¹ბს-754-720(კ-06) 10 იანვარი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ. და გ. პ-ების წარმომადგენლის – რ. ფ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 4 მარტს ა. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქედის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების: ქედის რაიონის გამგეობის, მერისის თემის საკრებულოსა და მესამე პირების: ვ., გ., გ. და ვ. პ-ების მიმართ ქედის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 24 აპრილის ¹¹41, 42, 43, 44 დადგენილებების ბათილად ცნობისა და მიწის ნაკვეთის კონკურსის საფუძველზე იჯარით გაცემის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2001 წლის 24 აპრილს ქედის რაიონის მიწის მართვის სამმართველომ მიწის ნაკვეთის იჯარით გამცემი რაიონული კომისიის სხდომის ოქმებისა და რაიონის გამგეობის 2001 წლის 24 აპრილის ¹¹41, 42, 43, 44 დადგენილებების საფუძველზე ვ., გ., გ. და ვ. პ-ებს იჯარის ხელშეკრულებით 9 წლის ვადით გადასცა 0.8 ჰა მიწის ნაკვეთი, მდებარე სოფელ მერისში, ე.წ ,,ელგურის” უბანში, თითოეულს - 0,2 ჰექტარი.

აღნიშნული მიწის ნაკვეთიდან 0,4 ჰა-ს, მოსარჩელის განმარტებით, კომუნისტური წყობის პერიოდში და შემდეგაც სათანადო ხელშეკრულების საფუძველზე ამუშავებდა მისი მამა – ს. ს-ე. როდესაც საიჯარო ხელშეკრულების ვადა ამოიწურა, მათ კვლავ მოითხოვეს ამ ნაკვეთის იჯარით გადაცემა, მაგრამ მიიღეს უარი, იმ მოტივით, რომ მიწის ნაკვეთი იჯარით გადაეცათ ქ. ბათუმში მცხოვრებ ვ., გ., გ. და ვ. პ-ებს, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნულ ნაკვეთს მისი ოჯახი წლების განმავლობაში ითხოვდა და ამასთან, მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა მისი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ და მას Dდღესაც არ აქვს შევსებული მიწის ზღვრული ნორმა.

მოსარჩელის მითითებით, მასა და პ-ებს შორის იყო ზეპირი შეთანხმება, რომლის შესაბამისადაც, ,,....” 0,8 ჰა მიწის ნაკვეთიდან 0,4 ჰა-ს დაამუშავებდნენ ისინი, ხოლო დანარჩენ 0,4 ჰა-ს იგი, რაც, ფაქტობრივად, სრულდებოდა კიდეც და მათ არანაირი პრეტენზია არ ჰქონდათ, უფრო მეტიც, მათ კუთვნილ 0,4 ჰექტარსაც ამუშავებდნენ და მოსავალი მიჰქონდათ მათთან.

მოსარჩელის განმარტებით, როცა მიწის ნაკვეთზე დაიწყო დავა, პ-ების განცხადების საფუძველზე, შუახევის რაიონული პროკურატურის მიერ ჩატარდა მოკვლევა და, სისხლის სამართლის საქმის არაღძვრის შესახებ 2004 წლის 24 ოქტომბრის დადგენილებით გაირკვა, რომ პ-ებს მიწის ნაკვეთი იჯარით გადაცემული ჰქონდათ კონკურსის გარეშე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქედის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 24 აპრილის ¹¹41, 42, 43, 44 დადგენილებების ბათილად ცნობას და ქედის რაიონის გამგეობის დავალდებულებას მიწის ნაკვეთი იჯარით გაეცა კონკურსის საფუძველზე. ქედის რაიონის გამგეობამ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მერისის თემის საკრებულომ განმარტა, რომ მიწის იჯარით გამცემ კომისიას სადავო მიწის თაობაზე ინფორმაცია საკრებულოსგან არ გამოუთხოვია და თვლიდა, რომ მიწის ნაკვეთის გაცემა უნდა მომხდარიყო კონკურსის წესით.

მესამე პირებმა – ვ., გ., გ. და ვ. პ-ებმა სასარჩელო განცხადება არ ცნეს და მოითხოვეს მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქედის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. ს-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქედის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 24 აპრილის ¹40 და ¹43 დადგენილებები და 2001 წლის 25 აპრილის ¹2 და ¹4 მიწის საიჯარო ხელშეკრულებები, რითაც გ. და გ. პ-ებს იჯარით გადაეცათ 0,4 ჰა მიწის ნაკვეთი ქედის რაიონის სოფელ ...., სასოფლო გზის მიმდებარედ; ქედის რაიონის გამგეობას დაევალა სადავო 0,4 ჰა მიწის ნაკვეთზე კონკურსის გამოცხადება.

რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის შესაბამისად, მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით. ამავე კოდექსის 163-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელსაც თავიდანვე არ ჰქონდა ნივთის ფლობის უფლება ან დაკარგა ეს უფლება, ითვლება არაუფლებამოსილ, კეთილსინდისიერ მფლობელად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელე არის სადავო მიწის ნაკვეთის არაუფლებამოსილი, კეთილსინდისიერი მფლობელი.

საქართველოს პრეზიდენტის 02.08.1998 წლის ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების შესაბამისად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა უნდა გაიცეს კონკურსის წესით, ე.ი. უნდა ჩატარდეს კონკურსი და თუ იჯარით აღებას მოითხოვს ერთი პირი, მასზე მიწა იჯარით გაიცემა კონკურსის ჩატარების გარეშე.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული გარიგება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შედის მესამე პირის მიერ წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ. ამასთან, ადმინისტრაციული გარიგების დადებამდე ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია, აცნობოს ამის შესახებ მესამე პირს, რომლის ინტერესებსაც იგი შეეხება.

სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული გარიგების ბათილად გამოცხადებას აწესრიგებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს და ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს, Yთუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი გამოცემის წესი. მოცემულ შემთხვევაში კი, სასამართლოს განმარტებით, ქედის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 24 აპრილის ¹40 და ¹43 დადგენილებები ეწინააღმდეგება კანონს და ამ დადგენილებების საფუძველზე დადებული ადმინისტრაციული გარიგებებიც ეწინააღმდეგება დადგენილ წესსა და საჯარო წესრიგს.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელმა.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სსსკ-ის 178-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” და ,,ზ” პუნქტების შესაბამისად, სარჩელში აღნიშნული უნდა იყოს გარემოებები, რომლებზეც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნებს და მტკიცებულებანი, რომლებიც ადასტურებს ამ გარემოებას. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე საერთოდ არ მიუთითებს ფაქტობრივ გარემოებებზე, ამასთან, სარჩელს არ ერთოდა შესაბამისი მტკიცებულებები, მიუხედავად ამისა, სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა სარჩელი წარმოებაში, რითაც დაირღვა სსსკ-ის 105-ე მუხლის მოთხოვნები. ასკ-ის მე-19 მუხლის შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, სასამართლო უფლებამოსილია, საკუთარი ინიციატივით შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები, რაც რაიონულ სასამართლოს არ გაუკეთებია.

აპელანტის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს პრეზიდენტის 02.08.1998 წლის ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ დებულება”, რომლის მე-3 ნაწილის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუ მიწის იჯარით აღებას თხოულობს მხოლოდ ერთი პირი, მასზე მიწა იჯარით გაიცემა უკონკურსოდ, ყველა სხვა შემთხვევაში იურიდიულ და ფიზიკურ პირებს მიწა იჯარით გადაეცემათ მხოლოდ კონკურსის წესით. სასამართლომ არ გამოიყენა სსსკ-ის 102-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

აპელანტის განმარტებით, მოსარჩელეს ასევე არ წარმოუდგენია წერილობითი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ იგი თხოულობდა სადავო მიწის ნაკვეთის იჯარის წესით გადაცემას. ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი აკისრია მოპასუხეს. მათ შემთხვევაში არ იყო საჭირო კონკურსი, ვინაიდან სადავო მიწის ნაკვეთზე მხოლოდ მისი მარწმუნებელი აცხადებდა პრეტენზიას. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ეს გარემოება საერთოდ არ არის გამოკვლეული და გადაწყვეტილება იმდენად არასრული და დაუსაბუთებელია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლების შემოწმება.

აპელანტის მითითებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 155-ე, 54-ე და 163-ე მუხლები. მისი მოსაზრებით, თუ პირი არაუფლებამოსილია, იგი ვერ ჩაითვლება კეთილსინდისიერ მფლობელად. მოსარჩელის მფლობელობას საფუძვლად უდევს კანონი, ამიტომ იგი ითვლება არაკეთილსინდისიერ მფლობელად და ვალდებულია, გაათავისუფლოს უკანონოდ დაკავებული მიწის ნაკვეთი.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული ¹40 და ¹43 დადგენილებები წარმოადგენს ადმინისტრაციულ გარიგებას. სზაკ-ის მე-2 მუხლის ,,ზ” პუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული გარიგება არის – ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირთან, აგრეთვე სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან დადებული სამოქალაქო-სამართლებრივი გარიგება. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ გაასაჩივრა ზემოაღნიშნული დადგენილებები, რომლებიც ვერ ჩაითვლება ადმინისტრაციულ გარიგებად. რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას დაარღვია სსსკ-ის 248-ე მუხლი, რომლის შესაბამისადაც, სასამართლოს უფლება არ აქვს, მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა. კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლო გასცდა სარჩელის ფარგლებს. არასწორად განმარტა სასკ-ის 22-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების მოთხოვნით. სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან ექვსი თვის ვადაში, ხოლო ნორმატიული აქტის შემთხვევაში - უშუალო ზიანის მიყენებიდან 3 თვის ვადაში. სასამართლომ არ იმსჯელა ხანდაზმულობის საკითხებზე. მოსარჩელეს კი გაშვებული აქვს სასამართლოში მიმართვის კანონით განსაზღვრული ვადები.

სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა სარჩელის საგანს და საფუძვლებს. მან მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია ქედის რაიონში სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისიის სხდომის ოქმი ¹7, რომელიც შედგენილია 2001 წლის 5 თებერვალს და ამავე კომისიის 2001 წლის 5 თებერვლის ¹5 ოქმი. გასაჩივრებული დადგენილებები გამოცემულია აღნიშნული ოქმების საფუძველზე. იჯარით გამცემი კომისია წარმოადგენს კოლეგიურ ორგანოს, რომელმაც თავისი გადაწყვეტილება მიიღო ოქმის სახით. სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება, ემსჯელა დადგენილებაზე, თუ იგი არ გაარკვევდა ოქმის შინაარსის საკითხებს. ამასთან, აპელანტის მოსაზრებით, კონკურსის გამოცხადების წესები იმპერატიულადაა განსაზღვრული და სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება, გადაწყვეტილებით დაედგინა კონკურსის გამოცხადების პირობები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქედის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის განჩინებით გ. და გ. პ-ების წარმომადგენლის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქედის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება 0,4 ჰა მიწის ნაკვეთზე კონკურსის გამოცხადების შესახებ ქედის რაიონის გამგეობის დავალდებულების ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩა ქედის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო განჩინებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 02.08.1998 წლის ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების მე-8 თავის მე-2 პუნქტით სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა უნდა გაიცეს კონკურსის წესით. თუ მიწის იჯარას ითხოვს ერთი პირი, მასზე მიწა იჯარით გაიცემა უკონკურსოდ. ამ ნორმიდან გამომდინარე, კონკურსი უნდა გამოცხადდეს საჯაროდ, პრესის მეშვეობით. საკონკურსო კომისიაში წარმოდგენილ უნდა იქნეს განცხადებები და უკეთესი პირობების მქონე გამოცხადდება გამარჯვებულად. კონკურსის გამოცხადების შემდეგ, თუ მხოლოდ ერთი განცხადება შევა საკონკურსო კომისიაში, ის მიიღებს მიწას იჯარით, ვინაიდან არ ჰყავს კონკურენტი. სადავო ნაკვეთებზე კონკურსი არ გამოცხადებულა.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, კონკურსის გამოცხადება ადგილობრივი ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას წარმოადგენს.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელმა.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი საკასაციო საჩივარში ძირითადად მიუთითებდა იმავე გარემოებებზე, რაზეც - სააპელაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელ რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 16 ოქტომბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელ რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2006 წლის 8 ნოემბერს გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელმა რ. ფ-ემ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე, რომლითაც ითხოვდა მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელ რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ გ. და გ. პ-ების წარმომადგენლის - რ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს გ. და გ. პ-ების წარმომადგენლის - რ. ფ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას გ. და გ. პ-ების წარმომადგენელ რ. ფ-ეს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.