ბს-69-67(კ-07) 5 ივლისი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ნოემბრის განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 14 თებერვალს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ა. ჯ-მ მოპასუხე ქობულეთის რაიონის გამგეობის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით ფლობისა და სარგებლობის აღიარება და მის სახელზე სამართლებრივი რეგისტრაცია.

2006 წლის 15 ივნისს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ა. ჯ-მ, ა. მ-მ, ჯ. ა-მ, შ. ბ-მ, ა. ხ-მა მოპასუხე ქობულეთის რაიონის გამგეობის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ქ. ქობულეთში რუსთაველის ქუჩაზე მდებარე შპს “კ...ის”, სს “ჰ...ის” ყოფილი სამეურნეო ეზოსა და შპს “ჩ...ის” დროებით სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთის პირველადი რეგისტრაციის შესახებ მოპასუხის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილებისა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელეები სარჩელში მიუთითებდნენ, რომ საბჭოთა ხელისუფლებამ მათ უკანონოდ ჩამოართვა წინაპრების მიერ შეძენილი მიწები, რომელთა უმრავლესობა მათ ფაქტობრივ მფლობელობასა და სარგებლობაშია. დღეისათვის მათი წინაპრების ნაკვეთებზე აგებული შენობები აღარ არსებობს. ქობულეთის რაიონის გამგეობამ სადავო მიწის ნაკვეთები გაიტანა კონკურსზე იჯარით გასაცემად. ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილების საფუძველზე კი აღნიშნული მიწის ნაკვეთის სახელმწიფოს სახელზე საკუთრების უფლებით პირველადი რეგისტრაცია განხორციელდა უკანონოდ.

მოსარჩელეები სადავო მიწის ნაკვეთს კეთილსინდისიერად ფლობენ. სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის თანახმად, მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით, ხოლო 159-ე მუხლის მიხედვით კი, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე. ამ შემთხვევაში ნივთის ფლობა მათ ნებით მოიპოვეს, ვინმესთვის არ წაურთმევიათ და ისინი არიან ერთადერთი მეპატრონეები.

ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილებით სადავო მიწის ნაკვეთი დარეგისტრირდა გასასხვისებლად იმ საფუძვლით, რომ აჭარის ა/რ-ის მინისტრთა საბჭოს 2002 წლის 23 ოქტომბრის ¹546 განკარგულებით ჩამოიწერა შპს “კ...ის” ბალანსიდან ძირითადი საშუალებანი. ამორტიზირებული და ჩამოწერილია სს “ჰ...ის” სამრეცხაო და საქვაბე ობიექტები და ასევე მიტოვებულია შპს “ჩ...ის” დროებით სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთიც. ქობულეთის რაიონის გამგეობის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციული აქტი ეწინააღმდეგება “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის” შესახებ ორგანული კანონის მე-12 მუხლს, კერძოდ, დადგენილება მიღებულ იქნა ერთპიროვნულად, რაიონის საკრებულოს გადაწყვეტილების გარეშე. დადგენილების გამოცემისას ასევე დაირღვა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 51-71-ე და 115-121-ე მუხლების მოთხოვნები, ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემის წესები.

მოსარჩელეთა განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება მათ საკუთრებად. საკუთრების უფლება დაცულია, როგორც საქართველოს კონსტიტუციით, ასევე საერთაშორისო აქტებითაც (ს.ფ. 1-11).

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 15 ივნისის განჩინებით ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად (ს.ფ. 43).

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილებით ა. ჯ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ის, ა. მ-ის და ა. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი საფუძვლებით:

საქმეში წარმოდგენილია ნასყიდობის ჩანაწერი და აქტი, რომელიც დათარიღებულია 1918 წლის აგვისტოს თვით და 1920 წლის 23 აპრილით, ნასყიდობა დადებულია ვინმე დ. ხ. ო-ს ძეს, პ. ფ-ს ასულსა და მის ძმებთან _ ა., მ. და ნ. პ-ს ძესთან კერძო მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მდებარეობს სოფელ ....ში, ზომით 2990კვ.მ, რაშიც გადახდილია 1000 მანეთი. საქმის მასალებიდან არ ჩანს, ამის შემდეგ ვის საკუთრებაში გადავიდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთი. გარდა ამისა, საქმის მასალებით არ ირკვევა მოსარჩელეები არიან თუ არა დ. ხ. ო-ს ძის მემკვიდრეები და მიღებული აქვთ თუ არა სამკვიდრო ქონება. სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ მისი გარდაცვლილად გამოცხადების შემდეგ. მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარდგენილი იყო ხ. ჯ-ის და არა ხ. ო-ს ძის გარდაცვალების მოწმობა. საქმეში არ არსებობდა იმის დამადასტურებელი დოკუმენტი, რომ ისინი ერთი და იგივე პიროვნებები არიან.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, სადავო მიწის ნაკვეთი საბჭოთა ხელისუფლების დროს წლების განმავლობაში გადაცემული ჰქონდა შპს “კ...ს”, სს “ჰ...ს” და შპს “ჩ...ს”. მათ ამ მიწის ნაკვეთზე აშენებული ჰქონდათ დამხმარე ნაგებობები, რომლებიც ბოლო წლებში გახდა უსახური, რამაც შექმნა გარკვეული პრობლემები, რის გამოც ეს მიწის ნაკვეთი ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილებით დარეგისტრირდა მის სახელზე.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მითითება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი იყო მათი საკუთრება და ფლობდნენ და სარგებლობდნენ, ვინაიდან რეალურად აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს ფლობდნენ სხვადასხვა იურიდიული პირები. სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლში მფლობელობა განმარტებულია, როგორც ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობა. მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტებით და საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით ვერ იქნა დადგენილი მოსარჩელეების მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის მფლობელობისა და სარგებლობის ფაქტი, თუმცა ასეც რომ ყოფილიყო მათ გაშვებული ჰქონდათ ხანდაზმულობის ვადა, ვინაიდან დარღვეული უფლების აღსადგენად სასამართლოს მიმართეს 2006 წლის დასაწყისში, მაშინ როცა 1964 წლის სამოქალაქო კოდექსის 75-ე მუხლის თანახმად, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა შეადგენდა სამ წელს (ს.ფ. 116-121).

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ის და ა. ხ-ის მიერ. აპელანტებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

არასწორია რაიონული სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ 1918 წლისა და 1920 წლის ნასყიდობის ჩანაწერებში მყიდველად წოდებული ხ. ო-ს ძე დ. არ არის მოსარჩელე ა. ჯ-ის ბაბუა, რადგან დ. და ჯ-ე ერთი და იგივე გვარია, რაც საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, არ საჭიროებს დამტკიცებას. დამტკიცებას არ საჭიროებს ასევე ხ. ო-ს ძე დ-ს საკუთრებაში სადავო მიწის ნაკვეთის გადასვლის ფაქტი, რადგანაც ამ უკანასკნელის შვილიშვილები დღემდე ამ მისამართზე ცხოვრობენ.

აპელანტი არ ეთანხმება სასამართლოს მსჯელობას ხანდაზმულობის საკითხთან დაკავშირებით და განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისად, ხანდაზმულობა იწყება უფლების დარღვევის გაგების მომენტიდან. მათ შემთხვევაში საუბარია საკუთრების უფლებაზე, რომელიც დაირღვა ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილებით და ხანდაზმულობის ვადის ათვლაც იწყება 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილების გაცნობის მომენტიდან და არა 50-60-იანი წლებიდან, როცა მიწის ნაკვეთი დროებით გავიდა მოსარჩელის მფლობელობიდან (ს.ფ. 124-142).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ის და ა. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 15 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ 1918 წლის აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულება და 1920 წლის 23 აპრილის ნასყიდობის აქტი დადებულია დ. ხ. ო-ს ძეს, პ. ფ-ს ასულსა და მის ძმებს _ ა., მ. და ნ. პ-ს ძეს შორის კერძო მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მდებარეობს სოფელ ...ში, ფართით შეადგენს 2 950კვ.მ, რაშიც გადახდილია 1000 რუბლი. სადავო მიწის ნაკვეთი თუ ვის სარგებლობაში გადავიდა საქმის მასალებით არ დგინდება. ასევე საქმის მასალებიდან არ დასტურდება არიან თუ არა მოსარჩელეები დ. ხ. ო-ს ძის მემკვიდრეები და მათ მიღებული აქვთ თუ არა სამკვიდრო ქონება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ მისი გარდაცვლილად გამოცხადების შემდეგ. საქმეში მოიპოვება ხ. ჯ-ის გარდაცვალების მოწმობა და არა დ. ხ. ო-ს ძის. სამოქალაქო კოდექსის 1320-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდროს გახსნის დროდ ითვლება მამკვიდრებლის გარდაცვალება. თუკი გათვალისწინებული იქნება ის გარემოება, რომ ხ. ჯ-ე გარდაიცვალა 1952 წელს, მაშინ სამკვიდრო გახსნილი უნდა ყოფილიყო ამ დროისათვის, ხოლო საქმეში კი არ მოიპოვება არანაირი დოკუმენტი, რომლითაც დადასტურდება სამკვიდროს გახსნის ანდა მისი მიღების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ისინი წარმოადგენენ სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს, ვინაიდან იგი ეკუთვნოდა მათ წინაპრებს, რომლებიც ფლობდნენ და განკარგავდნენ მითითებულ სადავო ნაკვეთს. მართალია, საქმის მასალებში მოიპოვება 1918 წლით დათარიღებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, მაგრამ იგი იმ პერიოდისათვის ვერანაირად ვერ წარმოშობდა საკუთრების უფლებას სადავო ნაკვეთზე, ვინაიდან 1924 წელს მიღებული სამოქალაქო სამართლის კოდექსის მიხედვით, მიწა წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას და იგი არ შეიძლებოდა ყოფილიყო კერძო მფლობელობის საგანი. მითითებული კოდექსის 93-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მიწის კოდექსის მე-4 მუხლის იმპერატიული მითითების საფუძველზე, მიწა წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას და გაიცემოდა მხოლოდ სარგებლობის უფლებით. ამდენად, 1921 წლიდან გაუქმდა მიწაზე კერძო საკუთრება და იგი იყო მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრება, რის გამოც სადავო მიწა აღარ წარმოადგენდა მოსარჩელეთა წინაპრების საკუთრებას და შესაბამისად, არ მოხდებოდა მისი შეტანა სამკვდრო მასაში. 1921 წლის 6 აპრილს საქართველოს რევოლუციური კომიტეტის მიერ მიღებულ იქნა ¹17 დეკრეტი მიწის შესახებ, რომლითაც კერძო მესაკუთრეებს სრულიად უსასყიდლოდ ჩამოერთვათ მიწის ნაკვეთები, რომლებიც ჩაირიცხა სახელმწიფო ფონდში და გადავიდა ადგილობრივ გლეხთა დეპუტატების საბჭოების პირდაპირ განკარგულებაში.

სადავო ქონება წარმოადგენდა მუნიციპალურ (სახელმწიფო) საკუთრებას და სახელმწიფოს შეეძლო მისი განკარგვა კანონით დადგენილი ფორმით. მოსარჩელეთა მიერ სადავო ნაკვეთის შემოღობვა და სარგებლობა არ წარმოშობდა საკუთრების უფლებას სადავო მიწის ნაკვეთზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება იმის თაობაზე, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას ქობულეთის რაიონის გამგეობამ დაარღვია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნები. ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილება შეიცავდა ყველა იმ რეკვიზიტს, რაც მითითებულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე მუხლში და გამოცემული იყო 51-ე მუხლით დადგენილი ფორმით (ს.ფ. 177-184).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის წარმომადგენლების დ. ვ-ისა და ე. ბ-ის მიერ. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორები არ ეთანხმებიან რაიონული სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ 1918 წლისა და 1920 წლის ნასყიდობის ჩანაწერებში მყიდველად წოდებული ხ. ო-ს ძე დ. არ არის მოსარჩელე ა. ჯ-ის ბაბუა, რადგან დ. და ჯ-ე ერთი და იგივე გვარია, რაც საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, არ საჭიროებს დამტკიცებას. დამტკიცებას არ საჭიროებს ასევე ხ. ო-ს ძე დ-ს საკუთრებაში სადავო მიწის ნაკვეთის გადასვლის ფაქტი, რადგანაც ამ უკანასკნელის შვილიშვილები დღემდე ამ მისამართზე ცხოვრობენ.

კასატორები ასევე არ ეთანხმებიან სასამართლოს მსჯელობას ხანდაზმულობის საკითხთან დაკავშირებით და განმარტავენ, რომ სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისად, ხანდაზმულობა იწყება უფლების დარღვევის გაგების მომენტიდან. მათ შემთხვევაში საუბარია საკუთრების უფლებაზე, რომელიც დაირღვა ქობულეთის რაიონის გამგეობის 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილებით და ხანდაზმულობის ვადის ათვლაც იწყება 2006 წლის 20 იანვრის ¹5 დადგენილების გაცნობის მომენტიდან და არა 50-60-იანი წლებიდან, როცა მიწის ნაკვეთი დროებით გავიდა მოსარჩელის მფლობელობიდან (ს.ფ. 201-212).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის წარმომადგენლების დ. ვ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს, ვერ ასაბუთებს მისი მოთხოვნის არსებით საფუძვლიანობას.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის წარმომადგენლების დ. ვ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლის მე-3 ნაწილის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტისა და 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე კასატორებს სახელმწიფო ბაჟის სახით უნდა დაეკისროთ 300 ლარის 30%-ის _ 90 ლარის თანაბარწილად გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ჯ-ის, ა. მ-ის, ჯ. ა-ის, შ. ბ-ისა და ა. ხ-ის წარმომადგენლების დ. ვ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ნოემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ა. ჯ-ს, ა. მ-ს, ჯ. ა-ს, შ. ბ-სა და ა. ხ-ს სახელმწიფო ბაჟის სახით თანაბარწილად დაეკისროთ 90 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.