¹ბს-76-71(კ-07) 11 აპრილი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 9 ივნისს გ. მ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ახმეტის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახმეტის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ლ. ნ-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 1986 წლის 3 აპრილს ახმეტის რაიონის სოფელ .... საკრებულოს მიერ დამოწმებული ხელშეკრულებით მისმა აწ გარდაცვლილმა მამამ ნ. (კ.) ნ-მა მას აჩუქა თავის საკუთრებაში არსებული, ახმეტის რაიონის სოფელ ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლი, რომელიც დარეგისტრირდა იმჟამად არსებულ სასოფლო საბჭოში. 1990 წლის 14 თებერვალს ხსენებული სახლი ახმეტის რაიონის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში კანონიერი საფუძვლის გარეშე აღირიცხა მოპასუხე ლ. ნ-ის სახელზე, რომელიც მხოლოდ 1992 წლის 26 აგვისტოს გახდა ნ. ნ-ის კომლის წევრი (მანამდე იგი სოფლის საკრებულოს საკომლო წიგნებში ცალკე არ ყოფილა რეგისტრირებული). მოსარჩელის მტკიცებით, 2000 წლის 27 ივნისს ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ შედგენილი ყალბი დოკუმენტების საფუძველზე, სადავო საცხოვრებელი სახლი რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში 0,24 ჰა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთთან ერთად.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ 2000 წლის 27 ივნისის საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა და სადავო სახლის, მიმდებარე 0,24 ჰა მიწის ნაკვეთთან ერთად, მის სახელზე აღრიცხვა მოითხოვა.

ახმეტის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა: გაუქმდა ახმეტის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს 2000 წლის 27 ივნისის ¹9950/00 სარეგისტრაციო ჩანაწერი, რომლითაც ახმეტის რაიონის სოფელ ..... მდებარე საცხოვრებელი სახლი და საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი _ 0,24 ჰა აღირიცხა ლ. ნ-ის სახელზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ლ. ნ-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით ლ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ახმეტის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 21 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აწ გარდაცვლილმა ნ. (კ.) ნ-მა 1986 წლის 3 აპრილს წერილობითი ფორმით შედგენილი ხელშეკრულებით თავისი კუთვნილი საცხოვრებელი სახლი, მდებარე ახმეტის რაიონის სოფელ ...., აჩუქა თავის შვილს, მოსარჩელე გ. მ-ს. ხსენებული ხელშეკრულება რეგისტრირებულ იქნა სასოფლო საბჭოში (რეესტრი ¹780). იმავე წელს იგი ოჯახის (კომლი) უფროსად აღირიცხა სოფელ .... სასოფლო საბჭოს საკომლო წიგნში.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ თელავის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 26 ივლისის განჩინებით სადავოდ გამხდარი ჩუქების ხელშეკრულება არ გაუქმებულა, ვინაიდან ნ. ნ-ის სარჩელი მხარეთა გამოუცხადებლობის გამო დარჩა განუხილველი. 1991 წლის 29 მარტს ნ. ნ-მა შეადგინა ანდერძი, რომლის თანახმად, მთელი თავისი ქონება უანდერძა მეორე შვილს _ ლ. ნ-ს და იგი სოფელ .... სასოფლო საბჭოს 1992 წლის 26 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ჩაეწერა მამის ოჯახის წევრად.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა ახმეტის რაიონულ სასამართლოს და მიიჩნია, რომ ჩუქების ხელშეკრულება აწ გარდაცვლილ ნ. ნ-სა და გ. მ-ს შორის იმჟამად მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წ.) 239-ე და 269-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით იყო შესრულებული, კერძოდ, იგი დაიდო წერილობითი ფორმით, რეგისტრირებულ იქნა სასოფლო საბჭოში, რის შემდეგაც გ. მ-ი საკომლო წიგნში აღირიცხა ოჯახის (კომლი) უფროსად.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სადავო სახლი ლ. ნ-მა ანდერძის საფუძველზე მიიღო, ვინაიდან ახმეტის რაიონის ნოტარიუსის მიერ 2005 წლის 21 სექტემბერს გაცემული ¹2 ცნობის თანახმად, ნ. ნ-გან სამკვიდრო ქონების მიღების მოწმობა ლ. ნ-ის სახელზე არ ყოფილა გაცემული, რაც სავალდებულო იყო იმჟამად მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წ.) 566-567-ე მუხლების თანახმად.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აპელანტის მოსაზრება გ. მ-ის მიერ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გაშვების თაობაზე იყო უსაფუძვლო, რადგან საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის დენა იწყებოდა მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ითვლებოდა დრო, როცა პირი შეიტყობდა ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ, ხოლო მოსარჩელემ დარღვეული უფლების შესახებ შეიტყო 2005 წელს, როცა მისმა მეუღლემ მიმართა საჯარო რეესტრის სამსახურს საცხოვრებელ ბინაზე რეგისტრაციის მიზნით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ნოემბრის განჩინება ლ. ნ-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა მისი ავადმყოფობის ფაქტი და საქმე განიხილა მის დაუსწრებლად, მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ სარჩელი აღძრა არაუფლებამოსილმა პირმა, კერძოდ, გ. მ-ის შვილმა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წ.) 128-ე, 239-ე მუხლები და 268-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, არ გაითვალისწინა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსების მოთხოვნები ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრებასთან დაკავშირებით, ასევე დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 თებერვლის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 5 თებერვლის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 11 აპრილამდე.

2007 წლის 15 თებერვალს გ. მ-ის წარმომადგენელმა ლ. ს-მა უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივარი არის დაუშვებელი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.