¹ბს-73-70-(კ-06) 24 აპრილი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა

შემდეგი შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლალი ლაზარაშვილი, ნუნუ კვანტალიანი

ლანა ჭანტურიას მდივნობით

კასატორი (მოსარჩელე) _Bზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო წარმომადგენელი: მ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ შპს ,,ს-ი”

დირექტორი: ნ. გ-ი, წარმომადგენელი: ნ. ვ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები: დ. ჯ-ი, ლ. თ-ე, ი. ბ-ი, ჯ. ლ-ე _ არ გამოცხადდნენ

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმება, საიჯარო ქირისა და მასზე დარიცხული საურავის გადახდის დაკისრება

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა :

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველომ სარჩელი აღძრა ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე შპს “ს-ის" მიმართ, რომლითაც მოითხოვა მოპასუხესთან დადებული საიჯარო ხელშეკრულების გაუქმება, საიჯარო ქირისა და მასზე დარიცხული საურავის - 1020.40 აშშ დოლარის გადახდა შემდეგი საფუძვლით:

საქმის გარემოებები:

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის 1997 წლის 30 აპრილს დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს ,,ს-ს” იჯარით გადაეცა არასაცხოვრებელი ფართი ხუთი წლის ვადით. აღნიშნული ხელშეკრულება სანოტარო წესით არ დამოწმებულა, რის გამოც აღდგენილ იქნა 2000 წლის 7 ივნისს. შპს “ს-ს", ხელშეკრულების თანახმად, ყოველწლიურად უნდა გადაეხადა არასაცხოვრებელი ფართის სარგებლობისათვის იჯარა, აღნიშნული ფართის ნარჩენი ღირებულების 25%-ის ოდენობით, რაც წლიურად შეადგენდა 362 აშშ დოლარს. 1998 წლამდე მოპასუხე კეთილსინდისიერად იხდიდა აღნიშნულ თანხას, ხოლო 1998 წლის შემდეგ სისტემატურად არ იხდიდა საიჯარო ქირას, რამაც 2000 წლისათვის 454,30 აშშ დოლარი შეადგინა, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაეკისრა საურავი გადასახდელი თანხის 0,5%-ის ოდენობით, სულ _ 566,20 აშშ დოლარი (ის. ს. ფ. 2-3).

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოს სარჩელზე შპს “ს-ის" დირექტორმა წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნო სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლით:

1995 წლის 20 ივნისს სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და ამხანაგობას /წარმომადგენელი ნ. გ-ი/ შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ამხანაგობას საკუთრებაში გადაეცა ქალაქვაჭრობის ¹... მაღაზია, მდებარე ქ. ზესტაფონში, .... ქ. ¹27-ში. ხელშეკრულება ზესტაფონის სახელმწიფო ნოტარიუსის მიერ დამოწმდა 1995 წლის 22 ივნისს. ამხანაგობის საფუძველზე 1995 წელს ჩამოყალიბდა შპს “ს-ი”. ზემოაღნიშნული ხელშეკრულება ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის კვლავ დამოწმდა 1997 წლის 13 მარტს და იმავე წლის 17 მარტის ხელშეკრულებით, მას ასევე გადაეცა ქალაქვაჭრობის ¹..... მაღაზიის ინვენტარი. შესაბამისად, მოპასუხესა და ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოს შორის არანაირი საიჯარო ხელშეკრულება არ დადებულა და საიჯარო ქირის დაკისრების მოთხოვნა იყო უსაფუძვლო (იხ. ს.ფ. 18-19).

შპს “ს-ს" მიერ წარდგენილ შესაგებელზე ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველომ წარადგინა შეპასუხება, რომლითაც უარყო მოპასუხის მიერ დასახელებული ფაქტები და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლით:

1995 წლის 20 ივნისს დადებული ხელშეკრულებით, ქალაქვაჭრობის ¹.... მაღაზია პირდაპირი შესყიდვის წესით შეიძინა სანოტარო წესით დამოწმებულმა ამხანაგობამ ( 1. გ-ი ნ.; 2. ჯ-ი დ.; 3. ბ-ი ი.; 4. გ-ი ნ.; 5. თ-ე ლ.), რომლის ნდობით აღჭურვილი პირი იყო _ გ-ი ნ. 1997 წელს, თანხის საბოლოო დაფარვის შემდეგ, გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ქონება მყიდველს გადაეცა 1995 წლის 29 ივნისის ¹47 მიღება-ჩაბარების თანდართული აქტით, რომელიც ხელშეკრულების განუყოფელი ნაწილია. აღნიშნული აქტის თანახმად კი მყიდველს საკუთრებაში გადაეცა ქალაქვაჭრობის ¹16 მაღაზიის ინვენტარი. შესაბამისად, ამხანაგობამ შეიძინა მხოლოდ მაღაზიაში განთავსებული საწარმო მოწყობილობები, რაზეც 1997 წლის 17 მარტს გადაეცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹21/203-პ. რაც შეეხება არასაცხოვრებელ ფართს, მდებარე .... ¹27-ში, სადაც განთავსებულია ქალაქვაჭრობის ¹.... მაღაზია, რომელიც იმ პერიოდისათვის წარმოადგენდა ფეროშენადნობი ქარხნის კომუნალური განყოფილების ბალანსზე მყოფ ქონებას, რომლის მუნიციპალურ დაქვემდებარებაში გადაიცა 1997 წლის 7 ოქტომბერს, ¹74/1 განკარგულების საფუძველზე. შესაბამისად, 1995 წელს მის გასხვისებას ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველო ვერ შესძლებდა.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ მასა და შპს ,,ს-ს” შორის 1997 წლის 30 აპრილს დაიდო ხელშეკრულება, რის საფუძველზეც შპს “ს-ს" 5 წლიანი იჯარით გადაეცა არასაცხოვრებელი ფართი, მდებარე .... ქ. ¹27-ში. აღნიშნული ხელშეკრულება დაიკარგა, რის გამოც იგი დამოწმდა 2000 წლის 7 ივნისს და მისი მოქმედების ვადა გრძელდებოდა 2002 წლამდე. მოიჯარე არაკეთილსინდისიერად ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობას. მის მიერ გადაუხდელი საიჯარო ქირისა და დარიცხული საურავის ოდენობა შეპასუხების წარდგენის პერიოდისათვის შეადგენდა 4504.8 აშშ დოლარს.

რაიონულ სასამართლოში საქმის განხილვის დროს შპს “ს-ის" პარტნიორებმა: ნ. კ-მა, ი. ბ-მა, დ. ჯ-მა და ლ. თ-ემ მოპასუხეების _ სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და შპს ,,ს-ის” დირექტორის მიმართ აღძრეს შეგებებული სარჩელი, რომლითაც მოითხოვეს 1997 წლის 30 აპრილის საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საიჯარო ქირის სახით გადახდილი თანხის ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და შპს ,,ს-ის” დირექტორ ნ. გ-ვის დაკისრება, სადავო საკუთრებიდან თითოეული მესაკუთრის წილის განსაზღვრა და გადაცემა შემდეგი საფუძვლით: შეგებებული სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

“პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, საზოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების საწარმოთა მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის შესახებ" ¹179 ბრძანებულების საფუძველზე 1995 წლის 20 ივნისს დაიდო ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შრომით კოლექტივზე პირდაპირი წესით გაიყიდა ქალაქვაჭრობის ¹... მაღაზია, რომლის ფასი შეადგენდა 117 აშშ დოლარს. აღნიშნული თანხა მყიდველმა გადაიხადა 1995 წლის 30 ივნისს, რაც დასტურდება ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოს ¹03/69 მიმართვით. 1995 წელს ამხანაგობის საფუძველზე ჩამოყალიბდა შპს “ს-ი", რომლის პარტნიორები იყვნენ ამხანაგობის წევრები, შპს “ს-ის" დირექტორად არჩეულ იქნა ნ. გ-ი. 1997 წლის 13 მარტს დამოწმდა ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და ამხანაგობას შორის დადებული ხელშეკრულება. აღნიშნული ვალდებულება 1995 წლის 20 ივნისის ხელშეკრულებიდან მომდინარეობდა. 1998 წელს განხორციელდა ქ. ზესტაფონში, .... ქ. ¹27-ში მდებარე ქალაქვაჭრობის ¹.... მაღაზიის პრივატიზაცია, რომელიც კონკურსის წესით შეიძინა შპს “ს-ის" დირექტორის, ნ. გ-ის მეუღლემ _ ჯ. ლ-ემ. ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და ჯ. ლ-ეს შორის 2002 წლის 25 სექტემბერს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მას გადაეცა აღნიშნული არასაცხოვრებელი ფართი და მასზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა.

მოსარჩელეებმა მოითხოვეს 2000 წლის 7 ივნისს დადებული საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და განმარტეს, რომ ხელშეკრულება სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის დაიდო 1997 წლის 30 აპრილს, თუმცა მისი დამოწმება მოხდა 2000 წლის 7 ივნისს. ქონების მართვის სამმართველოს სამი წლის განმავლობაში არ მოუთხოვია მხარისათვის ხელშეკრულების ეგზემპლარის დაბრუნება, რომლის აღდგენა, მისი განმარტებით, მოხდა 2000 წლის 7 ივნისს, ხოლო იჯარის ხელშეკრულების აღდგენას პირვანდელი ფორმით და პირობებით სამოქალაქო კოდექსი არ ითვალისწინებდა. მხარეებს შორის ხელშეკრულება არ იყო დადებული კანონით გათვალისწინებული ფორმით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად კი: “ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული, აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება".

რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 30 ივნისის სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელეების წარმომადგენელმა მ. პ-ემ დააზუსტა სარჩელი და მოითხოვა იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ნ. გ-ვის საერთო საკუთრებაში არსებული ინვენტარის ღირებულების მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაკისრება /იხ.ს.ფ. 251/

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველო და ნ. გ-ი არ დაეთანხმნენ შეგებებულ სარჩელს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა უსაფუძვლობის გამო.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; დაკმაყოფილდა შეგებებული სარჩელი; ბათილად იქნა ცნობილი 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება არასაცხოვრებელ ფართზე იჯარის უფლების შესახებ; შპს “ს-ის” დირექტორს _ ნ. გ-ს დაეკისრა საერთო ინვენტარის ღირებულების წილი 19.5. აშშ დოლარის ოდენობით ნ. კ-ის, დ. ჯ-ის, ნ. ბ-ისა და ლ. თ-ის სასარგებლოდ, რაც სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ქალაქვაჭრობის მაღაზია ¹... ირიცხებოდა სს “ფ-ს" ქარხნის ბალანსზე, რომელიც სხვა ობიექტებთან ერთად 1997 წლის 21 აგვისტოს გადაეცა ზესტაფონის მერიას. მხარეებს შორის 1997 წლის 30 აპრილს დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება .... ¹27-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის იჯარით გადაცემის შესახებ, რომელიც დამოწმდა 2000 წლის 7 ივნისს. რაიონულმა სასამართლომ განმარტა, რომ 1997 წლის 30 აპრილს ვერ დაიდებოდა იჯარის ხელშეკრულება, რადგან არასაცხოვრებელი ფართი იმ დროისათვის ჯერ კიდევ სს “ფ-ს" ბალანსზე ირიცხებოდა. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 1998 წელს ზემოაღნიშნული არასაცხოვრებელი ფართი შეიძინა ჯ. ლ-ემ, რასაც მხარეებს შორის 2001 წლის 19 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ადასტურებდა. 1997 წლის 13 მარტს, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, პირდაპირი მიყიდვის წესით ნ. გ-მა, როგორც ამხანაგობის უფლებამოსილმა პირმა, შეისყიდა მაღაზიის ინვენტარი 117 აშშ დოლარად. აღნიშნული მოძრავი ქონება მას არ შეუტანია შპს “ს-ის" საწესდებო კაპიტალში.

რაიონულმა სასამართლომ ჩათვალა, რომ ხელშეკრულება, დადებული 2000 წლის 7 ივნისს ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის, ბათილია სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად, ვინაიდან კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული, აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება ბათილია, მით უფრო, რომ ამავე კოდექსის 68-ე მუხლის თანახმად, გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა დადგენილი ფორმის დაცვა, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა. ამასთან, სასამართლომ “მეწარმეთა შესახებ" კანონის 5.7 მუხლის მიხედვით, დირექტორის მოვალეობის არაკეთილსინდისიერად შესრულებისათვის, ნ. გ-ს დააკისრა თანამესაკუთრეების სასარგებლოდ მათი წილის გადახდა, თითოეულისათვის 19.5 ა.შ.შ. დოლარის ოდენობით.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს “ს-ის" თანამესაკუთრეებმა: ი. ბ-მა, ნ. გ-მა, ლ. თ-ემ და დ. ჯ-მა, რომლითაც მოითხოვეს რაიონული სასამართლოს გადაწყეტილების გაუქმება შემდეგი მოტივით:

შეგებებული სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და წილის გამოყოფა; რაიონული სასამართლოს სხდომაზე მათ წარმომადგენელს სარჩელი არ შეუმცირებია, არამედ მოხდა მხოლოდ სარჩელის დაზუსტება, რაზეც სასამართლოს არ უმსჯელია. რაიონულმა სასამართლომ, ფაქტობრივად, არ იმსჯელა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნებზე, არ გამოიკვლია საქმის მასალები და არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. ამასთან, რაიონულმა სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში მიუთითა, რომ 1998 წელს ზემოაღნიშნული არასაცხოვრებელი ფართი შეიძინა ჯ. ლ-ემ, რასაც მხარეებს შორის 2001 წლის 19 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ადასტურებდა, აღნიშნული კი არასწორია, რამდენადაც, რაიონულმა სასამართლომ ფაქტობრივად დაადგინა, რომ იჯარით აღებული ფართის მესაკუთრეს ჯ. ლ-ე წარმოადგენს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ი. ბ-მა, ნ. გ-მა, ლ. თ-ემ და დ. ჯ-მა მოითხოვეს: იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საერთო საკუთრებიდან წილის გამოყოფა, 2002 წლის 25 სექტემბერს გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა და მოპასუხეებისთვის უკანონოდ გადახდილი ქირის დაკისრება /იხ.ს.ფ. 258/.

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველომ სააპელაციო საჩივარში მოითხოვა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და შპს ,,ს-ს” შორის 1997 წელს დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება, რომელიც დაიკარგა და მისი აღდგენა მოხდა 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულებით, რასაც ნ. გ-იც ადასტურებს. 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება დამოწმდა ნოტარიულად. სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის თანახმად, თუ პირი, რომელიც დებს უცილოდ ბათილ გარიგებას, ადასტურებს მას, მაშინ მისი მოქმედება განიხილება, როგორც გარიგების ხელახალი დადება, ხოლო 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ გარიგებას ადასტურებს შეცილების უფლების მქონე პირი, მაშინ იგი კარგავს შეცილების უფლებას. 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება წარმოადგენს 1997 წლის 30 აპრილს დადებული ხელშეკრულების დადასტურებას და აღიარებას, რის გამოც შპს “ს-ს" აღარ გააჩნდა შეცილების უფლება. ამასთან ერთად, 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულებით, შპს “ს-ის" დირექტორმა ივალდებულა 1997 წლიდან საიჯარო ქირის გადახდა, რაც, სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს ვალის აღიარებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტმა მოითხოვა 2005 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და მოპასუხისათვის საიჯარო ქირისა და მასზე დარიცხული საურავის _ 4504.8 აშშ დოლარის დაკისრება.

ნ. გ-ი და ჯ. ლ-ე არ დაეთანხმნენ სააპელაციო საჩივრებს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი მოტივით:

სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და ნ. გ-ს შორის 1997 წლის 30 აპრილს არ დადებულა ხელშეკრულება. მოწინააღმდეგე მხარის მტკიცება, რომ 1997 წლის ხელშეკრულების ყველა ეგზემპლარი ნ. გ-მა წაიღო და არ დაუბრუნებია, უსაფუძვლოა, რადგან სანოტარო დამოწმებისათვის ორივე მხარე უნდა გამოცხადებულიყო და დაუშვებელი იყო ყველა ეგზემპლარი მხარისათვის მიეცათ. 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულებაზე, რომელზეც აპელანტი მუთითებს, ნ. გ-ს ხელი არ აქვს მოწერილი და კანონით გათვალისწინებული ფორმის დარღვევითაა დადებული, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად, კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება ექვემდებარება ბათილად ცნობას. ასევე, ამავე კოდექსის 68-ე მუხლის თანახმად, გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვა. აღნიშნული მოთხოვნების თანახმად, მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, 2000 წლის 7 ივნისს დადებული საიჯარო ხელშეკრულება ბათილია.

ნ. გ-მა და ჯ. ლ-ემ შეპასუხებაში ასევე მიუთითეს, რომ .... ქ. ¹27-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი 1997 წლის ოქტომბრამდე ირიცხებოდა ფეროშენადნობთა ქარხნის ბალანსზე და მისი გადაცემა გამგეობის ბალანსზე მოხდა ზესტაფონის რაიონული გამგეობის 1997 წლის 7 ოქტომბრის ¹74/1 განკარგულების საფუძველზე. აღნიშნული ფართი საპრივატიზაციო ნუსხაში შევიდა 1998 წლის აპრილში. შესაბამისად, ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველო 1997 წლის 30 აპრილს ვერ დადებდა საიჯარო ხელშეკრულებას. ამასთან, არასაცხოვრებელი ფართი საპრივატიზაციო ნუსხაში ისე იქნა შეტანილი, რომ არ ყოფილა მითითება საიჯარო ქირის დავალიანების შესახებ და არც საიჯარო ხელშეკრულება იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. ნ. გ-მა და ჯ. ლ-ემ ასევე მოითხოვეს აპელანტების _ ი. ბ-ის, ნ. გ-ის, ლ. თ-ისა და დ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ 2002 წლის 25 სექტემბრის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაუქმება, რომლის თანახმად .... ¹27-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი საკუთრებაში გადაეცა ჯ. ლ-ეს, ზესტაფონის რაიონულმა სასამართლომ განიხილა და 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა, შესაბამისად, მათ უარი ეთქვათ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ 2005 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ის, ი. ბ-ისა და ლ. თ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არასაცხოვრებელ ფართზე იჯარის უფლების შესახებ 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; დაკმაყოფილდა ნ. გ-ის, ი. ბ-ის, ლ. თ-ისა და დ. ჯ-ის შეგებებული სარჩელი; ბათილად იქნა ცნობილი 2000 წლის 7 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულება ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის, ხოლო დანარჩენ ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

2006 წლის 7 ივნისს ზესტაფონის ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება ხუთი წლის ვადით, რომლის თანახმად ამ უკანასკნელს გადაეცა ზესტაფონში, ..... ქ. ¹27-ში მდებარე ქალაქვაჭრობის ¹.... მაღაზია. აღნიშნული ხელშეკრულება არ დადასტურებულა სანოტარო წესით და არ გატარებულა საჯარო რეესტრში.

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლი და განმარტა, რომ ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული, აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, ასევე, ამავე კოდექსის 68-ე მუხლის თანახმად, გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვა. “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 22-ე მუხლის მიხედვით, მიწის და სხვა უძრავი ქონების გასხვისების ხელშეკრულება რეგისტრირებულ უნდა იქნეს სააღრიცხვო ბარათის შესაბამის განყოფილებაში. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ბათილად ცნო 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება და მიუთითა, რომ რაიონული სასამართლოს მიერ აღნიშნული ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი, მაგრამ იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ობიექტი შეისყიდა ჯ. ლ-ემ და მის კანონიერ მფლობელობაში იმყოფებოდა. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით კი, ვინაიდან ი. ბ-ს, ნ. გ-ს, ლ. თ-ესა და დ. ჯ-ს სარჩელი შეტანილი ჰქონდათ ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოში ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და ჯ. ლ-ის მიმართ კონკურსის შედეგების, ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და ჯ. ლ-ის საკუთრების მოწმობის გაუქმების მოთხოვნით, რაზეც რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილება 15 ნოემბერს მიიღო და იგი კანონიერ ძალაში არ იყო შესული, ამდენად, სააპელაციო სასამართლო ვერ იმსჯელებდა საკუთრების მოწმობის კანონიერებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ სსსკ-ის 189.2. “ბ” მუხლის საფუძველზე განმარტა, რამდენადაც იჯარის ხელშეკრულება ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას, როგორც ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, შესაბამისად შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებამ გამორიცხა სარჩელის დაკმაყოფილება _ იჯარის ქირის გადახდის შესახებ (იხ. ს.ფ. 348-358).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ, რომლითაც მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება, შპს “ს-ის" საიჯარო ქირისა და მასზე დარიცხული საურავის - 4504,8 აშშ დოლარის დაკისრება შემდეგი მოტივით:

სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 61-ე და 341-ე მუხლები. 1997 წლის 30 აპრილს ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოსა და შპს “ს-ს" შორის დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება, რაც ნ. გ-მა 2000 წლის 7 ივნისს სამმართველოსადმი დაწერილი განცხადებით დაადასტურა. მისი განცხადების საფუძველზე 2000 წლის 7 ივნისს მოხდა ძველი ხელშეკრულების აღდგენა და დამოწმება ნოტარიულად. აღნიშნული, სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს გარიგების დადასტურებას. შესაბამისად, 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება წარმოადგენდა 1997 წლის 30 აპრილის ხელშეკრულების დადასტურებას და სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, შეცილების უფლების მქონე პირი გარიგების დადასტურებისას კარგავს შეცილების უფლებას.

კასატორის მოსაზრებით, 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულებით შპს “ს-ის" დირექტორმა ნ. გ-მა ივალდებულა 1997 წლიდან გადაუხდელი ქირის დაფარვა, რაც სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა ვალის არსებობის აღიარებას. ამასთან, კასატორის განმარტებით, იმ პირობებშიც, თუ ხელშეკრულება არ იყო დამოწმებული ნოტარიალურად და გატარებული საჯარო რეესტრში, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 69-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული გარიგება შეიძლება დაიდოს მხოლოდ წერილობითი ფორმით (იხ. ს.ფ. 380-383).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ 2006 წლის 30 მაისის განჩინებით ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივარი მიიჩნია დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული კოდექსის 34.3 “გ" პუნქტის თანახმად /პროცესუალური კასაცია/ (იხ. ს.ფ. 427-431).

საკასაციო სასამართლოს 2006 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივარზე შეჩერდა საქმის წარმოება ადმინისტრაციულ საქმეზე ი. ბ-ის, დ. ჯ-ის, ნ. გ-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოსა და ჯ. ლ-ის მიმართ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე /იხ.ს.ფ./.

საკასაციო სასამართლოს 2006 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. ლ-ისა და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 მარტს გადაწყვეტილება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. ბ-ის, ნ. გ-ის, ლ. თ-ისა და დ. ჯ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა /იხ.ს.ფ./.

საკასაციო სასამართლოს 2007 წლის 15 იანვრის განჩინებით ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივარზე განახლდა საქმის წარმოება /იხ.ს.ფ./.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შესაბამისად, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმების, კერძოდ, სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები; სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, სწორი შეფასება არ მისცა საქმის მასალებს, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია არასრულად და გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით დაუსაბუთებულია.

სსსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

კონკრეტულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლომ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველზე ბათილად ცნო სადავო ხელშეკრულება და განმარტა, რომ ხელშეკრულების ბათილად ცნობა გამორიცხავდა ზესტაფონის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელის _ იჯარის ქირის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ დაკმაყოფილებას.

საკასაციო სასამართლო სრულიად დაუსაბუთებლად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ დასკვნას, რომ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებით _ იჯარის ხელშეკრულების ბათილად ცნობით გამოირიცხა ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელის დაკმაყოფილება იჯარის ქირის მოპასუხისთვის დაკისრების შესახებ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა ისარგებლოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილებით, მოიპოვოს მტკიცებულებები და გამოიკვლიოს, რა პერიოდში ფუნქციონირებდა შპს “ს-ი”, როდიდან სარგებლობდა შპს “ს-ის” დირექტორი ნ. გ-ი იჯარით აღებული ფართით, იხდიდა თუ არა ეს უკანასკნელი ქირას და ამგვარის არსებობის პირობებში, დროის რა მონაკვეთიდან დაიწყო და დასრულდა ქირის გადახდა, რამდენადაც შესაგებელში (ს.ფ. 18) შპს “ს-ის” დირექტორის მიერ მითითებულია, რომ მის მიერ ადგილი ჰქონდა ქირის გადახდას.

ამდენად, აღნიშნული გარემოებების დადგენის შემდეგ, სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, კერძოდ, როდიდან წარმოიშვა იჯარით აღებული ფართით სარგებლობისათვის იჯარის ქირის გადახდის მოვალეობა და ადგილი ჰქონდა თუ არა შპს “ს-ის” დირექტორის მიერ იჯარით აღებული ფართით სარგებლობისათვის ქირის გადახდას, მით უფრო, იმ პირობებში, როცა სამოქალაქო კოდექსის 361.1 მუხლის თანახმად, ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა მოიპოვოს მტკიცებულებები და სარწმუნოდ დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოება, თუ რამდენად შეესაბამება რეალობას ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელში მითითებული გარემოება, რომ შპს “ს-ის” დირექტორის მიერ კეთილსინდისიერად სრულდებოდა ვალდებულებები _ საიჯარო ქირის გადახდასთან დაკავშირებით 1998 წლის სექტემბრამდე. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დასადგენად სააპელაციო სასამართლომ უნდა ისარგებლოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილებით და მოიპოვოს მტკიცებულებები, საიჯარო ქირის გადახდის ქვითრები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მხოლოდ ზემომითითებული გარემოებების გამოკვლევის შედეგად იყო უფლებამოსილი სასამართლოს გამოეტანა დასკვნა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე, რომლითაც გამოირიცხა შპს “ს-ის” დირექტორისათვის იჯარის ქირის და დარიცხული საურავის გადახდის დაკისრება.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით შეცვალა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, რითაც დაკმაყოფილდა ი. ბ-ის, ნ. გ-ის, ლ. თ-ისა და დ. ჯ-ის შეგებებული სარჩელი – ბათილად ცნო 2000 წლის 7 ივნისს დადებული საიჯარო ხელშეკრულება, რაც სასამართლომ დააფუძნა იმ გარემოებაზე, რომ 2000 წლის 7 ივნისს დადებული საიჯარო ხელშეკრულება არ დადასტურებულა სანოტარო წესით და არ გატარებულა საჯარო რეესტრში, ხოლო მიწის რეგისტრაციის შესახებ კანონის 22-ე მუხლის თანახმად, მიწისა და სხვა უძრავი ქონების გასხვისების ხელშეკრულება რეგისტრირებულ უნდა იქნეს სააღრიცხვო ბარათის შესაბამის განყოფილებაში, რაც არ მომხდარა. სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად კი ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება.

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება ბათილია, ხოლო გარიგების ბათილად ცნობას იწვევს, როგორც მარტივი, ასევე რთული წერილობითი ფორმების დაუცველობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, თუ კანონმდებლობით ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებულია რთული წერილობითი ფორმა (ნოტარიალურად დამოწმება და რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში), აღნიშნული ფორმის დაცვა ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის აუცილებელი პირობაა და მისი შეუსრულებლობა ყოველთვის გამოიწვევს გარიგების ბათილად ცნობას.

საკასაციო სასამართლო “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 2.2. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ მიწის რეგისტრაციის მიზანია მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებული ქონების მიმართ უფლებათა წარმოშობის, გადაცემის, შეზღუდვის ან შეწყვეტის აღიარება და დადასტურება სახელმწიფოს მიერ. ამავე კანონის 7.1. მუხლის თანახმად, სააღრიცხვო ბარათის ჩანაწერი არის ამ ქონებასთან დაკავშირებული სამართლებრივი მდგომარეობის განმსაზღვრელი ძირითადი იურიდიული საფუძველი. “მიწის რეგისტრაციის შესახებ” კანონის 22-ე მუხლი ადგენს, რომ მიწის და სხვა უძრავი ქონების გასხვისების ხელშეკრულება რეგისტრირებულ უნდა იქნეს სააღრიცხვო ბარათის შესაბამის განყოფილებაში.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასაციის მოტივს, რომ 2000 წლის 7 ივნისს დადებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც კასატორის განმარტებით, დამოწმებულ იქნა ნოტარიალურად, მხარეთა შეთანხმებით მოხდა 1997 წლის საიჯარო ხელშეკრულების აღდგენა, რაც, სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა გარიგების დადასტურებას, სამართლებრივი დაუსაბუთებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლო 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსის (2007 წლის 1 თებერვლამდე მოქმედი რედაქცია) საფუძველზე განმარტავს, რომ უძრავ ქონებაზე უფლების წარმოსაშობად საჭიროა წერილობითი ხელშეკრულება, რომელიც დამოწმებულ უნდა იქნეს სანოტარო წესით და რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. სწორედ ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმებისა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ არის შესაძლებელი უძრავ ქონებაზე უფლების წარმოშობა. საქმის მასალებში არ მოიპოვება 1997 წლის ხელშეკრულება, რომელიც, კასატორის მითითებით, დაიკარგა და არც მისი ასლი არსებობს. ამასთან, 2000 წლის 7 ივნისის ხელშეკრულება, რომელზეც კასატორი აფუძნებს საკასაციო საჩივარს და მიიჩნევს შპს “ს-ის” დირექტორ ნ. გ-ის მიერ ვალის აღიარებად, არც ნოტარიალურად არის დამოწმებული და არც საჯარო რეესტრშია რეგისტრირებული, რამდენადაც საქმის მასალებში არსებული ხელშეკრულების ერთადერთი ასლი სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოს ბეჭდით არის დამოწმებული, ხელშეკრულების სხვა ასლი საქმის მასალებში არ მოიპოვება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა ისარგებლოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილებით, გამოითხოვოს ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოდან სადავო ნოტარიალურად დამოწმებული ხელშეკრულების ასლი და ნოტარიუსისგან ხელშეკრულების დედანი, ასეთის არსებობის პირობებში, რამდენადაც საქმის მასალებში არსებული ხელშეკრულება შესრულებულია მარტივი წერილობითი ფორმით, კერძოდ, მხოლოდ მხარეთა მიერ არის ხელმოწერილი. მაშინ, როცა კასატორის მითითებით, აღნიშნული ხელშეკრულების ნოტარიალურად დამოწმებული ასლიც არსებობს, თუმცა საქმის მასალებში აღნიშნული არ მოიპოვება. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული მტკიცებულების მოპოვების შემდეგ უნდა იმსჯელოს სასამართლომ, 2000 წლის 7 ივნისის იჯარის ხელშეკრულება შედგენილია თუ არა კანონმდებლობით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაცვით.

საკასაციო სასამართლო სრულიად დაუსაბუთებლად მიაჩნია კასატორის მითითება, რომ ნოტარიალურად დამოწმების გარეშე არსებულ ხელშეკრულების პირობებშიც, იჯარის ხელშეკრულება მაინც ჩაითვლება ნამდვილად, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 69-ე მუხლის თანახმად, რამდენადაც შედგენილია წერილობითი ფორმით.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 69-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ხელშეკრულება შეიძლება დაიდოს მხოლოდ წერილობითი ფორმით თუ კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. მითითებული ნორმა იმპერატიულად ადგენს, რომ ადმინისტრაციულ კანონმდებლობაში მხოლოდ წერილობით ხელშეკრულების არსებობაა შესაძლებელი, განსხვავებით სამოქალაქო კანონმდებლობისაგან, ხოლო, თავის მხრივ, ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული კანონმდებლობა ადმინისტრაციული ხელშეკრულებისათვის წერილობითი ფორმის არსებობას განსაზღვრავს აუცილებელ ელემენტად, არ წარმოადგენს იმის საფუძველს, რომ უძრავ ქონებაზე უფლების წარმოშობა დამოკიდებულია ხელშეკრულების მხოლოდ წერილობითი ფორმით არსებობაზე.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 1 ივლისის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელეების წარმომადგენელმა მ. პ-ემ დააზუსტა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა და მოითხოვა 2002 წლის 7 ივნისის საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მოპასუხე ნ. გ-ვის საერთო საკუთრებაში არსებული ინვენტარის ღირებულების წილის დაკისრება თითოეული მოსარჩელისათვის /იხ.ს.ფ. 248, სხდომის ოქმი/, რამდენადაც შეგებებული მოსარჩელეების მიერ რაიონული სასამართლოს სხდომის ოქმზე შენიშვნები აღნიშნული გარემოების უზუსტობის თაობაზე არ წარდგენილა სსსკ-ის 291-ე მუხლის შესაბამისად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 412.2 მუხლის შესაბამისად კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალური და სამართლებრივი საფუძვლები, რის გამოც, სსსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება შეუძლებელია. შესაბამისად, სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენებით კანონიერი და ობიექტური გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით, სრულყოფილად უნდა გამოიკვლიოს ზემომითითებული გარემოებები და დავა გადაწყვიტოს მოქმედი საპროცესო და მატერიალური სამართლის კანონმდებლობის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზესტაფონის ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2005 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოო და არ საჩივრდება.