¹ბს-723-695(2კ-08) 18 სექტემბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 9 ივნისს ი/მ “მ. ბ.-მ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ფოთის საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებული იყო ინდმეწარმედ 1996 წლიდან და ეწეოდა სანოტარო საქმიანობას. 2006 წლის 10 მაისს მოსარჩელემ მიიღო ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმად, სულ გადასახდელად დაეკისრა 102542,58 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 37640,16 ლარი და საურავი _ 64902,42 ლარი. მოსარჩელე აღნიშნულ დარიცხვას ნაწილობრივ არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ 1999 წელს კონტროლის პალატის მიერ ფოთის საგადასახადო ინსპექციაში ჩატარებული შემოწმების შედეგად, შესაბამისი რევიზიის აქტით, სოციალური გადასახადის სახით, დაეკისრა 21351 ლარის გადახდა. ამ დარიცხული თანხის შესახებ მოსარჩელისთვის არავის უცნობებია, მას არც ხსენებული აქტი ჩაჰბარებია და არც ამ აქტზე ხელმოწერა უთხოვია ვინმეს მისთვის. ამდენად, დარღვეული იყო საგადასახადო კონტროლისა და საგადასახადო შემოწმების განხორციელების ფორმები და მეთოდები. სრულიად იგნორირებული იყო საქართველოს ძველი საგადასახადო კოდექსის 221-ე მუხლი გადასახადის გადამხდელის უფლებების შესახებ. იმავე კოდექსის 236-ე მუხლის თანახმად, ფოთის საგადასახადო ინსპექცია ვალდებული იყო, მოსარჩელისთვის დროულად გაეგზავნა შეტყობინება “გადასახადის დარიცხული თანხის შესახებ”, რაც არ განხორციელებულა, რამაც განაპირობა მისთვის ყოველდღიური საურავების დარიცხვა. რაც შეეხებოდა კონტროლის პალატის მიერ კამერალური შემოწმებით სოციალური გადასახადის სახით, 21351 ლარის მოსარჩელისთვის უკანონოდ დარიცხვას, იმ დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 186-ე მუხლის მიხედვით, სოციალური გადასახადით დაბეგვრის ობიექტი (ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად) იყო ხელფასი, რომელშიც არ შედიოდა სანოტარო მოქმედების შედეგად მიღებული შემოსავალი. “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების თანახმად, სამეწარმეო საქმიანობად არ ჩაითვლებოდა ფიზიკური პირების სანოტარო საქმიანობა. ამდენად, ნოტარიუსები არ იხდიდნენ და არც უნდა გადაეხადათ სოციალური გადასახადი, რომლითაც იმ პერიოდისათვის მეწარმეები 27%-იანი განაკვეთით იბეგრებოდნენ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1998-1999 წლებში იყო დავა იმის თაობაზე, სანოტარო საქმიანობით მიღებული შემოსავლები უნდა დაბეგრილიყო თუ არა 27%-იანი განაკვეთით. მოსარჩელის მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილ იქნა საქართველოს პარლამენტის ეკონომიკური პოლიტიკისა და რეფორმების კომიტეტის თავმჯდომარის 1998 წლის 18 ივნისის ¹09/1650/12-2123 წერილი, რომლითაც საგადასახადო ორგანოებს განემარტათ, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 186-ე მუხლის შესაბამისად, სოციალური გადასახადით დაბეგვრის ობიექტი იყო ხელფასი, რომელშიც არ შედიოდა (ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად) სანოტარო მოქმედების შედეგად მიღებული შემოსავალი. მხოლოდ 1999 წლის 8 ივნისს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსში შეტანილი ცვლილებების საფუძველზე, გაუთანაბრდა სანოტარო საქმიანობა სამეწარმეო საქმიანობას და შესაბამისად, ამ პერიოდიდან ნოტარიუსებს დაეკისრათ სოციალური გადასახადის გადახდა. აქედან გამომდინარე, ყოვლად უსაფუძვლო და არაკანონიერი იყო (მოსარჩელისთვის იმ დროისთვის კვლავ უცნობი) 1999 წლის შემოწმების აქტით 21351 ლარის მოსარჩელისთვის დარიცხვა. მაკონტროლებელი ორგანოების უკანონო ქმედებებზე მიუთითებდა ის გარემოება, რომ საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა 2000 წლის 18 მარტის ¹01-1/335 წერილით განსაზღვრა ნოტარიუსების სოციალური გადასახადით დაბეგვრის თარიღი 1999 წლის 11 ივნისიდან. სწორედ ამ პერიოდიდან იბეგრებოდნენ ნოტარიუსები სოციალური გადასახადით და არა 1998 წლიდან, როგორც ეს შესაბამის რევიზიის აქტში იყო აღნიშნული.

მოსარჩელის განმარტებით, გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო ის ფაქტი, რომ იგი 2002-2004 წლებში გადარიცხვებს აწარმოებდა სს “...-ის” ფოთის ფილიალის საშუალებით. ზოგიერთი გადარიცხვა, მათ შორის, საშემოსავლო და დღგ-ს თანხებისა, დაგვიანებით იყო შესული ბიუჯეტში და შესაბამისად, მათზე დარიცხული იყო საურავები. ასევე დაბრუნებული უნდა ყოფილიყო მოსარჩელის მიერ 1998-2000 წლებში ბიუჯეტში უსაფუძვლოდ და ზედმეტად გადარიცხული საგზაო გადასახადის თანხა _ 435 ლარი, თავისი საურავებით ან ჩათვლილი ყოფილიყო გადასახდელი თანხების ანგარიშში, რადგან ამ გადასახადის გადახდა, იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობით, მას არ ეკისრებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, კერძოდ, სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხის _ 23351 ლარისა და მასზე დარიცხული საურავის დაკისრების ნაწილში.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის სხდომაზე მოსარჩელემ უარი განაცხადა 1998-2000 წლებში ბიუჯეტში უსაფუძვლოდ გადახდილი საგზაო გადასახადის თანხის _ 435 ლარის დაბრუნების შესახებ მოთხოვნაზე და საბოლოოდ მოითხოვა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხისა და მასზე დარიცხული საურავის დაკისრების ნაწილში.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ “მ. ბ.-ს” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის ის ნაწილი, რომლითაც ი/მ “მ. ბ.-ს” სოციალური გადასახადის სახით, გადასახდელად დაეკისრა 22175,99 ლარი და მასზე დაერიცხა საურავი _ 39793,56 ლარი.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ “მ. ბ.-ა” ფოთის საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრირებული იყო 1996 წლიდან და ეწეოდა სანოტარო საქმიანობას. ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს სოციალური გადასახადის ნაწილში გადასახდელად დაერიცხა 22175,99 ლარი და მასზე საურავი _ 39793,56 ლარი. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი/მ “მ. ბ.-ს” არასწორად დაერიცხა თანხები სოციალური გადასახადის ნაწილში, რამდენადაც აღნიშნული გადასახადი მოსარჩელეზე დარიცხული იყო კონტროლის პალატის მიერ ფოთის საგადასახადო ინსპექციაში 1999 წელს ჩატარებული შემოწმების შედეგად შედგენილი რევიზიის აქტით. იმ დროს მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 186-ე მუხლის შესაბამისად, სოციალური გადასახადით დაბეგვრის ობიექტს წარმოადგენდა ხელფასი, რომელშიც იმავე კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად, არ შედიოდა სანოტარო მოქმედებების შედეგად მიღებული შემოსავალი. აქედან გამომდინარე, ნოტარიუსები იმ პერიოდისათვის მოქმედი კანონის თანახმად, არ იბეგრებოდნენ სოციალური გადასახადით და მისი გადახდის ვალდებულება მათ დაეკისრათ მხოლოდ 1999 წლის 11 ივნისიდან. აქედან გამომდინარე, ამ პერიოდამდე მოსარჩელეზე სოციალური გადასახადის დარიცხვა მიჩნეული უნდა ყოფილიყო უსაფუძვლოდ.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 2 მარტის განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით ფოთის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება; ი/მ “მ. ბ.-ს” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის ის ნაწილი, რომლითაც საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტის თანახმად, ი/მ “მ. ბ.-ს” სოციალური გადასახადის სახით გადასახდელად დაეკისრა 21351 ლარი, მათ შორის, საურავი _ 6704 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტის თანახმად, ი/მ “მ. ბ.-ს” მიერ 1997-1999 წლებში წარმოდგენილი სოცანარიცხების დეკლარაციის მიხედვით, დაბეგვრის ობიექტი იყო ხელფასი, მაშინ, როდესაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 185-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, სოცანარიცხების გადამხდელებად ითვლებოდნენ ფიზიკური პირები, რომლებიც საქართველოში ეწეოდნენ სამეწარმეო საქმიანობას. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 39-ე მუხლზე, 29-ე მუხლის მე-10 ნაწილზე, 36-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ 1998 წელს ქ. ფოთის ნოტარიუსის წმინდა შემოსავალმა შეადგინა 75072 ლარი, რომელზეც დასარიცხი სოცანარიცხები შეადგენდა 15479 ლარს. წარმოდგენილი დეკლარაციით, ფაქტობრივად, დარიცხული იყო 5714 ლარი და ჯარიმა 50%-ის ოდენობით (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 254-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად), თანხით _ 4882 ლარი. რადგან იმავე ნოტარიუსს გადახდილი ჰქონდა ბიუჯეტში 6295 ლარი. ამდენად, საურავის დარიცხვა მოხდებოდა სხვაობის თანხიდან _ 9184 ლარიდან და მას დაერიცხებოდა (ამ კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად) 6704 ლარი. ამდენად, ქ. ფოთის ნოტარიუსს დამატებით უნდა დარიცხოდა 21351 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი _ 9765 ლარი, სანქცია _ 4882 ლარი და საურავი _ 6704 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილ იქნა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2001 წლის 17 დეკემბრის აქტი, რომელიც შეეხო 1996 წლიდან 2001 წლის 1 დეკემბრამდე პერიოდს და სოცუზრუნველყოფისა და სამედიცინო დაზღვევის ერთიანი ფონდის 1997 წლის 23 ივნისის აქტი, რომელიც შეეხო 1996 წლის 1 სექტემბრიდან 1997 წლის 1 ივნისამდე პერიოდს, რომელთა მიხედვით, სოციალური გადასახადის კუთხით, რაიმე დამატებითი თანხების გადახდა არ იყო მითითებული. 2001 წლის 17 დეკემბრის აქტში, “ეკონომიკური საქმიანობის გადასახადის” თავში აღნიშნული იყო, რომ ნოტარიუსს აღნიშნული გადასახადი დარიცხული ჰქონდა სწორად, ხოლო “სოციალური გადასახადების” თავში მითითებული იყო, რომ ამ გადასახადების გადამხდელებად კანონით ნოტარიუსები ითვლებოდნენ 1999 წლის 11 ივნისიდან. 1998 წლის 11 ივნისიდან მიღებულ შემოსავლებზე, გაწეული დანახარჯების გამოკლებით, 24520 ლარიდან გადასახადმა შეადგინა 5056 ლარი, 2000 წელს მიღებულ შემოსავლებზე კი, გამოქვითვების გამოკლებით, 31458 ლარიდან გადასახადმა შეადგინა 6486 ლარი. 1997 წლის 23 ივნისის აქტით ი/მ “მ. ბ.-ს” საურავი არ დაერიცხა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ შემოწმებულ იქნა ი/მ “მ. ბ.-ს” საფინანსო საქმიანობა, რომელიც შეეხო 1997-1999 წლების პერიოდს. 2000 წლის 1 აპრილს შედგენილ იქნა აქტი, რომლის თანახმად, ი/მ “მ. ბ.-ს” _ ნოტარიუსს დაერიცხა სოცანარიცხები, სულ _ 21351 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 9765 ლარი, სანქცია _ 4882 ლარი და საურავი _ 6704 ლარი. ი/მ “მ. ბ.-ა” ითხოვდა ბათილად ყოფილიყო ცნობილი საგადასახადო მოთხოვნა სოციალური გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, განხორციელებული კონტროლის პალატის ხსენებული აქტის საფუძველზე, გადასახადის ძირითადი თანხისა და შესაბამისი საურავის ოდენობით, ანუ ამ აქტის მიხედვით, მას დარიცხული ჰქონდა სოცანარიცხები, სულ _ 21351 ლარი, მათ შორის, საურავი _ 6704 ლარი. გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნაში, სოციალური გადასახადის გრაფაში გადასახადის ძირითად თანხად ნაჩვენები იყო 22175,99 ლარი, ხოლო იმავე აქტში მოყვანილი სოცანარიცხების ოდენობა შეადგენდა 21351 ლარს. ამ საგადასახადო მოთხოვნაში, სოციალური გადასახადის გასწვრივ მითითებული იყო საურავი _ 39793,56 ლარი, ხსენებული აქტის მიხედვით კი, საურავის ოდენობა შეადგენდა 6704 ლარს, რომელიც შედიოდა 21351 ლარში. სხვა თანხების მიმართ მოსარჩელეს პრეტენზია არ გააჩნდა და ამ მონაცემებით შემოიფარგლებოდა დაზუსტებული სარჩელის მოთხოვნა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტი ი/მ “მ. ბ.-ს” არ გადასცემია, რადგან ამის დამადასტურებელი მონაცემები საქმეში არ მოიპოვებოდა. ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2001 წლის 17 დეკემბრის აქტში სოცანარიცხებისა და საურავის დარიცხვის შესახებ არაფერი იყო ნათქვამი და პირიქით, გაზიარებული იყო მოსაზრება სოციალური გადასახადით ამ ნოტარიუსის 1999 წლის 11 ივნისიდან დაბეგვრის შესახებ. საყურადღებო იყო ის გარემოება, რომ ზემოხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა შედგენილი იყო კონტროლის პალატის მიერ აღნიშნული აქტის შედგენიდან ექვსი წლისა და 25 დღის შემდეგ. ხსენებული აქტის შედგენის დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 237-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს შეეძლო დაერიცხა და გადაესინჯა გადასახადი საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში. ამ გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის მიხედვით, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა იყო 6 წელი და აღნიშნული ვადა აითვლებოდა შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ “საგადასახადო პერიოდი” და “ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულება”, კონკრეტულ შემთხვევაში, 1997 წლის ვალდებულებისათვის იანგარიშებოდა 1998 წლის 1 იანვრიდან, 1998 წლის ვალდებულებისათვის _ 1999 წლის 1 იანვრიდან, 1999 წლის ვალდებულებისათვის კი _ 2000 წლის 1 იანვრიდან და არა შესაბამისი აქტის შედგენის თარიღიდან. ამდენად, სახეზე იყო საგადასახადო მოთხოვნა, დათარიღებული 2006 წლის 25 აპრილით, რომელიც მოიცავდა მონაცემებს საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტის საფუძველზე, ი/მ “მ. ბ.-თვის” სოცანარიცხების _ 21351 ლარის, მათ შორის, საურავის _ 6704 ლარის დაკისრების შესახებ, რაც იყო ხანდაზმული, რადგან ამ აქტის მიხედვით, შემოწმება შეეხო 1997-1999 წლებს და ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულება ან საგადასახადო პერიოდის დამთავრება მოდიოდა მომდევნო _ 1998, 1999, 2000 წლების 1 იანვრიდან, ანუ ხანდაზმულობის ვადა ამოიწურა 1998, 1999, 2000 წლების 1 იანვრისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის თანახმად, მხარისათვის მიკუთვნებული იყო ის, რაც მას არ უთხოვია, კერძოდ, მოსარჩელე ი/მ “მ. ბ.-ს” მოთხოვნა შემოიფარგლებოდა გასაჩივრებული საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობით იმ ფარგლებში, რაც მას სოციალური გადასახადების სახით დაერიცხა კონტროლის პალატის შესაბამისი აქტის საფუძველზე, საქალაქო სასამართლომ კი ბათილად ცნო ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა სოციალური გადასახადის გრაფაში მოყვანილი მონაცემების მიხედვით გადასახადისა და საურავის შესახებ, მაშინ, როდესაც ი/მ “მ. ბ.-ს” კონტროლის პალატის აქტით დაეკისრა სოცანარიცხები _ 21351 ლარი, მათ შორის, საურავი _ 6704 ლარი, ანუ საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელეს ზედმეტად მიაკუთვნა 824,99 ლარი, როგორც სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხა და 33089,56 ლარი _ საურავის სახით. ფოთის საგადასახადო ინსპექციას კი ხანდაზმულობის 6-წლიანი ვადის გასვლის გამო, არ ჰქონდა უფლება, საგადასახადო მოთხოვნაში მიეთითებინა საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტში მოყვანილი მონაცემები ი/მ “მ. ბ.-თვის” სოცანარიცხების სახით 21351 ლარის, მათ შორის, საურავის _ 6704 ლარის დაკისრების თაობაზე. ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, მოსარჩელისა და სააპელაციო საჩივარში მოყვანილ მოსაზრებებს იმ დროისათვის ნოტარიუსის სოციალური გადასახადით დაბეგვრისაგან გათავისუფლებისა თუ დაბეგვრის თაობაზე კონკრეტული საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა, თუმცა საქალაქო სასამართლოს დასკვნები იმის შესახებ, რომ ნოტარიუსებს იმ დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობით, არ ეკისრებოდათ სოციალური გადასახადის გადახდა, კანონიერი და დასაბუთებული იყო. ამდენად, გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნაში მოყვანილი სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხიდან უნდა ამორიცხულიყო 21351 ლარი, მათ შორის, საურავიდან _ 6704 ლარი, ხოლო იმავე საგადასახადო მოთხოვნაში სოციალური გადასახადის ძირითად თანხად დარჩებოდა 824,99 ლარი, ხოლო საურავის გრაფაში _ 33089,56 ლარი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება საურავის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ “მ. ბ.-მ”, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სადავო საგადასახადო მოთხოვნის 6704 ლარის ნაცვლად, 39793 ლარის ოდენობით საურავის ნაწილში ბათილად ცნობა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს, აგრეთვე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელთაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; ი/მ “მ. ბ.-ს” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის _ 21351 ლარის ოდენობით ბათილად ცნობის ნაწილში; საურავის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა კასატორების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებში მოყვანილი მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ 2006 წლის 26 აპრილის სადავო საგადასახადო მოთხოვნის საფუძვლად სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის აქტი და ასეთ საფუძველს შესაბამისი საგადასახადო დეკლარაციები წარმოადგენდა. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორები სადავოდ ხდიდნენ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივ საფუძველს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლი განსაზღვრავდა საკასაციო სასამართლოს მიერ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი საფუძვლების შემოწმების წესს. აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებდა მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახული იყო სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომის ოქმებში. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულო იყო საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ იყო დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). თავად 2006 წლის 26 აპრილის სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში მისი გამოცემის ფაქტობრივი საფუძველი მითითებული არ იყო. მოპასუხე ფოთის საგადასახადო ინსპექცია ასეთ საფუძვლად პირველი ინსტანციის სასამართლოში მიუთითებდა კონტროლის პალატის 1999 წლის რევიზიის აქტზე, თუმცა აღნიშნული აქტი პირველი ინსტანციის სასამართლოში მას არ წარუდგენია. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით სადავო თანხის დარიცხვის საფუძვლად მიჩნეული იყო კონტროლის პალატის 1999 წლის რევიზიის აქტი. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე შეტანილ სააპელაციო საჩივარში ფოთის საგადასახადო ინსპექცია კვლავ მიუთითებდა, რომ სადავო დარიცხვის საფუძველი იყო კონტროლის პალატის 1999 წლის რევიზიის აქტი და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმებას ითხოვდა აღნიშნულის გათვალისწინებით.

საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საამართლოში საქმის განხილვისას წარდგენილ იქნა კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის რევიზიის აქტი და აპელანტმა დააზუსტა, რომ სწორედ აღნიშნული აქტი იყო სადავო თანხების დარიცხვის საფუძველი. სააპელაციო სასამართლომ, შესაბამისად, დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო თანხის დარიცხვის საფუძველს სწორედ კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის რევიზიის აქტი წარმოადგენდა. სადავო თანხების დარიცხვის სხვა რაიმე საფუძველზე მითითება საგადასახადო ორგანოების მიერ არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში არ ყოფილა. საკასაციო სასამართლოში საგადასახადო ორგანოებმა შეცვალეს სადავო თანხების დარიცხვის ფაქტობრივი საფუძველი და მიუთითეს, რომ ხსენებული თანხები დარიცხული იყო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე. საკასაციო სასამართლო აღნიშნულს ვერ განიხილავდა, როგორც დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას, რამდენადაც პირველი ორი ინსტანციის სასამართლოში საგადასახადო ორგანოებს აღნიშნული საკითხი არ დაუყენებიათ, მაშინ, როდესაც საქმე ეხებოდა მათ მიერ ამოწერილ საგადასახადო მოთხოვნას და სრული შესაძლებლობა ჰქონდათ, გაერკვიათ და დაედგინათ, რის საფუძველზე ამოწერეს 2006 წლის 26 აპრილს საგადასახადო მოთხოვნა. ასეთ საფუძვლად ისინი პირველი ორი ინსტანციის სასამართლოში ასახელებდნენ კონტროლის პალატის შემოწმების აქტს და აღნიშნული აქტი წარადგინეს კიდეც სააპელაციო სასამართლოში. საკასაციო წარმოების ეტაპზე, საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის საფუძველზე, მოკლებული იყო შესაძლებლობას, სადავოდ გაეხადა სააპელაციო სასამართლოში მხარეთა მონაწილეობით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება სადავო თანხების დარიცხვის საფუძვლის სისწორის შესახებ და ამ მოტივით საქმე ხელახლა განსახილველად დაებრუნებინა სააპელაციო სასამართლოსთვის, როგორც ამას ითხოვდნენ კასატორები _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური და ფოთის საგადასახადო ინსპექცია.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად ცნო ბათილად ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნა კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის რევიზიის აქტით დარიცხული 21351 ლარის ნაწილში, ხანდაზმულობის გამო. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი იყო, რომ კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის რევიზიის აქტით შემოწმდა ი/მ “მ. ბ.-ს” ეკონომიკური საქმიანობა 1997-1999 წლების პერიოდში და 1998 წლის შემოსავალზე მას დაერიცხა სოცანარიცხები _ 21351 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 9765 ლარი, სანქცია _ 4882 ლარი და საურავი _ 6704 ლარი. საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 237-ე მუხლის პირველი ნაწილი საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის თანხის დარიცხვასა და დარიცხული თანხის გადასინჯვას ითვალისწინებდა საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში. საქართველოს 2004 წლის საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, რომელიც ამოქმედდა 2005 წლის 1 იანვრიდან, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადად ასევე განისაზღვრა 6 წელი და ამ ვადის ათვლა დადგინდა შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან. მოცემულ შემთხვევაში, 1998 წლის საგადასახადო ვალდებულებაზე საგადასახადო მოთხოვნა 21351 ლარის ნაწილში წარდგენილი იყო 2006 წლის 26 აპრილს _ 1998 წლის საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წელზე მეტი ხნის გასვლის შემდეგ, რის გამოც გასული იყო საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა. ამდენად, 21351 ლარის ნაწილში საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენა უდავოდ ხანდაზმული იყო 6-წლიანი ვადის გასვლის გამო.

საკასაციო სასამართლომ იმავდროულად მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ დაუსაბუთებელი იყო. გაურკვეველი იყო, თუ რატომ მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ 21351 ლარი სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხის _ 22175,99 ლარის შემადგენლობაში, ასეთ შემთხვევაში, იმავე საგადასახადო მოთხოვნით გათვალისწინებულ საურავის თანხაში _ 39793,56 ლარში იმავდროულად რატომ შედიოდა 6704 ლარიც და რატომ არ ექვემდებარებოდა ი/მ “მ. ბ.-ა” 6704 ლარზე მეტი ოდენობით საურავისაგან გათავისუფლებას. საკასაციო სასამართლომ გაიზიარა კასატორ ი/მ “მ. ბ.-ს” მსჯელობა, რომ 6704 ლარი, 2000 წლის 1 აპრილის მდგომარეობით, შეადგენდა სოცანარიცხების ძირითად თანხაზე _ 9765 ლარზე დარიცხულ საურავს. 2000 წლის 1 აპრილიდან 2006 წლის 26 აპრილამდე პერიოდში _ სადავო საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენამდე პერიოდში, ზემოაღნიშნულ ძირითად თანხაზე დამატებით დარიცხული იყო თუ არა საურავი და სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული საურავები მოიცავდა თუ არა ამ პერიოდის თანხასაც, სააპელაციო სასამართლოს არ გამოურკვევია. ამდენად, ზემოაღნიშნულ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ იყო სათანადოდ დასაბუთებული, რის გამოც არსებობდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი. ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაბრუნებოდა სააპელაციო სასამართლოს, რომელსაც უნდა გამოეკვლია ზემოაღნიშნული გარემოებები და გამოეტანა დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 ივლისის გადაწყვეტილება; ი/მ “მ. ბ.-ს” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის ის ნაწილი, რომლითაც ი/მ “მ. ბ.-ს” კონტროლის პალატის 2000 წლის 1 აპრილის რევიზიის აქტით სოციალური გადასახადის ძირითადი თანხიდან _ 21351 ლარიდან დარიცხული ჰქონდა შესაბამისი საურავი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 თებერვლის განჩინებით უცვლელად დარჩა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნის 21351 ლარის ოდენობით ბათილად ცნობის ნაწილში და შესაბამისად, ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას ამავე სასამართლომ გამოიკვლია საკითხი, 2000 წლის 1 აპრილიდან 2006 წლის 26 აპრილამდე პერიოდში და იმ დრომდე, ზემოაღნიშნულ ძირითად თანხაზე _ 21351 ლარზე დამატებით დარიცხული იყო თუ არა საურავი და სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული საურავები მოიცავდა თუ არა ამ პერიოდის თანხასაც.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მონაცემებით, ი/მ “მ. ბ.-ს”, 2008 წლის 8 აპრილის შედარების აქტით, სოციალურ გადასახადში საანგარიშო პერიოდის დასაწყისისათვის (2008 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით) ერიცხებოდა ნარჩენი თანხა _ 19582,58 ლარი, ხოლო საურავი _ 49777,17 ლარი. საანგარიშო პერიოდის დასასრულისათვის ნარჩენი თანხა მიეთითა _ 25754,58 ლარი, ხოლო საურავი _ 51134,53 ლარი. შესაბამისი რევიზიის აქტით დარიცხულ სოციალურ გადასახადში ძირითადი თანხის _ 21351 ლარის საურავის გადაანგარიშებით, 2000 წლის 1 აპრილიდან 2004 წლის 1 აპრილამდე, 2004 წლის 1 აპრილიდან _ 2005 წლის 1 იანვრამდე, 2005 წლის 1 იანვრიდან _ 2008 წლის 1 იანვრამდე და ამ თარიღიდან 2008 წლის 30 აპრილამდე პერიოდი სრულად მოიცავდა ძირითადი თანხის ზრდის მაჩვენებელს (გადაანგარიშება უნდა მომხდარიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსში შეტანილი შესაბამისი ცვლილებების გათვალისწინებით). ნიშანდობლივი იყო აპელანტის განცხადება იმის შესახებ, რომ ძირითად სოციალურ გადასახდელზე საურავის დარიცხვა არ შეჩერებულა და იგი იმჟამადაც მიმდინარეობდა. ამდენად, უდავოდ დადგინდა, რომ სოციალურ გადასახადში ძირითად თანხაზე _ 21351 ლარზე საურავების დარიცხვა მიმდინარეობდა 2000 წლის შესაბამისი პერიოდიდან იმ დრომდე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი.

კასატორის განმარტებით, ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიერ წარმოდგენილი სოციალური გადასახადის პირადი აღრიცხვის ბარათის ანალიზით ნათელია, რომ დარიცხვა მოხდა არა კონტროლის პალატის აქტით, არამედ გადამხდელის მიერ წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციებით. შესაბამისად, ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 26 აპრილის ¹04-01/214 საგადასახადო მოთხოვნა სრულად შეესაბამება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 68-ე მუხლს, რომლის მიხედვითაც, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით იმავე ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლით გაასაჩივრა ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 ივლისის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 10 ივლისის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 18 სექტემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.