ბს-753-725(კ-08) 25 სექტემბერი, 2008 წელი ქ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე

მარიამ ცისკაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა კ. თ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 27 ივლისს კ. თ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ იგი არის პოლკოვნიკი, სამხედრო სამსახრის 32-წლიანი სტაჟით. 2006 წლის 4 სექტემბრიდან დათხოვილ იქნა გენერალური შტაბის განყოფილების უფროსის თანამდებობიდან წელთა ნამსახურობის მოტივით, შეიარაღებული ძალების თადარიგში. ხსენებულ თანამდებობაზე მუშაობის დროს მისი ხელფასი შეადგენდა 1167,5 ლარს.

მოსარჩელის განმარტებით, სამხედრო სამსახურიდან დათხოვნასთან დაკავშირებით სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტმა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო პენსიის, სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნისა და გაცემის წესების” თანახმად, მოსარჩელის კომპენსაციის ოდენობა 100,44 ლარით განსაზღვრა, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია.

მოსარჩელის განმარტებით, “სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტით სამხედრო მოსამსახურის კომპენსაციის ოდენობა 55 წლამდე დანიშვნის შემთხვევაში შეადგენდა დათხოვნის მომენტისათვის მისი ხელფასის 0,75%-ის ნამრავლს ზემოხსენებულ ორგანოებში მუშაობის სტაჟზე. “საქართველოს სამხედრო ძალების საჯარისო სადისციპლინო წესდების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹111 ბრძანებულების მიხედვით კი სამხედრო მოსამსახურის ხელფასს შეადგენდა თანამდებობრივი განაკვეთი, წოდებრივი სარგო და კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა სახის დანამატები.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო პენსიის, სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნისა და გაცემის წესები” უგულებელყოფდა “საქართველოს სამხედრო ძალების საჯარისო სადისციპლინო წესდების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹111 ბრძანებულების მოთხოვნებს და სამხედრო მოსამსახურის ხელფასს მხოლოდ სამი კომპონენტით განსაზღვრავდა _ თანამდებობრივი, წელთა ნამსახურობისათვის დადგენილი და წოდებაზე დანამატის სარგოების ჯამით, ანუ არ ითვალისწინებდა კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა დანამატებს.

მოსარჩელის განმარტებით, ზემოხსენებული წესით მისი კომპენსაცია სამსახურიდან დათხოვნის მომენტისათვის განისაზღვრა: თანამდებობრივი სარგო _ 250 ლარით, წოდებრივი სარგო _ 60 ლარით და პროცენტული დანამატით ნამსახურობისათვის _ 108,5 ლარით, საერთო ჯამში 418,5 ლარის 0,75%-მა სამხედრო სტაჟზე (32 წელი) ნამრავლით 100,44 ლარი შეადგინა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი კომპენსაციის დაანგარიშებისას გამოტოვებულ იქნა “საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 15 თებერვლის ¹38 ბრძანებით გათვალისწინებული კატეგორიის დანამატი _ 690 ლარის ოდენობით, რომელიც რეგლამენტირებული იყო საუწყებო ნორმატიული აქტით და შედიოდა საქართველოს პრეზიდენტის მიერ განსაზღვრულ, კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა სახის დანამატებში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ მისი კომპენსაციის ოდენობა დაანგარიშებული იყო კანონის დარღვევით. ამდენად, 2007 წლის 5 ივნისს განცხადებით მიმართა სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტის უფროსს, რაზეც 2007 წლის 19 ივლისის ¹02/07-719 წერილით უარი ეთქვა იმ მოტივით, რომ მოსარჩელეს კომპენსაცია კანონის მოთხოვნათა დაცვით ჰქონდა დანიშნული.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისთვის გასაცემი კომპენსაციის დაანგარიშებისას სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტმა არ გაითვალისწინა ნორმატიული აქტების იერარქია და “საქართველოს სამხედრო ძალების საჯარისო სადისციპლინო წესდების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹111 ბრძანებულებაზე მაღლა შესაბამისი უწყების ხელმძღვანელის ნორმატიულ აქტი დააყენა. ამდენად, მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტს მოსარჩელისათვის გასაცემი კომპენსაციის ოდენობის ხელახალი გადათვლა უნდა მოეხდინა “საქართველოს სამხედრო ძალების საჯარისო სადისციპლინო წესდების დამტკიცების შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹111 ბრძანებულების საფუძველზე, დათხოვნის მომენტისათვის მოსარჩელის ხელფასის ოთხი კომპონენტის: თანამდებობრივი სარგო _ 250 ლარის; სამხედრო წოდებისათვის სარგოს _ 60 ლარის; პროცენტული დანამატი ნამსახურობისათვის _ 108,5 ლარის და კატეგორიის დანამატი _ 690 ლარის გათვალისწინებით. შესაბამისად, მისი კომპენსაციის ოდენობა თვეში 266,04 ლარით უნდა განსაზღვრულიყო.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტისათვის მისთვის კომპენსაციის სახით თვეში 266,04 ლარის გადახდისა და 2007 წლის 20 თებერვლიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე გაცემულ კომპენსაციაზე დაურიცხავი თანხის _ 165,60 ლარის ყოველთვიურად გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით კ. თ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; სსიპ _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს კ. თ.-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის სახით თვეში 266,04 ლარის გადახდა და სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე კ. თ.-ის მიმართ გაცემულ კომპენსაციაზე ყოველთვიურად დაურიცხავი თანხის _ 166,60 ლარის გადახდა დაეკისრა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სსიპ _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტომ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც კ. თ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. ასევე დაარღვია იმავე კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2007 წლის 26 იანვრის ¹200 ბრძანებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გენერალური შტაბის ... დეპარტამენტის ... განყოფილების უფროსი, პოლკოვნიკი _ კ. თ.-ე 2006 წლის 4 სექტემბრიდან დათხოვნილ იქნა საქართველოს შეიარაღებული ძალების რიგებიდან რეზერვში “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 თავის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის “ი” ქვეპუნქტის შესაბამისად. 2007 წლის 4 ივნისს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა სსიპ _ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის სახელმწიფო გასაცემლის დანიშვნის დეპარტამენტის უფროსს. ხსენებული განცხადების თანახმად, მას “სახელმწიფო პენსიის, სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნის და გაცემის წესების” დამტკიცების შესახებ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით განესაზღვრა პენსია 100,44 ლარი, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია, რადგან “სახელმწიფო კომპენსაციისა და აკადემიური სტიპენდიის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სამხედრო მოსამსახურეებს კომპენსაცია ენიშნებოდათ 55 წლამდე, დანიშვნის შემთხვევაში _ დათხოვნის მომენტისათვის მისი ხელფასის 0,75%-ის ნამრავლი ზემოხსენებულ ორგანოებში მუშაობის სტაჟზე. თადარიგში დათხოვნის დროისათვის მოსარჩელის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 1167,5 ლარს. მისი კომპენსაცია დათხოვნის მომენტისათვის განისაზღვრა: თანამდებობრივი სარგო _ 250 ლარით, წოდებრივი სარგო _ 60 ლარით, პროცენტული დანამატით ნამსახურობისათვის _ 108,5 ლარით, საერთო ჯამში 418,5 ლარის 0,75%-მა სამხედრო სტაჟზე (32 წელი) ნამრავლით შეადგინა 100,44 ლარი. კომპენსაციის დანიშვნისას გათვალისწინებული არ იქნა “საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 15 თებერვლის ¹38 ბრძანებით განსაზღვრული კატეგორიის დანამატი, რომელიც კ. თ.-სთვის შეადგენდა 690 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს კ. თ.-სთვის კომპენსაციის განსაზღვრისას უნდა გაეთვალისწინებინა დანამატი კატეგორიაც. “სამხედრო, შინაგან საქმეთა ორგანოებისა და სახელმწიფო დაცვის სპეციალური სამსახურიდან თადარიგში დათხოვნილ პირთა და მათი ოჯახის წევრთა სოციალური უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს კანონში 2005 წლის 23 დეკემბერს ¹2459 კანონით განხორციელებული ცვლილების თანახმად, განისაზღვრა სახელმწიფო კომპენსაციის მიღების უფლების მქონე პირთა წრე და მისი მიღების საფუძვლები, რომელთა გაცემაც უნდა მომხდარიყო “სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად. ხსენებული კანონის 25-ე მუხლით განისაზღვრა, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრს ამ კანონის ამოქმედებიდან 2006 წლის 15 მარტამდე უნდა შეემუშავებინა და დაემტკიცებინა კომპენსაციის/სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნისა და მისი გაცემის განახლებისათვის საჭირო დოკუმენტების ნუსხა და შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოების წესი. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მიერ აღნიშნული წესი განისაზღვრა 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით, რომლის 22-ე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, თავდაცვის სამინისტროს რიგებიდან დათხოვნილ პირთათვის კომპენსაციების გაანგარიშებისათვის საჭირო ხელფასის ოდენობა შეადგენდა: თანამდებობრივ სარგოს, წელთა ნამსახურობისათვის დადგენილ სარგოს და წოდებაზე დანამატის სარგოების ჯამს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კ. თ.-ს კომპენსაცია განესაზღვრა მითითებული სპეციალური ნორმატიული აქტის შესაბამისად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს, კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსიპ _ სოციალური სუბსიდიების სააგენტომ კ. თ.-სთვის კომპენსაციის განსაზღვრისას იხელმძღვანელა სპეციალური, სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები ქმნიდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას, რაც სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძველს ქმნიდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება კ. თ.-მ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოიტანა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, რომლის თანახმად გადაწყვეტილება უნდა შედგებოდეს შესავალი, აღწერილობითი, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებისაგან. მოცემულ შემთხვევაში კი, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას გამოკვეთილად არ გააჩნდა აღწერილობითი, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილები.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. შესაბამისად, ვერ დაასაბუთა გადაწყვეტილება, რითაც დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა”, “ბ” და “გ” ქვეპუნქტები, ასევე იმავე კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლი და მასზე მითითებით აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა გამოეყენებინა მხოლოდ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო პენსიის, სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნისა და გაცემის წესების” 22-ე მუხლის მე-6 პუნქტი, რომლის თანახმად, თავდაცვის სამინისტროს რიგებიდან დათხოვნილ პირთათვის კომპენსაციების გაანგარიშებისათვის საჭირო ხელფასის ოდენობა შეადგენდა: თანამდებობრივ სარგოს, წელთა ნამსახურობისათვის დადგენილ სარგოსა და წოდებაზე დანამატის სარგოების ჯამს, ვინაიდან მითითებული ბრძანება გამომდინარეობდა “სამხედრო, შინაგან საქმეთა ორგანოებისა და სახელმწიფო დაცვის სპეციალური სამსახურიდან თადარიგში დათხოვნილ პირთა და მათი ოჯახის წევრთა სოციალური უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს კანონში 2005 წლის 23 დეკემბრის ¹2459 კანონით განხორციელებული ცვლილებებიდან და მიიჩნია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებას მოცემულ შემთხვევასთან დაკავშირებით დავის გადაწყვეტაში უპირატესი მნიშვნელობა ჰქონდა.

კასატორი მიუთითებსა ასევე, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლი.

კასატორის განმარტებით, “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა “საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურეთა და სამოქალაქო პირთა სოციალური დაცვისა და მატერიალური უზრუნველყოფის შესახებ” საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2006 წლის 15 თებერვლის ¹38 ბრძანება და არა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 10 თებერვლის ¹46/ნ ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო პენსიის, სახელმწიფო კომპენსაციისა და სახელმწიფო აკადემიური სტიპენდიის დანიშვნისა და გაცემის წესები”, ვინაიდან იერარქიით ერთსა და იმავე საფეხურის ნორმატიულ აქტებს შორის წინააღმდეგობის წარმოქმნისას, მოქმედებდა უფრო გვიან მიღებული (გამოცემული) აქტით დადგენილი ნორმა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული კ. თ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 14 ივლისის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 25 სექტემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. თ.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

კ. თ.-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.