¹ბს-772-734(კ-07) 20 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა

მარიამ ცისკაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძემ ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი _ გულნარა ილინა

კასატორი _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექცია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ც” (მოსარჩელე)

დავის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ზედმეტად დარიცხული საგადასახადო დავალიანების ჩამოწერა

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს “ც.-ს” დირექტორმა გ. შ.-მ 2006 წლის დეკემბერში სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და მოითხოვა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 2 აგვისტოს ¹809 საგადასახადო მოთხოვნისა და 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7172 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, საიჯარო მიწის გადასახადის გადახდილად ჩათვლა, ზედმეტად დარიცხულ საიჯარო ფართობზე 2004 წლიდან სასამართლოსათვის სარჩელით მიმართვის დღემდე დარიცხული დავალიანების _ 570 ლარის ჩამოწერა და საგადასახადო დავის შეწყვეტა. მოსარჩელემ თავისი მოთხოვნა იმით დაასაბუთა, რომ იგი არის შპს “...-ს” დირექტორი და ცხოვრობს ქ.თბილისში, ...-ის .¹1, ბინა 11-ში. საზოგადოების მისამართია დედოფლისწყაროს რაიონი, სოფელი .... 2006 წლის 12 ნოემბერს, როდესაც სოფელ ...-ში ჩავიდა, მას გადასცეს საგადასახადო ინსპექციის გზავნილი _ 2006 წლის 2 აგვისტოს ¹809 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ჟ. შ.-ს დაეკისრა სასოფლო-სამეურნეო გადასახადის ძირითადი თანხა 2722 ლარის ოდენობით. მან 2006 წლის 21 ნოემბერს წერილობითი შესაგებელი წარუდგინა საგადასახადო ინსპექციას, რომლითაც მოითხოვა საგადასახადო დავალიანების თანხის დარიცხვის გაუქმება და საგადასახადო დავის შეწყვეტა. შესაგებელს თან ერთვოდა ყველა საჭირო მტკიცებულება, მაგრამ მოპასუხე თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7172 გადაწყვეტილებით, რომელიც 2006 წლის 11 დეკემბერს მიიღო, მას განემარტა, რომ შესაგებელი შეტანილი იყო დაგვიანებით, კერძოდ, საგადასახადო მოთხოვნა შედგენილი და გაგზავნილი იყო 2006 წლის 2 აგვისტოს, შესაგებელი კი 2006 წლის 21 ნოემბერს, ანუ 110 დღის შემდეგ და ვინაიდან საგადასახადო მოთხოვნის დაგვიანებით მიღების შესახებ ოფიციალური დოკუმენტი მას არ წარუდგენია, შესაგებელი განხილვას არ ექვემდებარებოდა. მოსარჩელემ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლზე მითითებით განმარტა, რომ საგადასახადო ინსპექციის გზავნილი თელავის ფოსტას 2006 წლის 17 აგვისტოს, დედოფლისწყაროს რაიონის ფოსტას _ 28 აგვისტოს, ხოლო ადრესატს _ 2006 წლის 12 ნოემბერს ჩაბარდა და 21 ნოემბერს შეიტანა შესაგებელი. ე.ი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 147-ე მუხლის მე-2 ნაწილით^განსაზღვრული საგადასახადო მოთხოვნის მიღებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში შეიტანა შესაგებელი. მოსარჩელის მითითებით საგადასახადო ინსპექცია ვალდებული იყო განეხილა იგი და მიეღო შესაბამისი გადაწყვეტილება. ამასთან, პირადობის მოწმობის მიხედვით, მოსარჩელის სახელია გიორგი, თუმცა ეძახიან ჟორასაც. საგადასახადო მოთხოვნაში გადამხდელად არასწორადაა მითითებული ჟ. შ.-ი, მაშინ როდესაც, ჟ. (გ.) შ.-ის სახელზე სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი არ ირიცხება და, ფაქტობრივად, საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული დავალიანების თანხაც უსაფუძვლოდ დაერიცხა. მოსარჩელის მითითებით, 2002 წლის 9 ივლისს დედოფლისწყაროს რაიონის გამგეობასა და შპს “ც.-ს” შორის გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება სოფელ ...-ის საკრებულოს მიწათსარგებლობის ტერიტორიაზე 41 ჰა სახნავ ფართობზე. იგი, როგორც საზოგადოების დირექტორი, იხდიდა მიწის გადასახადს და საზოგადოებას სასოფლო-სამეურნეო მიწის გადასახადის დავალიანება არ ერიცხება. საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული ძირითადი დავალიანების თანხა გამოწვეულია იმით, რომ საზოგადოებას 41 ჰა საიჯარო ფართობის ნაცვლად 2004 წლიდან ზედმეტად აქვს დარიცხული 46 ჰა, ე.ი. 5 ჰა-ით მეტი, რომლის წლიური გადასახადი, 1 ჰა-ზე 38 ლარის გათვალისწინებით, შეადგენს 190 ლარს, ხოლო 2004 წლიდან სარჩელით მიმართვის დღემდე _ 570 ლარს. ამასთან, გადასახადის თანხა შეტანილი იყო ხან შპს “ც.-ს” დირექტორ გ. შ.-ის, ხან _ ჟ. და გ. შ.-ის სახელებით და ფაქტობრივად, ყველა ამ ქვითრით დაიფარა შპს “ც.-ს” მიწის გადასახადი, მაგრამ გ და ჟ. შ.-ის სახელით შეტანილი გადასახადის თანხა შპს “ც.-ს” ბარათზე ასახული არ იქნა, რამაც დავალიანების დარიცხვა გამოიწვია.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 იანვრის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და 570 ლარის ნაცვლად 380 ლარის ოდენობით დავალიანების ჩამოწერა მოითხოვა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს “ც.-ს” დირექტორ გ. შ.-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 2 აგვისტოს ¹809 საგადასახადო მოთხოვნა და 2006 წლის 28 ნოემბერის ¹05/7172 გადაწყვეტილება, ფიზიკური პირის _ ჟ. (გ.) შ.-ის სახელით შეტანილი მიწის გადასახადი ჩაეთვალა შპს “ც.-ს.” მოპასუხეს დაევალა შესაბამისი აქტის გამოცემა ზედმეტად დარიცხული გადასახადის თანხის _ 380 ლარის ჩამოწერის შესახებ და შეწყდა საგადასახადო დავა. რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “ც.-ს” 2002 წლის 2 ივლისის საიჯარო ხელშეკრულებით აღებული ჰქონდა 41 ჰა მიწა. საიჯარო ხელშეკრულებაში ცვლილება არ შესულა. 2007 წლის 15 იანვრის დედოფლისწყაროს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ გ. (ჟ.) შ.-ის მიერ სხვადასხვა დროს გადახდილი თანხები ეკუთვნოდა გ. შ.-ს, ხოლო გ. შ.-ი არის შპს “ც.-ს” დირექტორი. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საიჯარო ხელშეკრულების მიხედვით, საიჯარო ქირა წელიწადში 1588 ლარს შეადგენდა, რაც წარმოდგენილი ქვითრების თანახმად, მოსარჩელეს გადახდილი ჰქონდა და დავალიანება არ ერიცხებოდა. საგადასახადო ინსპექცია 2003-2004 წლებში გადასახადის დარიცხვას ახორციელებდა არა 41 ჰა, არამედ _ 46 ჰა მიწაზე, რამაც მითითებულ პერიოდში მოსარჩელეზე თანხების არასწორად დარიცხვა გამოიწვია. ამასთან, თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ დარიცხვები საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და შესწავლის გარეშე განხორციელდა, ყველა აქტი გადამხდელის სხვადასხვა სახელზე იყო გაწერილი: საგადასახადო მოთხოვნა დედოფლისწყაროს რაიონის სოფელ ...-ში მცხოვრებ ჟ. შ.-ის სახელზე გაიცა, მაშინ როდესაც, მოპასუხესთან გადამხდელად რეგისტრირებული იყო შპს “ც” ხოლო მისი დირექტორის, გ. შ.-ის, საცხოვრებელი მისამართი იყო _ თბილისი, ...-ს ქ. ¹1, ბინა 11. ამრიგად, საგადასახადო ინსპექციამ მოსარჩელეს არასწორ მისამართზე გაუგზავნა საგადასახადო მოთხოვნა და შემდეგ შესაგებლით მიმართვის ვადის გასვლის მოტივით, უსაფუძვლოდ განაცხადა უარი შესაგებლის განხილვაზე, მაშინ როდესაც, თვით ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრებოდა ვალდებულება, გადამხდელისათვის მასთან რეგისტრირებულ მისამართზე ჩაებარებინა მის მიერ გამოცემული ყველა აქტი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს “ც.-ს” დირექტორს გ. შ.-სა და დედოფლისწყაროს რაიონის გამგეობას შორის 2002 წლის 9 ივლისს გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებით საიჯარო ფართობი შეადგენდა 41 ჰა-ს, რაც ასევე დასტურდებოდა საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით. გადასახადი მოიჯარის მიერ გადახდილ იქნა პერიოდულად, ხან შპს “ც.-ს,” ხან _ გ. (ჟ.) შ.-ის სახელზე, რაც დასტურდებოდა საქმეში არსებული ქვითრებით, რომლის მიხედვითაც თავდაპირველად მიწის, ხოლო შემდეგ ქონების გადასახადის სახით 2005 წლამდე ჯამში გადახდილ იქნა 2539 ლარი. ამასთან, გ. (ჟ.) შ.-ის სახელით გადახდილი თანხა მიჩნეული უნდა ყოფილიყო შპს “ც.-ს” საგადასახადო დავალების შესრულებად, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობით, გ. (ჟ.) შ.-ის სახელზე საიჯარო მიწის ნაკვეთი არ არის რეგისტრირებული, ხოლო თელავის საგადასახადო ინსპექციის ცნობით, გ. (ჟ.) შ.-ი არ არის რეგისტრირებული გადასახადის გადამხდელად. ამდენად, მიწის გადასახადის გადამხდელი იყო შპს “ც,” რომელსაც ეკისრებოდა გადახდის ვალდებულება 41 ჰა მიწის იჯარით სარგებლობის გამო. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 152-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს გადამხდელთა რეგისტრაციის და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით მიწის მართვის დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოები წარუდგენენ სიებს მიწის ფართობის და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან არასწორი ინფორმაციის მიწოდება არ შეიძლებოდა გამხდარიყო გადამხდელის უფლებების შელახვის საფუძველი, რადგან მიწის გადასახადის გადაანგარიშებისა და დარიცხვის ვალდებულება ეკისრებოდა საგადასახადო ორგანოს და იგი არ იყო დამოკიდებული გადასახადის გადამხდელის მიერ გადასახადის დეკლარირებაზე. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 148.1 მუხლის თანახმად, გადასახადის განსაზღვრის საფუძველია მიწის ფართობის საკუთრების ან სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი. საგადასახადო ორგანომ დარიცხვა განახორციელა 2006 წელს, რაც გახდა ადმინისტრაციული აქტის _ ¹809 საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძველი. საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლი მოქმედებდა 2004 წლის 1 იანვრამდე, რის შემდეგაც მიწის გადასახადი საერთო-სახელმწიფოებრივი გადასახადებიდან ადგილობრივ გადასახადთა ნუსხაში გადავიდა, საგადასახადო კოდექსიდან VI კარი ამოღებულ იქნა და მიწის გადასახადის გაანგარიშების საკითხი კოდექსში დამატებული 215-ე მუხლით მოწესრიგდა, რომლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, მიწის გადასახადის განსაზღვრის საფუძველია მიწის ფართობის საკუთრების ან მისით სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი. ამდენად, სასამართლოს მითითებით, ფართობის განსაზღვრა უნდა მომხდარიყო საგადასახადო ორგანოს მიერ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის საფუძველზე. ამასთან, საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა მოხდა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან კანონის არსებითი დარღვევებით, საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლით დადგენილ რეკვიზიტების უგულებელყოფით _ არასწორად იქნა მითითებული გადასახადის გადამხდელი პირი, გადასახადის ოდენობა, გადახდის ვადა. გადასახადის ოდენობა გამოანგარიშებული იყო საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 215-ე მუხლით დადგენილი პრინციპების დარღვევით, რამაც განაპირობა 380 ლარის მოსარჩელისათვის ზედმეტად დარიცხვა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2006 წლის 28 ნოემბრის ¹05/7172 გადაწყვეტილებით გ. შ.-ს უსაფუძვლოდ ეთქვა უარი შესაგებლის დაკმაყოფილებაზე, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 147.2 მუხლი საგადასახადო მოთხოვნის გამო შესაგებლის წარდგენის ვადის ათვლის დასაწყისად გადამხდელისათვის მოთხოვნის ჩაბარების მომენტს მიიჩნევს, ხოლო საგადასახადო ორგანოს მიერ ვერ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, რომ მოთხოვნა ადრესატს ჩაბარდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 მაისის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 152 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა, იმის შესახებ, რომ გადასახადის გადამხდელთა რეგისტრაციის და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოები საგადასახადო ორგანოებს საანგარიშო წლის 1 მარტისათვის წარუდგენენ გადამხდელთა სიებს მიწის ფართობისა და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით. კასატორმა არასწორად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ მართალია, გადამხდელთა რეგისტრაციის და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით მიწის მართვის დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოები წარუდგენენ სიებს საგადასახადო ორგანოებს მიწის ფართობის და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით, მაგრამ მათი მხრიდან არასწორი ინფორმაციის მიწოდება არ შეიძლებოდა, გადამხდელის უფლების შელახვის საფუძველი გამხდარიყო, კასატორის მითითებით, მოსარჩელეს კანონით დადგენილი წესით სადავოდ არ გაუხდია მიწის მართვის დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოს მიერ განხორციელებული ქმედება, ხოლო გადმოცემული სიების გადამოწმება საგადასახადო ორგანოს კომპეტენციაში არ შედიოდა. ამიტომ, ვინაიდან 1997 წელს გადაცემული სიის მიხედვით შპს “ც.-ს” ერიცხებოდა 49 ჰა, ხოლო 1998 წლიდან 2002 წლის ჩათვლით _ 46 ჰა, გადასახადიც შესაბამისი ფართობის მიხედვით დაერიცხა მას. კასატორის მოსაზრებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ გ. (ჟ.) შ.-ის სახელით გადახდილი თანხა მიჩნეული უნდა იქნეს შპს “ც.-ს” საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად, ვინაიდან გ. (ჟ.) შ.-ი და შპს “ც” წარმოადგენენ სხვადასხვა სუბიექტებს. ასევე არასწორია სასამართლოს მიერ 2006 წლის 2 აგვისტოს ¹809 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა იმის გამო, რომ დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რადგან ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებთ გათვალისწინებულ დარღვევას კასატორის მოსაზრებით, ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, გაურკვეველია თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ ძალაში დატოვა. მასში ნათქვამია, რომ ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 2 აგვისტოს საგადასახადო მოთხოვნა ¹809 და ამავე დროს დაევალოს მოპასუხეს ჩამოაწეროს შესაბამისი აქტის გამოცემით ზედმეტად დარიცხული გადასახადი 380 ლარი. კასატორის მითითებით, გაუგებარია, თუკი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი საგადასახადო მოთხოვნა, აღნიშნული 380 ლარიც შედის ამ საგადასახადო მოთხოვნაში და მის ჩამოწერაზე რატომ უნდა იქნეს გაცემული შესაბამისი ადმინისტრაციული აქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების განხილვის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, მოცემულ საქმეზე უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 მაისის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შპს “ც.-ს” დირექტორ გ. შ.-სა და დედოფლისწყაროს რაიონის გამგეობას შორის 2002 წლის 9 ივლისს გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება. ამ ხელშეკრულების თანახმად საიჯარო ფართობი შეადგენს 41,0 ჰექტარს. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა ის გარემოება, რომ 2003-2004 წლებში გადასახადის დარიცხვა ხორციელდებოდა არა 41 ჰა, არამედ 46 ჰექტარზე, რამაც გამოიწვია ამ წლებში მოსარჩელეზე თანხების არასწორად დარიცხვა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქცია) 152-ე მუხლის პირველი ნაწილი. ამ ნორმის თანახმად გადასახადის გადამხდელთა რეგისტრაციისა და გადასახადის თანხის განსაზღვრის მიზნით, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ადგილობრივი ორგანოები საგადასახადო ორგანოებს საანგარიშო წლის 1 მარტისათვის წარუდგენენ გადამხდელთა სიებს მიწის ფართობისა და გადასახადის განაკვეთის ჩვენებით. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ზემოაღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე მიწის გადასახადის დაანგარიშებისა და დარიცხვის ვალდებულება აკისრია საგადასახადო ორგანოს და არასწორი მონაცემების მიწოდება არ შეიძლება გახდეს გადამხდელის უფლების შელახვის საფუძველი. ამასთან სააპელაციო სასამართლომ სწორად ჩათვალა, რომ ამავე კოდექსის 215-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად ფართობის განსაზღვრა უნდა მომხდარიყო საგადასახადო ორგანოს მიერ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის საფუძველზე. ამასთან საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა მოხდა საგადასახადო კოდექსის 80-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით. ყოველივე ზემოაღნიშნულით კი განხორციელდა მოსარჩელისათვის გადასახდელი თანხის ზედმეტად დარიცხვა.

საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ გ. (ჟ.) შ.-ის სახელით გადახდილი თანხა მიჩნეული უნდა იქნეს შპს “ც.-ს” საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად, ვინაიდან გ. (ჟ.) შ.-ი და შპს “ც” წარმოადგენენ სხვადასხვა სუბიექტებს. სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ გადასახადი მოიჯარის მიერ გადახდილ იქნა პერიოდულად, ხან შპს “ც.-ს,” ხან _ გ. (ჟ.) შ.-ის სახელზე, რაც დასტურდებოდა საქმეში არსებული ქვითრებით. ამასთან, გ. (ჟ.) შ.-ის სახელით გადახდილი თანხა მიჩნეული უნდა ყოფილიყო შპს “ც.-ს” საგადასახადო დავალების შესრულებად, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობით, გ. (ჟ.) შ.-ის სახელზე საიჯარო მიწის ნაკვეთი არ ირიცხება, ხოლო თელავის საგადასახადო ინსპექციის ცნობით, გ. (ჟ.) შ.-ი არ იყო რეგისტრირებული გადასახადის გადამხდელად.

საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია ასევე კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ სასამართლომ არასწორად ცნო ბათილად 2006 წლის 2 აგვისტოს ¹809 საგადასახადო მოთხოვნა იმის გამო, რომ დარღვეულია მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რადგან ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებთ გათვალისწინებულ დარღვევას კასატორის მოსაზრებით, ადგილი არ ჰქონია. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა მოხდა ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან კანონის არსებითი დარღვევებით, საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლით დადგენილ რეკვიზიტების უგულვებელყოფით, კერძოდ, არასწორად იქნა მითითებული გადასახადის გადამხდელი პირი, გადასახადის ოდენობა, გადახდის ვადა.

კასატორი სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების ერთ-ერთ მოტივად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ თუკი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი საგადასახადო მოთხოვნა, აღნიშნული 380 ლარიც შედის ამ საგადასახადო მოთხოვნაში და მის ჩამოწერაზე რატომ უნდა იქნეს გაცემული შესაბამისი ადმინისტრაციული აქტი. საკასაციო პალატა თვლის, ვინაიდან შპს “ც.-ს” გადასახადი ერიცხებოდა 46 ჰექტარზე, ნაცვლად 41 ჰექტარისა და საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მას ზედმეტად დაერიცხა 5 ჰექტარი მიწის ნაკვეთის გადასახადი, ამიტომ საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად ჩათვალა, რომ მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის 380 ლარი უკანონოდაა დარიცხული.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასება და მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების არასწორად გამოყენება და განმარტება. საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოცემული დავის გადაწყვეტისას კანონი არ დაურღვევია და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე და 257-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელი დარჩეს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 მაისის განჩინება.

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.