ბს-80-80(კ-08) 30 ივლისი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მარიამ ცისკაძე, ნინო ქადაგიძე

სხდომის მდივანი – ქეთევან მაღრაძე

კასატორი(მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრი

მოწინააღმდეგე მხარე(მოსარჩელე) შპს “.....”

მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.11.07წ. განჩინება

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს ,,...” 05.07.06წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს და აღნიშნა, რომ 05.06.06წ. ჩაჰბარდათ 02.06.06წ. ¹114 საგადასახადო მოთხოვნა საზოგადოებისათვის დამატებით 106701,54 ლარის გადასახდელად დაკისრების თაობაზე, გადასახადის ძირითადი თანხის და მასზე დარიცხული სანქცია-საურავებით, რაც საბოლოო ჯამში 139243.12 ლარს შეადგენდა. საგადასახადო მოთხოვნის ადმინისტრაციული წესით გასაჩივრების შემდეგ, სასკ-ის 22-ე მუხლის საფუზველზე სარჩელი აღძრეს სასამართლოში. მოსარჩელემ საგადასახადო მოთხოვნა ნაწილობრივ არ ცნო და გაასაჩივრა შემდეგ ნაწილში: დღგ-ს ნაწილში – 15915.87 ლ., 5 985 ლ. და 2316.56 ლ. ოდენობით; სხვა გადასახადებში – ძირითადი თანხა _ 23 522 ლ., სანქცია – 9380ლ., საურავი _ 6783.29ლ. ოდენობით. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შპს ,,....” 26.08.04წ. შემოიტანა სარეცხი და საწმენდი საშუალებები. პროდუქცია 27.08.04წ. განაბაჟა, მიჰყიდა შპს ,,.....”, რომელსაც შემდომში აღარ დასჭირდა შეძენილი პროდუქცია და 28.09.04წ. შპს ,,.....” მიჰყიდა. საბაჟო დეკლარაციითა და ¹45, ¹46, ¹47 საგადასახადო დავალებებით დასტურდებოდა შპს ,,.....” მიერ საქონლის იმპორტირებისას საბაჟო დეკლარაციით კუთვნილი დღგ-ს თანხის გადახდა. შპს ,,....” სარეცხი და საწმენდი საშუალებების შეძენისას გამყიდველს გადაუხადა შეძენილი საქონლის ღირებულება და დღგ-ს თანხა და შემდგომში ჩაითვალა შეძენილი საქონლის დღგ-ს თანხა შესაბამისი დეკლარაციების საფუძველზე. შპს ,,....” ამავე საქონლის შეძენის შემდეგ ჩაითვალა საბაჟო დეკლარაციითა და სერია აა-14 ¹002251 ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე გადახდილი დღგ-ს თანხა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შპს ,,....” სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაიხადა 9515.49 ლარი, ხოლო საქონლის შპს ,,....” შეძენისას ფასნამატის დღგ-ს თანხა, 3004.57 ლარი, გადაიხადა 08.10.04წ., ¹57 საგადასახადო დავალებით. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის 1 ნაწილის შესაბამისად ყველა პირობა არსებობდა შპს “....” იმ დღგ-ს თანხის ჩასათვლელად, რომელიც მან შპს ,,ხანზა-ხიმს” გადაუხადა. ანგარიშ-ფაქტურა გამოწერილი იყო საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის 1 ნაწილის მოთხოვნათა დაცვით. მოსარჩელის განმარტებით, შპს ,,....” 2004წ. 18.537 ლარის მობილურის ბარათები შეიძინა დღგ-ს გარეშე. აქედან ოქტომბერ-ნოემბერ-დეკემბერში 400 ლარის ღირებულების ბარათები იქნა რეალიზებული, 2005 წლის იანვარსა და თებერვალში შეძენილ იქნა 2596 ლარის ბარათები, საიდანაც მხოლოდ 150 ლარის ბარათები გაიყიდა. დანარჩენი ბარათები მოხმარდა საწარმოს ბალანსზე რიცხულ ნომრებს, ასევე მომსახურე პერსონალის ნომრებს, რომლებიც საწარმოს იჯარით ჰქონდა აღებული. მოსარჩელის აზრით, იმ შემთხვევაშიც, თუ შპს ,,....” გაყიდდა შეძენილ მონო-ბარათებს, აღნიშნული სასაქონლო ოპერაცია არ უნდა დაბეგრილიყო დღგ-ს თანხით, ვინაიდან მონო-ბარათები იყიდება ფიქსირებული ფასით და ადგილი არ ჰქონია საქონლის ფასნამატით გაყიდვას. შესაბამისად, საგადასახადო ინსპექციამ სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, დამატებით მოახდინა აღნიშნული დღგ-ს ძირითადი თანხის, შესაბამისი ჯარიმა-საურავების 5986 ლარის ოდენობით დარიცხვა. მოსარჩელის განცხადებით, აღნიშნულის გარდა, საგადასახადო შედარების აქტში მითითებული იყო, რომ დღგ-ს ნაწილში 2316.56 ლარის დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა დასკვნა, თუმცა აღნიშნულის თაობაზე შედგენილი დასკვნა მას არ გადასცემია. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ გადასახადის სახეს ,,სხვა გადასახადი” საგადასახადო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა. სადავო ¹114 საგადასახადო მოთხოვნაში საწარმოზე დარიცხული ,,სხვა გადასახადის” საფუძვლად მითითებული იყო 27.07.05წ. საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომელშიც, თავისი მხრივ, აღნიშნული გადასახადის დარიცხვის საფუძვლად მითითებული იყო ახალი საგადასახადო კოდექსის 132-ე და 129-ე მუხლები, რაც, მოსარჩელის მოსაზრებით, არასწორია ამავე კოდექსის 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, რადგანაც სასაქონლო ოპერაციები განხორციელებული იყო ახალი საგადასახადო კოდექსის ამოქმედებამდე. ამასთანავე, ,,სხვა გადასახადების” საურავის ნაწილში ტექნიკური უზუსტობა იქნა დაშვებული: 5880 ლარის ნაცვლად მითითებული იყო 9380 ლარი.

თელავის რაიონული სასამართლოს 11.09.06წ. გადაწყვეტილებით შპს “....” სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თელავის საგადასახადო ინსპექციის 02.06.06წ. ¹114 საგადასახადო მოთხოვნა ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი, კერძოდ, დღგ-ს ნაწილში დარიცხული თანხა შემცირდა 15 915.87 ლარით, “სხვა გადასახადების” ნაწილში დარიცხული საურავი 9380 ლარი შემცირდა 5380 ლარამდე. სასარჩელო მოთხოვნა დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს ,,....” თელავის საგადასახადო ინსპექციამ დაიწყო გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, რომელიც 27.07.05წ. დამთავრდა, 27.07.05წ. გამოიცა შემოწმების აქტი. 05.06.06წ. საზოგადოებას ჩაჰბარდა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 02.06.06წ. ¹114 საგადასახადო მოთხოვნა შპს ,,....” დამატებით 106701.54 ლარის გადასახდელად დაკისრების შესახებ. რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,,.....” 26.08.04წ. გფრ-დან შემოიტანა სარეცხი და საწმენდი საშუალებები, რომლის განბაჟება 27.08.04წ. მოახდინა. აღნიშნული საქონელი საზოგადოებამ 30.08.04წ. აა-93 ¹0033445 ანგარიშ-ფაქტურით მიჰყიდა შპს ,,....”, რომელსაც აღარ დასჭირდა შეძენილი სარეცხი და საწმენდი საშუალებები და 28.09.04წ. აა-14 ¹002251 ანგარიშ-ფაქტურით შპს ,,....” მიჰყიდა საქონელი შპს ,,....” საქონლის იმპორტირებისას საბაჟო დეკლარაციით გადაიხადა დღგ-ს თანხა. პროდუქციის შპს ,,....” მიყიდვისას მყიდველმა შპს ,,....” შესაბამისი დღგ-ს თანხა გადაუხადა და ჩაითვალა შეძენილი საქონლის დღგ შესაბამისი დღგ-ს დეკლარაციების საფუძველზე. შპს ,,....” მიერ ამავე საქონლის შეძენის შემდეგ შპს ,,....” ჩაითვალა საბაჟო დეკლარაციით და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე გადახდილი დღგ-ს თანხა. სასამართლომ მიუთითა, რომ შპს ,,....” სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაიხადა დღგ-ს თანხა 9515.49 ლარი, ხოლო საქონლის შპს ,,....” შეძენის ფასნამატის დღგ, 3004.57 ლარი, გადაიხადა 08.10.04წ., ¹57 საგადასახადო დავალებით, დღგ-ს სექტემბრის თვის დეკლარაციით და დასაბეგრ ოპერაციებზე და შეძენილ საქონელზე გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურების რეესტრით. საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მესამე პირი წარდგენილი იყო საგადასახადო ორგანოში ჩათვლის მისაღებად, ხოლო მეოთხე პირი გამყიდველის მიერ წარდგენილი იყო საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 1997წ. საგადასახადო კოდექსის 114.1 მუხლით განსაზღვრული ყველა პირობა არსებობდა სადავო დღგ-ს თანხის ჩათვლისათვის. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 1997წ. საგადასახადო კოდექსის 96.5 მუხლიდან გამომინარე, მოსარჩელეს კანონიერად დაეკისრა დღგ მობილური ტელეფონების სასაუბრო ბარათების შეძენისა და რეალიზაციისათვის, ასევე საწარმოს ბალანსზე რიცხულ ნომრებსა და მომსახურე პერსონალის ნომრებისათვის გამოყენებაზე. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საგადასახადო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა ,,სხვა გადასახადს”. ამასთანავე, სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული თანხა ,,სხვა მოთხოვნების” გრაფის ნაცვლად მითითებული უნდა ყოფილიყო ,,მოგების გადასახადში”. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ,,სხვა გადასახადების” ნაწილში, კერძოდ, საურავის ნაწილში, დაშვებული იყო ტექნიკური უზუსტობა და 9380 ლარის ნაცვლად, შემოწმების აქტის თანახმად, 5880 ლარი უნდა ყოფილიყო მითითებული.

თელავის რაიონული სასამართლოს 11.09.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.11.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტოს შემოსავლების სამსახურის თელავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 11.09.06წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა სსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს. სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.11.07წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალურმა ცენტრმა. კასატორმა აღნიშნა, რომ პირველ და მეორე ინსტანციის სასამართლოებს საქმის გარემოებები სრულყოფილად არ შეუსწავლია და არ გამოუკვლევია, სხვა შემთხვევაში საქმეზე მიღებული იქნებოდა განსხვავებული გადაწყვეტილება. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იმდენად არასრულია, რომ შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება, რაც, კასატორის განცხადებით, სსკ-ის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის მიხედვით, წარმოადგენს საკასაციო საჩივრის აბსოლუტურ საფუძველს. გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნაში “სხვა გადასახადებში” დარიცხული საურავია არა 9380 ლარი, არამედ 6783.29 ლარი. ამასთანავე, სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არ არის დასაბუთებული “სხვა გადასახადების” ნაწილში დარიცხული საურავის შემცირება. სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა საქმეში დაცული რევიზიის აქტი, რომლის თანახმად, საწარმოში გამოვლენილ დარღვევებზე შედგენილია საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 133-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, რითაც საწარმო დაჯარიმდა 3500 ლარით. კასატორის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენელმა გამოთქვა მოსაზრება განსახილველ საქმესთან დაკავშირებით, რაც არ არის ასახული გასაჩივრებულ განჩინებაში. კასატორი თვლის, რომ შპს “....” რეგისტრაციის ადგილის შეცვლის გამო, საქმეში სათანადო მოპასუხედ უნდა ჩაებას თბილისის საგადასახადო ინსპექცია. კასატორმა მიუთითა, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 04.02.08წ. განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული. საკასაციო პალატის 18.06.08წ. განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთების შემოწმების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ შპს “....” და შპს “....” შორის წარმოებულ სასაქონლო ოპერაციაზე, რომლითაც შპს “....” შპს “.....” შეიძინა ქიმწმენდისა და სარეცხი საშუალებები, 28.09.04წ. გამოწერილი იქნა სერია აა 14 ¹002251 ანგარიშ-ფაქტურა, რომლის თანახმად, მყიდველის მიერ პროდუქციის გამყიდველისათვის გადახდილი დღგ-ს თანხა შეადგენს 15 915.37 ლარს. ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის თანახმად, ამ კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოშობილ ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება მანამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსი. განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციის დროისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა არის გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით. დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. საქმის მასალებში დაცულია შპს “...” მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი საქართველოს სახელმწიფო საგადასახადო დეპარტამენტის დამატებითი ღირებულების გადასახადის ყოველთვიური დეკლარაცია, რომლის თანახმად, 2004 წლის სექტემბერში შპს “....” გადასახდელი დღგ-ს თანხა შეადგენს 15 915.87 ლარს, ხოლო საგადასახადო კრედიტი _ 10 611.44 ლარს. მითითებული თანხების ურთიერთგაქვითვის შედეგად ამ პერიოდისათვის შპს “....” გადასახდელი დღგ-ის თანხაა 5304.43 ლარი(ს.ფ. 24). საქმის მასალებში დაცულია შპს “....” მიერ 2004 წლის სექტემბერში დარიცხული 5304.43 ლარის დღგ-ს თანხის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი(ს.ფ. 26). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქონლის მიმწოდებლის, შპს “....” მიერ სადავო დღგ-ს თანხა, 15 915. 87 ლარი, შეტანილ იქნა სახელმწიფო ბიუჯეტში. მითითებული თანხის ნაწილი, 10 611. 44 ლარი, სახელმწიფო ბიუჯეტისათვის ანაზღაურებულია საგადასახადო კრედიტის (ჩათვლის) ხარჯზე, ხოლო ნაწილი, 5304 ლარი, სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანილია შპს “....” მიერ საბანკო გადარიცხვით (საგადასახადო დავალიანება ¹1, 08.10.04წ.). ამდენად, პროდუქციის მომწოდებლის მიერ სადავო დღგ-ს თანხა შეტანილია სახელმწიფო ბიუჯეტში და არ არსებობს სადავო თანხის შპს “....” დაკისრების საფუძველი.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თელავის საგადასახადო ინსპექციის 27.07.06წ. შემოწმების აქტით შპს “....” დაეკისრა 23 522 ლარი მოგების გადასახადი(ს.ფ. 34). აღნიშნული თანხა “სხვა გადასახადის” გრაფაში იქნა მითითებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თელავის საგადასახადო ინსპექციის ¹114 საგადასახადო მოთხოვნაში. შემოწმების აქტის თანახმად, 23 522 ლარს დარიცხული აქვს ჯარიმა 5880 ლარი. საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, სხვა გადასახადს, 23 522 ლარს, დარიცხული აქვს სანქცია 9 380 ლარი. უკანასკნელი წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს მიერ დაშვებულ ტექნიკურ შეცდომას, რომელიც მართებულად იქნა გასწორებული თელავის რაიონული სასამართლოს მიერ. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მოსაზრება კასატორის მიერ წარმოდგენილი ვერ იქნა. თავის მხრივ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში დაშვებული რედაქციული ხარვეზი არ ქმნის გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს, მისი შევსება სსკ-ის 260-ე მუხლის საფუძველზეა შესაძლებელი გადაწყვეტილების გამომტანი სასამართლოს მიერ.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ შპს “....” მიერ რეგისტრაციის ადგილის შეცვლა, თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში რეგისტრაციის გავლა არ წარმოადგენდა სარჩელზე მოპასუხის შეცვლის საფუძველს, ვინაიდან საქმეზე დავის საგანს შეადგენდა თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. გადასახადის გადამხდელის მიერ სხვა ინსპექციაში რეგისტრაციის გავლა არ იწვევს უკვე გამოცემული აქტების მიმართ საგადასახადო ინსპექციების კომპეტენციის გადანაწილებას.

რაც შეეხება შემოწმების აქტში აღნიშნულ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმს, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში მოპასუხეს ჯარიმის შემცირების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნის უარყოფა ამ საფუძვლით არ მოუხდენია, სამართალდარღვევის ოქმი სასამართლოში არ წარმოუდგენია. თელავის საგადასახადო ინსპექციის 27.07.05წ. საგადასახადო შემოწმების აქტში მითითებულია, რომ საწარმოში გამოვლენილ დარღვევებზე შედგენილია საგადასახადო სამართალდარღვევის ¹0551 ოქმი. ამდენად, სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილია არა უგვიანეს 27.07.05წ., ამასთანავე საქმეში არ არის დაცული და მოპასუხეს არ წარმოუდგენია აღნიშნული ოქმის საფუძველზე გამოცემული საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება, საგადასახადო კოდექსის 127.11 მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენიდან არა უგვიანეს 30 კალენდარული დღისა ინსპექციის უფროსის მოადგილის მიერ გამოცემული ბრძანება, რომელიც კოდექსის 127-ე მუხლის მე-16 ნაწილის, მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველს წარმოადგენს. ამასთანავე, სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 127-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო შემოწმებისას გამოვლენილი სამართალდარღვევები ფიქსირდებოდა საგადასახადო შემოწმების აქტში, ამ შემთხვევაში არ დგებოდა სამართალდარღვევის ოქმი. მოცემულ შემთხვევაში შემოწმების აქტი არ ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსის 139.1 და 133.3 მუხლებით გათვალისწინებული ჯარიმების დაკისრებას გადასახადის გადამხდელზე, ხოლო ამ მუხლებით გათვალისწინებული ჯარიმების დაკისრება სამართალდარღვევის ოქმის შედგენით კოდექსის 127-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად არ დაიშვებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი და კასატორს სსკ-ის 410-ე მუხლის საფუძველზე უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 06.11.07წ. განჩინება;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.