¹ბს-784-746(2კ-07) 13 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი – ქ. მაღრაძე

კასატორი _ შპს ,,ი-ი”

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველო, დიღმის მასივის ...... კვარტლის V კორპუსის მობინადრეთა ამხანაგობა, ს. ხ-ი და ა. ბ-ე

მესამე პირი _ შპს “დ-ი"

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2003 წლის 25 ივნისს შპს “ი-მა" სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს, ..... კვარტლის V კორპუსის მობინადრეთა ამხანაგობის, ს. ხ-ისა და ა. ბ-ის მიმართ პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ ქ. თბილისში, დიღმის მასივის ...... კვარტლის ¹5 კორპუსში ექსპლუატაციაში შევიდა 14 სართულიანი შენობა. 1978 წელს თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის ¹1806 განკარგულების საფუძველზე, დაევალა ზემოაღნიშნული 14-სართულიანი სახლის 1-ელ სართულზე არასაცხოვრებელი ფართის ათვისება, კედლების ამოშენება, შიგამოწყობის სამუშაოების ჩატარება და გადაეცა 260 კვ.მ ფართი, ელექტროგამოთვლითი მანქანების კომპლექსური მომსახურების თბილისის რეგიონალური ცენტრის მოსაწყობად. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 20 ივლისის ბრძანების ¹1-3/398, ასევე ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 22 ივლისის ¹124-2103 დადგენილებით და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2002 წლის 28 მარტის ¹1-3/201 ბრძანების საფუძველზე ქ. თბილისში, დიღმის მასივის ..... კვარტლის ¹5 კორპუსის 1-ელ სართულზე განთავსებული არასაცხოვრებელი სახლი აღირიცხა შპს “ი-ის" სახელზე.

მოსარჩელის განმარტებით, მისთვის ცნობილი გახდა, რომ თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 1998 წელს აღნიშნული ქონება გასხვისებულ იქნა მოპასუხე მობინადრეთა ამხანაგობაზე, რის შემდეგაც 1998 წლის 6 აგვიტოს ქონების მართვის სამმართველოსთან გაფორმდა იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება და ამხანაგობის მიერ თანხის სრულად გადახდის შემდეგ, ამ უკანსკნელზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა @23/822.

აღნიშნული ფართი მობინადრეთა ამხანაგობის მიერ იჯარის წესით გაცემულ იქნა ფიზიკურ პირებზე _ ს. ხ-სა და ა. ბ-ეზე.

მოსარჩელის მოსაზრებით, პრივატიზაცია განხორციელდა ,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონისა და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინიტროს მიერ დამტკიცებული დებულების დარღვევით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქ. თბილისში, დიღმის მასივის .... კვარტლის V კორპუსის I სართულზე 63.4 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის ბათილად ცნობასა და ს. ხ-ისა და ა. ბ-ის გამოსახლებას ქ. თბილისში, დიღმის მასივის ..... კვარტლის V კორპუსში, მათ მიერ დაკავებული არასაცხოვრებელი ფართიდან, თანმხლებ პირებთან ერთად.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით შპს “ი-ის" სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზაციის სამმართველოს 1998 წლის 6 აგვისტოს ხელშეკრულება ქ. თბილისში, დიღმის მასივის ...... კვარტლის მე-5 კორპუსის I სართულზე 63.4 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის შესახებ; მოპასუხეები ს. ხ-ი და ა. ბ-ე გამოსახლებულ იქნენ ქ. თბილისში, დიღმის მასივის ..... კვარტლის მე-5 კორპუსის I სართულზე მდებარე, მათ მიერ დაკავებული არასაცხოვრებელი ფართიდან, თანმხლებ პირებთან ერთად.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა “მობინადრეთა ამხანაგობამ".

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ რაიონულმა სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის მერიის 1992 წლის 13 თებერვლის განკარგულება და 1992 წლის 20 თებერვლის ორდერით სადავო ფართი ირიცხებოდა მოსარჩელის ბალანსზე, რაც არასწორია, ვინაიდან აღნიშნული პერიოდისათვის დიღმის მასივის ..... კვ მე-5 კორპუსის ქვეშ განთავსებული ფართი ვერ აღირიცხებოდა შპს “ი-ის" ბალანსზე, რადგან ეს უკანასკნელი შექმნილია 1999 წლის ივლისში, რაც შეეხება გამოთვლითი ტექნიკისა და ინფორმატიზაციის საწარმოო გაერთიანებას, მას ჯერ კიდევ 1980 წელს აეკრძალა სადავო ქონებაზე საქმიანობის უფლება. მოგვიანებით, აღნიშნული ფართი გახდა მუნიციპალური საკუთრება და სრულიად კანონიერად მოხდა მისი გასხვისება.

აპელანტის განმარტებით, საქმეში წარმოდგენილია ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2003 წლის 3 ივლისის ¹24/633 ცნობა, რომლის შესაბამისადაც, დიღმის მასივში .... კვ. მე-5 კორპუსის ქვეშ ამოშენებული 260 კვ. არასაცხოვრებელი ფართი ირიცხებოდა გამოთვლითი ტექნიკისა და ინფორმატიზაციის საწარმოო გაერთიანების ბალანსზე და რომელიც რაიონულმა სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სარჩელის დაკმაყოფილების ერთ-ერთ საფუძვლად, ვინაიდან, 2000 წლისათვის ასეთი ორგანიზაცია არ არსებობდა. სასამართლომ შპს “ი-ი" და გამოთვლითი ტექნიკისა და ინფორმატიზაციის საწარმოო გაერთიანება მიიჩნია ერთი და იგივე ორგანიზაციად.

ასევე, არასწორია სასამართლოს განმარტება იმის თაობაზე, რომ თითქოს პრივატიზაციის პერიოდში მათ იცოდნენ, რომ სადავო ქონება ეკუთვნოდა მოსარჩელეს.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა მოგვიანებით წარდგენილი დოკუმენტების _ საქართველოს ეკონომიკის, ვაჭრობისა და მრეწველობის სამინისტროს მიერ 2003 წლის 20 მარტს გაცემული ¹7-ა საკუთრების მოწმობის თაობაზე. აღნიშნული დოკუმენტი სათანადოდ დამოწმებული არ იყო და მისი გადამოწმების დროს აღმოჩნდა, რომ სადავო ფართი 2003 წლის 20 აგვისტოს ¹7-ა მოწმობის საფუძველზე საკუთრებაში გადაეცა ვინმე რ-ს, ე.ი. სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანისას სადავო ფართზე მოსარჩელეს ყოველგვარი უფლება დაკარგული ჰქონდა და იგი არასათანადო მოსარჩელე იყო.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა ქ. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 10 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ს. რ-ი, ხოლო ამავე სასამართლოს 2005 წლის 8 აპრილის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ეკონომიკის სამინისტრო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 29 მაისის საოქმო განჩინებით, შპს “დ-ი" სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში ჩაება მესამე პირად, იმ მოტივით, რომ 79,48 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი ამ უკანასკნელის მიერ შესყიდულ იქნა ს. რ-გან.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით დიღმის მასივის ..... კვარტლის მე-5 კორპუსის “მობინადრეთა ამხანაგობის" სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “ი-ის" სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრულია პრივატიზებულ სახელმწიფო ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა და იგი შეადგენს სამ წელს.

სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, “ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან, ამავე ნორმის შესაბამისად, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად განსაზღვრულია დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, 2005 წლის 25 მარტს სასამართლო სხდომაზე შპს “ი-ის" დირექტორის _ ი. გ-ის მიერ დადასტურებულ იქნა ის გარემოება, რომ ამხანაგობის მიერ სადავო ფართის დაკავება განხორციელდა 1997 წელს, რის თაობაზეც მათ მიმართეს როგორც სამინისტროს, ასევე პრეზიდენტის აპარატს. პრივატიზაციის ბათილად ცნობის თაობაზე შპს “ი-ის" მიერ სარჩელი სასამართლოში აღძრულია 2003 წლის 25 ივნისს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, შპს “ი-ის" სასარჩელო მოთხოვნა პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე ხანდაზმულია.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს “დ-მა" და შპს “ი-მა".

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით შპს “დ-ის" საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად.

კასატორი _ შპს ,,ი-ი” საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ “სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ" (დღეისათვის _ “სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ") საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრულ პრივატიზებასთან დაკავშირებული სასარჩელო ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა აითვალა 1998 წლის 6 აგვისტოდან, როდესაც მობინადრეთა ამხანაგობამ ქონების მართვის სამართველოსთან გააფორმა უკანონო იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება, რაც არასწორია, ვინაიდან, იმავე კანონის პირველი მუხლის “ბ" ქვეპუნქტის შესაბამისად, პრივატიზება არის საკუთრების უფლების შეძენა სახელმწიფო ქონებაზე, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის 1998 წლის 15 სექტემბრის ¹1-3/611 ბრძანებით, ხოლო შემდეგ 1999 წლის 31 მარტის ¹1-3/152 ბრძანებით დამტკიცებული “სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ დებულების" შესაბამისად, იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზების მიზანია იჯარით გაცემული ქონების გამოსყიდვამდე მოიჯარისათვის სამეურნეო და სხვა საქმიანობის დამოუკიდებლად წარმართვისათვის, ფასეულობის ვადიანი და სასყიდლიანი მფლობელობისა და სარგებლობის უფლების მინიჭება. ამავე დებულების მე-4 მუხლის მე-6, მე-7 და მე-9 პუნქტების შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში სახელმწიფო ქონების ღირებულების სრულად დაფარვამდე “მოიჯარეს" ქონება გადაეცემა მფლობელობასა და სარგებლობაში, ხოლო საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესრულების შემდეგ, “მოიჯარე" განცხადებით მიმართავს “მეიჯარეს" საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის თაობაზე. “მეიჯარე" ვალდებულია, განცხადების მიღებამდე არა უმეტეს 30 კალენდარული დღის ვადაში მიიღოს სათანადო გადაწყვეტილება. სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლება “მეიჯარედან" “მოიჯარეზე" გადაიცემა სახელმწიფო ქონების ღირებულებისა და ქირის სრულად დაფარვის შემდეგ, შესაბამისად, საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტიდან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, ფართის უკანონო პრივატიზება განხორციელდა არა 1998 წელს, არამედ 2002 წელს, როდესაც ამხანაგობაზე გაიცა აღნიშნულ ფართზე საკუთრების მოწმობა. ამრიგად, “სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრული 3 წლიანი სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს საკუთრებაში გადაცემის მომენტიდან, ანუ პრივატიზების განხორციელებიდან და არა იჯარა-გამოსყიდვის შესახებ ხელშეკრულების დადებიდან. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია, რომ ხელშეკრულების მხარეს არ წარმოადგენდა შპს “ი-ი", რომელსაც ეკუთვნოდა ეს ფართი და მისთვის უცნობი იყო ამ ხელშეკრულების არსებობის შესახებ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ი-ის" საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა არ ემყარება საქმის მასალებს და მიღებულია მათი არასრულყოფილი გამოკვლევის საფუძველზე.

საქმეზე დადგენილადაა ცნობილი, რომ შპს “ი-ი" დაფუძნდა საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ი-ის ბაზაზე საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 20 ივლისის ¹1-3/398 ბრძანების საფუძველზე და მისი საწესდებო კაპიტალი განისაზღვრა 111092 ლარის ქონებრივი შენატანით.

საქმეში ტ.I ს.ფ.75 დაცულია ორდერი ¹1700, რომლის შესაბამისადაც დგინდება, რომ დიღმის მასივში, ..... კვ., კორპუსი ¹5-ში განთავსებული ფართი ქ. თბილისის მერიის 13.02.92წ. ¹141 განკარგულების საფუძველზე გადაეცა გამოთვლითი ტექნიკის საქართველოს სამეცნიერო საწარმოო გაერთიანების ი-ს.

იმავე საქმეში ს.ფ.17 განთავსებულია ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც ირკვევა, რომ დიღმის მასივში, .... კვარტალი, კორპუსი ¹5-ში განთავსებული ფართის მესაკუთრეს წარმოადგენს შპს “ი-ი”. საკუთრების უფლების დამდგენ დოკუმენტებად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერების შესაბამისად, მიჩნეულია საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 20 ივლისის ბრძანება ¹1-3/398 და იმავე სამინისტროს 2002 წლის 28 მარტის ბრძანება ¹1-3/201.

საგულისხმოა, რომ იმავე მისამართზე მდებარე 260 კვ/მ ფართის გამოთვლითი ტექნიკისა და ინფორმატიკის საწარმოო გაერთიანების ბალანსზე აღრიცხვის ფაქტს ადასტურებს ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2000 წლის 3 ივლისის ¹241639 ცნობა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ იგივე მისამართზე მდებარე ფართი, ქ. თბილისის მერიის 02.10.97წ. ¹109 განკარგულებით, შეტანილია საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხაში და 1998 წლის 06 აგვისტოს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტსა და მობინადრეთა ამხანაგობას შორის გაფორმებულია იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზების ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც 2000 წლის 21 მარტს ამხანაგობის სახელზე, დიღმის მასივის ...... კვარტლის ¹5 კორპუსში მდებარე 63,4 კვ.მ ფართზე გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹23/872.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს, გადაწყვეტილების გამოტანისას, არ გაურკვევია, მოხდა თუ არა ერთი და იგივე ფართის ორ სხვადასხვა სუბიექტზე აღრიცხვა და საკუთრებაში გადაცემა. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეფუძნება ერთადერთ გარემოებას: შპს “ი-ის” სარჩელი ხანდაზმულია. თუმცა, იმავდორულად სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ შეიცავს დასაბუთებას სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია, რა ტიპის სარჩელია საქმეში წარმოდგენილი.

საქმეში დაცულ მასალებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგნად იქცეს, წინამდებარე საქმეში ადგილი აქვს თუ არა სანივთე უფლებათა შორის კოლიზიას, მით უფრო იმ გარემოების გათვალისწინებით, თუ სახეზეა კოლიზია ერთი რანგის უფლებათა (საკუთრების უფლება) შორის.

სააპელაციო სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს წინამდებარე სარჩელი წარმოადგენს თუ არა ვინდიკაციურ სარჩელს. იმ შემთხვევაში, თუ სადავო ფართის პირველად მესაკუთრეს წარმოადგენდა შპს, მაშინ სახეზეა ვინდიკაცია, რა შემთხვევაშიც საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ხანდაზმულობის თაობაზე და აღნიშნავს: საკუთრების უფლება მიეკუთვნება აბსოლუტურ უფლებათა კატეგორიას, რა შემთხვევაშიც ადგილი აქვს მესაკუთრის უფლებათა სასარჩელო დაცვის აბსოლუტურობას და ხელყოფის შემთხვევაში დაცულია სავინდიკაციო სარჩელით. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის I ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

აღნიშნული ნორმა და ზემოაღნიშნული მითითებები საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, რომ ვინდიკაციური სარჩელის არსებობის შემთხვევაში მესაკუთრესთან მიმართებაში დაუშვებელია მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე საუბარი, რის გამოც დავის სწორი სამართლებრივი კვალიფიკაციისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება იმ გარემოების დადგენა-გამოკვლევას, სადავო ფართი წარმოადგენდა თუ არა კასატორის (მოსარჩელის) საკუთრებას და ნივთი მისი მფლობელობიდან გასულია თუ არა მისივე ნების საწინააღმდეგოდ. აქვე საკასაციო სასამართლო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს დადგინდეს, ამხანაგობისათვის საკუთრების უფლებით გაცემული 63,4 კვ.მ ფართი შედის თუ არა იმ ფართში, რომელსაც სადავოდ ხდის შპს “ი-ი”. იმავდრიულად ყურადღება უნდა მიექცეს საქმეში დაცულ იმ მტკიცებულებებს, რომლითაც დასტურდება 2003 წელს შპს “ი-ის” საწესდებო კაპიტალიდან 79,49 კვ.მ ფართის ამოღებისა და აუქციონის ფორმით მისი გასხვისების ფაქტი, რაც სასამართლოს მისცემს შესაძლებლობას გამორიცხოს მე-3 პირთა უფლებების შელახვის შესაძლებლობა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმეზე გამოუკვლეველი ფაქტობრივი გარემოებები მას ართმევს შესაძლებლობას შეაფასოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერება სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე და თვლის, რომ საქმე ხელახალი გამოკვლევისა და შეფასებისათვის უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ი-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.