ლარი.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2001 წლის 30 მარტის რევიზიის აქტი გაეგზავნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს, რომელმაც შესაბამისი მასალები რეაგირებისათვის გადასცა საგანგებო ლეგიონს. ამ უკანასკნელმა კი, აღნიშნული აქტი გამოსაძიებლად გადასცა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ პროკურატურას. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის საგამოძიებო სამსახურის 2001 წლის 25 დეკემბრის დადგენილებით შპს «ჰ-ის» დირექტორის _ ვ. ჩ-ის მიმართ არ იქნა აღძრული სისხლის სამართლის საქმე და არც სისხლისსამართლებრივი დევნა დაიწყო, ვინაიდან მოსარჩელის ქმედებაში ვერ იქნა გამოვლენილი საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული ქმედების ნიშნები.

მოსარჩელის განმარტებით, გამოძიება დაეფუძნა 2001 წლის 14 სექტემბრის სასამართლო-საინჟინრო და 2001 წლის 28 სექტემბრის სასამართლო-საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნებს, რომელთა მიხედვით, იმ დროს ქ. თბილისში, ... ქუჩის ¹9-ში მიმდინარე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა არ იყო დასრულებული, ხოლო თუ მშენებლობა არ იყო დასრულებული, საზოგადოება თავისუფლდებოდა დღგ-საგან, რის გამოც მოსარჩელეს რევიზიით გამოვლენილი 145979 ლარის ნაცვლად, ბიუჯეტის სასარგებლოდ 594 ლარის გადახდა დაეკისრა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მის მიმართ სისხლის სამართლის საქმისა და სისხლისსამართლებრივი დევნის არაღძვრის შესახებ 2001 წლის 25 დეკემბრის ზემოაღნიშნული დადგენილების ასლი 2001 წლის დეკემბერშივე გაეგზავნა როგორც მას, ისე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას, რომელმაც არ გაითვალისწინა აღნიშნული დადგენილება და გააგრძელა მოსარჩელისათვის საურავის დარიცხვა. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ ზემოხსენებული დადგენილება ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას კანონით დადგენილ ვადაში არ გაუსაჩივრებია, რის გამოც იგი კანონიერ ძალაში იყო შესული და სავალდებულო იყო შესასრულებლად.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2002 წლის 22 მარტს განცხადება შეიტანა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში იმის თაობაზე, რომ შპს „ჰ-ის“ საქმიანობა შეჩერებული იყო და მისი საქმიანობის განახლებამდე შეეჩერებინათ ადმინისტრირება, რაზეც ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ რეაგირება არ მოახდინა და საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის გარეშე გააგრძელა მოსარჩელეზე საურავის დარიცხვა. საგადასახადო მოთხოვნის შევსების დღეს, 2005 წლის 8 ნოემბერს კი ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ კვლავ მექანიკურად გამოაკლო დარიცხული დღგ-ის ძირითად მაჩვენებელს _ 85438 ლარს 2001 წლის 30 მარტის მდგომარეობით არსებული ზედმეტობა _ 46695 ლარი და 38743 ლარი მიიღო, ხოლო მთლიანობაში მოსარჩელეს 321912,42 ლარი დაარიცხა.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ არ აცნობა მას დარიცხული დავალიანების შესახებ და მოსარჩელისათვის შეუტყობინებლად საჯარო რეესტრში შპს „ჰ-ის“ ქონებას ყადაღა (გირავნობა/იპოთეკა) დაადო, რითაც დაარღვია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 150-ე მუხლი. მოსარჩელეს საგადასახადო მოთხოვნა ჩაჰბარდა მხოლოდ 2005 წლის 9 ნოემბერს, ხოლო 2005 წლის 21 ნოემბერს შესაგებლით მიმართა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ დაარღვია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლი _ წერილობით არ გააცნო მისი საქმის განხილვის დრო. 2005 წლის 22 დეკემბერს კი მოსარჩელემ ფოსტით მიიღო ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 20 დეკემბრის ბრძანება, რომლითაც უარი ეთქვა შესაგებელზე იმ მოტივით, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც წარმოადგენდა მთავარ მტკიცებულებას შესაგებელში, იყო ქსეროასლი, რომელიც ნოტარიულად არ იყო დამოწმებული, რის გამოც, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის თანახმად, იგი ვერ ჩაითვლებოდა სათანადო მტკიცებულებად. ხსენებულ ბრძანებაში ასევე მითითებული იყო, რომ ბრძანება შეიძლებოდა გასაჩივრებულიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, იმავე ბრძანების მიღებიდან 5 დღის ვადაში.

მოსარჩელემ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის განმარტება, რომ მისი შესაგებლის ძირითად მტკიცებულებას შესაბამისი ექსპერტიზის დასკვნის ქსეროასლი წარმოადგენდა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შესაგებელს საფუძვლად ედო შპს «ჰ-ის» დირექტორის _ ვ. ჩ-ის მიმართ სისხლის სამართლის საქმის არაღძვრისა და სისხლისსამართლებრივი დევნის არდაწყების შესახებ თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საგამოძიებო სამსახურის 2001 წლის 25 დეკემბრის დადგენილება, რომელიც კანონიერ ძალაში იყო შესული და სავალდებულო იყო შესასრულებლად ყველა სახელმწიფო ორგანოსათვის. ხსენებული დადგენილების თანახმად, გამოძიებამ მიიჩნია, რომ, ვინაიდან შესაბამისი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა არ იყო დასრულებული, შპს „ჰ-ი“ თავისუფლდებოდა დღგ-საგან.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მან 2005 წლის 23 დეკემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტში წარადგინა შესაბამისი ექსპერტიზის დამოწმებული დასკვნა, თუმცა 2006 წლის 9 იანვარს მიიღო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 5 იანვრის ¹3-09/56 წერილი, რომელშიც მითითებული იყო, თითქოს მისი საჩივარი წარდგენილი იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის დარღვევით, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი უფლებამოსილი არ იყო განეხილა იგი, რაც მოსარჩელემ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა შპს „ჰ-ვის“ ბიუჯეტის სასარგებლოდ 321912,42 ლარის დავალიანების დაკისრების თაობაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 8 ნოემბრის ¹1897 საგადასახადო მოთხოვნისა და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹05/450 ბრძანების ბათილად ცნობა, ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 5 იანვრის ¹3-09/56 წერილის ნაწილობრივ, კერძოდ დღგ-ს ნაწილში ბათილად ცნობა, აგრეთვე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 71-ე მუხლის თანახმად, 2001 წლის 30 მარტის მდგომარეობით შპს „ჰ-ის“ პირად ბარათზე რიცხული ზედმეტობის _ 46695 ლარის დღგ-ს ნაწილში სოციალური, ქონებისა და ეკონომიკური საქმიანობისათვის გადასახადების ანგარიშში გადარიცხვა, ასევე შპს „ჰ-ის“ ქონებაზე ყადაღის (გირავნობა/იპოთეკის) საჯარო რეესტრში გაუქმება.

საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნათა ოდენობა _ უარი განაცხადა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის 5 იანვრის ¹3-09/56 წერილის ნაწილობრივ ბათილად ცნობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს «ჰ-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 8 ნოემბრის ¹1897 საგადასახადო მოთხოვნა შპს «ჰ-ვის» 321912,42 ლარის დავალიანების დარიცხვის შესახებ, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 20 დეკემბრის ¹05/450 ბრძანება, რომლის თანახმად, 2001 წლის 30 მარტის მდგომარეობით შპს „ჰ-ის“ პირად ბარათზე რიცხული ზედმეტობა დღგ-ს ნაწილში 46695 ლარის ოდენობით სოციალური, ქონებისა და ეკონომიკური საქმიანობისათვის გადასახადების ანგარიშში გადაირიცხა. ასევე გაუქმდა შპს „ჰ-ის“ ქონებაზე გირავნობა/იპოთეკა საჯარო რეესტრში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმაც გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 აპრილის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური იქნა მიჩნეული, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს „ჰ-ის“ სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხებთან დაკავშირებით, 2001 წლის 30 მარტს შედგა რევიზიის აქტი, რომელშიც მითითებული იყო, რომ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით შპს „ჰ-ის“ მიერ ქ. თბილისში, .... ქ. ¹9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ოთხი ბინა იპოთეკის ხელშეკრულებით სს კბ „თ-ს», ხოლო 2000 წლის 22 მარტს შესაბამისი ხელშეკრულებით ფიზიკურ პირს გადაეცა თაობაზე. 2001 წლის 30 მარტის რევიზიის აქტით, აღნიშნული ოპერაციები ჩაითვალა დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებად, როგორც ახლად აშენებული საცხოვრებელი შენობის გადაცემა და მოსარჩელეს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დაერიცხა 145979 ლარი, მათ შორის: დღგ-ს ნაწილში ძირითადი თანხა _ 85438 ლარი, ჯარიმა _ 42719 ლარი, საურავი _ 17241,80 ლარი, სულ _ 145398,80 ლარი, ეკონომიკური საქმიანობისათვის გადასახადში _ 290,10 ლარი, საგზაო ფონდის გადასახადში _ 290,10 ლარი. აღნიშნულ ფაქტთან დაკავშირებით, საგანგებო ლეგიონის მიერ შესაბამისი მასალები გამოსაძიებლად გადაეცა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის პროკურატურას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის საგამოძიებო სამსახურის 2001 წლის 25 დეკემბრის დადგენილებით შპს „ჰ-ის“ დირექტორის _ ვ. ჩ-ის მიმართ არ იქნა აღძრული სისხლის სამართლის საქმე და სისხლისსამართლებრივი დევნა არ განხორციელდა მის ქმედებაში სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებული ქმედების ნიშნების არარსებობის გამო. ამასთან, შპს „ჰ-ს“ რევიზიით გამოვლენილი 145979 ლარის ნაცვლად, 594 ლარი დაერიცხა. აღნიშნულს კი საფუძვლად დაედო სასამართლო-სამშენებლო და სასამართლო საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნები, რომლებიც ჩატარდა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის მიერ. ხსენებული ექსპერტიზის დასკვნების შესაბამისად, ქ. თბილისში, .... ქუჩის ¹9-ში მდებარე სახლი წარმოადგენდა მშენებარე ნაგებობას, რომელიც დღგ-ით არ იბეგრებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დღგ-საგან გათავისუფლებული იყო ბინის (გარდა სასტუმროსი) ქირა, უძრავი ქონების (გარდა ახალაშენებული საცხოვრებელი შენობისა და ახალაშენებული ჰიდროელექტროსადგურისა) მიწოდება (ახალაშენებულად კი ითვლებოდა საცხოვრებელი შენობა და ჰიდროელექტროსადგური აშენებიდან 2 წლის განმავლობაში).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიაზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება ხსენებულ საკითხთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ შპს „ჰ-ის“ სარჩელი იყო საფუძვლიანი.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტების მოსაზრება საქალაქო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე გამოტანის თაობაზე და აღნიშნა, რომ შპს „ჰ-ის“ მიერ წარმოდგენილი იპოთეკის ხელშეკრულებით, ანუ რა ოპერაციებიც ჩაითვალა დასაბეგრ ოპერაციებად, დადგენილი იყო, რომ იპოთეკით დატვირთული იყო მშენებარე შენობა-ნაგებობა, აპელანტებმა კი საქმის განხილვისას აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება ვერ წარმოადგინეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2001 წლის 30 მარტის საგადასახადო შემოწმების აქტით ირკვევა, რომ დამატებული ღირებულების გადასახადის ნაწილში შპს «ჰ-ის» მიერ 2000 წლის 22 მარტს საცხოვრებელი ბინისა და ავტოფარეხის გაყიდვაზე დარიცხული დღგ-ის თანხა _ 3334 ლარი არ აისახა საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილ მარტის თვის დეკლარაციაში, რის გამოც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 254-ე მუხლის თანახმად, ძირითად თანხასთან ერთად, შპს «ჰ-ს» დამატებით დაერიცხა 1667 ლარის ჯარიმა, რაც ჯამში 5001 ლარს შეადგენდა. იმავე შემოწმების აქტიდან ირკვევა, რომ შპს „ჰ-მა“ სს „თ-დან“ აღებული სესხის (250000 აშშ დოლარი) დაუბრუნებლობის გამო, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 16 ოქტომბრის განჩინების თანახმად, ხსენებულ ბანკს გადასცა საცხოვრებელი სახლის ოთხი ბინა. ამდენად, შპს «ჰ-ი» ვალდებული იყო, კრედიტის თანხა აეღო შემოსავალში (როგორც ბინების მიწოდებისას მიღებული კომპენსაციის თანხა) და მოეხდინა მისი დეკლარირება, რაც მან, როგორც გადამხდელმა არ შეასრულა. ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ შპს „ჰ-ის“ შემოსავალმა 492525 ლარი შეადგინა, საიდანაც სახელმწიფო ბიუჯეტისადმი კუთვნილი დღგ-ს თანხა 82104 ლარს შეადგენდა, რის გამოც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე და 254-ე მუხლების თანახმად ძირითად თანხაზე დამატებით დაერიცხა 41052 ლარის ჯარიმა და 17241,8 ლარის საურავი, ჯამში კი დარიცხულმა თანხამ 140397,8 ლარი შეადგინა.

კასატორი მიუთითებს, რომ ზემოხსენებული საგადასახადო შემოწმება შპს «ჰ-ში» ჩატარდა იმ პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლის შესაბამისად, რომელიც აწესებდა გადასახადების სრულად და დროულად გადახდაზე საგადასახადო კონტროლსა და საგადასახადო შემოწმების განხორციელების წესებს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე გააუქმა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2001 წლის 30 მარტის საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომ არსებითად არ იმსჯელა მასში მოყვანილ სამართლებრივ გარემოებებზე, არ გამოიკვლია შესაბამისი მტკიცებულებები, რომლებითაც დასტურდებოდა გადასახადების დარიცხვის კანონიერება, ამასთან, არ მიუთითა იმ სამართლებრივ ნორმაზე, რომელიც საფუძვლად დაედო თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის ხსენებული ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობას.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს საქმეში არსებულ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის საბუღალტრო-ეკონომიკური განყოფილების წამყვანი სპეციალისტის სასამართლო-საბუღალტრო ექსპერტიზის დასკვნასაც, რომლითაც შპს „ჰ-ს“ ბიუჯეტის სასარგებლოდ 594,20 ლარი დაერიცხა, საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული 145979 ლარის ნაცვლად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 217-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო კონტროლს ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა მიერ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორესა და დროულ გადახდაზე ისევე, როგორც გადასახადების ადმინისტრირებასა და ყველა ასპექტზე, ახორციელებდნენ მხოლოდ საგადასახადო ორგანოები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ამ კოდექსით ასეთი უფლებამოსილება გადაცემული ჰქონდა სხვა ორგანოებს. სხვა მაკონტროლებელ და სამართალდამცავ ორგანოებს ეკრძალებოდათ ფიზიკურ და იურიდიულ პირებთან საგადასახადო შემოწმების ჩატარება, ხოლო აუცილებლობის შემთხვევაში შემოწმებას ატარებდნენ საგადასახადო ორგანოები სხვა მაკონტროლებელი და სამართალდამცავი ორგანოების შუამდგომლობის საფუძველზე. ამდენად, კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლო-საბუღალტრო ექსპერტიზის ზემოაღნიშნული დასკვნა არ შეიძლება მიჩნეული ყოფილიყო უფლებამოსილი ორგანოს სათანადო ადმინისტრაციულ აქტად, რომლითაც შეიძლებოდა დადგენილიყო გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 ივლისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 20 ივლისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 17 ოქტომბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.