ბს-746-718(კ-08) 29 ოქტომბერი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა სილაგაძე, ლევან მურუსიძე (მოსამართლეები)

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ. ი-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს პრეზიდენტი, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო, საერთო სასამართლოების დეპარტამენტი და საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდი (მოპასუხეები)

დავის საგანი – ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, ქმედების განხორციელება _ სახელფასო დავალიანების გადახდა და ხელფასის გადაუხდელობით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით იმავე სასამართლოში დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თ. ი-ემ 2006 წლის 31 მაისს სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს მოპასუხეების _ საქართველოს პრეზიდენტისა და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიმართ და მოითხოვა ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 27 აპრილის ¹284 ბრძანებულება მისი ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის თანამდებობიდან გათავისეფლების თაობაზე, ასევე საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოს დაევალოს მისი მივლინებით ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მოსამართლედ დაბრუნება, აგრეთვე სახელფასო დავალიანების 2005 წლის 2 ოქტომბრიდან 2006 წლის 5 თებერვლის ჩათვლით ანაზღაურება; 2006 წლის 27 აპრილიდან იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება; მოპასუხეებისათვის სახელფასო დავალიანების ფაქტიურად ანაზღაურებამდე მიუღებელი შემოსავლებით მისთვის მიყენებული ზიანის თვეში 13%-ის (9თვის განმავლობაში) დაკისრება; მან მოითხოვა ასევე მოპასუხისათვის მისთვის ანგარიშსწორების დაყოვნებისთვის ყოველ დღეზე გასაცემი ხელფასის 0.07%-ის დაკისრება; მოპასუხეებისათვის მის მიერ სასამართლო პროცესებში მონაწილეობის მისაღებად გაწეული ხარჯების ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 ივლისის განჩინებით საქმეში მოპასუხეებად მიწვეულ იქნენ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტი და საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოსარჩელე თ. ი-ეს უარი ეთქვა მოპასუხის საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 27 აპრილის ¹284 ბრძანებულების ბათილად ცნობაზე, აგრეთვე ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნათა დაკმაყოფილებაზე; მოპასუხე საერთო სასამართლოების დეპარტამენტს დაეკისრა 5 514,66 ლარისა და მგზავრობის ხარჯის _ 240 ლარის ანაზღაურება თ. ი-ის სასარგებლოდ; მოსარჩელე თ. ი-ეს უარი ეთქვა 5 514 ლარის 13%-ის შესაბამისი თანხის, მათ შორის _ 6 451,38 ლარის ანაზღაურებაზე 2006 წლის თებერვლიდან ყოველთვიურად დავალიანების თანხის ფაქტიურად ანაზღაურების დღემდე; აგრეთვე 5514 ლარის 0.07%-ის შესაბამისი თანხის, მათ შორის _ 4 900,93 ლარის ანაზღაურებაზე 2006 წლის 3 ივლისიდან ყოველდღიურად დავალიანების თანხის ფაქტიურად ანაზღაურების დღემდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით შეწყდა მოსარჩელე თ. ი-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიმართ, ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მისი მოსამართლედ მივლინების თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის შესახებ აღძრული ¹3/3096-06 საქმის წარმოება მოსრჩელის მიერ სარჩელის მოთხოვნაზე უარის თქმის გამო.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

თ. ი-ე 2001 წლის 22 მაისიდან მოსამართლის უფლებამოსილებას ახორციელებდა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს 2004 წლის 30 დეკემბრის ¹1/22-2004 გადაწყვეტილებით ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლე თ. ი-ე მივლინებულ იქნა ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მოსამართლის უფლებამოსილების განსახორციელებლად. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნის 2005 წლის 18 ივლისის ¹2 §V ბრძანებით ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მივლინებულ ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლე თ. ი-ეს გაუფორმდა კუთვნილი შვებულება 2005 წლის 25 ივლისიდან 45 კალენდარული დღით. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს 2005 წლის 19 ივლისის ¹1/68-2005 გადაწყვეტილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს 2004 წლის 30 დეკემბრის ¹1/22-2004 გადაწყვეტილება და ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლეს თ. ი-ეს დაევალა 2005 წლის 7 სექტემბრიდან მოსამართლის უფლებამოსილების განხორციელება ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში. თ. ი-ე 2005 წლის 24 აგვისტოდან 2 ოქტომბრამდე, აგრეთვე 2005 წლის 17 ოქტომბრიდან 5 ნოემბრამდე, 2005 წლის 7 ნოემბრიდან 2005 წლის 2 დეკემბრამდე, 2005 წლის 7 დეკემბრიდან 2006 წლის 15 იანვრამდე, 2006 წლის 16 იანვრიდან 4 თებერვლამდე სხვადასხვა დიაგნოზით იმყოფებოდა შრომისუუნარობის ფურცელზე. მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე, საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნის 2006 წლის 6 თებერვლის ¹2 §II ბრძანებით მას გაუფორმდა კუთვნილი შვებულება 2006 წლის 6 თებერვლიდან 30 კალენდარული დღით. დადგენილია, რომ თ. ი-ის 2006 წლის კუთვნილი შვებულება ამოიწურა 2006 წლის 9 მარტს. საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 27 აპრილის ¹284 ბრძანებულებით, “საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის 54-ე მუხლის I ნაწილის “ბ” პუნქტის საფუძველზე, მოსამართლე თ. ი-ე გათავისუფლდა ბაღდათის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის თანამდებობიდან. 2006 წლის 27 აპრილის ¹284 ბრძანებულება გამოცემულია საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს 2006 წლის 19 აპრილის წარდგინების საფუძველზე.

სასამართლომ შეამოწმა საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 27 აპრილის ¹284 ბრძანებულების გამოცემის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები და ჩათვალა, რომ აღნიშნული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია კანონის შესაბამისად და მიუთითა “საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის 53-ე მუხლსა და 54-ე მუხლის I ნაწილის “ბ” პუნქტზე.

სასამართლომ მიუთითა ბაღდათის რაიონული სასამართლოს თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის _ ზურაბ ყვავაძის 2006 წლის 12 იანვრისა და 13 აპრილის წერილებზე, რომლითაც დგინდება, რომ 2005 წლის 7 სექტემბრიდან, ანუ იმ დღიდან, როცა მოსარჩელეს ამოეწურა 2005 წლის შვებულება (45 კალენდარული დღე), თ. ი-ე არ გამოცხადებულა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში და რომ იგი 2005 წლის 7 სექტემბრის შემდეგ მხოლოდ ერთხელ _ 2005 წლის 22 დეკემბერს მივიდა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში და სასამართლოს თავმჯდომარეს აცნობა, რომ იყო ავად, გახსნილი ჰქონდა საავადმყოფო ფურცელი. 2005 წლის 7 სექტემბრიდან მოსარჩელეს ბაღდათის სასამართლოში პროცესი არ ჩაუტარებია, ანუ არ განუხორციელებია მოსამართლის უფლებამოსილება; თავად თ. ი-ის განმარტებით დგინდება, რომ მან ბათუმის საქალაქო სასამართლოში მივლინების გაუქმების შესახებ შეიტყო 2005 წლის აგვისტოში (შვებულებაში ყოფნის დროს) ტელეფონის საშუალებით იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს კადრების განყოფილების თანამშრომლისაგან. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის შვებულებიდან გამოსვლის დროისათვის თ. ი-ემ უკვე იცოდა, რომ მას მოსამართლის უფლებამოსილება უნდა განეხორციელებინა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში, თუმცა ვერ შეძლო, რადგან 2005 წლის 24 აგვისტოდან 2006 წლის 4 თებერვლამდე იმყოფებოდა შრომისუუნარობის ფურცელზე. მოსარჩელე 2006 წლის 9 მარტს, ანუ მას შემდეგ, რაც მას ამოეწურა 2006 წლის კუთვნილ შვებულებაში ყოფნის ვადა, არ გამოცხადებულა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში მოსამართლის უფლებამოსილების განსახორციელებლად. აღნიშნული გარემოება დგინდება როგორც ბაღდათის რაიონული სასამართლოს თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის _ ზურაბ ყვავაძის 2006 წლის 13 აპრილის საბჭოსადმი წერილით, ისე თავად მოსარჩელე თ. ი-ის მიერ სასამართლოსათვის მიცემული განმარტებით. სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს დღემდე არ მიუღია პასუხი 2005 წლის 12 დეკემბრის განცხადებაზე და რომ მისთვის ოფიციალურად არ ჩაუბარებიათ მივლინების გაუქმების თაობაზე საბჭოს გადაწყვეტილება, არ წარმოადგენს მოსამართლის მიერ მისთვის მინიჭებული სამოსამართლო უფლებამოსილების განხორციელებაზე უარის თქმის კანონიერ საფუძველს. მოსარჩელემ ჯერ კიდევ 2005 წლის აგვისტოში უკვე იცოდა, რომ შვებულების ამოწურვისთანავე მას თავისი უფლებამოსილება უნდა განეხორციელებია ბაღდათის რაიონულ სასამართლოში. სასამართლომ განმარტა, რომ თ. ი-ის შემთხვევაში, ზედიზედ ექვს თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში ნამდვილად ჰქონდა ადგილი უფლებამოსილების განუხორციელებლობას; კერძოდ, ამ ვადის დენა დაიწყო 2005 წლის 7 სექტემბრიდან და გაგრძელდა სადავო ბრძანებულების (27.04.2006 წლის) გამოცემამდე, საბოლოო ჯამში თ. ი-ის სამსახურში არყოფნის ვადამ შეადგინა შვიდი თვე და 20 დღე. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მის მიერ 2006 წლის კუთვნილი შვებულების გამოყენებით მოხდა ზემოხსენებული ექვსთვიანი ვადის მიმდინარეობის შეწყვეტა. სასამართლომ მიუთითა, რომ “საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონის 54-ე მუხლის I ნაწილის “ბ” პუნქტის ამოქმედება იმ გარემოებამ განაპირობა, რომ მოსარჩელე, მას შემდეგ, რაც მას ამოეწურა 2006 წლის კუთვნილი შვებულება (09.03.2006წ.), მაინც არ შეუდგა თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებას და ეს გრძელდებოდა ერთ თვეზე მეტ ხანს, სადავო ბრძანებულების გამოცემამდე.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს იუსტიციის უმაღლესმა საბჭომ არასწორი ინფორმაცია მიაწოდა ადმინისტრაციული აქტის გამომცემს _ საქართველოს პრეზიდენტს. საქმის მოსამზადებელ ეტაპზე წარმოდგენილ იქნა იმ წარმოების ამსახველი წერილობითი დოკუმენტები, რომლებიც წინ უძღოდა სადავო ბრძანებულების გამოცემას.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ თ. ი-ეს უარი უნდა ეთქვას იძულებით განაცდურის ანაზღაურებაზე, რადგან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის თანახმად იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება უშუალოდ უკავშირდება მოხელის გათავისუფლების უკანონოდ ცნობას, მოხელის პირვანდელ თანამდებობაზე აღდგენას; თ. ი-ეს უარი ეთქვა მისი მოსამართლის თანამდებობიდან გათავისუფლების თაობაზე გამოცემული აქტის ბათილად ცნობისა და მოსამართლის თანამდებობაზე აღდგენის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ თ. ი-ეს შრომისუუნარობის ფურცელზე ყოფნის დროს 2005 წლის 2 ოქტომბრიდან 2006 წლის 1 იანვრამდე, აგრეთვე 2006 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 6 თებერვლამდე არ ანაზღაურებია ხელფასი ან ხელფასის ნაცვლად შრომისუუნარობის ფურცელზე ყოფნის გამო დახმარების თანხები. საერთო

სასამართლოების დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილი 19.06.2006 წლის ¹1428 ცნობით ასევე დადგენილია, რომ მოსარჩელეს ანაზღაურებული აქვს 2005 წლის 24 აგვისტოდან 2005 წლის 2 ოქტომბრამდე ბიულეტენზე ყოფნის გამო დახმარების თანხა, აგრეთვე 2006 წლის 6 თებერვლიდან 9 მარტამდე _ შვებულების თანხა და 2006 წლის 9 მარტიდან 1 მაისამდე _ ხელფასის თანხა. სასამართლომ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილ გაანგარიშებაზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ 2005 წლის 2 ოქტომბრიდან 2006 წლის 1 იანვრამდე პერიოდში თ. ი-ზე გაუცემელი თანხა შეადგენს 3 828 ლარს. დადგენილია, რომ 2006 წლის 1 იანვრიდან მოსამართლის თანამდებობრივი სარგო შეადგენს 1 450 ლარს. თ. ი-ემ 2005 წლის 21 ოქტომბერს განცხადებით მიმართა საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოს და შეატყობინა, რომ იმყოფებოდა საავადმყოფო ფურცელზე. იმავე შინაარსის განცხადებით და განცხადებაზე თანდართული ბიულეტინებით მოსარჩელე თ. ი-ემ საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოს მიმართა 2006 წლის 6 თებერვალს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ი-ის მიმართ დარღვეულია “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 92-ე მუხლის I ნაწილის მოთხოვნა _ საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ არ იქნა გამოცემული ადმინისტრაციული აქტი თ. ი-ან სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების თაობაზე. საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოსათვის თუმცა ცნობილი გახდა მოსამართლის ავადმყოფობის თაობაზე და მასთან წარდგენილ იქნა შრომისუუნარობის ფურცლები, მაგრამ მას არ გადაუგზავნია ისინი საერთო სასამართლოების დეპარტამენტისათვის, რათა დეპარტამენტს, თავის მხრივ, ეცნობებინა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდისათვის თ. ი-ის ავადმყოფობის შესახებ და მოეთხოვა შესაბამისი ფულადი დახმარების ანაზღაურება. სასამართლომ ჩათვალა, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ თ. ი-ე თვეების განმავლობაში ფაქტობრივად არ ახორციელებდა შრომით საქმიანობას, მას, ნაცვლად ხელფასისა, უნდა მიეცეს საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნის გამო დახმარება.

სასამართლომ განმარტა, რომ თ. ი-ეს უარი უნდა ეთქვას ხელფასის მიუღებლობით გამოწვეული ზიანის, აგრეთვე ხელფასის დაყოვნებისათვის შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული 0,07%-ის ანაზღაურებაზე იმის გამო, რომ მოსარჩელე მოთხოვნას აფუძნებს კერძო სამართლებრივ სახელშეკრულებო ურთიერთობის მომწესრიგებელ ნორმებზე (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 412-ე მუხლები, შრომის კოდექსის 31-ე მუხლი), მაშინ როცა თ. ი-ე იკავებდა რა მოსამართლის თანამდებობას, წარმოადგენდა საჯარო მოხელეს, რის გამოც მასა და სახელმწიფოს შორის ურთიერთობა წესრიგდება, უპირველესად, საჯარო სამართლის საკანონმდებლო აქტებით - ,,საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს ორგანული კანონით, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონით, სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტებით, რომლებიც არ ითვალისწინებს კუთვნილი თანხების მიუღებლობით წარმოშობილი ზიანის, აგრეთვე ასეთი თანხების დაყოვნებისათვის საპროცენტო განაკვეთის ანაზღაურების ვალდებულებას. სასამართლომ ჩათვალა, რომ აღნიშნული მოთხოვნის შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების არარსებობის გარდა, არ არსებობს აგრეთვე მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი საფუძვლები: უდავოა, რომ საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნის პერიოდში მოსარჩელე თ. ი-ეს არ მიუღია კუთვნილი თანხები, თუმცა სრულიად უსაფუძვლოა მოსარჩელის მტკიცება, რომ მას ამ თანხების მიუღებლობით მიადგა რაიმე ზიანი; სასამართლომ განმარტა, რომ დამდგარი ზიანი უნდა იყოს რეალური, ხოლო შემოსავლის მიღების შესაძლებლობა – გარდაუვალი და ნამდვილი. თ. ი-ემ კი ვერ მიუთითა, კუთვნილი თანხების დროულად მიღების შემთხვევაში, ამ თანხების მეშვეობით, რომელი წყაროდან, რა კონკრეტული საფუძვლით, რა რაოდენობის და რა კონკრეტული სახის ქონებრივი სიკეთის მიღებას შეძლებდა.

სასამართლომ დააკმაყოფილა თ. ი-ის მოთხოვნა მგზავრობის ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის შესაბამისად, რადგან მოსარჩელე ცხოვრობს ქ. ბათუმში, .... ქ. ¹1-ში მდებარე ბ. ¹25-ში. საქმეზე წარმოდგენილია მატარებლის სამგზავრო ბილეთები, რომლითაც დგინდება, რომ მოსარჩელე თ. ი-ემ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მისი სარჩელის გამო საქმის განხილვაში მონაწილეობის მისაღებად ქ. ბათუმიდან ქ. თბილისში მატარებლით მგზავრობისას გაწია 240 ლარის ხარჯი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტმა და თ. ი-ემ, ხოლო იმავე სასამართლოს 2006 წლის 7 ნოემრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა თ. ი-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 აპრილის განჩინებით თ. ი-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ნოემბრის განჩინება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 აპრილის განჩინებით თ. ი-ისა და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის

საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.3-ე მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის თანახმად, თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მასზე მითითებით.

სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და გაკეთებულ სამართლებრივ დასკვნებს სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ 2008 წლის 3 აპრილის სასამართლო სხდომაზე არ გამოცხადდნენ აპელანტები თ. ი-ე და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის, ასევე საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წარმომადგენლები, ხოლო წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრებით და თ. ი-ისა და საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს შესაგებლებით ვერ დასაბუთდა საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უკანონობა და შეცვლის სავალდებულოობა. თ. ი-ის მიერ, სააპელაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტები დაყენებულ იქნა ჯერ კიდევ პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას, რაზეც ამომწურავი პასუხი იქნა გაცემული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, რასაც სრულად დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლო. რაც შეეხება საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის პოზიციას თანხის არასწორ გადაანგარიშებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სასამართლო დაეყრდნო თვით დეპარტამენტის მიერ წარმოდგენილ გაანგარიშებას.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103.1-ე მუხლის თანახმად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები, რომლებსაც აფასებს სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის საფუძველზე. წარმოდგენილი მტკიცებულებებით კი სასამართლომ სწორად დაიანგარიშა თანხა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 აპრილის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა თ. ი-ემ და მოითხოვა სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით, იმავე სასამართლოში დაბრუნება. კასატორის მოსაზრებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2008 წლის 3 აპრილს გამოტანილი გადაწყვეტილება არის უკანონო და დაუსაბუთებელი. სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის დროს დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის ,,ბ” პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია თუ სასამართლომ საქმე განიხილა ერთ-ერთი მხარის დაუსწრებლად, რომელსაც არ მიუღია შეტყობინება კანონით დადგენილი წესით. კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის განსახილველად დანიშვნის შესახებ მისთვის შეტყობინება არ გაუგზავნია, მიუხედავად იმისა, რომ გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებულია, რომ 2008 წლის 3 აპრილს სასამართლო სხდომაზე არ გამოცხადდნენ აპელანტები, როგორც ჩანს, შეტყობინება საქმის განხილვის შესახებ მოპასუხეებისთვისაც არ ყოფილა გაგზავნილი. კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გაუგზავნა მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი 2008 წლის 13 მარტით დათარიღებული გზავნილით და მოითხოვა მისგან შესაგებლის წარდგენა. აღნიშნული მითითებულ ვადაში შესრულდა კასატორის მიერ და აღნიშნავს, რომ მას შემდეგ ელოდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოდან შეტყობინების მიღებას საქმის განხილვის თარიღის შესახებ, რაც არ მიუღია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არის დასაშვები, შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია

მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე

მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, მათ შორის სასამართლო სხდომაზე მხარეთა დაბარების წესის დარღვევას, რადგან სააპელაციო სასამართლოს მიერ განხორციელებული საპროცესო მოქმედებები შეესაბამება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილ წესს სასამართლო სხდომაზე მხარეთა დაბარების თაობაზე და არ ეწინააღმდეგება მითითებულ საკითხთან მიმართებაში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ ერთიან პრაქტიკას.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, თ. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული თ. ი-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 3 აპრილის განჩინებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.