ბს-726-692(კ-06) 5 ივლისი, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ სპს “კ. ბ-ი და კომპანია”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 აპრილის განჩინება

დავის საგანი _ საგადასახადო შემოწმების აქტისა და საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 24 იანვარს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა სპს “კ. ბ-ი და კომპანიამ” მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 3 იანვრის აქტის ბათილად ცნობა დღგ-ის _ 1532 ლარისა და ჯარიმის _ 1000 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

2006 წლის 3 იანვარს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ შეადგინა აქტი, რომელშიც აღინიშნა, რომ სპს “კ. ბ-ი და კომპანიამ” მიიღო დიზელის საწვავი 2005 წლის 16 დეკემბერს, ხოლო ჟურნალში გაატარა 17 დეკემბერს, რითაც დაარღვია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹87 ბრძანების 29-ე მუხლი. აღნიშნულის გამო მოსარჩელეს აქტით დაეკისრა ჯარიმა და დღგ-ს გადასახადი. მოპასუხის მიერ შემოწმების დაწყების მომენტში, 2005 წლის 30 დეკემბერს, ჩატარდა საწარმოში არსებულ მატერიალურ ფასეულობათა ინვენტარიზაცია. მოპასუხე თვითონვე მიუთითებდა, რომ 1944 ლიტრი დიზელის საწვავი საქონლის აღრიცხვისა და მოძრაობის ჟურნალში გატარდა 2005 წლის 17 დეკემბერს, მოპასუხეს რაიმე აქტი არ შეუდგენია ჟურნალში აღურიცხავი ნავთობპროდუქტების ჩამოცლის დაწყების თაობაზე. ასეთ პირობებში მოპასუხის მხრიდან საუბარი მოსარჩელის მიერ რაიმე წესის დარღვევაზე საფუძველს მოკლებული იყო.

გასაჩივრებული აქტში ასევე დაფიქსირებული იყო მოპასუხის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ დღგ-ს გადამხდელის სერტიფიკატის მიღების მომენტისათვის, ანუ 2004 წლის 6 სექტემბრისათვის, უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში მათი საწარმოს ერთობლივი შემოსავალი 2003 წლის 1 სექტემბრიდან 2004 წლის 1 სექტემბრამდე შეადგენდა 103 829 ლარს, ანუ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 92-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნას სავალდებულო რეგისტრაციისათვის აღემატებოდა 3829 ლარით, რა თანხითაც შემცირებული იყო დღგ-თი დასაბეგრი მოგება, ხოლო კუთვნილი გადასახადი შემცირებული იყო 766 ლარით. მოპასუხეს მხედველობიდან გამორჩა ამნისტიის შესახებ კანონი, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტით შესრულებულად ჩაითვალა საქართველოს რეზიდენტი და არარეზიდენტი ფიზიკური და იურიდიული პირების მიერ 2004 წლის 1 იანვრამდე წარმოშობილი და შეუსრულებელი საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებები (ს.ფ. 1-4).

2006 წლის 3 თებერვალს სპს “კ. ბ-ი და კომპანიამ” იმავე სასამართლოში დამატებითი სარჩელი შეიტანა მოპასუხე ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 3 იანვრის აქტის და ამავე ინსპექციის 2006 წლის 19 იანვრის ¹5 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა დღგ-ს _ 1532 ლარისა და ჯარიმის _ 1667 ლარის დაკისრების ნაწილში.

მოსარჩელის მითითებით, 2006 წლის 3 იანვრის შემოწმების აქტის მე-4 გვერდზე აღნიშნულია, რომ შემოწმებისას საწარმოში აღმოჩნდა 1303 ლარის ღირებულების 1086 ლიტრით ზედმეტი ბენზინი, რაც დაექვემდებარა დაჯარიმებას ბენზინის საცალო საბაზრო ფასის (1.35 ლარის) გათვალისწინებით _ 1466 ლარით. მოპასუხემ არ გაითვალისწინა, რომ ზემოაღნიშნული 1086 ლიტრი ბენზინიდან 592 ლიტრი შემოწმების დროისათვის უკვე გაყიდული იყო და 2005 წლის 14 დეკემბრისათვის მასზე გაცემული იყო ანგარიშ-ფაქტურები. საწვავი საწარმოში აღმოჩნდა მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ ბენზინის ერთიანად გატანის ნაცვლად ...ის ცენტრმა (მყიდველმა) მიიღო ტალონები საწვავის პერიოდულად მოხმარებისათვის, რაც დასტურდებოდა საქმეში არსებული წერილით. ამდენად, შემოწმების დროისათვის საწარმოში იყო ზედმეტი 667 ლარის ღირებულების 494 ლიტრი ბენზინი, რის გამოც ჯარიმის სახით მხოლოდ ეს თანხა უნდა დაკისრებოდა (ს.ფ. 20).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით სპს “კ. ბ-ი და კომპანიის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 3 იანვრისა და 2006 წლის 19 იანვრის აქტები: ა. საწარმოში არსებული ზედმეტი საწვავისათვის ჯარიმის 799 ლარის დაკისრების ნაწილში; ბ. შემოსავლებისა და ხარჯების აღრიცხვის წესების დარღვევისათვის 1000 ლარის ოდენობით დაჯარიმების ნაწილში; მოსარჩელეს უარი ეთქვა დღგ-ს თანხის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის დეკემბერში მოსარჩელე საწარმოში ჩატარდა საგადასახადო შემოწმება, რომელზეც 2006 წლის 3 იანვარს შედგა შემოწმების აქტი. სპს “კ. ბ-ი და კომპანიას” სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 3998 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხემ არასწორად დააკისრა ჯარიმა 1532 ლარის ოდენობით. მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 2004 წლის 1 სექტემბრისათვის საწარმოში ბრუნვამ 100 000 ლარს გადააჭარბა 3829 ლარით. საგადასახადო კოდექსის 92-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირი, რომელიც ეწევა ეკონომიკურ საქმიანობას და ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში ახორციელებს დღგ-თი დასაბეგრ ოპერაციებს, რომელთა საერთო თანხა აღემატება 100 000 ლარს, ვალდებულია, ამ მომენტის დადგომიდან არაუგვიანეს მეორე დღისა საგადასახადო ორგანოებს წარუდგინოს განცხადება დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციისათვის, რაც მოსარჩელეს არ შეუსრულებია. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ეს ის საგადასახადო ვალდებულებაა, რომელზეც ვერ გავრცელდება ამნისტიისა და ლეგალიზაციის შესახებ კანონის მე-4 მუხლი. ამ ნორმის თანახმად, ამნისტიის მოქმედება არ ვრცელდება დადგენილი წესით დეკლარირებულ, დარიცხულ და აღრიცხულ საგადასახადო ვალდებულებებზე. რამდენადაც ზემოაღნიშნული ვალდებულება არ ყოფილა აღრიცხული და გაანგარიშებული, ამიტომაც იგი არ წარმოადგენს მითითებული კანონის სუბიექტს.

სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება იმის შესახებ, რომ საწარმო არასწორად დაჯარიმდა 1000 ლარით. მოპასუხეს არ უნდა გამოეყენებინა საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლი, რამდენადაც არ არსებობდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ¹87 ბრძანებით დამტკიცებული “ნავთობპროდუქტების მიწოდების აღრიცხვისა და დაბეგვრის კონტროლის ღონისძიებათა შესახებ” ინსტრუქციის 29-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევა. ამ ნორმის თანახმად, დაუშვებელია ჟურნალში აღრიცხვის გარეშე გაცემული ნავთობპროდუქტების ტრანსპორტირების დაწყება, ხოლო მიღების შემთხვევაში ჩამოცლის დაწყება. ის გარემოება, რომ მოსარჩელემ 16 დეკემბერს მიღებული საწვავი ჟურნალში გაატარა 17 დეკემბერს, არ ნიშნავდა იმას, რომ მიღებული საწვავი ჩამოიცალა 16 დეკემბერს. ჩამოცლის დამადასტურებელი მტკიცებულება მოპასუხეს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული აქტები ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი ჯარიმის სახით 1000 ლარის დაკისრების ნაწილში.

საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მსჯელობა გასაჩივრებული აქტებით ჯარიმის სახით ზედმეტი ბენზინის საფასურის _ 799 ლარის დაკისრების ნაწილში. მოსარჩელემ წარადგინა 2005 წლის 14 დეკემბრით დათარიღებული სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ¹26 ხელშეკრულება, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ ქ. ბათუმის ...ის ცენტრმა მოსარჩელისაგან შეისყიდა 799 ლარის ღირებულების 592 ლიტრი ბენზინი (1 ლიტრი _ 1.35 ლარი). იმავე დღეს გამოიწერა ანგარიშ-ფაქტურა, თუმცა თანხა მოსარჩელის ანგარიშზე ჩაირიცხა 30 დეკემბერს. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ანგარიშ-ფაქტურის გაცემა არ ნიშნავდა ნასყიდობას. ფინანსთა სამინისტროს ¹87 ბრძანებით დამტკიცებული “ნავთობპროდუქტების მიწოდების აღრიცხვისა და დაბეგვრის კონტროლის ღონისძიებათა შესახებ” ინსტრუქციის მე-4 მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, ნავთობპროდუქტების შეძენის დამადასტურებელი დოკუმენტი შეიძლება იყოს სპეციალური ანგარიშ-ფაქტურა. აქედან გამომდინარე, დადგენილად უნდა ჩაითვალოს, რომ საწარმოში 20 დეკემბერს ჩატარებული ინვენტარიზაციის დროისათვის, რადგანაც 592 ლიტრი ბენზინი უკვე გაყიდული იყო, ზედმეტი ბენზინის რაოდენობა წარმოადგენდა 492 (1086-592=494) ლიტრს. შესაბამისად, მოსარჩელე უნდა დაჯარიმებულიყო 667 ლარით და არა 1466 ლარით (ს.ფ. 62-63).

საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

დადასტურებულია და არც მოსარჩელე უარყოფს იმ გარემოებას, რომ მან დიზელის საწვავი მიიღო 2005 წლის 16 დეკემბერს, ხოლო ჟურნალში გაატარა 17 დეკემბერს, მაშინ როცა, ფაქტობრივად, საწვავი აუზში ჩაიცალა 16 დეკემბერს. აღნიშნულ გარემოებას ადასტურებდა დიზელის საწვავის მიმწოდებლის _ შპს “ბ...ის” მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ას ¹100125.

არ უნდა იქნეს გაზიარებული მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ბათუმის ...ის ცენტრის 2006 წლის 2 თებერვლის ¹25 წერილი, ვინაიდან მასში აღნიშნული რაოდენობის ბენზინის გაცემა არ დასტურდება სპს “კ. ბ-ი და კომპანიის” საბუღალტრო დოკუმენტებში. თავისთავად ხელშეკრულების არსებობა არ ნიშნავს იმას, რომ დიზელის საწვავი ჩაბარდა ახალ მესაკუთრეს, რამდენადაც ხელშეკრულება მხოლოდ ნების გამოხატვაა, ხოლო საქონელი უნდა ჩაბარდეს ახალ მესაკუთრეს შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით ან სხვა დოკუმენტაციით. ქ. ბათუმის ...ის ცენტრის წერილს განსახილველ საქმესთან არანაირი კავშირი არ აქვს, ვინაიდან საწარმოში ინვენტარიზაცია ჩატარდა 2005 წლის 20 დეკემბერს, ხოლო ...ის ცენტრის მიერ საწარმოში ბენზინის თანხა ჩაირიცხა 2005 წლის 30 დეკემბერს. ამდენად, ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლენილი დიზელის საწვავის ზედმეტობა სამართლიანადაა აღიარებული აღურიცხავ მატერიალურ ფასეულობად და შესაბამისად, კანონიერად გატარდა საწარმოს მიმართ 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი სანქცია (ს.ფ. 66-67).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 აპრილის განჩინებით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის მიერ შემოსავლებისა და ხარჯების, აგრეთვე გადასახადებით დასაბეგრი სხვა ობიექტების აღრიცხვის წესის დარღვევა, ჩადენილი ერთ საგადასახადო პერიოდში, იწვევს დაჯარიმებას 1000 ლარის ოდენობით. კანონის აღნიშნული ნორმის მიხედვით, დაჯარიმებას იწვევს აღრიცხვის წესის დარღვევა.

საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 14 თებერვლის ¹87 ბრძანებით დამტკიცებული “ნავთობპროდუქტების მიწოდების აღრიცხვისა და დაბეგვრის კონტროლის ღონისძიებათა შესახებ” ინსტრუქციის მე-4 მუხლის “დ” პუნქტის მიხედვით, ნავთობპროდუქტების შეძენის (წარმოების) დამადასტურებელი დოკუმენტი შეიძლება იყოს სპეციალური საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა. საწვავი მოსარჩელეს შეძენილი აქვს სპეციალური საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით. რამდენადაც საწარმოში 20 დეკემბერს ინვენტარიზაციის ჩატარების დროისათვის 592 ლიტრი ბენზინი უკვე გაყიდული იყო, ზედმეტი ბენზინის ოდენობა შეადგენდა 494 (1086-592=494) ლიტრს. ამიტომ მოსარჩელე უნდა დაჯარიმებულიყო 667 ლარით. ფინანსთა სამინისტროს ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 29-ე მუხლის მიხედვით, დაუშვებელია ჟურნალში აღრიცხვის გარეშე გაცემული ნავთობპროდუქტების ტრანსპორტირების დაწყება, ხოლო მიღების შემთხვევაში, ჩამოცლის დაწყება. ამ ნორმის მიხედვით, ნავთობპროდუქტების მიღების შემთხვევაში ჩამოცლის დაწყება დაუშვებელია ჟურნალში აღრიცხვის გარეშე. მოსარჩელეს ჟურნალში აღრიცხული ჰქონდა საწვავი და ამის შემდეგ დაიწყო მისი ჩამოცლა. ამიტომ სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ რადგან საწვავი მიღებული იყო 16 დეკემბერს, იმავე დღესვე უნდა მომხდარიყო მისი ჩამოცლა ან ჟურნალში დაეფიქსირებინა შესაბამისი შენიშვნა. რამდენადაც ჟურნალში გატარებული საწვავის ჩამოცლა მოხდა, სახეზე არ იყო საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული აღრიცხვის წესის დარღვევა (ს.ფ. 90-94).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მითითებით, საქმეზე დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მოსარჩელემ დიზელის საწვავი მიიღო 2005 წლის 16 დეკემბერს, ხოლო ჟურნალში გაატარა 17 დეკემბერს, მაშინ როცა რეალურად საწვავი აუზში ჩაიცალა 16 დეკემბერს. აღნიშნულ გარემოებას ადასტურებდა დიზელის საწვავის მიმწოდებლის _ შპს “ბ...ის” მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია ას ¹100125.

კასატორის მოსაზრებით, მიუღებელია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ბათუმის ...ის ცენტრის 2006 წლის 2 თებერვლის ¹25 წერილი, ვინაიდან მასში აღნიშნული რაოდენობის ბენზინის გაცემა არ დასტურდება სპს “კ. ბ-ი და კომპანიის” საბუღალტრო დოკუმენტებში. თავისთავად ხელშეკრულების არსებობა არ ნიშნავს იმას, რომ დიზელის საწვავი ჩაბარდა ახალ მესაკუთრეს, რამდენადაც ხელშეკრულება მხოლოდ ნების გამოხატვაა, ხოლო საქონელი უნდა ჩაბარდეს ახალ მესაკუთრეს მიღება-ჩაბარების აქტით ან სხვა დოკუმენტაციით. საწარმოში ინვენტარიზაცია ჩატარდა 2005 წლის 20 დეკემბერს, ხოლო ...ის ცენტრის მიერ საწარმოში ბენზინის თანხა ჩაირიცხა 2005 წლის 30 დეკემბერს. ამდენად, ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლენილი დიზელის საწვავის ზედმეტობა მართებულადაა აღიარებული აღურიცხავ მატერიალურ ფასეულობად და შესაბამისად, კანონიერად გატარდა საწარმოს მიმართ 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი სანქცია (ს.ფ. 99-101).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 აპრილის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ საკასაციო პრეტენზიას, რაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანას დაასაბუთებდა.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სპს “კ. ბ-ი და კომპანიის” მიმართ საჯარიმო სანქციის გამოყენების მართლზომიერებას საგადასახადო კოდექსის 133-ე მუხლის საფუძველზე, კერძოდ, კასატორი ვერ ასაბუთებს მიღებული საწვავის ჟურნალში დაგვიანებით რეგისტრაციას. კასატორი ასევე ვერ ასაბუთებს იმ გარემოებას, რომ საწარმოში 2005 წლის 20 დეკემბერს ჩატარებული ინვენტარიზაციის დროისათვის 592 ლიტრი ბენზინი გასხვისებული არ იყო. ამასთან დაკავშირებით კასატორი ვერ აქარწყლებს საქმეში არსებული სპს “ბ-ი და კომპანიის” მიერ ქ. ბათუმის ...ის ცენრტთან 2005 წლის 14 დეკემბერს დადებული სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულების, ამავე დღესვე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურისა და სპს “ბ-ი და კომპანიის” მიერ აღნიშნული ბენზინის გასხვისების ნამდვილობას. ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს 2005 წლის 27 დეკემბრის კანონით საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე-5 ნაწილში განხორციელებულ ცვლილებებზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელებს, რომლებსაც საქონლის აღრიცხვისა და მოძრაობის ჟურნალში აღურიცხავი ჰქონდათ შესაბამისი ინფორმაცია, რის გამოც საგადასახადო ორგენოების მიერ მათ მიმართ საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე გამოყენებულია სანქცია, სანქცია უნდა მოეხსნათ იმ საქონლის ნაწილში, რომელზეც არსებობს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა ან სხვა პირველადი აღრიცხვის დოკუმენტები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საპროცესო საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 13 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.