ბს-796-758(კ-07) 14 ნოემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა დ. დ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 10 ოქტომბერს დ. დ-მა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

განმცხადებლის განმარტებით, საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებით იგი გაათავისუფლეს პარლამენტის აპარატის ...........-ის თანამდებობიდან ხანგრძლივი ავადმყოფობის გამო, ხოლო 2004 წლის 18 ნოემბერს აღნიშნული ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს, რის შემდეგაც _ 2004 წლის 22 და 26 ნოემბერს ხსენებულ სასამართლოს მიმართა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებებით. 2004 წლის 29 დეკემბერს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ განიხილა დ. დ-ის სარჩელი და გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომლითაც სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს პარლამენტს დ. დ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2004 წლის გამოუყენებელი შვებულებისათვის საშვებულებო დახმარების გადახდა, ხოლო დანარჩენი მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე მოსარჩელეს უარი ეთქვა. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ განიხილა დ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე და 2005 წლის 17 მაისის განჩინებით ძალაში დატოვა აღნიშნული გადაწყვეტილება. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ 2005 წლის 12 სექტემბერს ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 17 მაისის განჩინებაზე და 2005 წლის 12 სექტემბრის განჩინებით უცვლელად დატოვა ხსენებული განჩინება. აღნიშნული განჩინება შევიდა კანონიერ ძალაში.

განმცხადებლის მტკიცებით, 2004 წლის 29 დეკემბერს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში, 2005 წლის 17 მაისს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატაში, აგრეთვე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატაში მისი სასარჩელო განცხადების განხილვის დროს მას ხელთ არ ჰქონდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო მისთვის ცნობილი და მის მიერ წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა ხსენებული სასამართლოების მიერ მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას _ სასამართლო მთლიანად დააკმაყოფილებდა მის სასარჩელო განცხადებას.

განმცხადებლის განმარტებით, 2005 წლის 28, 29 სექტემბერსა და 6 ოქტომბერს მოიპოვა მტკიცებულებები, რომლებითაც დგინდებოდა, რომ 2004 წლის მაისიდან იგი იყო საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირის წევრი. საქართველოს პარლამენტში 1995 წლიდან იმ დრომდე ფუნქციონირებდა პროფკავშირული ორგანიზაცია და მის თავმჯდომარედ 1995 წლიდან არჩეული იყო და იმჟამადაც აღნიშნულ ორგანიზაციას ხელმძღვანელობდა ა. პ-ე. იმ გადარიცხვების საბანკო ამონაწერის, რომლითაც პარლამენტის პროფკავშირული ორგანიზაცია საწევროთა ანარიცხებს ურიცხავდა ზემდგომ პროფკავშირულ ორგანიზაციას, აგრეთვე, დარგობრივი პროფკავშირული ორგანიზაციის ცენტრალური საბჭოს თავმჯდომარე თ. ხ-ის წერილების თაობაზე, რომლებითაც იგი განუმარტავდა დ. დ-ს მის კონსტიტუციურ და კანონიერ უფლებებს, მისთვის რომ ყოფილიყო ცნობილი სამივე ინსტანციის სასამართლოში მისი სარჩელის განხილვის დროს, სასამართლოები გამოიტანდნენ სულ სხვა გადაწყვეტილებებს, კერძოდ, დაკმაყოფილდებოდა მისი ყველა სასარჩელო მოთხოვნა.

განმცხადებელი აღნიშნავდა, რომ 2005 წლის 30 სექტემბერს ¹2 წერილით მიმართა საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანების თავმჯდომარეს იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან 2004 წლის 6 მაისს, როდესაც მუშაობდა საქართველოს პარლამენტის აპარატის ...........-ად, წერილობით მიმართა პარლამენტის პროფკომიტეტის თავმჯდომარეს თხოვნით, მიღებული ყოფილიყო იმავე პროფკავშირის წევრად და აღნიშნულზე არ მიუღია უარი და არც თანხმობა, საქართველოს კონსტიტუციის, კანონმდებლობისა და შესაბამისი წესდების თანახმად, ითვლებოდა თუ არა იგი ხსენებული პროფკავშირის წევრად ამის შესახებ სურვილის გამოხატვისა და განცხადების დაწერიდან 1 თვის ვადის გასვლის შემდეგ. 2005 წლის 6 ოქტომბერს საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანებამ დ. დ-ს ¹16/01-2 წერილით აცნობა, რომ პროფკავშირში წევრად მიღება საქართველოს კანონმდებლობის, კონსტიტუციისა და პროფკავშირის წესდების შესაბამისად, ხორციელდებოდა ინდივიდუალური წესით, წერილობითი განცხადების საფუძველზე, ხოლო პროფკავშირში წევრად მიღების თაობაზე განცხადება განხილული უნდა ყოფილიყო არა უგვიანეს 2 კვირის განმავლობაში. თუ ამ ვადაში განცხადების შემტანი პირი არ მიიღებდა წერილობით უარს, იგი ითვლებოდა პროფკავშირის წევრად. 2004 წლის 6 მაისის ზემოხსენებულ განცხადებაზე დ. დ-ს არ მიუღია უარი, ვინაიდან პარლამენტის პროფკომიტეტს არ ჰქონდა მისთვის უარის თქმის კანონიერი საფუძველი და ამიტომ, იგი 2004 წლის მაისიდან იყო აღნიშნული პროფკავშირის წევრი.

განმცხადებლის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს მისთვის არ იყო ცნობილი, რომ იყო პროფკავშირის წევრი და აღნიშნული მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2005 წლის 6 ოქტომბერს. ამიტომ, ამ ახლად აღმოჩენილი გარემოების გამო, ითხოვდა საქმის წარმოების განახლებას, ვინაიდან მისთვის იმჟამად გახდა ცნობილი, რომ ის საფუძველი, რომელზე დაყრდნობითაც საკასაციო სასამართლომ უარი უთხრა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობაზე, არ არსებობდა, რადგანაც იგი 2004 წლის მაისიდან შესაბამისი კანონისა და პროფკავშირის წესდების თანახმად, იყო პროფკავშირის წევრი. აღნიშნული გარემოება და მტკიცებულება ცნობილი რომ ყოფილიყო საკასაციო სასამართლოსთვის ამავე სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, საკასაციო სასამართლო გააუქმებდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას და თვითონ გამოიტანდა ახალს, რომლითაც დააკმაყოფილებდა მის საჩივარს და ბათილად ცნობდა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებას.

განმცხადებლის მტკიცებით, საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანების ზემოხსენებული წერილიდან მისთვის ისიც გახდა ცნობილი, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის შესაბამისად, ორგანიზაციის მუშაკის გათავისუფლება ადმინისტრაციის ინიციატივით დაუშვებელი იყო პროფკავშირთან შეთანხმების გარეშე, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა მუშაკი პროფკავშირის წევრი. სააპელაციო სასამართლოს შესაბამისი სხდომის ოქმიდან ნათლად ჩანდა, რომ ხელთ რომ ჰქონოდა ზემოაღნიშნული მტკიცებულებანი, სააპელაციო სასამართლო მიიღებდა სულ სხვა გადაწყვეტილებას, კერძოდ, დააკმაყოფილებდა მის სააპელაციო საჩივარს, გააუქმებდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებას და ბათილად ცნობდა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებას.

განმცხადებლის განმარტებით, 2005 წლის 20 სექტემბერს მიმართა საქართველოს სახელმწიფო, საჯარო სამსახურის, მუნიციპალური დაწესებულებებისა და საზოგადოებრივი მომსახურების მუშაკთა პროფესიული კავშირის ცენტრალურ საბჭოს იმის თაობაზე, თუ როდიდან არსებობდა საქართველოს პარლამენტის აპარატში პროფკავშირული ორგანიზაცია და იყო თუ არა არჩეული ამ პროფკომიტეტის თავმჯდომარე, რაზეც 2005 წლის 28 სექტემბერს მიიღო პასუხი, რომ ხსენებული პროფკომიტეტის თავმჯდომარედ 1995 წელს არჩეული იყო ა. პ-ე, რომელიც იმჟამადაც საქართველოს პარლამენტში ხელმძღვანელობდა პროფკავშირულ ორგანიზაციას. ამასთანავე, განმცხადებელმა იმავე დღეს ა. პ-გან მიიღო საქართველოს ბანკის ნაერთი ამონაწერი პირადი ანგარიშიდან, რომელშიც აღნიშნული იყო საქართველოს პარლამენტის პროფკავშირული ორგანიზაციის მიერ 2005 წლის ივნისის, ივლისისა და აგვისტოს თვეებში პროფკავშირის საწევროს გადასახადების გადარიცხვები ზემდგომ პროფკავშირში. აღნიშნული მტკიცებულებების თაობაზე ცნობილი რომ ყოფილიყო მისთვის, იგი მათ წარუდგენდა სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებს საქმის განხილვის დროს და აღნიშნული სასამართლოები საქმეზე გამოიტანდნენ მისთვის ხელსაყრელ გადაწყვეტილებას _ გააუქმებდნენ შესაბამისად, კრწანისი-მთაწმინდისა და სააპელაციო სასამართლოების გადაწყვეტილებებს და ბათილად იქნებოდა ცნობილი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება.

განმცხადებელი აღნიშნავდა, რომ 2005 წლის 20 სექტემბერს წერილობით მიმართა ზემოხსენებულ პროფკავშირულ ორგანიზაციას შესაბამისი შეკითხვით, რაზეც 2005 წლის 28 სექტემბერს მიიღო ¹01/52 პასუხი იმის შესახებ, რომ კანონი არ ითვალისწინებდა იმას, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მუშაკი არ იყო პროფკავშირის წევრი, ადმინისტრაციის ინიციატივით მისი სამსახურიდან გათავისუფლებისას მას არ ესაჭიროებოდა პროფკავშირთან წინასწარ შეთანხმება, აღნიშნულს კი მოითხოვდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლი, ასევე, ,,პროფესიული კავშირების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-6 პუნქტი, რომლის შესაბამისად, დაუშვებელი იყო დამსაქმებლის მიერ მუშაკის დისკრიმინაცია პროფკავშირის წევრად ყოფნის ან არყოფნის გამო.

განმცხადებლის მტკიცებით, ზემოხსენებული მტკიცებულებები და გარემოებები, რომლებიც წარმოადგენდენ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების საფუძვლებს, მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2005 წლის 28 სექტემბერსა და 6 ოქტომბერს და აქედან გამომდინარე, მას დაცული ჰქონდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანის ვადა, რომელიც დადგენილი იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, განმცხადებელმა მოითხოვა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სარჩელი, ამ ნაწილში საქმის წარმოების განახლება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, კერძოდ, მისი გათავისუფლების შესახებ საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანების ბათილად ცნობა, 2004 წლის 5 ოქტომბრიდან სრულ გამოჯანმრთელებამდე მასზე გაცემული დროებითი შრომისუუნარობის ფურცლების შესაბამისად, მისთვის კუთვნილი სოციალური დახმარების, ასევე 2004 წელს გამოუყენებელ შვებულებასთან დაკავშირებით, საშვებულებო დახმარების, აგრეთვე, მისთვის დაგვიანებით ანგარიშსწორებისა და შეუვსებელი შრომის წიგნაკის გაცემის გამო, გაცდენილ დღეებზე საშუალო ხელფასის გაცემა.

2005 წლის 10 ნოემბერს დ. დ-მა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ კიდევ ერთი განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, რომელშიც ჩამოაყალიბა იგივე მოთხოვნები, რაზეც მიუთითებდა ზემოხსენებულ 2005 წლის 10 ოქტომბრის განცხადებაში.

განმცხადებლის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის შესაბამისად, 2005 წლის 27 ოქტომბერს სასამართლო კოლეგიას დამატებით წარუდგინა ახლად მოპოვებული ისეთი მტკიცებულებები და გარემოებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო მისთვის ცნობილი და შესაბამისად, მის მიერ ადრე რომ ყოფილიყო ისინი წარდგენილი სასამართლოში, აღნიშნული გამოიწვევდა სასამართლოს მიერ მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მისთვის არ იყო ცნობილი შესაბამისი გარემოებები და მტკიცებულებები და ამიტომ, არ ჰქონდა არანაირი შესაძლებლობა, მიეთითებინა მათზე, კერძოდ, 2005 წლის 12 ოქტომბერს დ. დ-მა წერილით მიმართა საქართველოს საჯარო და საზოგადოებრივი სამსახურების მუშაკთა პროფესიული კავშირის თავმჯდომარეს შემდეგ საკითხზე: საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებით იგი გათავისუფლდა სამსახურიდან, ხოლო აღნიშნული ბრძანება არ იყო შეთანხმებული პარლამენტის პროფკავშირულ ორგანიზაციასთან, 2004 წლის 6 მაისს კი მან წერილობით მიმართა საქართველოს პარლამენტის პროფკავშირული ორგანიზაციის თავმჯდომარეს იმავე ორგანიზაციაში მისი გაწევრიანების თხოვნით, რაზეც იმ დრომდე არ მიეღო მისგან თანხმობა ან უარი და ასეთ ვითარებაში, საქართველოს კონსტიტუციით, კანონმდებლობითა და შესაბამისი წესდებით რა შემთხვევაში შეიძლებოდა ეთქვათ მუშაკისთვის უარი პროფკავშირში გაწევრიანებაზე და მისთვის წერილობით უარის შეუტყობინებლობის შემთხვევაში, ითვლებოდა თუ არა იგი პროფკავშირის წევრად, აგრეთვე, იყო თუ არა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება გამოცემული კანონის დაცვით თუ მისი გამოცემისას დაირღვა კანონი.

განმცხადებლის მტკიცებით, 2005 წლის 18 ოქტომბერს ზემოხსენებულმა პროფესიულმა კავშირმა ¹41/3 წერილით აცნობა, რომ დ. დ-ი 2004 წლის 6 მაისიდან ავტომატურად ითვლებოდა პარლამენტის აპარატის პროფკავშირის წევრად, ხოლო, რაც შეეხებოდა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანების კანონიერებას, აღნიშნული წერილის მიხედვით, ვინაიდან კანონმდებლობით დაწესებულების ადმინისტრაცია ვალდებული იყო წინასწარი შეთანხმება ეწარმოებინა პროფკავშირთან ყველა მუშაკის მიმართ, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა იგი პროფკავშირის წევრი, ხსენებული ბრძანების გამოცემამდე გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო კანონის აღნიშნული იმპერატიული მოთხოვნა. ამდენად, აღნიშნულიც ადასტურებდა, რომ დასახელებული ბრძანება გამოცემული იყო კანონის მოთხოვნათა დარღვევით.

განმცხადებლის განმარტებით, 2005 წლის 12 ოქტომბერს, მას შემდეგ, რაც საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანების იმავე წლის 6 ოქტომბრის წერილიდან მისთვის ოფიციალურად გახდა ცნობილი, რომ კანონის შესაბამისად, იგი 2004 წლის მაისიდან ყოფილა პროფკავშირის წევრი, მან შეასრულა პროფკავშირის წესდების ის მოთხოვნა, რომელიც შეეხებოდა პროფკავშირის წევრის ვალდებულებას, გადაეხადა პროფკავშირის საწევრო და 2005 წლის 12 ოქტომბრის ¹5 საგადასახადო დავალებით საქართველოს პარლამენტის პროფკავშირული ორგანიზაციის საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხა 2004 წლის მაისი-ოქტომბრის თვეების პროფკავშირის საწევრო. 2005 წლის 30 სექტემბერს დ. დ-მა განცხადებით მიმართა პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტის თავმჯდომარეს, აგრეთვე, აპარატის პროფკომიტეტს იმის თაობაზე, რომ, ვინაიდან პროფკავშირის წევრად მიღების შესახებ 2004 წლის 6 მაისის განცხადებაზე იმ დრომდე არ მიეღო არანაირი პასუხი, წერილობით დაედასტურებინათ მისთვის, რომ იგი 2004 წლის მაისიდან ავტომატურად ითვლებოდა პროფკავშირში მიღებულად და იყო პარლამენტის პროფკავშირის წევრი. 2005 წლის 17 ოქტომბერს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირის თავმჯდომარე ა. პ-გან მან მიიღო პასუხი იმის შესახებ, რომ მას 2004 წლის 6 მაისის განცხადებაზე პასუხი იმთავითვე ეცნობა ზეპირად. აღნიშნული მიუთითებდა იმაზე, რომ, როდესაც მას 2004 წლის 6 მაისის განცხადებაზე კანონით გათვალისწინებული ფორმითა და მიზეზების მითითებით არ მიუღია უარი და ამასთან დაკავშირებით, მასთან არც ზეპირი ფორმით საუბარი გამართულა, სავსებით ნათელი იყო, რომ პროფკავშირულმა ორგანიზაციამ მისთვის გაურკვეველი მიზეზით დაარღვია საქართველოს კონსტიტუცია, შესაბამისი კანონი და წესდება და საერთოდ უპასუხოდ დატოვა მისი 2004 წლის 6 მაისის განცხადება და მხოლოდ მას შემდეგ, რაც საკასაციო სასამართლომ ბათილად არ ცნო საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ იმ მოტივით, რომ დ. დ-ი არ ყოფილა პროფკავშირის წევრი და არ იყო სავალდებულო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის შესრულება. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მან მიმართა შესაბამის კომპეტენტურ პროფკავშირულ ორგანიზაციებს, მათი განმარტებების შემდეგ მისთვის ცნობილი გახდა, რომ იგი 2004 წლის მაისიდან იყო პროფკავშირის წევრი და საქართველოს პარლამენტს პროფკავშირულ ორგანიზაციასთან შეთანხმების გარეშე, კანონის დარღვევით ჰქონდა გამოცემული 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ.

განმცხადებლის მტკიცებით, 2005 წლის 13 ოქტომბერს კიდევ ერთხელ მიმართა განცხადებით ა. პ-ეს, რომლითაც ითხოვა შესაბამისი წესდების 3.3 მუხლის შესაბამისად, პროფკავშირის მოწმობის მისთვის გადაცემა და მისი სააღრიცხვო ბარათის შევსება, რაზეც იმ დრომდე არ ჰქონდა მიღებული არანაირი პასუხი.

განმცხადებლის განმარტებით, იგი 2004 წლის 10 მაისიდან გახდა ავად, გადავიდა შრომისუუნარობის ფურცელზე და ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობის გამო, დროც არ ჰქონდა, რომ გაერკვია, თუ რა მიზეზით არ იყო მიღებული პროფკავშირის წევრად. საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებით, ხანგრძლივი ავადმყოფობის გამო, იგი გაათავისუფლეს დაკავებული თანამდებობიდან. მისი მკურნალობა გაგრძელდა 2005 წლის 29 სექტემბრამდე და იმჟამად იყო ჯანმრთელი. აღნიშნული ბრძანება გამოიცა კანონის მრავალი დარღვევით და ერთ-ერთი მათგანი მდგომარეობდა იმაში, რომ მისი გათავისუფლება ადმინისტრაციას არ ჰქონდა შეთანხმებული პარლამენტის პროფკომიტეტთან, როგორც ამას მოითხოვდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლი. დ. დ-მა უკანონოდ გამოცემულ ბრძანებასთან დაკავშირებით, მიმართა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარეს, რომელმაც გასცა დავალება საკითხის შესწავლის შესახებ, მაგრამ ადმინისტრაციული კანონმდებლობით გათვალისწინებული გამოკვლევის შედეგები მისთვის არ უცნობებიათ და იგი იძულებული გახდა, სასამართლოში შეეტანა სასარჩელო განცხადება. საკასაციო სასამართლოს 2005 წლის 12 სექტემბრის განჩინების გაცნობის შემდეგ (2005 წლის 27 სექტემბერი), დ. დ-თვის ცნობილი გახდა, რომ იგი აუცილებლად უნდა ყოფილიყო პროფკავშირის წევრი იმისათვის, რომ შესაბამის ადმინისტრაციას შეესრულებინა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე და 37¹-ე მუხლების მოთხოვნები. 2004 წლის 28 სექტემბერს დ. დ-მა წერილით მიმართა საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანებას, რომელმაც იმავე წლის 6 ოქტომბრის წერილით აცნობა, რომ საქართველოს კონსტიტუციით, კანონმდებლობითა და პროფესიული კავშირის წესდებით, მას შემდეგ, რაც 2004 წლის 6 მაისს მან განცხადებით მიმართა საქართველოს პარლამენტის პროფკომიტეტს პროფკავშირულ ორგანიზაციაში წევრად მიღების თაობაზე, რომელიც პროფკომიტეტს უნდა განეხილა 14 დღის განმავლობაში და, ვინაიდან განცხადებაზე არ მიეღო წერილობითი უარი მიზეზის მითითებით, აღნიშნული ვადის გასვლის შემდეგ, იგი ითვლებოდა პროფკავშირის წევრად. გარდა ამისა, 2005 წლის 28 სექტემბერს პროფესიული კავშირების ცენტრალური საბჭოს თავმჯდომარე თ. ხ-ის წერილიდან მისთვის ცნობილი გახდა, რომ პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტს 1995 წლიდან ხელმძღვანელობდა ა. პ-ე, რასაც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას კატეგორიულად უარყოფდა მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელი მ. ა-ი, რაც გახდა იმის საფუძველი, რომ სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მისი მოთხოვნა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ. 2005 წლის 29 სექტემბრის ¹01/53 წერილით თ. ხ-ემ დ. დ-ს აცნობა, თუ რა შემთხვევები არსებობდა პროფკავშირის წესდების შესაბამისად, პროფკავშირის წევრად არმიღებისათვის და აღნიშნული ჩამონათვლიდან ნათლად ჩანდა, რომ ვერც ერთი მათგანი ვერ იქნებოდა პროფკავშირის წევრად მიღებაზე მისთვის უარის თქმის საფუძველი.

განმცხადებლის მტკიცებით, 2005 წლის 30 სექტემბერს მან განცხადებით მიმართა უშუალოდ საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირული ორგანიზაციის თავმჯდომარეს, რათა მას გამოესწორებინა 2004 წლის მაისში დაშვებული ხარვეზები და დაედასტურებინა მისთვის, რომ იგი 2004 წლის 6 მაისის განცხადების საფუძველზე, 2004 წლის მაისიდან იყო საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირის წევრი. აღნიშნულ განცხადებაზე 2005 წლის 17 ოქტომბერს მან მიიღო ა. პ-ის ბუნდოვანი პასუხი იმის შესახებ, რომ 2004 წლის 6 მაისის განცხადებაზე მას იმთავითვე ეცნობა ზეპირი პასუხი. 2005 წლის 12 ოქტომბერს დ. დ-მა წერილით მიმართა საჯარო მოსამსახურეთა და საზოგადოებრივი გაერთიანების მუშაკთა პროფესიული კავშირების თავმჯდომარეს, რომელმაც 2005 წლის 18 ოქტომბრის წერილით განუმარტა, რომ საქართველოს კონსტიტუციის, კანონმდებლობისა და პროფკავშირის წესდების შესაბამისად, მას ყველაფერი ჰქონდა გაკეთებული იმისათვის, რომ გამხდარიყო პროფკავშირის წევრი. ნათელი იყო, რომ 2004 წლის 29 დეკემბერს, 2005 წლის 17 მაისსა და 2005 წლის 12 სექტემბერს დ. დ-მა არ იცოდა, რომ იყო პროფკავშირის წევრი. აღნიშნული მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2005 წლის ოქტომბრის დასაწყისში, რის საფუძველზეც სასამართლოში წარადგინა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადება.

განმცხადებლის განმარტებით, ზემოხსენებული მტკიცებულებები ნამდვილად ახლად აღმოჩენილია, რადგან სასამართლო პროცესების წარმართვის დროს არც ერთი მათგანი მისთვის არ იყო და ვერც იქნებოდა ცნობილი, ვინაიდან თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულმა სასამართლომ საერთოდ იგნორირება გაუკეთა მისი სასარჩელო განცხადების იმ არგუმენტს, რომ საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება გამოცემული იყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის დარღვევით, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული ბრძანების ბათილად არცნობის მიზეზად მოიყვანა ის, რომ საქართველოს პარლამენტის აპარატში საერთოდ არ ფუნქციონირებდა პროფკავშირული ორგანიზაცია, საკასაციო სასამართლო კი ჩატარდა ზეპირი მოსმენის გარეშე და მისთვის საკასაციო სასამართლოს შესაბამისი განჩინების გაცნობამდე (2005 წლის 27 სექტემბერი) არ იყო ცნობილი, რომ, თურმე საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება არ უნდა ყოფილიყო ბათილად ცნობილი იმის გამო, რომ დ. დ-ი არ იყო პროფკავშირის წევრი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 11 ნოემბრის განჩინებით დ. დ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და განუხილველად დარჩა.

საქალაქო სასამართლომ იმსჯელა დ. დ-ის ორივე ზემოაღნიშნულ განცხადებაზე და მიიჩნია, რომ დ. დ-ის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ აკმაყოფილებდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტით დადგენილ მოთხოვნებს, კერძოდ, განცხადების ავტორის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით სარწმუნოდ ვერ დასტურდებოდა, რომ საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტის წევრობის შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ, ხოლო დ. დ-ის მიერ აღნიშნული წევრობის დამადასტურებელი მტკიცებულებების სასამართლოში საქმის განხილვისას წარდგენის შემთხვევაშიც, ხსენებული გარემოება ვერ გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 11 ნოემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა დ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების განხილვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით დ. დ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და საქმის მასალებთან ერთად, გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 17 მარტის განჩინებით დ. დ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 11 ნოემბრისა და 24 ნოემბრის განჩინებები.

2006 წლის 5 აპრილს დ. დ-მა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ ხელახალი განცხადებით ხელახლა მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, რომელშიც ჩამოაყალიბა იგივე მოთხოვნები, რაც ჰქონდა მითითებული 2005 წლის 10 ოქტომბრის განცხადებაში.

განმცხადებელმა აღნიშნა, რომ ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა დასახელებულ განცხადებებში აღნიშნულ ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. საქართველოს პარლამენტის პროფკომიტეტის თავმჯდომარეს არც 2005 წლის 17 ოქტომბერს არ დაუდასტურებია მისთვის, რომ იყო მიღებული პროფკავშირის წევრად, მან დაარღვია კანონი, რადგანაც მისთვის წერილობით უნდა შეეტყობინებინა, თუ რა კონკრეტული გადაწყვეტილება იყო მიღებული პროფკომიტეტის მიერ მისი განცხადების განხილვის შედეგად. 2004 წლის 10 მაისიდან 2005 წლის 29 სექტემბრამდე დ. დ-ი ავადმყოფობის გამო იმყოფებოდა დროებითი შრომისუუნარობის ფურცელზე და ნათელი იყო, რომ ავადმყოფობის დროს ვერ განახორციელებდა შესაბამის ქმედებებს, რასაც ადასტურებდა განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი, საბურთალოს რაიონის შპს ¹...... დისპანსერის მიერ გაცემული შესაბამისი ცნობა, აგრეთვე, მის მიერვე გაცემული ¹074083 შრომისუუნარობის ფურცელი, რომლითაც დადგენილი იყო, რომ მისი მკურნალობა დასრულდა 2005 წლის 28 სექტემბერს და შეეძლო გაეგრძელებინა მუშაობა 2005 წლის 29 სექტემბრიდან. დ. დ-მა გამოჯანმრთელების შემდეგ რამდენჯერმე მიმართა წერილობით საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტის თავმჯდომარეს იმის დასადგენად, თუ რა გადაწყვეტილება ჰქონდა მიღებული მის 2004 წლის 6 მაისის განცხადებაზე და მხოლოდ 2006 წლის 29 მარტს მოიპოვა მტკიცებულება, რომელსაც პარლამენტის პროფკომიტეტი არ აძლევდა 2004 წლის 7 მაისიდან, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ მისი 2004 წლის 6 მაისის განცხადება მისივე მონაწილეობის გარეშე განიხილა საქართველოს პარლამენტის პროფკომიტეტმა და არ დააკმაყოფილა.

განმცხადებლის მტკიცებით, საქართველოს პარლამენტის პროფკომიტეტმა ზემოაღნიშნულით უხეშად დაარღვია საქართველოს კონსტიტუცია, „პროფესიული კავშირების შესახებ“ საქართველოს კანონი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი და იმავე პროფკავშირის წესდება, როდესაც არ მიიღო იგი პროფკავშირის წევრად. დ. დ-ის ზემოხსენებული განცხადების განხილვას უნდა მოჰყოლოდა პროფკავშირის წევრად მისი მიღება ანდა იმ შემთხვევაში, თუ ხსენებულ პროფკომიტეტს ექნებოდა მასზე უარის თქმის რაიმე კანონიერი საფუძველი, აღნიშნული ჯერ შესაბამის ოქმში უნდა შეეტანა და შემდეგ დაუყოვნებლივ წერილობით ეცნობებინა მისთვის. ხსენებული პროფკომიტეტის 2004 წლის 7 მაისის სხდომის ოქმიდან ნათლად ჩანდა, რომ დასახელებული სხდომა ჩატარდა დ. დ-ის მონაწილეობის გარეშე, რის გამოც მისთვის შესაბამისი პასუხი 2006 წლის 29 მარტამდე არ იყო ცნობილი. საქართველოს სახელმწიფო, საჯარო სამსახურის, მუნიციპალური დაწესებულებებისა და საზოგადოებრივი მომსახურების მუშაკთა პროფესიული კავშირის წესდება, ისევე, როგორც შესაბამისი კანონი, არ ითვალისწინებდა ინდივიდუალური წესით პირველადი ორგანიზაციის სახელზე წევრად მიღების თაობაზე წერილობითი განცხადებით მიმართვის შემდეგ, იმავე კავშირის მიერ ხსენებული განცხადების რეაგირების გარეშე დატოვების შემთხვევაში, ხელმეორე განცხადებით მიმართვას. საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირულმა ორგანიზაციამ არ შეასრულა თავისი წესდების (33-ე მუხლი) მოთხოვნა, რომლის შესაბამისად, წერილობითი განცხადების საფუძველზე პროფკავშირის წევრად მიღებულ მუშაკზე გაიცემოდა პროფკავშირის მოწმობა და ივსებოდა სააღრიცხვო ბარათი. აქედან გამომდინარე, დ. დ-ს შეეძლო მხოლოდ ერთადერთი ვარაუდის გაკეთება – იგი არ მიიღეს პროფკავშირის წევრად და არ იყო პროფკავშირის წევრი. აღნიშნული წესდების მიხედვით, თუ დ. დ-ის განცხადებაზე პირველადი პროფკავშირული ორგანიზაციიდან არ უცნობებიათ, იყო თუ არა მიღებული მის წევრად, მას უნდა ევარაუდა, რომ მიღებული იყო პროფკავშირის წევრად.

განმცხადებლის განმარტებით, საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანების თავმჯდომარემ 2006 წლის 31 მარტის წერილით აცნობა, რომ სახელმწიფო ორგანოებზე, მათ შორის, პარლამენტის აპარატზე, ვრცელდებოდა „პროფესიული კავშირების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საერთო ნორმები. დ. დ-ი არ იყო ვალდებული, ხელმეორედ მიემართა განცხადებით პარლამენტის პროფკომიტეტისათვის პროფკავშირის წევრად მიღების თაობაზე, მით უფრო, რომ 2004 წლის 10 მაისიდან 2005 წლის 29 სექტემბრამდე იგი იმყოფებოდა დროებითი შრომისუუნარობის ფურცელზე. პროფკავშირის წევრად მიღების თაობაზე განცხადება განხილული უნდა ყოფილიყო არა უგვიანეს 2 კვირის განმავლობაში და თუ ამ ვადაში განცხადების შემტანი პირი არ მიიღებდა წერილობით უარს, იგი პროფკავშირის წევრად ითვლებოდა, რის გამოც საქართველოს კონსტიტუციის 26-ე მუხლის საფუძველზე, დ. დ-ი ითვლებოდა პროფკავშირის წევრად. პროფესიული კავშირების ცენტრალური საბჭოს თავმჯდომარე თ. ხ-ემ 2006 წლის 15 მარტის წერილით დ. დ-ს აცნობა, რომ 2004 წლის 6 მაისის განცხადების წარდგენით, საკანონმდებლო ბაზის მიხედვით, მის მიერ განხორციელებული იყო ყველა საჭირო წინაპირობა პროფკავშირის წევრად მიღებისათვის და საქართველოს პარლამენტის პროფკავშირულ ორგანიზაციას 2004 წლის 6 მაისის განცხადების საფუძველზე ან უნდა მიეღო გადაწყვეტილება მისი პროფკავშირულ ორგანიზაციაში გაწევრიანებაზე, ან პროფკავშირში მიღებაზე უარის თქმის კანონიერი საფუძვლის შემთხვევაში, ამის თაობაზე უნდა ეცნობებინა მისთვის წერილობითი ფორმით. საქართველოს საჯარო მოსამსახურეთა პროფესიული კავშირის თავმჯდომარემ 2006 წლის 27 მარტის წერილით დ. დ-ს განუმარტა, რომ საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანებით მისი სამსახურიდან გათავისუფლება განხორციელდა მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა გაუთვალისწინებლად, ვინაიდან საქართველოს პარლამენტში შექმნილი იყო და იმჟამადაც ფუნქციონირებდა პროფკავშირული ორგანიზაცია, რომელთანაც საქართველოს პარლამენტის ადმინისტრაციას წინასწარ უნდა შეეთანხმებინა მისი სამსახურიდან გათავისუფლება, რასაც მოითხოვდა კანონი.

განმცხადებლის მტკიცებით, მას არ ეხებოდა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37¹-ე მუხლში ჩამოთვლილი არც ერთი ნორმის მოთხოვნა, რომელიც ორგანიზაციის, დაწესებულების ადმინისტრაციას ანიჭებდა უფლებას, თავისი ინიციატივით გაეთავისუფლებინა სამსახურიდან მუშაკი პროფკავშირთან წინასწარი შეთანხმების გარეშე, რადგან იგი იყო პროფკავშირის წევრი, საქართველოს პარლამენტი კი, მასში შემავალი აპარატით _ ქვეყნის წარმომადგენლობითი და არა სახელმწიფო ხელისუფლების ან მმართველობის ორგანო. ზემოაღნიშნული წერილით პროფესიული კავშირის თავმჯდომარემ დ. დ-ს ასევე განუმარტა, რომ მოქმედი კანონმდებლობით პროფკავშირთან წინასწარი შეთანხმების ვალდებულებისგან არ იყო გათავისუფლებული დაწესებულების ადმინისტრაცია საჯარო სამსახურის მოხელეების სამსახურიდან გათავისუფლების შემთხვევაში, მაშინაც კი, თუ მოხელეები არ იყვნენ პროფკავშირის წევრები. საქართველოს საჯარო მოსამსახურეთა პროფესიული კავშირის თავმჯდომარე ტ. მ-ემ 2006 წლის 21 მარტის წერილით დ. დ-ს აცნობა, რომ, მან პარლამენტის აპარატის პროფკავშირულ ორგანიზაციას არსებული წესის მიხედვით მიმართა განცხადებით პროფკავშირის წევრად მიღებასთან დაკავშირებით, რაც ქვეყნის მოქმედ კანონმდებლობასა და პროფესიული კავშირის წესდებას შეესაბამებოდა და არ ითვალისწინებდა ანალოგიურ საკითხზე შესაბამისი განმეორებითი განცხადების შეტანას. „პროფესიული კავშირების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლი კი ვრცელდებოდა საქართველოს ყველა მოქალაქეზე და პროფესიული კავშირის წევრზე, საქართველოს ტერიტორიაზე მოქმედ ყველა სახის საწარმოზე, დაწესებულებაზე, ორგანიზაციასა და პროფესიულ კავშირზე, ხოლო ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, პარლამენტის აპარატის ადმინისტრაციას უნდა ეწარმოებინა წინასწარი შეთანხმება აპარატის პროფკავშირის კომიტეტთან, მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა იგი პროფკავშირის წევრი, ის ფაქტი კი, რომ დ. დ-ი 2004 წლის მაისიდან ყოფილა საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირის წევრი, მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც პროფესიული კავშირების გაერთიანებამ შესაბამის შეკითხვაზე 2006 წლის 20 მარტის წერილით უპასუხა.

განმცხადებლის განმარტებით, ის ფაქტი, რომ პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტმა 2004 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით არ მიიღო იგი პროფკავშირის წევრად, მისთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2006 წლის 29 მარტს. შრომისუნარიანობის აღდგენის შემდეგ (2005 წლის 29 სექტემბერი) მან რამდენჯერმე მიმართა განცხადებით, როგორც პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტს, ასევე საქართველოს პროფესიული კავშირების გაერთიანებასა და საჯარო მოსამსახურეთა პროფესიულ კავშირს იმის თაობაზე, იყო თუ არა მიღებული იგი პროფკავშირის წევრად და იყო თუ არა პროფკავშირის წევრი. ამასთან, საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკომიტეტიდან ამასთან დაკავშირებით მას კონკრეტული პასუხი წერილობითი ფორმით არ მიუღია, გარდა ერთი პასუხისა იმის შესახებ, რომ ზეპირად ეცნობა პასუხი, რაც არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს. პროფესიული კავშირების გაერთიანებამ და საჯარო მოსამსახურეთა პროფკავშირმა კი მას განუმარტეს, რომ იგი ითვლებოდა პროფკავშირის წევრად კანონისა და წესდების შესაბამისად 2004 წლის მაისიდან, რაც ზემოთ მოყვანილ სხვა გარემოებებთან ერთად, ნამდვილად იყო ახლად აღმოჩენილი გარემოებები და მტკიცებულებები.

განმცხადებლის მტკიცებით, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ნათლად ჩანდა, რომ მას ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რის საშუალებაც მიეცა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მიიღო 2006 წლის 21, 27, 29 და 31 მარტის წერილობითი პასუხები და მტკიცებულებანი, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო მისთვის ცნობილი და წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას, კერძოდ, დაკმაყოფილებული იქნებოდა მისი ყველა სასარჩელო მოთხოვნა. ამასთან, მას დაცული ჰქონდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ვადა. აღნიშნული მტკიცებულებანი და გარემოებანი ცნობილი რომ ყოფილიყო მისთვის და ისინი წარედგინა სააპელაციო და საკასაციო სასამართლოებისთვის საქმის განხილვის დროს, აღნიშნული სასამართლოები გამოიტანდნენ მისთვის ხელსაყრელ გადაწყვეტილებას _ გააუქმებდნენ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებებს და ბათილად იქნებოდა ცნობილი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის 2004 წლის 11 ოქტომბრის ¹97/3 ბრძანება. ზემოხსენებული მტკიცებულებები ნამდვილად ახლად აღმოჩენილი იყო, ვინაიდან სასამართლო პროცესების დროს არც ერთი მათგანი მისთვის არ იყო და ვერც იქნებოდა ცნობილი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინებით დ. დ-ს უარი ეთქვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებაზე უსაფუძვლობის გამო.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4, მე-5 და მე-6 მუხლების თანახმად, საქართველოს პარლამენტის აპარატის ..........-ის თანამდებობაზე მუშაობისას დ. დ-ი წარმოადგენდა საჯარო მოხელეს. იგი სამსახურიდან გათავისუფლებულ იქნა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-100 მუხლის შესაბამისად. იმავე კანონის მე-14 მუხლი მიუთითებდა, რომ საქართველოს შრომის კანონმდებლობა მოხელეებსა და დამხმარე მოსამსახურეებზე ვრცელდებოდა ამ კანონით განსაზღვრულ თავისებურებათა გათვალისწინებით.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი წარმოადგენდა საჯარო მოხელეთა შრომითი ურთიერთობების მარეგულირებელ სპეციალურ კანონს, რომლის მე-10 თავით განსაზღვრული იყო საჯარო მოხელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების წესი და პროცედურა, რომელიც არ ითვალისწინებდა პროფკავშირის თანხმობის არსებობას საჯარო მოხელის სამსახურიდან გათავისუფლებისას. ამდენად, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე და 37¹-ე მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები პროფკავშირის თანხმობის გარეშე, ორგანიზაციის ადმინისტრაციის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების (კონტრაქტი) მოშლის დაუშვებლობის შესახებ, არ ვრცელდებოდა საჯარო მოხელეების სამსახურიდან გათავისუფლების შემთხვევებზე და საქართველოს პარლამენტს არ გააჩნდა ვალდებულება, მიეღო პროფკავშირული ორგანიზაციის თანხმობა აპარატის ...........-ის თანამდებობიდან დ. დ-ის გათავისუფლების დროს. შესაბამისად, დ. დ-ის მიერ საქართველოს პარლამენტის აპარატის პროფკავშირული ორგანიზაციის წევრობის დამადასტურებელი მტკიცებულებების სასამართლოში საქმის განხილვისას წარდგენის შემთხვევაში, აღნიშნული გარემოება ვერ გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინებით დ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლო არსებითად დაეთანხმა და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება და მიიჩნია, რომ მათი გამაბათილებელი არგუმენტები აპელანტს არ წარმოუდგენია. ამასთანავე, სააპელაციო საამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ დ. დ-ის სარჩელის განხილვისას არსებითი მნიშვნელობა მიანიჭა დ. დ-ის პროფკავშირის წევრობის ფაქტს, რადგან საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ აღნიშნულ საკითხზე მიუთითა, როგორც საქმისათვის არაარსებით გარემოებაზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 19 ივნისის განჩინება იყო კანონიერი და დასაბუთებული და არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. დ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნების მთლიანად დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია კანონის დარღვევით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, აგრეთვე, არასწორად განმარტა კანონი, რის გამოც საქმეზე მიიღო არასწორი განჩინება. აღნიშნული განჩინება ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით, კანონსაწინააღმდეგოა, არასრულია და იურიდიულად სათანადოდ არ არის დასაბუთებული. სააპელაციო სასამართლოს არ განუხილავს და არ შეუფასებია დ. დ-ის მიერ წარდგენილი უამრავი მტკიცებულება, არ განუსაზღვრავს, თუ რომელი გარემოებები იყო დადგენილი და რომელი არა, საერთოდ არ მიაქცია ყურადღება მის მიერ სასამართლოში მიცემულ დასაბუთებულ ახსნა-განმარტებებს და თანდართულ მტკიცებულებებს. სააპელაციო სასამართლო აპელანტის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების ერთობლიობაში განხილვისა და სათანადო შეფასების შემთხვევაში, მიიღებდა სულ სხვა გადაწყვეტილებას და მთლიანად დააკმაყოფილებდა მის მოთხოვნებს.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები, რადგან გასაჩივრებული განჩინება არ შეამოწმა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში და სამართლებრივი თვალსაზრისით, რაც ნათლად ჩანს მის მიერ მიღებული განჩინებიდან. სააპელაციო სასამართლოს კანონიერად და ობიექტურად რომ მოესმინა აპელანტის მოთხოვნები, ამომწურავად და ობიექტურად რომ გაეანალიზებინა საქმეში არსებული ყველა მასალა და მტკიცებულება და შეემოწმებინა გასაჩივრებული განჩინება ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით, არ გაიზიარებდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა გამოკვლევის შედეგებს, რაც მან მექანიკურად გააკეთა. გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია კანონის დარღვევით და სახეზეა აღნიშნული განჩინების გაუქმების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლითა და 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლები.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გააანალიზა საქმის მასალები და მოუსმინა და დაეყრდნო მხოლოდ მოპასუხის უკანონო განმარტებებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 14 სექტემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 14 ნოემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. დ. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2.უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.