¹ბს-802-764(კ-07) 17 იანვარი, 2008წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობით:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 ივლისის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

სს “...” 2006 წლის 20 დეკემბერს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის წინააღმდეგ. მოსარჩელემ მოითხოვა საგადასახდო გირავნობის (იპოთეკის) წარმოშობის შესახებ თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 29 ნოემბრის ¹001-131 შეტყობინების ბათილად ცნობა და უკანონოდ დარიცხული 2820.41 ლარის გადახდისაგან გათავისუფლება (ს.ფ. 1-9).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლების წარმოშობის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის ¹001-131 შეტყობინება ბათილად იქნა ცნობილი.

საქალაქო სასამართლომ გასაჩივრებული საგადასახადო შეტყობინება ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად მიიჩნია და დადგენილად ცნო ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის თანახმად, 2006 წლის 29 ნოემბრის მდგომარეობით მოსარჩელეს ერიცხებოდა ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობის მოსაკრებელზე 2604.41 ლარი, საურავი _ 7981.86 ლარი, ქონების გადასახადზე _ 216 ლარი, საურავი _ 4841.81 ლარი, სულ _ ძირითადი გადასახადი _ 2820.41 ლარი, სანქცია _ 238.5 ლარი, საურავი _ 15851.34 ლარი, ზედმეტად გადახდილი _ 283.62 ლარი.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 52.1 მუხლის “რ” პუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები თავისი კომპეტენციის ფარგლებში ვალდებულნი არიან, გადასახადის გადამხდელს (საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს) წარუდგინონ “საგადასახადო მოთხოვნა,” ხოლო მისი შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, ამ კოდექსით დადგენილი წესით მიიღონ ზომები შესრულების უზრუნველსაყოფად. ერთ-ერთი ასეთი ღონისძიება, 84-ე მუხლის თანახმად, არის საგადასახადო იპოთეკა, გირავნობა. ამავე კოდექსის მე-80 მუხლის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა არის საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს (საგადასახდო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს) და რომლის შესრულება სავალდებულოა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია, გადასახადის გადამხდელს (საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს) წარუდგინოს საგადასახადო მოთხოვნა, თუ არსებობს მისი წარდგენის საფუძველი, ასეთი შეიძლება იყოს იმ გადასახადების დარიცხვის ვალდებულება, რომელთა გაანგარიშებაც აკისრია საგადასახადო ორგანოს, გამოვლენილ საგადასახადო სამართალდარღვევაზე ან საგადასახადო შემოწმების მასალებზე თანხების (საგადასახადო სანქციების ან/და დამატებით დარიცხული გადასახადების) დარიცხვის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსის (მოადგილის) მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ, ვინაიდან სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეხებოდა როგორც არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე დარიცხულ საურავს, რომლის გაანგარიშებაც ევალებოდა საგადასახადო ორგანოს, ასევე სხვა საგადასახადო სანქციებს და დამატებით დარიცხულ გადასახადებს, ადმინისტრაციული ორგანო _ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია, ვალდებული იყო, გამოეცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი _ “საგადასახადო მოთხოვნა,” რისთვისაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად უნდა დაეწყო ადმინისტრაციული წარმოება და გადასახადის გადამხდელისათვის მიეცა საშუალება, დადგენილი წესით სადავოდ გაეხადა საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება, რომელშიც საგადასახადო კოდექსის 80.5 მუხლის თანახმად, აღნიშნული უნდა ყოფილიყიო მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის ის ნორმა, რომლის თანახმადაც მოხდა გადასახადის ან/და საგადასახადო სანქციის დარიცხვა ან რომელიც დაარღვია გადასახადის გადამხდელმა (საგადასახადო აგენტმა ან სხვა ვალდებულმა პირმა), საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების წესი, მისი შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებები, რომლებიც გამოიყენება გადასახადის გადამხდელის (საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის) მიმართ ამ მოთხოვნის შეუსრულებლობის შემთხვევაში.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 82-ე მუხლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელმა (საგადასახადო აგენტმა ან სხვა ვალდებულმა პირმა) საგადასახადო მოთხოვნა უნდა შეასრულოს მისი მიღებიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში, თუ ამ კოდექსით სხვა ვადა არ არის დადგენილი. აღნიშნულ ვადაში გადასახადის გადამხდელის (საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის) მიერ დარიცხული თანხის გადაუხდელობისა და ამ კოდექსის 147-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული საჩივრის წარდგენის ან სასამართლოში საგადასახადო მოთხოვნაზე სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში გამოიყენება საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებები, რაც გათვალისწინებულია ამ კოდექსის 150-ე მუხლით. დარიცხული თანხის გადაუხდელობისა და საჩივრის ან სარჩელის წარუდგენლობის შემთხვევაში, რაც განიხილება საგადასახადო ვალდებულების აღიარებად, მის მიმართ შეიძლება გამოყენებული იქნეს საგადასახადო კოდექსის XI თავით გათვალისწინებული საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებები. ამავე კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობა (იპოთეკა) წარმოადგენს საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებას, კერძოდ, საგადასახადო გირავნობა (იპოთეკა) არის სახელმწიფოს უფლება, საგადასახადო ვალდებულების შესრულება უზრუნველყოს საგადასახადო დავალიანების მქონე გადასახადის გადამხდელის (საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის) ქონებიდან. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისის გლდანი-ნაძალადევის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 16 მარტის ¹61-9/1101 შეტყობინების მიხედვით, მიწის მართვის დეპარტამენტს დაევალა, რეგისტრაციიდან მოეხსნა გირავნობის უფლება სს “....” ქონებაზე.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 244.8 მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობის უფლება გაუქმებულად ითვლება, თუ გადამხდელმა დავალიანება დაფარა და თუ გავიდა საგადასახადო გირავნობის უფლების ხანდაზმულობის ვადა _ ამ ვადის გასვლისთანავე. 2004 წლის 16 მარტის მდგომარეობით დავალიანების დაფარვის გამო სს “....” საგადასახადო გირავნობის უფლება გაუუქმდა. სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოსარჩელის ქონებაზე საგადასახადო გირავნობის უფლება წარმოიშვა ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებელის გადაუხდელობის გამო. წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, წარმოადგენდა თუ არა მოსარჩელე ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებლის გადამხდელს, ვინაიდან 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი “ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებლის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის “ა” პუნქტის თანახმად, ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებლის გადამხდელად მიიჩნევა პირი, რომლის საქმიანობა ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად ექვემდებარება ლიცენზირებას. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე 2005 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობის გადასახადით დაბეგვრის რეჟიმში ვერ მოექცეოდა, რამდენადაც ამ ტიპის გადასახადზე სპეციალური ნებართვა იყო საჭირო, რომელიც წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა.

მოპასუხის განმარტება, რომ მოსარჩელეს საგადასახადო ვალდებულება წყალზე წარმოეშვა 1996 წლის 10 ივნისის აქტის საფუძველზე, საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ მოცემული აქტის თანახმად, საფუარის ქარხანას დაერიცხა წყალზე გადასახადი, ხოლო ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 29 ნოემბრის ¹001-131 შეტყობინებით საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლება წარმოიშვა სს “...” ქონებაზე, რომელიც საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ წარმოადგენდა საფუარის ქარხნის უფლებამონაცვლეს. ამასთან, 2005 წლის 1 იანვრამდე არსებული, ასევე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-5 თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნის (გადასახადის ანდა სანქცის თანხის დარიცხვის შესახებ) და გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის (ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნების ან/და ჩათვლის თაობაზე) წარდგენის ხანდაზმულობის ვადაა 6 წელი, რაც აითვლება შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან (ს.ფ 101-106).

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სასამართლოს მოსაზრება, რომ საქმის მასალებით დასტურდებოდა 2004 წლის 16 მარტის მდგომარეობით დავალიანების დაფარვის გამო მოსარჩელისათვის საგადასახადო გირავნობის უფლების გაუქმების ფაქტი და სადავო საგდასახადო შეტყობინება უკანონო იყო, აპელანტმა არ გაიზიარა და მიუთითა საქმეში არსებულ გლდანის საგადასახადო ინსპექციის 1999 წლის შემოწმების აქტზე, რომლის თანახმად, სს “...” წყლის გადასახადში დამატებით დაერიცხა ძირითადი გადასახადი 2604.41 ლარი, საურავი _ 7.05 თეთრი, ამ გადასახადის გადაუხდელობის გამო მოსარჩელეს გაეგზავნა გირავნობის შეტყობინება. სასამართლოს არ უნდა მიეთითებინა საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლით განსაზღვრულ 6-წლიან ხანდაზმულობის ვადაზე, ვინაიდან ამ მუხლით იზღუდება საგადასახადო ორგანოს მიერ ექვს წელზე მეტი ხნის საგადასახადო პერიოდზე დარიცხვის განხორციელება. ვინაიდან სს “....” დარიცხვა 1999 წლის შემოწმების აქტის საფუძველზე განხორციელდა და მას შემდეგ დარიცხული ძირითადი თანხა არ შეცვლილა, საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის დარღვევას საგადასახადო ინსპექციის მხრიდან ადგილი არ Hჰქონია. რაც შეეხება “ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებლების შესახებ” საქართველოს კანონს, ის ძალაში 2005 წლის 1 იანვრიდან შევიდა, მაშინ როდესაც სადავო პერიოდი 1999 წელს ეხებოდა, რითაც სასამართლომ კანონს უკუძალა მიანიჭა (ს.ფ. 113-115).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის საფუარის ქარხნის შრომითი კოლექტივის წევრთა მიერ დაფუძნებული სს “...” რეგისტრაციაში გატარდა ქ. თბილისის გლდანის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 18 ოქტომბრის დადგენილებით.

საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ¹664 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობით სს “....” საკუთრებაში გადაეცა სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს ქ. თბილისის საფუარის ქარხანა, რის საფუძვლადაც მოწმობაში მიეთითა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1998 წლის 23 დეკემბრის ¹1-3/772 ბრძანება, 1996 წლის 26 ივნისის იჯარის ხელშეკრულება და 1996 წლის 25 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტი. ამდენად, სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეს აღნიშნული ქონება ფაქტობრივად 1996 წლის 25 ივლისს ჩაბარდა.

გლდანის რაიონის სახელმწიფო საგადასახადო ინსპექციაში ჩატარებული კომპლექსური დოკუმენტური საგადასახადო შემოწმების შედეგების შესახებ 1996 წლის 10 ივნისის აქტით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო საგადასახადო ინსპექციამ შეამოწმა 1994 წლის 1 მარტიდან 1996 წლის 1 აპრილამდე პერიოდი, რის შედეგად გამოირკვა, რომ წყალზე გადასახადის გადამხდელად აღრიცხული 43 სამრეწველო საწარმოდან 27-ს, მათ შორის, საფუარის ქარხანას, წარდგენილი არ ჰქონდა იანვრის, თებერვლის, მარტისა და აპრილის საგადასახადო ანგარიშები.

სს “...” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების შემოწმების შესახებ” 2003 წლის 4 აგვისტოს აქტით დგინდებოდა, რომ შემოწმდა სს “...” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების სისწორე 1996 წლის 1 იანვრიდან 2003 წლის 1 ივლისამდე პერიოდში, რის შედეგად გამოირკვა, რომ სს “...” ბიუჯეტის წინაშე ანგარიშვალდებული იყო მოგების, ქონების, მიწის, ეკონომიკური საქმიანობის გადასახადების მიხედვით, ანგარიშვალდებული იყო აგრეთვე საგზაო ფონდის წინაშე. ამასთან, სს “....” 1996 წლიდან საქმიანობა არ უწარმოებია, რის გამოც ბიუჯეტის წინაშე საშემოსავლო, სოციალური დაზღვევისა და ეკონომიკური საქმიანობისათვის გადასახადების მიხედვით ვალდებულება არ წარმოშობია, ამავე მიზეზის გამო ვალდებულება არ წარმოშობია სახელმწიფო საგზაო ფონდის წინაშე. აღნიშნული აქტის თანახმად, სს “...” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 223.4-ე მუხლის შესაბამისად, საბუღალტრო დოკუმენტებში აღურიცხავი მატერიალური ფასეულობის გამოვლენის გამო დაერიცხა ჯარიმა 238,50 ლარის ოდენობით.

ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტისადმი თბილისის გლდანი-ნაძალადევის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 16 მარტის ¹61-09/1101 მიმართვით დგინდებოდა, რომ გადახდასთან დაკავშირებით რეგისტრაციიდან მოიხსნა გირავნობის უფლება სს “...” ქონებაზე, ღირებულებით 19921 ლარი, რომელიც რეგისტრირებული იყო საგადასახადო ინსპექციის ¹09-09/4-1501 შეტყობინების საფუძველზე.

საქმეში არსებულიQქვითრების ქსეროასლებით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გადახდილი ჰქონდა ქონების გადასახადი _ 1150 ლარის, მიწის და ქონების გადასახადი _ 1368 და 216 ლარის ოდენობით.

“საგადასახადო გირავნობის /იპოთეკის/ უფლების წარმოშობის შესახებ” ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 29 ნოემბრის ¹001-131 შეტყობინების თანახმად, სს “...” 2006 წლის 29 ნოემბრის მდგომარეობით ერიცხებოდა ბიუჯეტის დავალიანება 18626 ლარი, აქედან ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობის მოსაკრებელი _ 2604.45 ლარი, საურავი _ 7981.86 ლარი, ქონების გადასახადი _ 216 ლარი, საურავი _ 4841.81 ლარი, სანქცია _ 238.5 ლარი, სხვა გადასახადის საურავი _ 1967.47 ლარი. საქმეში არსებული ბანკის შტამპდასმული საგადასახადო დავალებების ქსეროასლების თანახმად, 2005 წლის ქონების გადასახადი მთლიანად და 2006 წლის ქონების გადასახადი ორ ნაწილად იქნა გადახდილი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მოთხოვნათა წინააღმდეგ საგადასახადო ინსპექციამ ვერ წარადგინა იმის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება, რომ თვით ქ. თბილისის საფუარის ქარხანას სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ ნამდვილად გააჩნდა წყალზე გადასახადის დავალიანება ან რომ სს “...” ქ. თბილისის საფუარის ქარხნის უფლებამონაცვლესა და საფუარის ქარხნის საგადასახადო დავალიანებების გადახდაზე ვალდებულ პირს წარმოადგენდა. ამასთან, 2006 წლამდე გასული იყო 10 წელზე მეტი, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა კი 6 წელს შეადგენდა და იგი შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან აითვლებოდა. მართალია, 1997 წლიდან მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსი ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის გადასახადს ითვალისწინებდა, რომლის დაბეგვრის ობიექტს საქართველოს ტერიტორიაზე გარემოდან ამოღებული ბუნებრივი რესურსების, მათ შორის, გარემოდან ამოღებული წყლის რესურსების მოცულობაც წარმოადგენდა, მაგრამ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ახორციელებდა საქმიანობას, რის გამოც მას რომელიმე ნორმატიული აქტით ასეთი გადასახადის გადახდა ეკისრებოდა, საქმის მასალებით ასევე ვერ იქნა დადასტურებული.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, 2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 52.1 მუხლის “რ” ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები თავისი კომპეტენციის ფარგლებში ვალდებულნი არიან, გადასახადის გადამხდელს (საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს) წარუდგინონ “საგადასახადო მოთხოვნა”, ხოლო მისი შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, ამ კოდექსით დადგენილი წესით მიიღონ ზომები მისი შესრულების უზრუნველსაყოფად. საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებები ჩამოთვლილია ამავე კოდექსის 84-ე მუხლში, რომლის თანახმადაც ერთ-ერთ ასეთ ღონისძიებას წარმოადგენს საგადასახადო იპოთეკა (გირავნობა). საქმეში იყო მოსარჩელის 2005 წლის 31 ოქტომბრის წერილი ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის გლდანი-ნაძალადევის ინსპექციისადმი წყალზე გადასახადის საგადასახადო მოთხოვნის დაუყოვნებლივ წარდგენის თაობაზე, ხოლო ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს საგადასახადო ორგანოს მიერ წარედგინა საგადასახადო მოთხოვნა, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა (ს.ფ. 145-153).

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის აზრით, მცდარია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ 2004 წლის 16 მარტის მდგომარეობით დავალიანების დაფარვის გამო სს “...” საგადასახადო გირავნობის უფლება გაუუქმდა და ამის გამო 2006 წლის 29 ნოემბრის ¹001-131 “საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ” შეტყობინება იყო უკანონო, ვინაიდან საქმეში არსებული 1999 წლის გლდანის საგადასახადო ინსპექციის შემოწმების აქტით უტყუარად დგინდება, რომ სს “....” წყლის გადასახადში დამატებით დაერიცხა ძირითადი გადასახადი _ 2604.41 ლარი, საურავი _ 7.05 თეთრი, სწორედ ამ გადასახადის გადაუხდელობის გამო მოსარჩელეს გაეგზავნა გირავნობის შეტყობინება და სასამართლოს რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105.2 მუხლის თანახმად სასამართლო სხდომაზე ყოველმხრივ სრულად და ობიექტურად შეეფასებინა წარმოდგენილი საქმისათვის მნიშვნლეობის მქონე გარემოებები, სრულიად განსხვავებულ გადაწყვეტილებას მიიღებდა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლი, ვინაიდან ამ მუხლით იზღუდება საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელის მიმართ 6 წელზე მეტი ხნის საგადასახადო პერიოდზე დარიცხვის განხორციელება, ხოლო სს “....” დარიცხვა განხორციელდა 1999 წლის შემოწმების აქტის საფუძველზე და დღემდე მის მიმართ აღრიცხული ძირითადი თანხა არ შეცვლილა, რის გამოც საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. რაც შეეეხება საქართველოს კანონს “ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის მოსაკრებლების შესახებ,” ის ძალაში შევიდა 2005 წლის 1 იანვრიდან, ხოლო სადავო პერიოდი 1999 წელს ეხება, ანუ სასამართლომ თვითნებურად მიანიჭა კანონს უკუძალა. ამასთან, გადასახადის დარიცხვა მოხდა არა 1997 წლის კანონმდებლობით, არამედ 1996 წელს მიღებული კანონმდებლობით, რომელიც ითვალისწინებდა წყალზე გადასახადს, რომელიც მიიღო საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტმა 1994 წლის 11 ივლისს და ძალაში შევიდა 1995 წლის 1 აპრილიდან (ს.ფ. 159-163).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება საკასაციო საჩივარში არ არის დასაბუთებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩიარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 ივლისის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.