ბს-831-793(კ-07) 21 ნოემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ი. ი-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 5 იანვარს ი. ი-ის წარმომადგენელმა რ. მ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2004 წლის 27 დეკემბერს საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრმა გამოსცა ¹...... ბრძანება. აღნიშნული ბრძანების მიღებას საფუძვლად დაედო საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლაში ჩატარებული თემატური შემოწმების შედეგად შედგენილი 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტი. ამავე ბრძანებაში აღნიშნული იყო, რომ ხსენებულ სკოლაში დარღვეული იყო „განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი, საქართველოს ეროვნული ბანკის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანება „სალარო მეურნეობის შესახებ დებულების” დამტკიცების თაობაზე” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 13 მაისის ¹112 ბრძანებით დამტკიცებული „საბიუჯეტო ორგანიზაციებში ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ ინსტრუქცია”. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „თ“ ქვეპუნქტებისა და 135-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ხსენებული ბრძანების პირველი პუნქტის საფუძველზე, ი. ი-ე გათავისუფლებულ იქნა აღნიშნული სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან 2005 წლის 25 იანვრიდან. გარდა ამისა, ხსენებული ბრძანების მე-4 პუნქტით სკოლის ადმინისტრაციას დაევალა უზრუნველეყო იჯარით განთავსებული მოიჯარეების დენისა და წყლის მრიცხველებით გამხოლოება, ასევე მათგან გათბობის გადასახადების აკრეფა და ბიუჯეტში შეტანა. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹........ ბრძანება იყო, როგორც უკანონო, ასევე იურიდიულად დაუსაბუთებელი, რის გამოც ხსენებული ბრძანების პირველი და მე-4 პუნქტები ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

მოსარჩელის მტკიცებით, “განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, საგანმანათლებლო დაწესებულების ადმინისტრაციას უფლება ჰქონდა, არასაბიუჯეტო ფინანსური რესურსების არსებობის შემთხვევაში, დაენიშნა სახელმწიფო სტიპენდიებისა და ხელფასების დანამატები, თავისი სტიპენდიები, გაეცა პრემიები, ჯილდოები, ფინანსური დახმარება პედაგოგიურ (სამეცნიერო) საბჭოსთან შეთანხმებით განსაზღვრული წესითა და პირობებით. იმავე მუხლის მეორე წინადადების მიხედვით, ადმინისტრაციის მუშაკებისათვის ხელფასის დანამატის დანიშვნის, პრემიის, ჯილდოსა და დებულებით გათვალისწინებული სხვა ფინანსური დახმარების გაცემის საკითხს წყვეტდა სკოლის პედაგოგიური საბჭო. არასაბიუჯეტო სახსრებს წარმოადგენდა იმავე სკოლაში არსებული სტანდარტზევით სწავლებისათვის ხელშეკრულებით მიღებული თანხები. როგორც 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტში იყო აღნიშნული, ასეთი თანხებიდან სკოლის ბუღალტერზე გაცემული იყო დანამატი ხელფასზე, რაც სკოლის პედაგოგიურ საბჭოსთან შეთანხმებული არ ყოფილა. იმავე სკოლის წესდების მე-3 პუნქტის მე-7 ქვეპუნქტის თანახმად, სკოლის ადმინისტრაცია შედგებოდა დირექტორის, დირექტორის პირველი მოადგილის (სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში), არა უმეტეს ორი მოადგილის, საფინანსო-სამეურნეო სამსახურის უფროსისა და კანცელარიის გამგისაგან. შესაბამისად, ბუღალტერი არ წარმოადგენდა სკოლის ადმინისტრაციის მუშაკს, ვისთვისაც ხელფასზე დანამატის გაცემისათვის აუცილებელი იყო სკოლის პედაგოგიური საბჭოს თანხმობა.

მოსარჩელის განმარტებით, რაც შეეხებოდა იმ პირებისათვის ხელფასზე დანამატების გაცემას, რომლებიც არ წარმოადგენდნენ ადმინისტრაციის მუშაკებს, „განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტის პირველი წინადადების თანახმად, აღნიშნული საკითხის შეთანხმება პედაგოგიურ საბჭოსთან სკოლის დირექტორის უფლებას წარმოადგენდა და არა მის ვალდებულებას. ამდენად, ბუღალტერს ხელფასზე დანამატი შეეძლო მიეღო სკოლის პედაგოგიურ საბჭოსთან შეუთანხმებლადაც. ამასთან, 2003-2004 სასწავლო წლის 16 სექტემბერს შედგა სკოლის მმართველობითი ორგანოს სხდომა, სადაც განხილულ იქნა საკითხები არასაბიუჯეტო თანხების განაწილების, ფასიან კლასებში მომსახურე პედაგოგთა და დირექციის ხელფასების შესახებ. გარდა ამისა, 2004 წლის 20 ოქტომბერს ჩატარდა სკოლის სამეურვეო საბჭოს სხდომა და ამ სხდომაზე დამტკიცებულ იქნა სტანდარტზევით სწავლების მომსახურების საფასური პირველ, მე-2, მე-3 და მე-4 კლასებში, განისაზღვრა, აგრეთვე, მომსახურების საფასური დაწყებით კლასებში და მე-10 კლასში. შემოსავლების მიხედვით, განისაზღვრა ასევე თანამდებობრივი დანამატები დირექციის წევრებისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ასეთი საკითხები სკოლის მმართველობითი ორგანოების მიერ წყდებოდა კანონით დადგენილი წესის შესაბამისად. ამდენად, მოსარჩელეს არ დაურღვევია „განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი და გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებული აღნიშნული მოსაზრება საფუძველს იყო მოკლებული. იმავე ბრძანებაში სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძვლად მითითებული იყო ასევე საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „თ“ ქვეპუნქტებსა და 135-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საწარმოს, დაწესებულებისა და ორგანიზაციის ადმინისტრაციას შეეძლო ვადამდე მოეთხოვა შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტა, თუ გამოვლინდებოდა, რომ მუშაკი არ შეესაბამებოდა დაკავებულ თანამდებობას ან შესასრულებელ სამუშაოს არასაკმარისი კვალიფიკაციის, ან ჯანმრთელობის გამო. ამასთან, მოსარჩელე სკოლის დირექტორად მუშაობდა რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში და შესაბამისად, გააჩნდა საკმაო გამოცდილება და კვალიფიკაცია აღნიშნული თანამდებობით გათვალისწინებული სამუშაოს შესასრულებლად. ი. ი-ის კვალიფიკაციაში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობდა, მით უფრო, რომ მას საქართველოს განათლების მინისტრის 2004 წლის 13 თებერვლის ¹33/კ ბრძანებით გამოცხადებული ჰქონდა მადლობა დეცენტრალიზაციის პროცესისა და სამოქალაქო ინიციატივების წახალისების ხელშეწყობაში გამოჩენილი საზრიანობისათვის, განათლების დარგის მართვის დემოკრატიული პრინციპებისა და საზოგადოდ, ნაციონალური და დემოკრატიული იდეალების მიმართ გამოჩენილი ერთგულებისათვის.

მოსარჩელის მტკიცებით, 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტის თანახმად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სპეციალისტების მიერ ქ. თბილისის ¹........ სკოლის შემოწმება მიმდინარეობდა ერთი თვის განმავლობაში და რაიმე სერიოზული დარღვევები აღმოჩენილი არ იქნა. რაც შეეხებოდა ბანკში თანხების დაგვიანებით შეტანას და საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოებას, აღნიშნულ მოქმედებებზე პასუხისმგებლობა უნდა დაკისრებოდათ შესაბამის მუშაკებს და არა სკოლის დირექტორს. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი ითვალისწინებდა თანამდებობიდან გათავისუფლებას მუშაკის ბრალეული მოქმედების გამო, რომელიც პასუხისმგებელი იყო ფულად ან სასაქონლო ფასეულობებზე, თუ ეს ქმედება ადმინისტრაციის მხრიდან ქმნიდა მის მიმართ ნდობის დაკარგვის საფუძველს. აღნიშნული სკოლის ქონებისა და ფულადი სახსრების მართლსაწინააღმდეგოდ გამოყენების ფაქტი ხსენებული აქტით არ დასტურდებოდა. შესაბამისად, არც მოსარჩელის მხრიდან რაიმე ბრალეულ ქმედებაზე შეიძლებოდა ყოფილიყო საუბარი. საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 135-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ რაიმე ფორმით მაინც დადასტურდებოდა მოსარჩელის მიერ შრომის დისციპლინის დარღვევა, მას თავდაპირველად უნდა გამოცხადებოდა შენიშვნა, ხოლო დისციპლინის შემდგომი დარღვევების შემთხვევაში _ საყვედური, სასტიკი საყვედური და საბოლოოდ _ დათხოვნა დაკავებული თანამდებობიდან. ამასთან, აღნიშნული ნორმა პირის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლებას ითვალისწინებდა მხოლოდ შრომის დისციპლინის დარღვევისათვის, მოსარჩელის მხრიდან კი მსგავსი ქმედება არ დასტურდებოდა და ამის შესახებ არც ზემოხსენებულ აქტში იყო მითითებული. ამდენად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ სრულიად უკანონოდ, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის ზემოაღნიშნული მუხლების დარღვევით მიიღო გადაწყვეტილება მოსარჩელის სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. 1999 წლის 2 აპრილსა და 25 ნოემბერს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს, როგორც მეიჯარის, მიერ გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულებები შპს „......... უნივერსიტეტსა“ და შპს „............. ლიცეუმს“ შორის. იჯარის ობიექტს წარმოადგენდა სახელმწიფო ქონება, კერძოდ, სკოლის ბალანსზე რიცხული 600 კვ.მ და სკოლის შენობაში განთავსებული 300 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი.

მოსარჩელის განმარტებით, იქიდან გამომდინარე, რომ ზემოაღნიშნული სკოლა, როგორც დამოუკიდებელი იურიდიული პირი, არ წარმოადგენდა არც ზემოხსენებული ხელშეკრულებების მხარეს და არც საიჯარო ქონების მესაკუთრეს, შესაბამისად, სკოლის ადმინისტრაცია და მით უფრო, მოსარჩელე არ იყო უფლებამოსილი, უზრუნველეყო მოიჯარეებისაგან შესაბამისი გადასახადების აკრეფა. მოსარჩელე ასევე არ იყო უფლებამოსილი, მოიჯარეებისთვის გამოეყო ელექტროენერგიის, წყლისა და ბუნებრივი აირის მრიცხველები, როგორც ეს 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტში იყო მითითებული. მისი მხრიდან სწორედ ასეთი ქმედების განხორციელება ჩაითვლებოდა კანონდარღვევად, რის გამოც ზემოხსენებულ ბრძანებაში აღნიშნული შესაბამისი მოსაზრება მოკლებული იყო ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძვლებს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციულ აქტს წარმოადგენდა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლებოდა მოჰყოლოდა სამართლებრივი შედეგები. იმავე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ ორგანოს. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹....... ბრძანება წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ აქტს, რომელიც მოსარჩელის მიმართ წარმოშობდა გარკვეულ სამართლებრივ შედეგებს, კერძოდ, აღნიშნული ბრძანების პირველი პუნქტის თანახმად, იგი გათავისუფლებულ იქნა სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან, ხოლო მე-4 პუნქტით დაევალა გარკვეული სამართლებრივი მოქმედებების განხორციელება. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ყველა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში უნდა ყოფილიყო წერილობითი დასაბუთება. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით კი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტში უნდა ყოფილიყო მითითებული ის საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი, ან მისი შესაბამისი ნორმა, რომლის საფუძველზედაც გამოიცა ეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

მოსარჩელის მტკიცებით, გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებული იყო იმის შესახებ, რომ დარღვეული იყო საქართველოს ეროვნული ბანკის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანება „სალაროს მეურნეობის შესახებ“ დებულების დამტკიცების თაობაზე” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 13 მაისის ¹112 ბრძანებით დამტკიცებული „საბიუჯეტო ორგანიზაციებში ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ ინსტრუქცია”. მიუხედავად ამისა, მასში არ იყო მითითებული კონკრეტულ მუხლებზე, რის გამოც შეუძლებელი იყო გასაჩივრებული ბრძანების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება. აღნიშნული არ შედიოდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს კომპეტენციაში და წარმოადგენდა საქართველოს კონტროლის პალატის პრეროგატივას. „კონტროლის პალატის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის თანახმად, საქართველოს კონტროლის პალატა უფლებამოსილი იყო, შეემოწმებინა ნებისმიერი ფიზიკური და იურიდიული პირის საქმიანობა იმ ნაწილში, რომელიც დაკავშირებული იყო საბიუჯეტო ან სახელმწიფო სპეციალური ფონდების კუთვნილი თანხების მიღებასთან, გადარიცხვასთან ან გამოყენებასთან, რაიმე ფორმით სახელმწიფო საკუთრების გამოყენებასთან ან მის მართვასთან, აგრეთვე, იმ ნაწილში, რომელიც დაკავშირებული იყო მათთვის საგადასახადო, საბაჟო, ან სხვა სახის შეღავათების მინიჭებასთან. ამასთან, ასევე არ იყო დასაბუთებული ხსენებული სამინისტროს მოსაზრება „განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლისა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის შესაბამისი მუხლების დარღვევასთან დაკავშირებით. აქედან გამომდინარე, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის აღნიშნული ბრძანება, როგორც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, იყო დაუსაბუთებელი. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციული აქტი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს. გასაჩივრებული ბრძანება არ შეიცავდა სამართლებრივ დასაბუთებას, რის გამოც იგი ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილს. გარდა ამისა, იმავე ბრძანების პირველი პუნქტი ეწინააღმდეგებოდა “განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტს, „კონტროლის პალატის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლს, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „თ“ ქვეპუნქტებს, ასევე 135-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტს. ამასთან, ხსენებული ბრძანების მე-4 პუნქტი ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსს, რადგან სკოლის ადმინისტრაციას ავალდებულებდა საიჯარო ურთიერთობებიდან წარმოშობილი მოქმედებების შესრულებას, რისი უფლებამოსილებაც სკოლის ადმინისტრაციასა და მის დირექტორს არ გააჩნდათ. აქედან გამომდინარე, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹........ ბრძანების პირველი და მე-4 პუნქტები ბათილად უნდა გამოცხადებულიყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 62-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სარჩელის წარდგენა სასამართლოში აჩერებდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის მოქმედებას. შესაბამისად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹......... ბრძანების პირველი და მე-4 პუნქტების მოქმედება უნდა შეჩერებულიყო სასამართლოში მოცემული სასარჩელო განცხადების შეტანის მომენტიდანვე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹....... ბრძანების პირველი პუნქტის, რომლითაც ქ. თბილისის ¹........ საშუალო სკოლის დირექტორი ი. ი-ე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან 2005 წლის 25 იანვრიდან და მე-4 პუნქტის, რომლითაც ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის ადმინისტრაციას უნდა უზრუნველეყო იჯარით განთავსებული მოიჯარეების დენისა და წყლის მრიცხველებით გამხოლოება, ასევე მათგან გადასახადების აკრეფა და ბიუჯეტში შეტანა, ბათილად ცნობა, აგრეთვე, მოითხოვა გასაჩივრებული ბრძანების დასახელებული პუნქტების მოქმედების შეჩერება საქმის საბოლოო გადაწყვეტამდე.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით ი. ი-ეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ი-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების თაობაზე ი. ი-ის შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 იანვრის საოქმო განჩინების გაუქმება, აღნიშნული განჩინების მოქმედების შეჩერება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

შესაგებლის ავტორმა აღნიშნა, რომ 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტში მოცემული ფაქტობრივი გარემოებები საფუძვლიანად იქნა შესწავლილი და დადგინდა, რომ ქ. თბილისის ¹....... სკოლაში მნიშვნელოვანი დარღვევები იყო. მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად კი, სკოლაში არსებულ დარღვევებზე პასუხისმგებელი იყო სკოლის დირექტორი, რის გამოც საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹...... ბრძანებით იმავე სკოლის დირექტორი ი. ი-ე გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ და „თ“ ქვეპუნქტების შესაბამისად.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, ქ. თბილისის ¹...... სკოლის განვითარების ფონდთან დაკავშირებით, გაუგებარი იყო, თუ რაზე დავობდა მოსარჩელე. იგი სადავოდ ხდიდა იმას, რაც თვით ზემოხსენებულ სამინისტროს სადავოდ არ გაუხდია, საქმეში არ იყო წარმოდგენილი იმის დამამტკიცებელი არც ერთი მტკიცებულება, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის მიერ შექმნილი სამუშაო ჯგუფის მიერ შემოწმებულ იქნა იმავე სკოლის განვითარების ფონდის საქმიანობა. ზემოხსენებული აქტი შედგენილ იქნა ურთიერთთანამშრომლობის საფუძველზე _ სკოლის დირექტორმა და ადმინისტრაციამ ნებაყოფლობით წარუდგინეს სამუშაო ჯგუფს დოკუმენტაცია ფონდის საქმიანობასთან დაკავშირებით და არანაირი ძალდატანება არ ყოფილა და ვერც იქნებოდა, რადგან ამის უფლებამოსილება იმავე სამინისტროს არ გააჩნდა, ისევე, როგორც კერძო სამართლის იურიდიული პირის – ფონდის საქმიანობის კონტროლის უფლება. ამდენად, რაიმე კანონდარღვევას რომ ჰქონოდა ადგილი, ი. ი-ე ამას თავის დროზევე გააპროტესტებდა და აღნიშნულ შემოწმების აქტზე ხელს არ მოაწერდა. საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანებით დამტკიცებული „სალარო მეურნეობის შესახებ დებულება“ აღნიშნულ ფონდზეც ვრცელდებოდა. ხსენებული დებულების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, იგი ვრცელდებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ, როგორც საჯარო, ასევე კერძო სამართლის იურიდიულ პირებზე. აღნიშნული სამუშაო ჯგუფი არ გასცდენია თავის უფლებამოსილების ფარგლებს და რამდენადაც ფონდის კონტროლი იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს პრეროგატივა, საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანების დარღვევას სამართლებრივი რეაგირება საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მხრიდან არ მოჰყოლია. ი. ი-ის გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში აღნიშნული ბრძანების მითითება გამოიწვია არა იმავე ფონდის საქმიანობის შემოწმებამ, არამედ ქ. თბილისის ¹...... სკოლის არასაბიუჯეტო სახსრების ამ ბრძანების დარღვევით ბრუნვამ. ამ შემთხვევაში არ ჰქონდა მნიშვნელობა, თუ საიდან მოვიდა ხსენებულ სკოლაში შემოსავლები, ფონდიდან თუ სხვა წყაროებიდან, მთავარი იყო, რომ მოზიდული თანხები მოხმარებოდა სკოლის მიზნებს და მისი განკარგვა მომხდარიყო კანონიერად.

შესაგებლის ავტორის მტკიცებით, შემოწმების აქტში აღნიშნული იყო, რომ სტანდარტზევით სწავლებისთვის საფასურის ოდენობის საკითხი განხილული იყო პედსაბჭოზე და ამ პედსაბჭოს ოქმის მიხედვით, მასწავლებლებს ეძლეოდათ სტანდარტზევით განსაზღვრული განაკვეთის სამჯერადი ოდენობა, ასევე დანამატი დირექტორზე და მის მოადგილეებზე _ შესაბამისად, 100 და 40 ლარის ოდენობით და სტანდარტზევით სწავლებაში მონაწილე თითო მოსწავლეზე დირექტორს _ 0,40 ლარის ოდენობით და მოადგილეებს 0,25 _ ლარის ოდენობით დანამატი ეძლეოდათ. მიუხედავად პედსაბჭოს ამ გადაწყვეტილებისა, დანამატს ღებულობდა ასევე ბუღალტერი 40 ლარის ოდენობით და თითო მოსწავლეზე _ 0,25 ლარს, რაც იყო დაუშვებელი, ვინაიდან შესაბამის აქტში, რომელსაც თვით ი. ი-მაც მოაწერა ხელი, აღნიშნული იყო, რომ დირექტორისა და მისი მოადგილეების გარდა, სკოლის ადმინისტრაციაში შედიოდა სკოლის ბუღალტერიც, რომლისთვისაც დანამატის დანიშვნა უნდა მომხდარიყო პედსაბჭოს სხდომაზე. ბუღალტრის დანიშვნის ბრძანება იმავე სკოლაში ვერ მოიძებნა და სკოლის მასწავლებელთა ბრძანების წიგნის დაკარგვის გამო, ამასთან, არ არსებობდა ბრძანება სამეურნეო დარგში დირექტორის მოადგილისა და ბუღალტრის ფუნქციების განაწილების შესახებ, რის გამოც ბუღალტერი სკოლის ადმინისტრაციაში შემავალ მუშაკად განიხილებოდა. იმავე სკოლის დირექტორ ი. ი-ის მიერ ხელმოწერილ შესაბამის დოკუმენტში ბუღალტერი მოხსენიებული იყო, როგორც ადმინისტრაციის წევრი, თუმცა ბუღალტრისათვის დანამატი სკოლის პედაგოგიური საბჭოს სხდომაზე არ განხილულა და არ გადაწყვეტილა. ამდენად, პედაგოგიური საბჭოს თანხმობის გარეშე განესაზღვრა დანამატი იმ მუშაკს, რომლისთვისაც აუცილებელი იყო პედაგოგიური საბჭოს თანხმობა. თუ მიჩნეული იქნებოდა, რომ ბუღალტერი არ წარმოადგენდა სკოლის ადმინისტრაციის წევრს და იგი სკოლის რიგითი მუშაკი იყო, ამ შემთხვევაშიც აუცილებელი იყო მისი დანამატის განსაზღვრისათვის სკოლის პედაგოგიური საბჭოს თანხმობა. „განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის პირველი პუნქტის პირველი წინადადების შესაბამისად, საგანმანათლებლო დაწესებულების ადმინისტრაციას უფლება ჰქონდა, არასაბიუჯეტო ფინანსური რესურსების არსებობის შემთხვევაში, დაენიშნა სახელმწიფო სტიპენდიებისა და ხელფასების დანამატები, თავისი სტიპენდიები, გაეცა პრემიები, ჯილდოები, ფინანსური დახმარება პედაგოგიურ (სამეცნიერო) საბჭოსთან შეთანხმებით განსაზღვრული წესითა და პირობებით. ამდენად, დანამატების განსაზღვრა არც სკოლის ადმინისტრაციის და არც რიგითი მუშაკებისათვის არ ხდებოდა პედაგოგიური საბჭოს გვერდის ავლით და აღნიშნულ დარღვევაზეც პასუხისმგებელი იყო სკოლის ხელმძღვანელი _ დირექტორი.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, საქართველოს ეროვნული ბანკის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანებით დამტკიცებული იყო “სალარო მეურნეობის შესახებ დებულება”, რომლის 1.1 მუხლის მიხედვით, მოცემული დებულება ვრცელდებოდა სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ, როგორც საჯარო, ასევე კერძო სამართლის იურიდიულ პირებზე, იმავე დებულების 2.1 მუხლის თანახმად კი, სალაროს მეურნეობის ორგანიზაცია ევალებოდა ხელმძღვანელობას. ასევე, იმავე დებულების 1.6 მუხლის მიხედვით, პირები, რომლებზედაც ვრცელდებოდა მოცემული დებულება, ვალდებული იყვნენ, სამუშაო დღის ბოლოს ნაღდი ფულის ამონაგები შეეტანათ მომსახურე საბანკო დაწესებულებაში თავიანთ ანგარიშზე. ზემოაღნიშნულ აქტში დაფიქსირებული იყო, რომ სკოლაში სისტემატურად ირღვეოდა ხსენებული მოთხოვნა. დასახელებული მუხლების მიხედვით, ცხადი იყო, რომ მოსარჩელის მტკიცება იმის შესახებ, რომ აღნიშნულზე პასუხისმგებელი იყო სკოლის მოლარე და მთავარი ბუღალტერი, არ იყო მართებული. საბოლოო ჯამში, ყველა დოკუმენტაცია დგებოდა და იურიდიულ ძალას იძენდა დირექტორის, როგორც ადმინისტრაციის ხელმძღვნელისა და საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ხელმძღვანელის ხელმოწერით. ამდენად, ყოველ ამგვარ დარღვევაზე პასუხისმგებლობა უპირველესად და საბოლოო ჯამში, ეკისრებოდა სკოლის დირექტორს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ სკოლის დირექტორი ი. ი-ე არ იყო პასუხისმგებელი სკოლაში გამოვლენილ და დადასტურებულ სალაროს არასწორი მეურნეობის ორგანიზაციაზე, არ იყო მართებული. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 1999 წლის 13 მაისის ¹112 ბრძანება იმჟამად იყო გაუქმებული საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2003 წლის 26 ივნისის ¹346 ბრძანებით, თუმცა ბუღალტრული აღრიცხვისათვის მნიშვნელოვანი იყო არა სასწავლო წელი, რომელიც იწყებოდა სექტემბერში და მთავრდებოდა მაისში, არამედ სამეურნეო წელი, რომელიც იწყებოდა 1 იანვარს და მთავრდებოდა 31 დეკემბერს.

შესაგებლის ავტორის მტკიცებით, ზემოხსენებულ აქტში მითითებული იყო შემდეგ მნიშვნელოვან დარღვევაზე: ქ. თბილისის ¹..... საშუალო სკოლაში განთავსებული იყო შპს “........ ლიცეუმი” და შპს „....... უნივერსიტეტი“, რომელთაც არ ჰქონდათ გამოყოფილი ელექტროენერგიის, წყლისა და ბუნებრივი აირის მრიცხველები. ამრიგად, მთელი სკოლის კომუნალური გადასახადების (ელექტროენერგია, წყალი, გაზი, გათბობის ხარჯი) გადახდა წარმოებდა იმავე სკოლის საბიუჯეტო გადარიცხვებიდან, ხოლო ხსენებული მოიჯარეები არაფერს იხდიდნენ. 2003 წლის 1 იანვრიდან 2004 წლის 1 იანვრამდე კომუნალური მომსახურებისათვის სულ დახარჯული იყო 65935,03 ლარი, ხოლო საიჯარო ხელშეკრულება შპს “.......... ლიცეუმთან” გაფორმებული იყო 2000 წლის 25 ნოემბრიდან, შპს „....... უნივერსიტეტთან“ კი _ 1999 წლის 2 აპრილიდან. იჯარის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა არასაცხოვრებელი ფართი და არა მასთან დაკავშირებული კომუნალური გადასახადები. იჯარის ორივე ხელშეკრულებაში ცალსახად იყო აღნიშნული, რომ წყლის, ელექტროენერგიის, ტელეფონისა და სხვა კომუნალური მომსახურების ხარჯებს იხდიდა მოიჯარე და არა სხვა ვინმე. მოცემულ შემთხვევაში კი მოიჯარეები არაფერს იხდიდნენ, რითაც ისინი სახელმწიფო ბიუჯეტიდან სპეციალურად ქ. თბილისის ¹..... სკოლის მიზნებისათვის გამოყოფილი სახსრების ხარჯზე უსაფუძვლოდ გამდიდრდნენ, ხოლო სახელმწიფოს აღნიშნულის პირდაპირპროპორციულად მიადგა მნიშვნელოვანი ზიანი, რაც გამოიწვია სკოლის დირექტორის მხრიდან კანონით დაკისრებული მოვალეობის შეუსრულებლობამ და დანაშაულებრივმა უმოქმედობამ. აღნიშნული გამოიხატა იმაში, რომ მან არ უზრუნველყო იჯარით აღებული ფართისაგან ქ. თბილისის ¹........ სკოლის ექსპლუატაციაში არსებული ფართის შესაბამისი მრიცხველებით გამხოლოება-გამოყოფა (გაზი, წყალი, ელექტროენერგია), ხოლო საიჯარო ფართის გათბობისათვის _ საწვავის გადასახადის აკრეფა და ბიუჯეტში დაბრუნება.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, მოსარჩელის მიერ მითითებული ორივე კანონი _ „საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ“ და „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ“ საქართველოს კანონები სრულ უფლებას ანიჭებდა მას, განეხორციელებინა კონტროლი მის სისტემაში შემავალ საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებად ჩამოყალიბებულ სკოლაზე და იგი ხელმძღვანელობდა აღნიშნული ორივე კანონით მინიჭებული უფლებამოსილებით. იმავე სამინისტროს თავის დაქვემდებრებაში არსებული ყველა რგოლის საქმიანობის კოორდინაციისა და კონტროლის უფლებას ანიჭებდა ამ სამინისტროს დებულება, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის “დ” ქვეპუნქტის მიხედვით, სამინისტროს სისტემაში შედიოდნენ საჯარო სამართლის იურიდიული პირები და შესაბამისად, საჯარო სამართლის იურიდიულ პირად ჩამოყალიბებული სკოლები, რომელთაც აკონტროლებდა სამინისტრო. რაც შეეხებოდა უშუალოდ საფინანსო-ეკონომიკურ საქმიანობაზე კონტროლს, იგი იყო გენერალური ინსპექციის კანონმდებლობით განსაზღვრული კომპეტენცია, ხოლო “კონტროლის პალატის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-7 მუხლით საქართველოს კონტროლის პალატის უფლებამოსილების განსაზღვრა იმავე სამინისტროს არ ართმევდა მისთვის კანონით მინიჭებულ კონტროლის უფლებამოსილებას. ამრიგად, ამ შემთხვევაში საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო მოქმედებდა თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში და მტკიცება იმისა, რომ მან გადაამეტა თავის უფლებამოსილებას და ამის გამო, 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტი იყო უსაფუძვლო, ვინაიდან გამოიცა არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, იყო მცდარი და არ გამომდინარეობდა მოქმედი კანონმდებლობიდან.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 14 აპრილის განჩინებით ი. ი-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება და 2005 წლის 18 იანვრის საოქმო განჩინებები გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის მოქმედების შეჩერებისა და სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ შუამდგომლობების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში; საქმე ი. ი-ის სარჩელის გამო განსახილველად გადაეცა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას, რომელმაც სადავოდ გახადა განსჯადობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 20 ივლისის განჩინებით ი. ი-ის სასარჩელო განცხადება განსჯადობით განსახილველად გადაეცა უფლებამოსილ სასამართლოს _ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 მარტის სხდომაზე მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ იგი არ ზრდიდა, თუმცა აზუსტებდა სარჩელს და საბოლოოდ მოითხოვა გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობა და სამუშაოზე დაუყოვნებლივ აღდგენა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით ი. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის ¹53/კ ბრძანება ი. ი-ის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილში და ი. ი-ე აღდგენილ იქნა ქ. თბილისის ¹...... სკოლის დირექტორის თანამდებობაზე.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს თანამშრომლების მიერ ქ. თბილისის ¹....... საშუალო სკოლაში ჩატარებულ იქნა თემატური შემოწმება და ამის შესახებ 2004 წლის 19 დეკემბერს შედგენილ იქნა აქტი. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹........ ბრძანების პირველი პუნქტის საფუძველზე ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის დირექტორი ი. ი-ე გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან 2005 წლის 25 იანვრიდან. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მხრიდან “განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის მოთხოვნები არ დარღვეულა, ვინაიდან აღნიშნული კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი იმპერატიულად ადგენდა, რომ საგანმანათლებლო დაწესებულების ადმინისტრაციის მუშაკისათვის ხელფასის დანამატის დანიშვნის საკითხს წყვეტდა პედაგოგიური საბჭო. ¹........ საავტორო საშუალო სკოლა-კომპლექსის წესდების პირველი მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად, დაწესებულების ადმინისტრაცია შედგებოდა დირექტორის, დირექტორის პირველი მოადგილის, არა უმეტეს ორი მოადგილის, საფინანსო-სამეურნეო სამსახურის უფროსისა და კანცელარიის გამგისაგან. ამდენად, სკოლის ბუღალტერი არ წარმოადგენდა იმავე სკოლის ადმინისტრაციას და სკოლის დირექტორი უფლებამოსილი იყო მისი სახელფასო დანამატის საკითხი გადაეწყვიტა პედაგოგიურ საბჭოსთან შეთანხმების გარეშე.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ეროვნული ბანკის 1999 წლის 1 დეკემბრის ¹328 ბრძანებით დამტკიცებული ,,სალარო მეურნეობის შესახებ დებულების” პირველი მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, პირები, რომლებზედაც ვრცელდებოდა მოცემული დებულება, ვალდებული იყვნენ, სამუშაო დღის ბოლოს ნაღდი ფულის ამონაგები შეეტანათ მომსახურე საბანკო დაწესებულებაში თავიანთ ანგარიშზე. სკოლის დირექტორი არ წარმოადგენდა იმ პირს, რომლის ვალდებულებაშიც შედიოდა ფულის ამონაგების შეტანა საბანკო დაწესებულებაში. აღნიშნულ საქმიანობაზე პასუხისმგებელ პირს მოცემულ შემთხვევაში წარმოადგენდა სკოლის ბუღალტერი. უკანონო იყო ასევე გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში ამავე ბრძანების საფუძლად საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 13 მაისის ¹112 ბრძანებით დამტკიცებული “საბიუჯეტო ორგანიზაციებში ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ ინსტრუქციის” მითითება, ვინაიდან აღნიშნული ინსტრუქცია ძალადაკაგულად იქნა გამოცხადებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2003 წლის 26 ივნისის ბრძანებით, ხოლო შემოწმების პერიოდი მოიცავდა 2003-2004 და 2004-2005 სასწავლო წლების მიმდინარე პერიოდს. რაც შეეხებოდა დასახელებულ სკოლაში იჯარით განთავსებულ ზემოხსენებულ ლიცეუმსა და უნივერსიტეტს, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კომუნალურ გადასახადებთან დაკავშირებული საკითხი რეგულირებული უნდა ყოფილიყო იჯარის ხელშეკრულებებით, რომლებიც გაფორმებულ იქნა 1999 წლის 2 აპრილს _ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს ,,......... უნივერსიტეტს" შორის და 2000 წლის 25 ნოემბერს _ იმავე სამმართველოსა და შპს ,,.......... ლიცეუმს" შორის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სკოლის ადმინისტრაცია არ იყო უფლებამოსილი, გამოეყო ელექტროენერგიის, წყლისა და ბუნებრივი აირის მრიცხველები მეიჯარეებისათვის.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹....... ბრძანება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის ,,დ" ქვეპუნქტის შესაბამისად, წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს. იმავე კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი იყო ბათილი, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს ან არსებითად იყო დარღვეული მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ვინაიდან საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹....... ბრძანება ეწინააღმდეგებოდა კანონს, იგი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, ხოლო მოსარჩელე აღდგენილი დაკავებულ თანამდებობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 იანვრის საოქმო განჩინებით ქ. თბილისის ¹........ საჯარო სკოლა ამ საქმეში ჩაება მესამე პირად, ხოლო იმავე პალატის 2007 წლის 3 აპრილის საოქმო განჩინებით ქ. თბილისის ¹........ საჯარო სკოლა ამოირიცხა ამ საქმიდან, როგორც მესამე პირი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება შეიცვალა ახალი გადაწყვეტილებით, რომლითაც ი. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, თუმცა მან არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის სამართლებრივ საკითხებზე და მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილება მიიღო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლისა და 394-ე მუხლის ,,ე¹" ქვეპუნქტის მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, რის შედეგადაც საქმეზე მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება, ასევე არ იმსჯელა სარჩელში დაყენებულ ყველა მოთხოვნაზე, ხოლო იმ მოთხოვნასთან დაკავშირებით, რომელზეც იმსჯელა, გადაწყვეტილების დასაბუთება იყო იმდენად არასრული, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება იყო შეუძლებელი, რაც ამ გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის პირველ მოთხოვნას წარმოადგენდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹........ ბრძანების პირველი პუნქტის ბათილად ცნობა, რომლითაც ი. ი-ე გათავისუფლდა ქ. თბილისის ¹....... საშუალო სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის გასაჩივრებულ ბრძანებაში ქ. თბილისის ¹......... საშუალო სკოლის დირექტორის თანამდებობიდან ი. ი-ის გათავისუფლების ერთ-ერთ საფუძვლად მითითებული იყო ხსენებული სკოლის ადმინისტრაციის მიერ ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტის დარღვევაზე, რაც იმავე სკოლის თემატური შემოწმების 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტის თანახმად (რომელიც მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია), განხორციელდა სკოლის ბუღალტრისათვის ხელფასის დანამატის სკოლის პედაგოგიურ საბჭოსთან შეუთანხმებლად დანიშვნით. ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტის შესაბამისად, საგანმანათლებლო დაწესებულების ადმინისტრაციას, არასაბიუჯეტო ფინანსური რესურსების არსებობის შემთხვევაში, უფლება ჰქონდა, პედაგოგიურ (სამეცნიერო) საბჭოსთან შეთანხმებით განსაზღვრული წესითა და პირობებით დაენიშნა ხელფასების დანამატები. იმავე მუხლის მიხედვით, სკოლის ადმინისტრაციის მუშაკებისათვის ხელფასის დანამატის დანიშვნის საკითხს წყვეტდა სკოლის პედაგოგიური (სამეცნიერო) საბჭო. ქ. თბილისის ¹....... საჯარო სკოლა წარმოადგენდა ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ საგანმანათლებლო დაწესებულებას. ამიტომ, მოსარჩელეს საკუთარი თანამშრომლებისათვის ხელფასის დანამატების გაცემისას უნდა ეხელმძღვანელა ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტით. აღნიშნული პუნქტით გათვალისწინებულ არასაბიუჯეტო ფინანსურ რესურსს ქ. თბილისის ¹....... სკოლაში წარმოადგენდა სტანდარტზევით სწავლებისათვის ხელშეკრულებით მიღებული თანხები, ხოლო სკოლის ადმინისტრაცია, იმავე ქ. თბილისის ¹........ საავტორო საშუალო სკოლა-კომპლექსის წესდების მე-3 მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, შედგებოდა სკოლის დირექტორის, სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში დირექტორის პირველი მოადგილის, არა უმეტეს ორი მოადგილის, საფინანსო-სამეურნეო სამსახურის უფროსისა და კანცელარიის გამგისაგან. აღნიშნული წესდების მიხედვით, სკოლის ბუღალტერი სკოლის ადმინისტრაციის მუშაკს არ წარმოადგენდა, მიუხედავად იმისა, რომ ,,ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ბუღალტერი იყო სკოლის დირექციის წევრი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, ბუღალტერისთვის სახელფასო დანამატის დანიშვნა შესაძლებელი იყო მხოლოდ სკოლის პედაგოგიურ საბჭოსთან შეთანხმებით განსაზღვრული პირობებითა და წესით. ქ. თბილისის ¹....... საშუალო სკოლაში ასეთი წესისა და პირობების არსებობა კი მოწინააღმდეგე მხარემ ვერ დაადასტურა (მხარის მიერ წარმოდგენილი იმავე სკოლის სასწავლო გეგმა სახელფასო დანამატების დანიშვნის პირობებისა და წესის შესახებ რაიმე მითითებას არ შეიცავდა). შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის ბუღალტრისათვის სახელფასო დანამატის დანიშვნისას სკოლის ადმინისტრაციის მხრიდან ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი დარღვეული არ ყოფილა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ ბრძანებაში ი. ი-ის გათავისუფლების მეორე საფუძვლად მითითებული იყო ზემოაღნიშნული სკოლის ადმინისტრაციის მიერ ,,სალარო მეურნეობის შესახებ" დებულების დამტკიცების თაობაზე” საქართველოს ეროვნული ბანკის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანების დარღვევაზე, რაც იმავე სკოლის თემატური შემოწმების 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტის თანახმად, განხორციელდა სტანდარტზევით სწავლების საფასურის არასწორი აკრეფით, კერძოდ, დასახელებული აქტის მიხედვით, 7 მოსწავლის მშობელთან სტანდარტზევით სწავლების შესახებ ხელშეკრულებები არ არსებობდა და შესაბამისი თანხები აკრეფილი იყო უსაფუძვლოდ. ასევე 2004 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში 54 მოსწავლისგან უსაფუძვლოდ იყო აკრეფილი 54 ლარი, არ იყო ნაწარმოები სალაროს წიგნი და შესაბამისად, არ ფიქსირდებოდა ყოველდღიური ნაშთები, თანხები ბანკში შეჰქონდათ მნიშვნელოვანი დაგვიანებით, ხშირი იყო შემთხვევები, როცა სალაროს შემოსავლის ორდერებზე არ იყო მითითებული თანხების შემოსვლის თარიღი, ანუ შეუძლებელი იყო იმის დადგენა, თუ რამდენი დღის დაგვიანებით იყო შესული ბანკში ფული. საქართველოს ეროვნული ბანკის ხსენებული ბრძანების დარღვევად მიჩნეული იყო, აგრეთვე, ის ფაქტი, რომ იმავე სკოლაში არ იყო გამოყოფილი ადგილი ბუღალტერიისათვის; საბუღალტრო დოკუმენტაცია ხელზე ჰქონდა ბუღალტერს სკოლის ფარგლებს გარეთ და მოუწყობელი იყო სალარო მეურნეობის ოთახი, რაც მიჩნეული იყო, აგრეთვე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 13 მაისის ბრძანებით დამტკიცებული ,,საბიუჯეტო ორგანიზაციებში ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ ინსტრუქციის” დარღვევად და ამის თაობაზე მითითებულიც იყო საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს გასაჩივრებულ ბრძანებაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1999 წლის 31 დეკემბრის ¹328 ბრძანებით დამტკიცებული ,,სალარო მეურნეობის შესახებ დებულების” პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოცემული დებულება ვრცელდებოდა, როგორც საჯარო, ისე კერძო სამართლის იურიდიულ პირებზე და ამდენად, აღნიშნული დებულება ვრცელდებოდა სკოლებზეც. ხსენებული დებულების პირველი მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, პირები, რომლებზედაც ვრცელდებოდა მოცემული დებულება, ვალდებული იყვნენ, სამუშაო დღის ბოლოს ნაღდი ფულის ამონაგები შეეტანათ მომსახურე საბანკო დაწესებულებაში თავიანთ ანგარიშზე. იმავე მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად კი, ზემოაღნიშნული პირები ვალდებული იყვნენ, სალაროს ყოველთვიური ნაშთის ლიმიტს ზემოთ არსებული ნაღდი ფული საანგარიშო დღის ბოლოს ჩაებარებინათ იმ საბანკო დაწესებულებისათვის, სადაც გახსნილი ჰქონდათ ანგარიში. იმავე დებულების მე-3 მუხლის მიხედვით, სალაროში ნაღდი ფული მიიღებოდა მხოლოდ შემოსავლის ორდერით, სალაროში შემოსული და სალაროდან გაცემული ნაღდი ფული აღირიცხებოდა სალაროს წიგნში, მოლარე ავსებდა მხოლოდ ერთ ზონარგაყრილ, გვერდებდანომრილ და ლუქიან სალაროს წიგნს, რომელიც დამოწმებული უნდა ყოფილიყო იურიდიული პირის ხელმძღვანელისა და მთავარი ბუღალტრის ხელმოწერით. ხსენებული მუხლის შესაბამისად, სალაროს წიგნის სწორად წარმოების კონტროლი ეკისრებოდა მთავარ ბუღალტერს. აღნიშნული დებულების მე-4 მუხლის შესაბამისად კი, ის პირები, რომლებზეც ვრცელდებოდა ეს დებულება და რომლებიც ახდენდნენ ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებას, ვალდებული იყვნენ, ჰქონოდათ სალარო, რომელიც წარმოადგენდა ნაღდი ფულის მიღების, გაცემისა და შენახვისათვის განკუთვნილ სპეციალურ ოთახს და აღჭურვილი იყო სეიფებით ან ცეცხლგამძლე კარადებით და იზოლირებული იყო სხვა ოთახებისა და დამხმარე სათავსებისაგან. იმავე დებულების მე-2 მუხლის მიხედვით, სალარო მეურნეობის ორგანიზაციაზე პასუხისმგებელი იყო შესაბამისი იურიდიული პირის, მოცემულ შემთხვევაში, სკოლის ხელმძღვანელობა. ამრიგად, იმის მიუხედავად, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ მთელ რიგ დარღვევებზე უშუალო პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა მოლარეს ან ბუღალტერს, აღნიშნული არ გამორიცხავდა იმავე და სხვა დარღვევებზე სკოლის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის _ სკოლის დირექტორის პასუხისმგებლობას. პირიქით, შესაბამის ოქმში მითითებულ ისეთ დარღვევებზე, როგორიც იყო სალარო მეურნეობის ორგანიზება და საბანკო დაწესებულებაში ნაღდი ფულის ამონაგების შეტანის უზრუნველყოფა, პასუხისმგებელი იყო სწორედ დაწესებულების ხელმძღვანელი. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებელი იყო პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ სკოლის დირექტორი არ წარმოადგენდა აღნიშნული დებულების პირველი მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებულ პირს და ამიტომ, თემატური შემოწმების ოქმში მითითებულ დარღვევებზე პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა მხოლოდ სკოლის ბუღალტერი.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებულ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1999 წლის 13 მაისის ¹112 ბრძანებით დამტკიცებულ ,,საბიუჯეტო ორგანიზაციებში ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ ინსტრუქციასთან” დაკავშირებით, აღნიშნა, რომ, მართალია, სკოლაში ჩატარებული თემატური შემოწმების პერიოდში (2003-2004 და 2004-2005 სასწავლო წლები) აღნიშნული ინსტრუქცია აღარ მოქმედებდა (იგი გაუქმდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2003 წლის 26 ივნისის ¹341 ბრძანებით), მაგრამ თემატური შემოწმების ოქმით გათვალისწინებული ის დარღვევები, რომლებიც მიჩნეულ იქნა ზემოაღნიშნული ინსტრუქციის დარღვევად, ანალოგიურ დარღვევებად იყო მიჩნეული ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ხსენებული ბრძანებით დამტკიცებული ახალი ინსტრუქციითაც. ამ ინსტრუქციის მე-7 პუნქტის თანახმად კი, ბუღალტრული აღრიცხვის ორგანიზაციისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა ორგანიზაციის ხელმძღვანელს, რომელიც ვალდებული იყო, შეექმნა სათანადო პირობები ბუღალტრული აღრიცხვის წარმოებისათვის, უზრუნველეყო ორგანიზაციების, მუშაკთა ქვეგანყოფილებებისა და სამსახურების მიერ მთავარი ბუღალტრის (ბუღალტრის) მოთხოვნების შესრულება დოკუმენტებისა და მონაცემების გაფორმებისა და სააღრიცხვო სამსახურებისათვის წარდგენის ნაწილში. ამრიგად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის გასაჩივრებულ ბრძანებაში ზემოაღნიშნული ინსტრუქციის მითითება არ ქმნიდა იმავე ბრძანების ბათილად ცნობის საკმარის საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის გასაჩივრებული ბრძანებით ი. ი-ე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ" და ,,თ" ქვეპუნქტების შესაბამისად. ხსენებული ნაწილის ,,ბ" ქვეპუნქტის თანახმად, დაწესებულების ადმინისტრაციას შეეძლო ვადამდე მოეთხოვა შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტა, თუ გამოვლინდებოდა, რომ მუშაკი არ შეესაბამებოდა დაკავებულ თანამდებობას არასაკმარისი კვალიფიკაციის გამო, ხოლო ,,თ" ქვეპუნქტის მიხედვით _ იმ მუშაკის ბრალეული ქმედების გამო, რომელიც პასუხისმგებელი იყო ფულად ან სასაქონლო ფასეულობებზე, თუ ეს ქმედება ადმინისტრაციის მხრიდან ქმნიდა მის მიმართ ნდობის დაკარგვის საფუძველს. აპელანტის განცხადებით, მის მიერ ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლაში 2004 წლის 19 დეკემბერს ჩატარებული თემატური შემოწმების შედეგად გამოვლენილი, ზემოთ აღნიშნული დარღვევები მიუთითებდა ი. ი-ის, როგორც სკოლის დირექტორის (და არა, როგორც პედაგოგის) არასაკმარის კვალიფიკაციაზე. ი. ი-ე, როგორც სკოლის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი, პასუხისმგებელი იყო იმავე სკოლის ფულად და სასაქონლო ფასეულობებზე. ხსენებული სკოლის ფინანსურ საქმიანობაში აღმოჩენილმა დარღვევებმა კი, რომლებიც განხორციელდა მისი ბრალეული მოქმედებით, შექმნა იმავე სამინისტროს მხრიდან ი. ი-ის, როგორც სკოლის დირექტორის, მიმართ ნდობის დაკარგვის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს 2004 წლის 19 დეკემბრის თემატური შემოწმების შედეგად ქ. თბილისის ¹....... საშუალო სკოლის საქმიანობაში აღმოჩენილი დარღვევები, მათი შინაარსიდან გამომდინარე, ქმნიდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მხრიდან ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის პასუხისმგებლობის საკითხის განხილვისა და საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ" და ,,თ" ქვეპუნქტების შესაბამისად, ხსენებული სამინისტროსათვის მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების გამოყენების საფუძველს. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ აღნიშნული უფლებამოსილება განახორციელა კანონით დადგენილ ფარგლებში და შესაბამისად, არ არსებობდა გასაჩივრებული ბრძანების პირველი პუნქტის ბათილად ცნობის კანონით გათვალისწინებული რაიმე საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მეორე მოთხოვნას (რომელთან დაკავშირებითაც, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ იმსჯელა) წარმოადგენდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2004 წლის 27 დეკემბრის ¹........ ბრძანების მე-4 პუნქტის ბათილად ცნობა. აღნიშნული პუნქტით ქ. თბილისის ¹....... საშუალო სკოლის ადმინისტრაციას დაევალა იმავე სკოლის შენობაში იჯარით განთავსებული მოიჯარეების დენისა და წყლის მრიცხველებით გამხოლოება, ასევე მათგან გათბობის გადასახადის აკრეფა და ბიუჯეტში შეტანა. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის გასაჩივრებული ბრძანების მე-4 პუნქტის ბათილად ცნობა ი. ი-ემ, მისივე განმარტების თანახმად, მოითხოვა ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის სახელით, როგორც ამ სკოლის დირექტორმა. საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹....... ბრძანებით ქ. თბილისის ¹..... საშუალო სკოლის დირექტორის დროებით მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა დ. ლ-ა, რომელიც იმჟამადაც მუშაობდა მითითებულ თანამდებობაზე. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ი. ი-ეს სასარჩელო მოთხოვნის ამ ნაწილში თავდაპირველი მოსარჩელის სათანადო მოსარჩელით _ ქ. თბილისის ¹..... საშუალო სკოლით შეცვლა შესთავაზა, რაზეც თავდაპირველმა მოსარჩელემ _ ი. ი-ემ უარი განაცხადა. მოცემულ საქმეში დავის საგანზე დამოუკიდებელი მოთხოვნით მესამე პირად ჩაბმაზე უარი განაცხადა ასევე ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლამ, რომელმაც აღნიშნა, რომ ეთანხმებოდა გასაჩივრებული ბრძანების მე-4 პუნქტს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობდა გასაჩივრებული ბრძანების მე-4 პუნქტის ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ი-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, დაცული იყო თუ არა სააპელაციო საჩივრის შეტანის კანონით დადგენილი ვადა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 364-ე და 369-ე მუხლები.

კასატორის მტკიცებით, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 10 მაისის ¹3/458 გადაწყვეტილება, მაშინ, როცა ამ საქმეზე გადაწყვეტილება გამოტანილია შემდეგი ნომრით _ ¹3/1790, თუმცა შემდგომში სასამართლომ დასაბუთებულ გადაწყვეტილებას მიანიჭა სულ სხვა ნომერი _ ¹3/458, ხსენებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი კი სწორად იყო დანომრილი შემდეგი ნომრით _ ¹3/1790.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი, რის შედეგადაც მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება. აღნიშნული საფუძვლები კი საკმარისია იმისათვის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით მიღებულად ჩაითვალოს და გაუქმდეს. სასამართლომ არასწორად განმარტა ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი, გაიზიარა შემოწმების აქტში მითითებული პოზიცია, რომ სკოლის ადმინისტრაციის მუშაკებისათვის ხელფასზე დანამატის დანიშვნის საკითხს წყვეტს პედაგოგიური საბჭო და ჩათვალა, რომ ბუღალტრისათვის სახელფასო დანამატის დანიშვნა შესაძლებელი იყო მხოლოდ სკოლის პედაგოგიურ საბჭოსთან შეთანხმებით, ხოლო სიტყვათა კონსტრუქცია _ “შესაძლებელია მხოლოდ პედაგოგიურ საბჭოსთან შეთანხმებით” _ ნიშნავდა პედაგოგიურ საბჭოსთან სავალდებულო შეთანხმებას, მაშინ, როცა აღნიშნულ მუხლში მხოლოდ ადმინისტრაციის უფლებაზეა საუბარი. ზემოხსენებული სკოლის წესდების მე-3 პუნქტის მე-7 ქვეპუნქტის თანახმად, სკოლის ადმინისტრაცია შედგება დირექტორის, დირექტორის პირველი მოადგილის (სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში), არა უმეტეს ორი მოადგილის, საფინანსო-სამეურნეო სამსახურის უფროსისა და კანცელარიის გამგისაგან. მაშასადამე, ბუღალტერი არ წარმოადგენდა სკოლის ადმინისტრაციის მუშაკს, ვისთვისაც ხელფასზე დანამატის გაცემისათვის აუცილებელი იყო სკოლის პედაგოგიური საბჭოს თანხმობა. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მე-9 პუნქტი.

კასატორის განმარტებით, გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ სკოლის განვითარების ფონდთან მიმართებაში არ გამოიყენა კანონები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 24-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად, იურიდიული პირი დამოუკიდებლად დებს გარიგებებს, ასევე _ იმავე კოდექსის 25-ე მუხლის მე-2 ნაწილი (ზოგადი უფლებაუნარიანობის შესახებ). სკოლის განვითარების ფონდი წარმოადგენდა იურიდიულ პირს და მას, თავისი მიზნიდან (სკოლის მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის განვითარება და მასწავლებელთა ხელფასების გაუმჯობესება) გამომდინარე, შეეძლო მოსწავლეთა მშობლებისაგან მოეზიდა არასაბიუჯეტო შემოსავლები სტანდარტზევით სწავლების პროგრამებიდან. გარდა ამისა, ხსენებული ფონდი თავისი ზოგადი უფლებაუნარიანობიდან გამომდინარე, თავისი ორგანოების მეშვეობით იღებდა გადაწყვეტილებებს ფონდის შემოსავლებიდან კონკრეტულ პირთა ხელფასების დანამატის შესახებ (ვინც მონაწილეობდა სტანდარტზევით სწავლებასა და საფინანსო საქმიანობის მოწესრიგებაში). შესაბამისად, ზემოთ მითითებული სკოლის პედაგოგიური საბჭო არ იყო უფლებამოსილი, რაიმე ფორმით ზეგავლენა მოეხდინა ფონდის აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ ი. ი-ის სარჩელი უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა ასევე “სალარო მეურნეობის შესახებ დებულების” ნორმები, კერძოდ, მისი პირველი მუხლის პირველი პუნქტი (დებულების გავრცელება საჯარო და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებზე). საქართველოს განათლების სამინისტროს მიერ შემოწმების ჩატარებისა და შემოწმების აქტის შედგენის პერიოდში (2004 წლის ნოემბერ-დეკემბერი) ქ. თბილისის ¹....... სკოლა არ წარმოადგენდა არც საჯარო სამართლის და არც კერძო სამართლის იურიდიულ პირს. სასამართლომ არასწორად განმარტა იმავე დებულების პირველი მუხლის მე-6 პუნქტიც, როდესაც კასატორი, როგორც სკოლის დირექტორი, ჩათვალა იმ პირად, რომელზეც ვრცელდებოდა დასახელებული დებულება, მაშინ, როცა ხსენებული დებულების აღნიშნულ პუნქტში საუბარია იურიდიულ პირებსა და მეწარმე სუბიექტებზე, ანუ მათზე, ვინც ეწევა სამეურნეო-ეკონომიკურ საქმიანობას, აქვს ოპერაციებიდან ნაღდი ფულის ამონაგები და ამიტომ, ვალდებულია, სამუშაო დღის ბოლოს ნაღდი ფულის ამონაგები შეიტანოს მომსახურე საბანკო დაწესებულებაში თავის ანგარიშზე. ი. ი-ეს, როგორც ფიზიკურ პირს, შეიძლება ასევე გააჩნდეს ბანკში ანგარიში, მაგრამ იგი არ ეწევა კომერციულ ოპერაციებს და ნაღდი ფულის ამონაგები არ რჩებოდა დღის ბოლოს. აღნიშნულ მოსაზრებას ამყარებს იმავე დებულების მე-7 მუხლიც, რომელიც ადგენს ნაღდი ფულის ნაშთის მოცულობას ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონით რეგისტრირებული პირებისათვის. გარდა ამისა, ხსენებულ დებულებაში პირდაპირ არის საუბარი მოლარისა და ბუღალტრის პასუხისმგებლობაზე და მასში არაფერია ნათქვამი ორგანიზაციის ხელმძღვანელის პასუხისმგებლობაზე. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული პასუხისმგებლობა პირდაპირ, ყოველგვარ სამართლებრივ ნორმაზე მითითების გარეშე, გაავრცელა მასზე, როგორც სკოლის დირექტორზე, რითაც არასწორად განმარტა იმავე დებულების ნორმები და ამგვარი არასწორი განმარტებით, სრულიად უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა მისი სარჩელი.

ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ, ერთი მხრივ, არასწორად განმარტა “სალარო მეურნეობის შესახებ დებულების” ნორმები, არ გამოიყენა ამ დებულების შესაბამისი ნორმები და მეორე მხრივ, გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არა თუ იურიდიულად საკმაოდ არ დაასაბუთა, არამედ მისი დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ შეუძლებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება.

კასატორის მტკიცებით, ზემოაღნიშნულ შემოწმების აქტში პრეტენზიები “სალაროს მეურნეობის შესახებ დებულების” ნორმების დარღვევის შესახებ წაყენებული აქვს ზემოხსენებული სკოლის განვითარების ფონდს. შემოწმების აქტის თანახმად, დასახელებულ ფონდში შემოსულია შესაბამისი ოდენობის შემოწირულობები, რომლებიც არ ტარდებოდა ფონდის სალაროს წიგნში, არ შედიოდა ბანკში და თანხები პირდაპირ იხარჯებოდა საჭიროებისამებრ. მიუხედავად იმისა, რომ პრეტენზიები წაყენებული აქვს სხვა პირს _ სკოლის განვითარების ფონდს, პასუხისმგებლობა დაკისრებული აქვს სულ სხვა სამართლის სუბიექტს _ ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის ხელმძღვანელობას. აღნიშნულ პერიოდში მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 30-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ფონდი წარმოადგენდა კერძო სამართლის არასამეწარმეო იურიდიულ პირს, ხოლო იმავე კოდექსის 48-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ფონდის მაკონტროლებელი ორგანო იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტრო. შესაბამისად, საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს კომპეტენციას და უფლებამოსილებას არ წარმოადგენდა იმავე ფონდში შემოსული შემოწირულობების გამოყენებასა და აღრიცხვასთან დაკავშირებული საკითხების გარკვევა. ამდენად, სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 48-ე მუხლის მე-2 ნაწილი.

კასატორის განმარტებით, შემოწმების აქტის თანახმად, ზემოხსენებული სკოლის შემოწმება ჩატარდა 2004 წლის ნოემბერ-დეკემბერში, ხოლო შემოწმებამ მოიცვა 2003-2004 და 2004-2005 სასწავლო წლები. 2003-2004 სასწავლო წელი დაიწყო 2003 წლის სექტემბერში და დასრულდა 2004 წლის მაისში, “ბუღალტრული აღრიცხვის შესახებ” 1999 წლის ინსტრუქცია კი გაუქმებულ იქნა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2003 წლის 26 ივნისის ბრძანებით. მართალია, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა იმას, რომ აღნიშნული ინსტრუქცია გაუქმებული იყო და შემოწმების პერიოდში არ მოქმედებდა, მაგრამ მან საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის სადავო აქტის კანონიერების დასაბუთებისათვის გამოიყენა ის ინსტრუქცია, რომელიც სადავო აქტში საერთოდ არ იყო მითითებული და ამ აქტის დაუსაბუთებლობაზე მეტყველებდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები, რომლებიც განსაზღვრავს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთებულობისა და კანონიერების საკითხებს, ასევე _ იმავე კოდექსის მე-60¹ მუხლი, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო წარმოადგენს ქ. თბილისის ¹...... საშუალო სკოლის მაკონტროლებელ ორგანოს, რომელიც, თავისი სამართლებრივი სტატუსით, არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი. აღმასრულებელი ხელისუფლების სისტემაში დასახელებული სამინისტრო წარმოადგენს, აგრეთვე, მმართველობის ორგანოს, რომელსაც განათლების სფეროში განსაზღვრული კომპეტენცია აქვს. გაურკვეველია, სკოლის შემოწმებისა და შემოწმების აქტის შედგენისას თუ რომელი სტატუსით მოქმედებდა აღნიშნული სამინისტრო _ როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირის მაკონტროლებელი ორგანო, ,,საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ" საქართველოს კანონისა და იმავე სკოლის წესდების თანახმად, თუ, როგორც მმართველობის ორგანო ,,საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ" საქართველოს კანონის მიხედვით. ორივე შემთხვევაში საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს აქვს კანონით დადგენილი სპეციალური კომპეტენცია, რომლის ფარგლებსაც იგი გასცდა. განათლების სფეროში იმავე სამინისტროს კომპეტენცია განისაზღვრება ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონით, რომლის მე-18 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, განათლების სამინისტრო ამ სფეროში ატარებს ერთიან სახელმწიფო პოლიტიკას. აღნიშნული პოლიტიკის განსახორციელებლად ამავე მუხლის მე-4 პუნქტით ხსენებულ სამინისტროს მინიჭებული აქვს შესაბამისი უფლებამოსილებები, კერძოდ, განათლების სამინისტრო: ა) აკონტროლებს სახელმწიფო საგანმანათლებლო სტანდარტებისა და განათლების სფეროში მოქმედი სხვა ნორმატიული აქტების შესრულებას; ბ) ატარებს საგანმანათლებლო დაწესებულებათა, პედაგოგთა, მოსწავლეთა და სტუდენტთა ატესტაციას; გ) ახორციელებს საგანმანათლებლო დაწესებულებების აკრედიტაციას; დ) გასცემს და აუქმებს საგანმანათლებლო დაწესებულებების ლიცენზიებს; ე) ახდენს საგანმანათლებლო დაწესებულებების ლიკვიდაციას; ვ) ამტკიცებს საგანმანათლებლო დაწესებულებების დებულებას; ზ) თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს საგანმანათლებლო დაწესებულების ხელმძღვანელს. იმავე სამინისტროს უფლებამოსილებები და კომპეტენცია ასევე განსაზღვრულია საქართველოს მთავრობის მიერ 2004 წლის 21 მაისს დამტკიცებული შესაბამისი დებულებით, რომლის მე-4 მუხლი განსაზღვრავს სამინისტროს სისტემას და მისი ცენტრალური აპარატის შემადგენლობაში, სხვა ერთეულებთან ერთად, შედის გენერალური ინსპექცია და პოლიტიკისა და სტრატეგიის დეპარტამენტი. იმავე დებულების მე-4 მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, გენერალური ინსპექცია იკვლევს სამინისტროს სისტემაში სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობის, უფლებამოსილების გადამეტებისა და საფინანსო დისციპლინის დარღვევის ფაქტებს, ასევე აკონტროლებს სამინისტროს სისტემის დაწესებულებებისათვის გამოყოფილი ფინანსების განკარგვისა და მატერიალურ ფასეულობათა გამოყენების მიზნობრიობას და აღნიშნულ მოქმედებებს ახორციელებს მხოლოდ იმ დაწესებულებების მიმართ, რომლებიც შედის იმავე სამინისტროს სისტემაში. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 24-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იურიდიული პირის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ნიშანი სწორედ მისი დამოუკიდებლობაა. შესაბამისად, ზემოხსენებული სკოლა, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, მიუხედავად იმისა, რომ დაფუძნებულია საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ, არ წარმოადგენს მის სისტემაში შემავალ დაწესებულებას, არამედ იგი არის დამოუკიდებელი სამართალსუბიექტი. ამდენად, გენერალურ ინსპექციას არ ჰქონდა უფლებამოსილება, ჩაეტარებინა აღნიშნული სკოლის შემოწმება და მისი შემოწმებისა და შესაბამისად, 2004 წლის 19 დეკემბრის აქტის შედგენის უფლებამოსილება არ ჰქონდა ასევე პოლიტიკისა და სტრატეგიის დეპარტამენტსაც, ვინაიდან მისი უფლებამოსილებები განსაზღვრულია იმავე დებულების მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტით.

კასატორის განმარტებით, ,,საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი ექვემდებარება სახელმწიფო კონტროლს, რაც გულისხმობს მის მიერ განხორციელებული საქმიანობის კანონიერების, მიზანშეწონილობის, ეფექტიანობისა და საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის ზედამხედველობას. ამასთან, ზემოხსენებული სკოლის წესდების მე-8 მუხლი აზუსტებს სახელმწიფო კონტროლის ფორმებს, კერძოდ, ამ მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სკოლის სახელმწიფო კონტროლი ხორციელდება შემდეგი ფორმებით: 1. საგანმანათლებლო პროგრამების შესრულებაზე კონტროლი; 2. საფინანსო-ეკონომიკურ საქმიანობაზე კონტროლი; 3. განხორციელებული საქმიანობის კანონიერების კონტროლი; 4. განხორციელებული საქმიანობის მიზანშეწონილობისა და ეფექტიანობის კონტროლი. იმავე წესდების მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, სკოლა ვალდებულია დადგენილი წესით აწარმოოს საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის აღრიცხვა-ანგარიშგება, შეადგინოს ბალანსი და დასამტკიცებლად წარუდგინოს სასკოლო ოლქის სამმართველოს. აქედან გამომდინარე, საფინანსო-ეკონომიკურ საქმიანობაზე კონტროლი მოიცავს იმას, თუ რამდენად კანონიერად იქნა გამოყენებული წლიური შედეგები და შედგა ბალანსი, მით უფრო, რომ ასეთი კონტროლის უფლება უშუალოდ სასკოლო ოლქის სამმართველოს პრეროგატივაა, რომელიც ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, წარმოადგენს განათლების სისტემის მართვის საშუალედო რგოლს. ამასთან, სკოლის წესდების მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის მეორე წინადადების თანახმად, სკოლის საფინანსო კონტროლი ხორციელდება კანონმდებლობით დადგენილი წესით, რაც ნიშნავს იმას, რომ ის საკითხები, რომლებიც შემოწმებულ იქნა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მიერ და დაფიქსირებულია შემოწმების აქტში, სხვა ორგანოების კომპეტენციას წარმოადგენდა, კერძოდ, ,,კონტროლის პალატის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის თანახმად, კონტროლის პალატა უფლებამოსილია, შეამოწმოს ნებისმიერი ფიზიკური და იურიდიული პირის საქმიანობა იმ ნაწილში, რომელიც დაკავშირებულია საბიუჯეტო ან სახელმწიფო სპეციალური ფონდების კუთვნილი თანხების მიღებასთან, გადარიცხვასთან ან გამოყენებასთან, რაიმე ფორმით სახელმწიფო საკუთრების გამოყენებასთან ან მის მართვასთან, აგრეთვე, იმ ნაწილში, რომელიც დაკავშირებულია მათთვის საგადასახადო, საბაჟო, ან სხვა სახის შეღავათების მინიჭებასთან.

კასატორის მტკიცებით, ზემოაღნიშნული გარემოებებით დასტურდება საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს მხრიდან ,,განათლების შესახებ" საქართველოს კანონითა და შესაბამისი დებულებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების გადამეტება, ვინაიდან მან განახორციელა ისეთი მოქმედებები, რაც მის კომპეტენციას არ წარმოადგენდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ზემოთ მითითებული არც ერთი ნორმა, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ" ქვეპუნქტი, როდესაც გაიზიარა შემოწმების აქტში მითითებული მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ი. ი-ე, როგორც სკოლის დირექტორი, არ შეესაბამებოდა დაკავებულ თანამდებობას, ხოლო თანამდებობრივი შეუსაბამობის საფუძვლად მითითებულია ფულადი და სასაქონლო ფასეულობების აღრიცხვიანობის მოუწესრიგებლობაზე. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,თ" ქვეპუნქტიც, ვინაიდან აღნიშნული ქვეპუნქტი ვრცელდება იმ პირებზე, რომლებიც პასუხისმგებელი არიან ფულად ან სასაქონლო ფასეულობებზე. ასეთ პირებს კი მიეკუთვნებიან მოლარე, ბუღალტერი, ასევე პირები, რომელთაც საქვეანგარიშოდ მიეცათ ფულადი სახსრები. შესაბამისად, ამ პირების მიმართ ადმინისტრაციას უნდა ჰქონდეს ნდობის დაკარგვის საფუძველი. აღნიშნულ ნორმაში სიტყვა _ ,,ადმინისტრაცია" განიმარტება, როგორც ორგანიზაციის ხელმძღვანელობა. მაშასადამე, მოლარის ან ბუღალტრის მიმართ ნდობა უნდა დაჰკარგოდა ი. ი-ეს, როგორც სკოლის დირექტორს და არა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრს ი. ი-ის მიმართ. სააპელაციო სასამართლომ კი ,,ადმინისტრაციად" მიიჩნია საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრი, ხოლო ი. ი-ე _ მის დაქირავებულ მუშაკად, მაშინ, როცა კასატორი იმავე სამინისტროსთან შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი. ი-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 17 სექტემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 21 ნოემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ი-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.