ბს-755-721(2კ-07) 31 ოქტომბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს კონტროლის პალატის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 1 მარტს საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ საქართველოს კონტროლის პალატისა და ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ 1999 წლის 22 აპრილს საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარდა საგადასახადო შემოწმება დამატებული ღირებულების გადასახადის ნაწილში, რომელიც მოიცავდა 1997 წლის 1 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 აპრილამდე საანგარიშო პერიოდს. შესაბამისი შემოწმების აქტის მიხედვით, დასაბეგრ ბრუნვად მიჩნეულ იქნა «მომეტებული საფრთხის საწარმოების, ობიექტების, სამუშაოების და წიაღით სარგებლობისას უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად სპეციალური ნებართვების გაცემის წესის შესახებ" საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 22 ივნისის ¹477 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულების შესაბამისად, საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის მიერ ნებართვების გაცემისათვის მიღებული შემოსავალი _ 42341,9 ლარი, საიდანაც სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადასახდელად გაანგარიშებულ იქნა 8467,98 ლარი დღგ, რაზეც საურავისა და სხვა ფინანსური სანქციების გამოყენებით საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის დაკისრებულმა თანხამ შემოწმების პერიოდისათვის 19049,19 ლარი შეადგინა. მოსარჩელე არ დაეთანხმა ზემოხსენებულ შემოწმების აქტს და განმარტა, რომ ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ» საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ა" ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქართველოს ცენტრალურ ბიუჯეტში არასაგადასახადო შემოსავლების სახით ირიცხებოდა ნებართვების, ლიცენზიების გაცემისა და სხვა სახის სახელმწიფო მომსახურების გაწევიდან მიღებული მოსაკრებელი და საფასური. აქედან გამომდინარე, საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის მიერ ნებართვების გაცემისათვის მიღებული მოსაკრებელი და საფასური წარმოადგენდა სახელმწიფო ბიუჯეტში არასაგადასახადო შემოსავალს, იგი რეგულირდებოდა ხსენებული კანონით, მას არ ითვალისწინებდა საგადასახადო კანონმდებლობა და მისი დაბეგვრა დამატებული ღირებულების გადასახადით უკანონო იყო.

მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული შემოსავალი მთლიანად ირიცხებოდა სახელმწიფო ხაზინაში, საიდანაც საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექცია თანხებს განკარგავდა დამტკიცებული ლიმიტის ფარგლებში, რაზეც არავითარი გადასახადი საგადასახადო შემოსავლების კუთხით გათვალისწინებული არ იყო. ამდენად, ვინაიდან საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექცია თანხებს იღებდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსაგან, დამტკიცებული ლიმიტის ფარგლებში და მასზე გათვალისწინებული არ ყოფილა დამატებული ღირებულების გადასახადი, საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის დღგ-ს დაკისრება უსაფუძვლო იყო.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ იმავე პერიოდში, საქართველოს კონტროლის პალატის 1999 წლის 21 დეკემბრის ¹561, 2000 წლის 25 იანვრის ¹28 და იმავე წლის 28 თებერვლის ¹92 ბრძანებების საფუძველზე, საქართველოს კონტროლის პალატამ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში ჩაატარა 1997 წლის 1 მაისიდან 2000 წლის 1 იანვრამდე ინსპექციის საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის კომპლექსური შემოწმება. შემოწმების შედეგად საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციას დამატებით დაერიცხა 37794 ლარი დღგ, მათ შორის, ფინანსური სანქცია-საურავი 24901 ლარს შეადგენდა.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ შემოწმებული პერიოდი, ფაქტობრივად, დაემთხვა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შემოწმებულ საანგარიშო პერიოდს, ანუ მეორედ მოხდა დღგ-ს გაანგარიშება და საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის დარიცხვა, რაც მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია, ვინაიდან საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა ორმაგი დაბეგვრის პრინციპს არ ითვალისწინებდა. დღგ-ს დაკისრების კანონიერების თაობაზე მოსარჩელემ შესაბამის უფლებამოსილ უწყებებს მიმართა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 10 სექტემბრის ¹07/07/1334056 წერილში აღნიშნული იყო, რომ, ვინაიდან სპეციალური ნებართვების საფასური მთლიანად ირიცხებოდა ხაზინაში გახსნილ სპეციალურ ანგარიშზე და მისი ხარჯვა ხორციელდებოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დამტკიცებული ხარჯთაღრიცხვის შესაბამისად, ყოველთვიური ხარჯვის ლიმიტების ფარგლებში დამტკიცებული ბიუჯეტის ასიგნებების მიხედვით, ასეთი შემოსავლები მთლიანად უნდა აღრიცხულიყო, როგორც არასაგადასახადო შემოსავლები და მათზე სხვა გადასახადების დაკისრება არ უნდა განხორციელებულიყო. აღნიშნული წერილის საფუძველზე საქართველოს კონტროლის პალატის სარევიზიო დეპარტამენტისა და ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის შემოწმების აქტების გადასინჯვის მოთხოვნით მოსარჩელემ საქართველოს კონტროლის პალატას მიმართა. საქართველოს კონტროლის პალატამ მიზანშეწონილად მიიჩნია, საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირად ბარათზე დარიცხული თანხების რეალობა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის საგადასახადო ინსპექციას გაერკვია. უწყებრივი ქვემდებარეობის გათვალისწინებით, აღნიშნული საკითხი შესწავლილი და გადასინჯული იქნა საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროში და საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის შემოწმების შედეგად 19049 ლარის დღგ-ს დარიცხვა არასწორად იქნა მიჩნეული, რის შედეგადაც ცვლილება იქნა შეტანილი ხსენებული ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათში.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ, ვინაიდან დღგ-ს გაანგარიშება და დარიცხვა ერთსა და იმავე პერიოდისათვის ორი მაკონტროლებელი ორგანოს მიერ განხორციელდა, საქართველოს კონტროლის პალატამ, მიუხედავად თანხობრივი განსხვავებისა, მიზანშეწონილად მიიჩნია თანხების რეალობა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციას გაერკვია, რის შედეგადაც ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციამ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათიდან მოხსნა მის მიერ დღგ-ს სახით დარიცხული 19049 ლარი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის განმარტებით, სადავო არ უნდა ყოფილიყო არც საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დღგ-ს სახით დარიცხული თანხა, თუმცა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის შეტყობინებიდან ირკვეოდა, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ გაანგარიშებული 37794 ლარი ისევ ირიცხებოდა საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათზე და საჭირო იყო საქართველოს კონტროლის პალატის პირდაპირი წერილობითი მითითება აღნიშნული თანხის მოხსნის თაობაზე. აღნიშნულის მოთხოვნით, მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა საქართველოს კონტროლის პალატას, თუმცა უშედეგოდ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ 1997 წლის 1 მაისიდან 2000 წლის 1 იანვრამდე შემოწმებული პერიოდისათვის საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დამატებული ღირებულების გადასახადისა და მასზე დარიცხული სანქცია-საურავის სახით 37794 ლარის დაკისრება უკანონოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ დღგ-ს გაანგარიშება და დარიცხვა მოხდა არასწორად, ვინაიდან საქართველოს კანონმდებლობით არ იყო გათვალისწინებული ამგვარი გადასახადით დაბეგვრის მოთხოვნა. ამასთან, დღგ-ის გაანგარიშება და დარიცხვა ერთსა და იმავე საანგარიშო პერიოდისათვის ორი მაკონტროლებელი ორგანოს _ ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ განხორციელდა. ამდენად, აღნიშნული თანხების დაკისრების კანონიერების საკითხი უნდა განხილულიყო, როგორც ერთი მთლიანობა, მით უმეტეს ასეთი გადაწყვეტილება საქართველოს კონტროლის პალატამ მიიღო, რომელმაც აღნიშნა, რომ, რამდენადაც მის მიერ დღგ-ს გაანგარიშებისა და დარიცხვის პერიოდი დაემთხვა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ დღგ-ს გაანგარიშება-დარიცხვის პერიოდს, საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დარიცხული 37794 ლარის რეალობა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციას უნდა გაერკვია. უწყებრივი ქვემდებარეობის გათვალისწინებით, ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 19049 ლარი დღგ-ს დარიცხვა არასწორად ცნეს და აღნიშნული თანხა მოხსნეს საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათიდან. ამდენად, მოსარჩელის განმარტებით, ავტომატურად უნდა მოხსნილიყო საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დარიცხული თანხაც საქართველოს კონტროლის პალატის სათანადო წერილობითი მითითების საფუძველზე.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს კონტროლის პალატამ დღგ-ს არამართებულად დარიცხვა, ფაქტობრივად, აღიარა, თუმცა აღნიშნულის შესახებ პირდაპირ მითითებას არ აძლევდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას, რათა მას საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დარიცხული 37794 ლარის დღგ მოეხსნა საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათიდან.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის დღგ-ს სახით 37794 ლარის დარიცხვის უკანონოდ ცნობა და აღნიშნული თანხის მათი პირადი აღრიცხვის ბარათიდან მოხსნა მოითხოვა.

თბილისის დუდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 26 აპრილის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეცა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს.

მოპასუხე საქართველოს კონტროლის პალატამ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა სასარჩელო მოთხოვნისათვის, როგორც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლით, ასევე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი გასაჩივრების ვადები, კერძოდ, საქართველოს კონტროლის პალატის შესაბამისი შემოწმების აქტი შედგენილი იყო 2000 წლის 10 მარტს, ხოლო მოსარჩელემ აღნიშნულის თაობაზე თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტს მიმართა, მაშინ, როდესაც შემმოწმებლებმა შესაბამისი რევიზიის აქტი საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის ხელმძღვანელს გააცნეს 2000 წლის 10 მარტს, რაც მან ხელმოწერით დაადასტურა.

შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მის მიერ ნებართვების გაცემისათვის მიღებული მოსაკრებელი თუ საფასური წარმოადგენდა სახელმწიფო ბიუჯეტში არასაგადასახადო შემოსავალს და მისი დაბეგვრა დამატებული ღირებულების გადასახადით არ შეიძლებოდა.

შესაგებლის ავტორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის დებულების თანახმად, სპეციალური ნებართვების გაცემისათვის დაწესებული იყო საფასური, რომელიც ირიცხებოდა მის სპეცანგარიშზე, მისი ხარჯვა ხორციელდებოდა დამტკიცებული ბიუჯეტის ზევით და იგი ექვემდებარებოდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დაბეგვრას საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად. ამდენად, შემმოწმებლებმა იხელმძღვანელეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 96-ე, 252-253-ე მუხლებით და მოსარჩელეს ნებართვების გაცემიდან მიღებულ შემოსავალზე დააკისრეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დღგ-ს გადახდა.

შესაგებლის ავტორმა არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში ჩატარებული შემოწმების შედეგად, რომელიც შეეხო 1997 წლის 1 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 აპრილამდე პერიოდს, ნებართვების გაცემისათვის მიღებულ შემოსავლებზე დღგ-ს დარიცხვა არასწორად იქნა ცნობილი სათანადო დაწესებულებების მიერ, ავტომატურად არასწორად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ ჩატარებული შემოწმების შედეგად ანალოგიური დარღვევებისათვის 37794 ლარის დაკისრებაც. მოპასუხემ აღნიშნა, რომ იგი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, შეეფასებინა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერება.

შესაგებლის ავტორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის კომპლექსური შემოწმება ჩატარდა საქართველოს კონსტიტუციის 97-ე მუხლითა და ,,საქართველოს კონტროლის პალატის შესახებ" საქართველოს კანონის პირველი, მე-5, 38-ე, 42-ე, 47-ე, 71-ე და 82-ე მუხლებით საქართველოს კონტროლის პალატისათვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 10 მარტის შემოწმების აქტი დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში, აღნიშნული შემოწმების აქტიდან ამოირიცხა საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის დღგ-ს სახით დარიცხული 37794 ლარი; ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირადი აღრიცხვის ბარათიდან საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 10 მარტის შემოწმების აქტის საფუძველზე დღგ-ს სახით დარიცხული 37794 ლარის ამორიცხვა დაევალა.

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში 1999 წლის აპრილში ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარდა შემოწმება დამატებული ღირებულების გადასახადის ნაწილში, რომელიც მოიცავდა 1997 წლის 1 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 აპრილამდე პერიოდს. შემოწმების შედეგად მოსარჩელეს დაერიცხა 19049,19 ლარის დღგ, მათ შორის, 8457,98 ლარი ნებართვების გაცემიდან მიღებულ შემოსავლებზე. საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექცია 2000 წლის მარტში შემოწმებულ იქნა საქართველოს კონტროლის პალატის მიერაც, რომელიც მოიცავდა 1997 წლის 1 მაისიდან 2000 წლის 1 იანვრამდე პერიოდს. შემოწმების შედეგად საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციას დაერიცხა 37794 ლარის დღგ, მათ შორის, ფინანსური სანქცია-საურავი _ 24901 ლარი.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 6 ნოემბრის შესაბამისი წერილით დასტურდებოდა, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ ჩატარებული შემოწმების პერიოდი შეეხო 1997 წლის 1 მაისიდან 2000 წლის 1 იანვრამდე პერიოდს, რაც რამდენიმე თვით გასცდა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ ჩატარებული შემოწმების პერიოდს. ხსენებულ წერილში აღნიშნული იყო, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ დამატებით 37794 ლარის დარიცხვა განპირობებული იყო იმ გარემოებით, რომ მათთვის საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა საგადასახადო ინსპექციის აქტი, რომელიც, თავის მხრივ, ძირითადად, რამდენიმე თვის განსხვავებით შეეხებოდა იმავე შემოწმებულ პერიოდს. ამასთან, ზემოხსენებული წერილით დასტურდებოდა, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის პირად ბარათზე დარიცხული თანხების რეალობა უნდა გარკვეულიყო ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ, რომლის მხრიდანაც ისევე, როგორც საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს მხრიდან, საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის ბარათზე დარიცხული თანხები უკვე ჩათვლილი იყო როგორც არასწორად დარიცხული.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნით საგადასახადო შემოსავლების სამინისტრომ განიხილა ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 1999 წლის 22 აპრილის შემოწმების აქტის საფუძველზე დამატებული ღირებულების გადასახადის დარიცხვის კანონიერების საკითხი და დაადგინა, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის შემოწმების შედეგად 19049 ლარის დღგ-ს დარიცხვა არასწორი იყო და აღნიშნული ექვემდებარებოდა სათანადო კორექტირებას.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო შემოსვალების სამინისტრო აღნიშნული საკითხის განხილვისას დაეყრდნო ,,საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ» საქართველოს კანონს, რომლის 21-ე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,ა" ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქართველოს ცენტრალურ ბიუჯეტში შემოსავლების სახით ირიცხებოდა ნებართვების, ლიცენზიების გაცემისა და სხვა სახის სახელმწიფო მომსახურების გაწევიდან მიღებული მოსაკრებელი და საფასური. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 10 სექტემბრის შესაბამის წერილში განმარტებული იყო, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის მიერ გაცემული ნებართვების საფასური 1998-1999 წლებში მთლიანად ირიცხებოდა ხაზინაში გახსნილ სპეციალურ ანგარიშზე და მისი ხარჯვა ხორციელდებოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დამტკიცებული ხარჯთაღრიცხვის შესაბამისად, ყოველთვიური ხარჯვის ლიმიტის ფარგლებში ბიუჯეტის ასიგნებების მიხედვით. ეს შემოსავლები მთლიანად უნდა აღრიცხულიყო, როგორც არასაგადასახადო შემოსავლები და მათზე სხვა გადასახადების დაკისრება არ უნდა მომხდარიყო. გადაწყვეტილების მიღებისას შესაბამისმა სამინისტრომ ასევე გაითვალისწინა იმ პერიოდისათვის სპეციალური ნებართვების გაცემით მიღებული საფასურის გადახდისა და ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხების ნორმატიული მოუწესრიგებლობა და ხარვეზები.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექცია წარმოადგენდა სახელმწიფო ბიუჯეტის დაფინანსების ხარჯზე მყოფ სამთავრობო დაწესებულებას, რომლის მხრიდანაც დღგ-ს არგადახდის შემთხვევაშიც კი გამორიცხული იყო სახელმწიფოსათვის ზიანის მიყენება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის მიერ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისთვის 37794 ლარის დღგ-ს დარიცხვა მოხდა კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, რის გამოც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ" ქვეპუნქტის საფუძველზე ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს კონტროლის პალატის შესაბამისი შემოწმების აქტის ის ნაწილი, რომლითაც საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციას დაეკისრა აღნიშნული თანხის გადახდა.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება საქართველოს კონტროლის პალატამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 9 თებერვლის საოქმო განჩინებით ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია იქნა მიჩნეული.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 ივლისის განჩინებით საქართველოს კონტროლის პალატის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება და საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის სარჩელზე შეწყდა საქმის წარმოება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემული დავა თავისი არსით სახელმწიფო დაწესებულებებს შორის სამართლებრივ დავას წარმოადგენდა, რომლის განხილვაც უწყებრივად საერთო სასამართლოთა კომპეტენციაში არ შედიოდა და საქართველოს პრეზიდენტისა და სამთავრობო დაწესებულებების ხელმძღვანელების სამსახურებრივი ზედამხედველობის განხორციელების სფეროს განეკუთვნებოდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს კონტროლის პალატასა და საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციას შორის არსებული სამართლებრივი დავა «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 34-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილიყო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 ივლისის განჩინებაზე საქართველოს კონტროლის პალატამ კერძო საჩივარი წარადგინა იმავე სასამართლოში, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს კონტროლის პალატის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და საქმის მასალებთან ერთად განსახილველად საქართველოს უზენაეს სასამართლოს გადაეგზავნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს კონტროლის პალატის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 15 ივლისისა და 26 სექტემბრის განჩინებები და მოცემულ საქმეზე განახლდა საქმის წარმოება.

საკასაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის გასაჩივრებული შემოწმების აქტი ადმინისტრაციულ აქტს წარმოადგენდა. ამასთან, საკასაციო სასამართლომ გაიზიარა კერძო საჩივრის ავტორის განმარტება იმის თაობაზე, რომ საქართველოს კონტროლის პალატა არ წარმოადგენდა აღმასრულებელი ხელისუფლების დაწესებულებას, იგი დამოუკიდებელი იყო თავის საქმიანობაში და ანგარიშვალდებული იყო პარლამენტის წინაშე. სამთავრობო დაწესებულებების ცნება და სახეები კი, რომლებიც ანგარიშვალდებულნი იყვნენ საქართველოს პრეზიდენტის წინაშე განსაზღვრული იყო «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა და საქართველოს კონსტიტუციის 97-ე მუხლსა და «საქართველოს კონტროლის პალატის შესახებ» კანონზე მიუთითა, რომელთა თანახმად, სახელმწიფო სახსრებისა და სახელმწიფოს სხვა მატერიალურ ფასეულობათა გამოყენებასა და ხარჯვას ზედამხედველობდა საქართველოს კონტროლის პალატა. იგი უფლებამოსილი იყო, აგრეთვე, შეემოწმებინა საფინანსო-სამეურნეო კონტროლის სხვა სახელმწიფო ორგანოების საქმიანობა, საქართველოს კონტროლის პალატა დამოუკიდებელი იყო თავის საქმიანობაში და ანგარიშვალდებული იყო პარლამენტის წინაშე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია იქნა მიჩნეული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინებით საქართველოს კონტროლის პალატის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სამართლებრივ შეფასებებს, რის გამოც რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერად მიიჩნია. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ საფუძვლებს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადა, რომლის ათვლაც უკავშირდებოდა აქტის გაცნობას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლით კი განსაზღვრული იყო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაცნობის წესი, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, გაცნობა გულისხმობდა დაინტერესებული მხარისათვის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს ზემოხსენებული ნორმების მოთხოვნათა დაცვით ეცნობა გასაჩივრებული აქტის თაობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინება საქართველოს კონტროლის პალატამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა სასარჩელო მოთხოვნისათვის, როგორც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლით, ასევე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი გასაჩივრების ვადები.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ მოსარჩელეს კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით ეცნობა გასაჩივრებული შემოწმების აქტის თაობაზე, ვინაიდან საქართველოს კონტროლის პალატის 2000 წლის 10 მარტის შემოწმების აქტს ხელს აწერს საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის უფროსი.

კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ ნებართვების გაცემიდან მიღებული მოსაკრებელი თუ საფასური წარმოადგენდა სახელმწიფო ბიუჯეტში არასაგადასახადო შემოსავალს და იგი დამატებული ღირებულების გადასახადით არ იბეგრებოდა. საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციის დებულების თანახმად, სპეციალური ნებართვების გაცემისათვის დაწესებული იყო საფასური, რომლის შემოსავალი ირიცხებოდა მის სპეცანგარიშზე და მისი ხარჯვა ხორციელდებოდა დამტკიცებული ლიმიტის ზევით და იგი ექვემდებარებოდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დაბეგვრას საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს იმ მოსაზრებას, რომ, ვინაიდან ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციაში ჩატარებული შემოწმების შედეგად ნებართვების გაცემისათვის მიღებულ შემოსავლებზე დღგ-ს დარიცხვა არასწორად იქნა ცნობილი საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს მიერ, ამიტომ, ავტომატურად არასწორად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს კონტროლის პალატის შემოწმების შედეგად ანალოგიური დარღვევებისათვის 37794 ლარის დაკისრებაც. კასატორი მიუთითებს, რომ იგი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, შეეფასებინა საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლი და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, ამასთან, გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამაც გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწაყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 389-ე მუხლი და 249-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლებიც ითვალისწინებს, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება შედგება შესავალი, აღწერილობითი, სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებისაგან. მოცემულ შემთხვევაში დარღვეულია გადაწყვეტილების ფორმალური მხარე, რის გამოც მისი სამართლებრივი შეფასებაც შეუძლებელი იყო.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციამ დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლითა და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი გასაჩივრების ვადები.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ნებართვების გაცემიდან მიღებული თანხები არ უნდა ყოფილიყო დაბეგრილი დღგ-ით. კასატორი მიუთითებს, რომ აღნიშნული მოსაკრებელი, თუ იქნა ცნობილი როგორც საფასური, წარმოადგენდა სახელმწიფო ბიუჯეტში არასაგადასახადო შემოსავალს და უნდა მომხდარიყო დამატებული ღირებულების გადასახადით მისი დაბეგვრა. ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა კონტროლის განყოფილების მიერ 1997 წლის 4 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 აპრილამდე განხორციელებული შემოწმების შედეგად მოხდა საქართველოს ტექნიკური ზედამხედველობის სახელმწიფო ინსპექციისათვის 19049,19 ლარის დარიცხვა, რაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით განხორციელდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 30 ივლისისა და 24 სექტემბრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს კონტროლის პალატის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, აღნიშნული განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 24 ოქტომბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს კონტროლის პალატის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორები ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს კონტროლის პალატის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 1 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.