¹ბს-717-683(კ-06) 4 აპრილი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, შეამოწმა ზ., ბ. და ხ. თ-ების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ივლისის განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ზ., ბ. და ხ. თ-ებმა 2004 წლის 20 აგვისტოს სასარჩელო განცხადებით, ხოლო 2005 წლის 25 ოქტომბერს დაზუსტებული სარჩელით მიმართეს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქ. ბათუმის მერიის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ბინის ფულადი კომპენსაციის _ 20000 აშშ დოლარისა და ბინის ქირის _ 2002 წლის აგვისტოს თვიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ყოველთვიურად 100 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის დაკისრება.

სასარჩელო განცხადების საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

ქ. ბათუმში .... ქ. ¹1 ბინა ¹19-ში მოსარჩელეების ოჯახს ჰქონდა 32,05 კვ.მ საცხოვრებელი ბინა, რომელიც მერიამ აიღო და დაშალა. ანაზღაურების სახით საბოლოოდ შესთავაზეს 7000 აშშ დოლარი. ვინადან შემოთავაზებული თანხა იყო არარეალური და ბინის სანაცვლოდ მიღებული თანხით სხვაგან ბინას ვერ შეიძენდნენ, უარი განაცხადეს თანხის მიღებაზე და სასამართლო წესით მოითხოვეს მოპასუხისათვის 20000 აშშ დოლარის დაკისრება, რადგან ბინა განლაგებული იყო პერსპექტიულ ტერიტორიაზე, სადაც 1 კვ.მ-ის ღირებულება შეადგენდა 218 აშშ დოლარს, რა გაანგარიშებითაც იგი ღირდა არა 7000, არამედ _ 20000 აშშ დოლარი (ს.ფ. 3-4, 50)

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილებით ზ., ბ. და ხ. თ-ების სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: მოპასუხეს დაეკისრა ბინის დანგრევით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 18000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ოდენობით, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. ბათუმში, .... ქ. ¹1, ბინა ¹19-ში მოსარჩელეები საკუთრების უფლებით ფლობდნენ 32,05 კვ.მ საცხოვრებელ ბინას. 2001 წლის 31 დეკემბერს ქ. ბათუმის მერიის ¹285 განკარგულებით ქ. ბათუმის რეკონსტრუქციისა და განვითარების გენერალური გეგმის შესრულებასთან დაკავშირებით შეიქმნა კომისია. მოსარჩელეთა ოროთახიანი ბინა მოხვდა ათვისებაში, რის გამოც მერიის მიერ აღნიშნული ბინა სხვა სახლების მსგავსად დანგრეულ იქნა. კომისიამ განსაზღვრა, რომ მოსარჩელეებს კომპენსაციის სახით უნდა მისცემოდათ 7000 აშშ დოლარი. ქ. ბათუმის მერის მიერ 2004 წლის 10 მარტის ¹37 განკარგულებით ზ. თ-ის ოჯახს გამოეყო აღნიშნული თანხა, მაგრამ მოსარჩელემ მის მიღებაზე უარი განაცხადა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საინჟინრო ექსპერტიზის შედეგად დადგინდა, რომ სადავო ბინის ფასი შეადგენდა 16153 ლარს, ხოლო განმეორებითი კომპლექსური საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნით, მოსარჩელის ბინის ღირებულებამ 2006 წლის 16 იანვრის ფულის კურსის მიხედვით შეადგინა 15000 აშშ დოლარი. ამასთან, ბინის ტექნიკური მდგომარეობის, ზონის განვითარების პერსპექტივის, უძრავ ქონებაზე ფასნამატისა და მესაკუთრის მორალური მდგომარეობის გათვალისწინებით, დასახელებული ბინის ღირებულება სასამართლომ განსაზღვრა 18000 აშშ დოლარის ოდენობით.

ბათუმის საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ ზ., ბ. და ხ. თ-ებმა საცხოვრებელი სახლის დანგრევის შემდეგ განიცადეს მორალური და სხვა სახის ქონებრივი ზიანი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 922-ე მუხლის თანახმად კი პირი, რომელიც სხვა პირის მართლსაწინააღმდეგო განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 170.1 მუხლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირების უფლებები, ანდა თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. შესაბამისად, სასამართლოს აზრით, მოპასუხე მოქმედებდა მართლსაწინააღმდეგოდ, როდესაც არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ კანონი იცავდა მოსარჩელის საკუთრებას და ბინა ისე აიღო და დაანგრია, არ შეუთავაზებია ბინის ნებაყოფლობით გადაცემა ან შეთანხმება ბინის ღირებულებასა და სხვა საკითხებზე.

მოსარჩელის მოთხოვნა ბინის ქირის _ ყოველთვიურად 100 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის ანაზღაურების შესახებ ბათუმის საქალაქო სასამართლომ იმ მოტივით არ გაიზიარა, რომ მერია არ წარმოადგენდა ქირავნობის მხარეს და მოსარჩელესთან ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე არავითარი უფლებები და მოვალეობები არ აკავშირებდა (ს.ფ. 81-83).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. ბათუმის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება მოითხოვა.

აპელანტმა აღნიშნა, რომ გადაწყვეტილება და მასში მითითებული სასამართლო დასკვნები არ შეესაბამებოდა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, კერძოდ: სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საქმეში არსებული სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტ ლ. კ-ას მიერ შედგენილი დასკვნა, ისევე როგორც აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკის სავაჭრო-სამრეწველო პალატის ექსპერტ ა. გ-ის მიერ შედგენილი დასკვნა, ეფუძნებოდა საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს 1990 წლის 2 თებერვლის ¹8 ბრძანების საფუძველზე დადგენილ ქონების საბაზრო ფასის გაანგარიშებას და ერთი და იგივე ფორმულით გამოანგარიშებული ქონების საბაზრო ღირებულებამ ერთ შემთხვევაში 16153 ლარი, ხოლო მეორე შემთხვევაში _ 15000 აშშ დოლარი შეადგინა. ასევე, აპელანტის მითითებით, სასამართლომ გადაწყვეტილება დააფუძნა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სავაჭრო-სამრეწველო პალატის მიერ წარმოდგენილ დასკვნას, რომლის თანახმად, სადავო ფართის ღირებულება შეადგენდა 15000 აშშ დოლარს, ამასთან, ამავე დასკვნის ბოლო ნაწილში მითითებული იყო, რომ შეფასების მომენტისათვის ზონის განვითარების პერსპექტივის, ბათუმში რევოლუციის შემდგომ პერიოდში უძრავ ქონებაზე ფასნამატისა და დაზარალებულის მორალური მდგმარეობის გამო შესაძლებელი იყო ზემოაღნიშნული ფართის ფასის 18000 აშშ დოლარის ოდენობით განსაზღვრა, რისი უფლებაც, აპელანტის აზრით, ექსპერტს არ ჰქონდა, ვინაიდან ექსპერტიზის დანიშნულება იყო ბინის საბაზრო ღირებულების დადგენა და არა მორალური თუ სხვა მაჩვენებლების გათვალისწინება.

აპელანტის მითითებით, სასამართლომ ქ. ბათუმის რეკონსტრუქციისა და განვითარების გენერალური გეგმის შესრულებასთან დაკავშირებით საცხოვრებელი სახლის ათვისებას და მოსარჩელეებზე თავიდანვე საკომპენსაციო თანხის შეთავაზებას არასწორი განმარტება მისცა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირის მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი, განსახილველ შემთხვევაში კი მერიის მხრიდან ასეთ მოქმედებას ადგილი არ ჰქონია (ს.ფ. 86-87).

გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანეს ასევე ზ., ბ. და ხ. თ-ებმა, რომელთაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც მათ უარი ეთქვათ საცხოვრებელი ბინის ქირის გადახდაზე. აპელანტებმა ასევე მოითხოვეს სასამართლო ექსპერტიზისათვის გაწეული ხარჯების _ 200 ლარისა და ადვოკატის მომსახურების _ 2000 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრება.

აპელანტთა მითითებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა მათ მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ 2002 წლის 1 აგვისტოდან ქირის სახით იხდიდნენ 100 აშშ დოლარს. მართალია, მერიასა და მათ შორის საცხოვრებელი ბინის ქირავნობის ხელშეკრულება არ გაფორმებულა, მაგრამ ზიანი მათ მერიის ბრალეული ქმედებით მიადგათ იმ ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის, რაც ამ უკანასკნელს უნდა შეესრულებინა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის შესაბამისად კი მოპასუხეს უნდა სცოდნოდა, რომ ზ. თ-ის ოჯახს ზიანი მიადგებოდა საცხოვრებელი ბინის დაშლიდან გამომდინარე, თუ მერია დროულად არ გადაიხდიდა საცხოვრებელი ბინის შესაბამის რეალურ საკომპენსაციო თანხას (ს.ფ. 88-89).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 18 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება შემდეგნაირად დაასაბუთა: დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ბათუმში, .... ქ. ¹1 ბინა ¹19 აღრიცხული იყო ზ. თ-ის სახელზე და მასში ჩაწერილი იყვნენ ზ., ბ. და ხ. თ-ები. ბინა მოჰყვა ათვისებაში. ქ. ბათუმის მერიის 2004 წლის 10 მარტის ¹37 განკარგულებით ზ. თ-ზე გამოიყო საკომპენსაციო თანხა 7000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის ოდენობით. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სავაჭრო-სამრეწველო პალატის ექსპერტის დასკვნით აღნიშნული საცხოვრებელი ბინა შეფასებულ იქნა 18000 აშშ დოლარად; 2002 წლის ხელშეკრულებით ზ. თ-ემ დაიქირავა ბინა თვეში 100 აშშ დოლარად.

სასარჩელო მოთხოვნა ბინის ღირებულების კომპენსაციის ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია და მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე, რომელიც აღიარებს საკუთრების უფლებას _ საკუთრების ჩამორთმევა დასაშვებია მხოლოდ აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სასამართლოს გადაწყვეტილებით სათანადო კომპენსაციით. რაც შეეხება ბინის ქირის ანაზღაურების მოთხოვნას, სააპელაციო სასამართლომ იგი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317.1 მუხლის პირველი წინადადების მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, რასაც მხარეთა შორის ადგილი არ ჰქონია. სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია საადვოკატო მომსახურების თანხის ანაზღაურება, ვინაიდან აღნიშნული თანხა ადვოკატ პ-ის განმარტებით, მას მომავალში უნდა მიეღო, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.1 მუხლი ანაზღაურებას უქვემდებარებდა მხარის მიერ გაწეულ ხარჯებს (ს.ფ. 108-112).

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ზ., ბ. და ხ. თ-ებმა, რომელთაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრული მოცულობით დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორთა მითითებით, საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების უფლების ჩამორთმევა დასაშვებია კანონით პირდაპირ დადგენილ შემთხვევაში, სასამართლო გადაწყვეტილებით ან ორგანული კანონით დადგენილი გადაუდებელი აუცილებლობისას და მხოლოდ სათანადო ანაზღაურებით. შესაბამისად, საკუთრების უფლების შეზღუდვა შესაძლებელია მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილების არსებობისას ან ორგანული კანონის მოთხოვნით, რასაც ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, საკუთრების უფლების შეზღუდვა ხდება აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებიდან გამომდინარე, მაშინ როდესაც, მათი ბინის ადგილას არც გზა გაუყვანიათ, არც რაიმე შენობა აუგიათ და იგი დღემდე თავისუფალია. მოპასუხემ სასამართლოს გადაწყვეტილებისა და შესაბამისი კანონის არარსებობის მიუხედავად ყოველგვარი კომპენსაციის გარეშე გაანადგურა მათი საკუთრება. მერია ვალდებული იყო, მათი საცხოვრებელი სახლის დანგრევამდე გამოეყო ალტერნატიული საცხოვრებელი, რაც ასევე არ შეასრულა და დღემდე ნაქირავებ ბინაში ცხოვრობენ. შესაბამისად, ქ. ბათუმის მერიას უნდა ევარაუდა, რომ როდესაც საცხოვრებელი სახლის დანგრევის შემდეგ მათ ოჯახს ღია ცის ქვეშ ტოვებდა, ისინი იძულებული გახდებოდნენ, ნაქირავებ ბინაში გადასულიყვნენ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად კი, რომელიც კასატორითა აზრით, სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გამოიყენა, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ სავარაუდოა და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ ბათუმის მთავრობა არ იმყოფებოდა მათთან ქირავნობით სახელშეკრულებო ურთიერთობაში, უსაფუძვლო იყო. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, რომელის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. სასამართლოს ასევე უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 414-ე მუხლი, რომ ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას მხედველობაშია მისაღები ის ინტერესი, რომელიც კრედიტორს ჰქონდა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების მიმართ და ზიანის ოდენობის დასადგენად გათვალისწინებული უნდა იქნეს ხელშეკრულების შესრულების დრო და ადგილი. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, ბათუმის მერიის მიერ ნაკისრი ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო, შესაძლებელი იქნებოდა სათანადო ფართის შეძენა.

კასატორთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა ის გარემოება, რომ ვალდებულება საქმის განხილვის დროისათვის ჯერ კიდევ არ იყო შესრულებული და ზიანის ოდენობის დასადგენად მხედველობაში იყო მისაღები ხელშეკრულების დრო, რომ ამ დროისათვის აღნიშნული საცხოვრებელი ფართი გაცილებით მეტი ღირდა. შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლი, რომლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოწინააღმდეგე მხარე თანახმა იქნება ამაზე ან სააპელაციო სასამართლო ამას მიზანშეწონილად ცნობს და გაეზიარებინა მათი მოთხოვნა, რომ საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვის მომენტისათვის საცხოვრებელი ფართის ღირებულება 50000 აშშ დოლარს შეადგენდა, რაც უფრო მეტი იყო, ვიდრე მისი აღებისას.

კასატორთა აზრით, სასამართლოს ასევე უნდა გაეთვალისწინებინა ის გარემოება, რომ ბათუმის მერიის მიერ ნაკისრ ვალდებულებათა დროული შესრულების შემთხვევაში მათ არ დაჭირდებოდათ ადვოკატის მომსახურება, ამასთან, თანხა, მართალია, სამომავლოდ, მაგრამ მათ მაინც უნდა გადაეხადათ (ს.ფ. 117-122).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ., ბ. და ხ. თ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზ., ბ. და ხ. თ-ების საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე მიიჩნევს, რომ კასატორები უნდა გათავისუფლდნენ სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ., ბ. და ხ. თ-ების საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 18 ივლისის განჩინებაზეAმიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.