კერძო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შესახებ

¹ბს-776-742(კ-06) 28 თებერვალი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

29.11.05წ. ხელვაჩაურის რაიონის მოსახლეობის საყოფაცხოვრებო სამმართველოს უფროსმა ხელვაჩაურის რაიონის საგადასახადო ინპექციის მიმართ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ხელვაჩაურის რაიონის ზონალური საგადასახადო ინსპექციის მიერ 20.10.97წ. შემოწმებული იქნა ხელვაჩაურის რაიონის საყოფაცხოვრებო მომსახურების ობიექტები, მათ შორის მაღაზია ,,ს-ი”, სადაც აღმოჩნდა 36 დასახელების 6769 ლარის ღირებულების სარეალიზაციო საქონელი. აღნიშნული შემოწმების თაობაზე შედგა 20.10.97წ. შემოწმების აქტი. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე უწყებასთან ურთიერთმოლაპარაკების შედეგად გადაწყდა, რომ შემოწმების აქტი კანონის დარღვევით იყო მიღებული და გაუქმდებოდა. მიუხედავად ასეთი შეთანხმებისა ექვსი წლის შემდეგ, 2004 წლის მაისში მიიღეს ¹103 საინკასო დავალება. მოპასუხე ორგანოსთან მიღწეული შეთანხმების შესაბამისად სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს, რომელმაც სსკ-ის 272-ე მუხლის საფუძველზე შეწყვიტა საქმისწარმოება, რის შემდეგაც შუამდგომლობით მიმართა საგადასახადო უწყებას. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.06.05წ. ¹647 ბრძანებით დარიცხული თანხა, 21705 ლარი შემცირდა 6752 ლარამდე. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე საგადასახადო ინსპექციამ სამართლებრივი შეფასების გარეშე დატოვა სადავო საგადასახადო მოთხოვნის ხანდაზმულობა და 20.10.97წ. შემოწმების აქტის უკანონობა. მოსარჩელემ ხელვაჩაურის ზონალური საგადასახადო ინსპექციის 20.10.97წ. შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა, სადავო საგადასახადო მოთხოვნის ხანდაზმულად აღიარება და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.06.05წ. ¹647 ბრძანების გაუქმება მოითხოვა.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 22.12.05წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 30.06.05წ. ¹647 ბრძანება.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 22.12.05წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.05.06წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 22.12.05წ. გადაწყვეტილება. საკასაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სადავო საგადასახადო ვალდებულება წარმოიშვა 1997 წლის ოქტომბერში და მისი მოთხოვნის ხანდაზმულობის 6 წლიანი ვადა დამთავრდა 2003 წელს, რის გამო 25.05.04წ. ¹103 საინკასო დავალება და 30.06.05წ. ¹647 ბრძანება ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით იყო გამოცემული.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.05.06წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლით განსაზღვრული იყო საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა და არა დავის საგნის _ 30.06.05წ. ¹647 ბრძანების შედგენის ან წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა, რაც, კასატორის აზრით, ნიშნავს, რომ სასამართლომ გამოიყენა კანონი (საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლი) რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. კასატორის განმარტებით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად შეიძლება ყოფილიყო ცნობილი, თუ არსებობდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლით დადგენილი პირობები, რაზეც სადავო გადაწყვეტილებაში არაფერი იყო ნათქვამი. კასატორი თვლის, რომ სადავო გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული, დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორმა აღნიშნა, რომ განსახილველი საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი კანონდარღვევებით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე, რის გამოც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა" და ,,ბ" ქვეპუნქტების საფუძველზე მისი საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს მიჩნეული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 07.11.06წ. განჩინებით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციულ-საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული. მხარეებს უფლება მიეცათ წარმოედგინათ მოსაზრებები ბათუმის საგადასახადო ინპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით. მხარეებს მოსაზრებები არ წარმოუდგენიათ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.