¹ბს-747-713(კ-07) 30 იანვარი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავჯდომარე, მომხსენებელი)

ნინო ქადაგიძე, ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ი/მ “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა და დარიცხული გადასახადების გაუქმება მოითხოვა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 28.01.98წ. ინდმეწარმედ გატარდა რეგისტრაციაში ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციაში და მიენიჭა გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო კოდი. 1998-2003 წლებში ეწეოდა სამშენებლო საღებავებისა და სპეცდანიშნულების ტანსაცმლის შესყიდვა-რეალიზაციას. სასაქონლო ოპერაციებზე მიმწოდებელი ფირმის მიერ გამოწერილ იქნა ყველა ანგარიშ-ფაქტურა და მყიდველის მიერ კანონით დადგენილ ვადაში წარდგენილ იქნა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციაში და მას დავალიანება არ ერიცხებოდა. 26.08.05წ. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციიდან მოსარჩელემ მიიღო საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმად მას დავალიანებად ერიცხებოდა 24368,5 ლარი, ხოლო საურავი _ 22,968 ლარი. მოსარჩელის განმარტებით, ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ მოსარჩელეზე თანხების დარიცხვა განხორციელდა საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით, რის გამოც საგადასახადო ინსპექციის მოთხოვნა ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 23.03.06წ განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი /იხ.ს.ფ. 52/.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 19,04.06წ. გადაწყვეტილებით ი/მ “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 25.07.05წ. ¹348 საგადასახადო მოთხოვნა 6 980 ლარის ძირითადი გადასახადის და დარიცხული საურავის _ 22 968 ლარის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილის _ ლ. ჩ-ის 18.04.06წ. წერილით და ამავე ინსპექციის განყოფილების უფროსის გ. ბ-ის მოხსენებითი ბარათის თანახმად, შპს “....”, რომლისგანაც საქონელი შეიძინა ი/მ “....,” 2003 წლის ივლისის დღგ-ს დეკლარაციაში დაბეგრილი ჰქონდა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით: აა03¹221347 დღგ-ს თანხა 3990 ლარი და 2003 წლის აგვისტოში აა03¹221348 დღგ-ს თანხა 2990 ლარი, ამასთან, აღნიშნული დავალიანება შპს-ს 2003 წლის ივლისისა და აგვისტოს დეკლარაციების წარდგენის მომენტისთვის დღგ-ს გადასახადში სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ არ ერიცხებოდა. საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო დღგ-ს ჩათვლის მისაღებად ორი ძირითადი პირობა: მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ს გადახდა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურით და გამყიდველის მიერ დღგ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა, რის გამოც ამ ნაწილში მოსარჩელის მოთხოვნა ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 05.12.05წ. გადაწყვეტილებაზე და განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 29.25 და 30.3. მუხლების საფუძველზე დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა მოსარჩელის მოთხოვნა საურავის გაუქმების თაობაზე. ი/მ “...” არ წარმოადგენდა დღგ-ს გადასახადის გადამხდელს და მის მიმართ დაუშვებელი იყო საგადასახადო კოდექსის 252.1. მუხლით გათვალისწინებული საურავის დაკისრება /იხ.ს.ფ. 72-73/.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება მოითხოვა, კერძოდ, დღგ-ს ჩათვლის აღდგენისა და საურავის ჩამოწერის ნაწილში. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ასევე გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა და მოითხოვა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება.

სააპელაციო სასამართლოს 07.07.06წ. განჩინებით ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს დაერიცხა 24368 ლარი ძირითადი თანხა და საურავი 22968,6 ლარი. ი/მ “...” შეძენილი ჰქონდა საქონელი შპს “....”. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსისადმი განყოფილების უფროსის მ/შ მოხსენებითი ბარათით სადავო ანგარიშ-ფაქტურებზე დავალიანება არ ირიცხებოდა, რაც ასევე დასტურდებოდა საგადასახადო დეპარტამენტის ცნობით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი, რომლის საფუძველზეც საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად /იხ.ს.ფ. 122-125/.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 13.02.07წ. განჩინებით დაკმაყოფილდა ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი, გააუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.07.06წ. განჩინება საურავის დარიცხვის კანონიერების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დარღვეული იყო მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსსკ-ის 393.2. და 394 “ე” მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორი შეფასება არ მისცა საქმის მასალებს, სრულყოფილად არ იქნა გამოკვლეული საქმის მასალები და დადგენილი ფაქტები, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება იურიდიული თვალსაზრისით იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება

საკასაციო პალატის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 25.07.05წ. საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს დაერიცხა 24368 ლარი ძირითადი თანხა და საურავი 22968,6 ლარი. ი/მ “....” შეძენილი ჰქონდა საქონელი შპს “....”. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფროსისადმი განყოფილების უფროსის მ/შ მოხსენებითი ბარათით სადავო ანგარიშ-ფაქტურებზე დავალიანება არ ირიცხებოდა, რაც ასევე დასტურდებოდა საგადასახადო დეპარტამენტის ცნობით. საკასაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გამოიყენა 1997 წლის საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი და მის საფუძველზე საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სწორად იქნა Dდღგ-ს ჩათვლის აღდგენის ნაწილში უცვლელად დატოვებული.

საკასაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია ი/მ “...” დარიცხული საურავის გაუქმება. საკასაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოება, კერძოდ, ი/მ “....” საურავი დაერიცხა დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების გამო, თუ საურავის დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა სხვა სახის დავალიანება სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 25 ივლისის საგადასახადო მოთხოვნას, რომლითაც მოსარჩელეს დაერიცხა 24368 ლარი ძირითადი თანხა და საურავი 22968,6 ლარი, ამასთან სხვა წერილობითი მტკიცებულებები, დოკუმენტაცია, ან ადმინისტრაციული აქტი, რომლითაც საგადასახადო ორგანო დავალიანების დარიცხვის დროს ხელმძღვანელობდა - საქმის მასალებში არ მოიპოვება. აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განხილვისას უნდა მოეპოვებინა მტკიცებულებები, სარწმუნოდ დაედგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რომელთა დასადგენადაც სააპელაციო სასამართლომ საგადასახადო ორგანოდან უნდა გამოეთხოვა მტკიცებულებები იმის შესახებ, ი/მ “.....” ი/მ “.....” და შპს “....” ნაწარმოები ოპერაციის საფუძველზე დღგ-ის ჩათვლის მიღების მომენტისთვის ჰქონდა თუ არა მას, როგორც გადასახადის გადამხდელს დავალიანება სხვა სახის გადასახადებში, ან თუნდაც დღგ-თან დაკავშირებით სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე, ხოლო ამგვარის არსებობის პირობებში სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს დავალიანებას წარმოადგენდა დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების საფუძველზე დარიცხული საურავი, თუ სხვა სახის დავალიანება.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახლა განიხლვისას უნდა გამოეკვლია, თუ რა წარმოადგენდა ¹348 საგადასახადო შეტყობინებაში დარიცხული გადასახადების და საურავების წარმოშობის საფუძველს, უნდა მოეპოვებინა მტკიცებულებები, თუ რომელი ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე გამოიცა საგადასახადო შეტყობინება, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეთხოვა საგადასახადო ორგანოდან ი/მ “...” მიერ წარდგენილი დეკლარაციები, ხოლო იმ პირობებში, თუ ამგვარი დეკლარაციების წარდგენა შეუძლებელი იქნებოდა, სააპელაციო სასამართლოს უნდა მოეპოვებინა ი/მ “....” მიერ საგადასახადო ორგანოში დეკლარაციის წარდგენის დამადასტურებელი მტკიცებულებები.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაცულ საქმეთა პალატის 06.06.07წ. გადაწყვეტილებით გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 19.04.06წ. გადაწყვეტილება საურავის დაკისრების ნაწილში და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ი/მ ,,....” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 25.07.05წ. ¹348 საგადასახადო მოთხოვნა დარიცხული საურავის 14230,80 ლარის ნაწილში შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატის განცხადებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 13.02.07წ. განჩინების მითითების შესაბამისად შეისწავლა და გამოიკვლია საკითხი ი/მ ,,.....” დღგ-ს ჩათვლის მომენტში, როგორც გადასახადის გადამხდელს, ერიცხებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე დავალიანება თუ ზედმეტობა, დავალიანების არსებობის პირობებში დღგ-ს ჩათვლამ განაპირობა თუ არა დავალიანების აღმოფხვრა, დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებამ გამოიწვია თუ არა ჩათვლის მომენტისათვის არსებული დავალიანების აღდგენა, ეცნობა თუ არა მოსარჩელეს Dდღგ-ს ჩათვლის გაუქმების პირობებში დავალიანების აღდგენის თაობაზე, შესაბამისად, გადასახადის გადაუხდელობისათვის საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საურავის დარიცხვის შესაძლებლობა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 12.02.07წ. ¹02/433 ცნობის თანახმად, ი/მ ,,....” გაუუქმდა მიღებული Dდღგ-ს ჩათვლები 10.04.03წ. საგადასახადო დეპარტამენტის ¹1-11/2064 წერილის შესაბამისად შემდეგ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებზე: სერია აა-06 ¹013412 თანხით 4240 ლარი, ¹013413 თანხით 1010 ლარი, ¹013419 თანხით 1969 ლარი, ¹013411 თანხით 1259 ლარი და მათზე დარიცხულმა საურავმა 25.07.05წ. მდგომარეობით შეადგინა შესაბამისად 3667 ლარი, 871,2 ლარი, 1702ლარი, 1088 ლარი; სერია აა-03 ¹221347 თანხით 3990 ლარი ¹221348 თანხით 3990 ლარი და მათზე დარიცხულმა საურავმა შეადგინა თითოეულ ანგარიშ-ფაქტურაზე 3451,3 ლარი. ჩათვლების გაუქმების მომენტისათვის ი/მ ,,....” დღგ-ში ერიცხებოდა გადაუხდელი გადასახადი 6620 ლარი და მასზე დარიცხულმა საურავმა 25.07.05წ. მდგომარეობით შეადგინა 7861,44 ლარი. ი/მ ,,.....” სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ დავალიანება ერიცხებოდა Dდღგ-ს საურავის გადახდის ნაწილში. 25.07.05წ. მდგომარეობით მას გადახდილი ჰქონდა საურავი 14 230,8 ლარის ოდენობით, შესაბამისად საგადასახადო მოთხოვნაში საურავის გადახდის ნაწილში აღნიშნულ 22092,24 ლარს უნდა გამოჰკლებოდა ზემოთაღნიშნული თანხა, 14230,8 ლარი, რის გამო მას გადასახდელი დარჩა საურავი 7861,44 ლარის ოდენობით, რომელიც ერიცხებოდა დღგ-ს გადაუხდელი გადასახადიდან – 6620 ლარიდან. ი/მ ,,....” გადასახდელი ჰქონდა დღგ-ში გადაუხდელი გადასახადიდან 6620 ლარი და მასზე დარიცხული საურავი 7861,44 ლარი 25.07.05წ. მდგომარეობით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გასაჩივრებული იქნა საკასაციო წესით.

კასატორის განცხადებით, გადაწყვეტილება მიღებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა” პუნქტის, 394-ე მუხლის ,,ე” პუნქტისა და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მესამე ნაწილის ,,გ” პუნქტის დარღვევით, დაუსაბუთებულია, უკანონოა და უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის აზრით, აღნიშნული საურავის თანხა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოხსნილია გაუქმებულ ანგარიშ-ფაქტურებზე სერია აა-06 ¹013412, სერია აა-06 ¹013413, სერია აა-06 ¹013419, სერია აა-06 ¹013411, სერიააა-03 ¹221347, სერია აა-03 ¹2211348, აქედან კი ი/მ ,,....” გაუქმებული ჩათვლები ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით აღუდგა, მხოლოდ ორ ანგარიშ-ფაქტურაზე სერია აა-03 ¹221347 და სერია აა-03 ¹221348-ზე, რომელზეც დარიცხულმა საურავმა შეადგინა 6902,6 ლარი. 25.07.05წ. ¹348 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახვა ჰპოვა დანარჩენ ოთხ ანგარიშ-ფაქტურაზე დარიცხულმა საურავმა, რომელზეც გაუქმებული ჩათვლების აღდგენა არ განხორცილებულა. ჩათვლების გაუქმებამ გამოიწვია Dდღგ-ში ნარჩენი დავალიანების წარმოქმნა, ხოლო 1997 წლის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის და 22.12.04წ. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 129-ე მუხლის შესაბამისად, თუ გადასახადის თანხა არ იყო გადახდილი საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში, გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი ან სხვა ვალდებული პირი ვალდებული იყო გადაეხადა შესაბამისი საურავი.

საკასაციო პალატის 01.08.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, მხარეებს განესაზღვრათ ვადა დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრებების წარმოდგენისათვის. მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოადგინა მოსაზრება, რომელშიც აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი არ ეფუძნება იმის მტკიცებას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით არის მიღებული, კასატორი ვერ უთითებს თუ რა ნორმა გამოიყენა სასამართლომ, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. არ არსებობდა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.