¹ბს-835-800(კ-06) 10 იანვარი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2002 წლის 27 ნოემბერს შპს “.....” დირექტორმა დ. ფ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ შემოწმების აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ, შემოწმების აქტის თანახმად, შემოწმებას საფუძვლად დაედო საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ქვემო ქართლის რეგიონალური სამმართველოს რუსთავის საქალაქო განყოფილების 26.08.02წ. ¹212-447 წერილი და რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 30.08.02წ. ¹240 და 30.08.02წ. ¹264 ბრძანებები. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ შპს “....” შემოწმება განახორციელა მოსამართლის ბრძანების გარეშე, რითაც დაირღვა “სამეწარმეო კონტროლის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის მოთხოვნები, რომლის შესაბამისადაც, ის მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლს ახორციელებს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით, შემოწმების უფლებას მოიპოვებს მოსამართლის ბრძანებით. სადავო შემოწმების აქტის შედგენისას, მოსარჩელის მოსაზრებით, დარღვეულია საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 51-ე, 52-ე, 53-ე ნაწილები, ვინაიდან, ამ ნორმების შესაბამისად, დაბეგვრის ობიექტია სავაჭრო ადგილი და არა მოვაჭრე ფიზიკური პირები. 3 კვ.მ-ზე შესაძლებელია იდგეს 2-3 მოვაჭრე, რაც არ ნიშნავს 2-3 სავაჭრო ადგილს, საგადასახადო აქტით დაბეგვრის ობიექტად არასწორად იქნა მიჩნეული მოვაჭრეთა რაოდენობა, მოსარჩელე არ დაეთანხმა სადავო შემოწმების აქტის მითითებას იმის შესახებ, რომ 2002 წლის რვა თვის განმავლობაში ბაზრობაზე ვაჭრობდა 466 მოვაჭრე, ვინაიდან გაუგებარია თუ რა მეთოდით იქნა დათვლილი და დადგენილი მოვაჭრეთა რაოდენობა. მოსარჩელის მოსაზრებით, ქ. რუსთავის მოსახლეობა არ აღემატებოდა 100000 კაცს, რის გამოც საგადასახადო კოდექსის თანახმად, ერთი სავაჭრო ადგილისათვის გადასახადის ოდენობა უნდა განსაზღვრულიყო არა 25, არამედ 15 ლარის ოდენობით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 11 ნოემბრის შპს ,,...” შემოწმების აქტის ბათილად ცნობას.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2003 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს “....” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 11 ნოემბრის აქტი შპს “.....” შემოწმების თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილი. აპელანტის განმარტებით, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ამავე მუხლის 53¹-ე მუხლი, ვინაიდან, ამ ნორმის შესაბამისად, ბაზრები (გარდა თბილისში განლაგებულისა), რომელთა სავაჭრო ადგილების საერთო რაოდენობა 300-ზე მეტია, მიუხედავად მოსახლეობის რაოდენობისა, იბეგრება 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილით ანუ 25 ლარით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2003 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 28 დეკემბრის საოქმო განჩინებით დაკმაყოფილდა რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის შუამდგომლობა და საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2003 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს ,,....” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ შპს “.....” მიერ არ გასაჩივრებულა ის ადმინისტრაციული აქტები (საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ქვემო ქართლის რეგიონალური სამმართველოს რუსთავის საქალაქო განყოფილების 26.08.02წ. ¹2\2-447 წერილი, ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 30.08.02წ. ¹240 და 30.09.02წ. ¹264 ბრძანებები და შესაბამისი პროგრამა), რომლებიც საფუძვლად დაედო შპს “....” შემოწმებას, აქტები კანონიერ ძალაშია და, შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის მითითება იმის შესახებ, რომ საგადასახადო ინსპექცია არ იყო უფლებამოსილი, ამ აქტების საფუძველზე განეხორციელებინა შემოწმება, არ იქნა გაზიარებული. სააპელაციო პალატამ მიუთითა აგრეთვე ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მიერ 04.01.2000წ. დამტკიცებულ ინსპექციის კონტროლის განყოფილების 2002 წლის სამუშაო გეგმაზე, რომლითაც დასტურდება, რომ 2002 წლის მესამე კვარტალში შერჩევით შემოწმებულ ობიექტში დასახელებულია შპს “.....”. ამდენად, საგადასახადო ორგანოს შემოწმება იმავდროულად წარმოადგენდა გეგმურ შემოწმებას.

საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის 22.05.03წ. ¹14-03\50 წერილის საფუძველზე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ქ. რუსთავში მუდმივი მოსახლეობის რიცხვი იყო 116384. ვინაიდან ქ. რუსთავის მოსახლეობა შემოწმების პერიოდისათვის აღემატებოდა 100 ათას ,პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო შემოწმების აქტით შპს “....” სწორად იქნა დაბეგრილი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილში მითითებული ცხრილის მე-4 სვეტის შესაბამისად. პალატამ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 51-ე ნაწილის მიხედვით გადასახადის დაბეგვრის ობიექტია ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული სავაჭრო ადგილები. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა 28.10.04წ. ექსპერტიზის დასკვნა და მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შპს “...” სარგებლობაში არსებული სავაჭრო ადგილები წარმოადგენდა სტაციონარულ სავაჭრო ადგილებს, ვინაიდან შესამოწმებელ პერიოდში შპს “....” მიერ საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილ ყოველთვიურ დეკლარაციებში შპს “....” სავაჭრო ადგილად და მაშასადამე, დაბეგვრის ობიექტად მიუთითებდა დახლს და არა სტაციონარულ სავაჭრო ადგილს. საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 52-ე ნაწილის მიხედვით, დახლის შემთხვევაში პირობით სავაჭრო ადგილად ითვლება 3 კვ.მ, 2 კვ. მ სიგრძის მონაკვეთის სარეალიზაციო ფართით. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების აქტით სწორად იქნა განსაზღვრული დაბეგვრის ობიექტად დახლი, შესაბამისად, სწორად იქნა დარიცხული ერთიანი ფიქსირებული გადასახადი ბაზრის ორგანიზებისათვის.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “....” დირექტორმა დ. ფ-ემ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებით ახალი გადაწყვეტილების მიღება და შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა.

საქართველოს უზენესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 25 ივლისის განჩინებით შპს “....” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2003 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს ,,....” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 11 ნოემბრის აქტი შპს ,,....” შემოწმების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ ,,სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ის მაკონტროლებელი ორგანო, რომელიც სამეწარმეო საქმიანობის კონტროლს ახორციელებს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანოს თხოვნით, შემოწმების უფლებას მოიპოვებს მოსამართლის ბრძანებით. სასამართლოში შემოწმების შესახებ შუამდგომლობით შედის მოკვლევისა და ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის განმახორციელებელი ორგანო, რომელიც მოსამართლეს წარუდგენს შესაბამის ინფორმაციას მეწარმის მიერ კანონმდებლობის დარღვევის შესახებ. ამავე კანონის მე-3 მუხლის მე-5 პუნქტისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, კანონის დარღვევით განხორციელებული შემოწმების შედეგად მიღებულ მტკიცებულებებს იურიდიული ძალა არა აქვს. სააპელაციო პალატის განმარტებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მეწარმის საქმიანობაზე კონტროლი განახორციელა მოსამართლის ბრძანების გარეშე.

სააპელაციო პალატის მითითებით, იგი ვერ გაიზიარებს აპელანტის მოსაზრებას, რომ სადავო საკითხის განხილვისას სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს სამოქალაქო საპოცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტით, ვინაიდან, შემოწმების ჩატარების უფლებამოსილების საკითხის გადაწყვეტისას, საქმის განხილვამდე ადმინისტრაციული აქტის მოქმედების შეჩერების შუამდგომლობასთან დაკავშირებით, პირველი და სააპელაციო სასამართლო ინსტანციის განჩინებაში მოყვანილ მოსაზრებებს არ აქვთ პრეიუდიციული მნიშვნელობა, რამდენადაც განჩინებები ეხებოდა დავის გადაწყვეტამდე აქტის შეჩერების და არა შემოწმების მართლზომიერების არსებითად გადაწყვეტის საკითხებს.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, თუ საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარებულ იქნა გეგმური შემოწმება, რაც საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით არ დასტურდება, მისი ჩატარების შემთხვევაშიც ასევე დარღვეულია საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლის მე-3² და 225-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის ათი დღით ადრე წინასწარი წერილობითი შეტყობინების გაგზავნის, შეტყობინებაში შემოწმების საგნის და საფუძვლის, ასევე შემოწმების ჩატარების სავარაუდო დროის მითითების თაობაზე.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით და შემდეგ სააპელაციო სასამართლოს 2003 წლის 19 მარტის განჩნებით დადგენილად იქნა მიჩნეული ის ფაქტი, რომ საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 30 აგვისტოს ¹240 და 2002 წლის 30 სექტემბრის @ ¹264 ბრძანებებით ჩატარებული საგადასახადო შემოწმება, რომლის შედეგადაც შედგა სადავო საგადასახადო შემოწმების აქტი, ატარებდა გეგმურ ხასიათს და მას მოსამართლის ნებართვა არ სჭირდებოდა.

სააპელაციო პალატის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს დამატებითი მტკიცება და გამოკვლევა არ სჭირდება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კერძო საჩივარზე ზემდგომი სასამართლოს მიერ გამოტანილ განჩინებაში გამოკვლეულ და დამტკიცებულად ჩათვლილ გარემოებას, რომ სადავო აქტი შედგენილია გეგმური და არა საკონტროლო შემოწმებისას, ნამდვილად უნდა მიეცეს პრეიუდიციული ძალა საქმეზე საგადასახადო შემოწმების მართლზომიერების საკითხის გადაწყვეტისას. უფრო მეტიც, აღნიშნული გარემოების ხელახლა სადავოდ გახდომა მხარეს აღარ შეუძლია, ვინაიდან სსსკ-ის 266-ე მუხლის შესაბამისად, გადაწყვეტილების (განჩინების) კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე, მათ უფლებამონაცვლეებს, არ შეუძლიათ სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი.

კასატორის მოსაზრებით, არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება საგადასახადო შემოწმების გეგმური ხასიათი, ვინაიდან საქმეზე დართულია ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მიერ 2002 წლის 4 იანვარს დამტკიცებული “ქ. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის კონტროლის განყოფილების 2002 წლის I-II-III-IV კვარტლების სამუშაო გეგმა" საიდანაც 2002 წელს შერჩევით შესამოწმებელ საწარმოთაგან შესამოწმებლად წარმოდგენილი იყო შპს “....".

ასევე არამართებულია სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის წინასწარი წერილობითი შეტყობინების გაგზავნის თაობაზე, ვინაიდან შესამოწმებელ ობიექტთა სამუშაო გეგმა-გრაფიკთან ერთად სასამართლოში, მტკიცებულების სახით, წარმოდგენილი იყო შეტყობინება, რომელიც 2002 წლის 18 ივნისს ჩაბარებული აქვს საზოგადოების ბუღალტერს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს “...." მიმართ განხორციელებული საგადასახადო შემოწმება ატარებდა მართლაც გეგმურ ხასიათს და იგი არ საჭიროებდა მოსამართლის ბრძანებას.

მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, კასატორის განმარტებით, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 217-ე მუხლი საგადასახადო ორგანოს აძლევს უფლებას, შეტყობინების გარეშე ჩაატაროს საკონტროლო შემოწმება, თუკი არსებობს ინფორმაცია შემოსავლის დამალვის ან საგადასახადო ვალდებულებათა შეუსრულებლობაზე. ასეთი ინფორმაცია არსებობდა უშიშროების სამინისტროშიც.

რაც შეეხება დარიცხვის კანონიერებას, კასატორის მითითებით, იგი არსებითად სწორია და გამომდინარეობს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებიდან. მოსარჩელე შპს ,,....” წარმოდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე აღნიშავდა, რომ მისთვის დაბეგვრის ობიექტი იყო დახლი და არა სტაციონალური სავაჭრო ადგილი. შემმოწმებელმა აქტში მიუთითა, რომ: “დეკლარაციებით შემცირებულადაა ნაჩვენები როგორც პირობითი სავაჭრო ადგილების რაოდენობა, აგრეთვე მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ერთ სავაჭრო ადგილზე გადასახადის განაკვეთის ოდენობა" და არა ის, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ არასწორადაა განსაზღვრული დაბეგვრის ობიექტის კატეგორია.

სადავო აქტის შედგენისას რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის პოზიცია კანონიერი იყო, კერძოდ, შესაბამის პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 51-ე ნაწილის თანახმად, დაბეგვრის ობიექტია ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული სავაჭრო ადგილები, ხოლო სსკ-ის 52-ე ნაწილის მიხედვით სავაჭრო ადგილად ითვლება ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული ნებისმიერი გაქირავებული სავაჭრო ფართობი, ან/და ობიექტი, რომელიც გამოიყენება საქონლის მისაწოდებლად, ე.ი. დაბეგვრის განსაზღვრის კრიტერიუმია სავაჭრო ფართი ან/და ობიექტი.

შემმოწმებელმა დაბეგვრისას საფუძვლად სწორედ შპს “...." კუთვნილი ფართის გაქირავება მიიჩნია და დაადგინა, რომ ამ პრინციპით, ბაზრის ტერიტორიაზე სულ 466 სავაჭრო ადგილიდან 411 მოვაჭრე საქმიანობდა, რომელთაც დაკავებული ჰქონდათ 3 კვ-მდე, რაც აქტშიც აისახა, ე.ი. საგადასახადო შემოწმების აქტი კანონიერია და გაუქმებას არ ექვემდებარება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სადავო გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის ჩამოყალიბებისას ისე გაიზირა ექსპერტიზის დასკვნები, როგორც მტკიცებულებები, რომ მათზე არც კი იმსჯელა. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა შესრულებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 25 ივლისის განჩინებაში აღნიშნული მითითებანი, კერძოდ, სადავო გადაწყვეტილებაში პალატა არ უთითებს, თუ რა მოსაზრებით მიიღო სასამართლომ ექსპერტიზის დასკვნებში მოყვანილი გამოთვლის მეთოდი, გაურკვეველია, თუU რა მეთოდით მოხდა სავაჭრო ადგილების დადგენა და რა მოსაზრების გამო იქნა გაზიარებული საექსპერტო დასკვნები იმის შესახებ, რომ ბაზრობის ტერიტორიაზე განლაგებულია სტაციონალური სავაჭრო ადგილები და არა დახლი. სასამართლო, აგრეთვე, არ უთითებს იმ ნიშნებზე, რომელთა მიხდვითაც მოახდინა სავაჭრო ობიექტისა და დახლის გამიჯვნა. საკანონმდებლო ნორმათა განმარტება კი სწორედ სასამართლოს პრეროგატივაა.

ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს უნდა ემსჯელა მხოლოდ თბილისის საოლქო სასამართლოს სააპელაციო პალატის 2004 წლის 28 ივლისის განჩინებით დანიშნული ექსპერტიზის მიერ შედგენილ 2004 წლის 28 ოქტომბრის დასკვნაზე, ვინაიდან მხოლოდ იგი იყო ჩატარებული კანონმდებლობის შესაბამისად. სასამართლოს განჩინებით დანიშნული ექსპერტიზისა და სსსკ-ის 163-ე მუხლის თანახმად, მხოლოდ ამ დროს შედგენილი “ექსპერტიზის დასკვნა" განიხილება მტკიცებულებად, ხოლო ყველა წინა ექსპერტიზის დასკვნები შედგენილი იყო არა სასამართლოს განჩინებით დანიშნული ექსპერტიზის დროს, არამედ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიებისას მიღებული დადგენილებებით ჩატარებული ექსპერტიზისას.

აღსანიშნავია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სადავო გადაწყვეტილებაში ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას არ გაითვალისწინა საკასაციო სასამართლოს მითითებანი და გადაწყვეტილება უპირობოდ, დასაბუთების გარეშე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის ნორმების დარღვევით მიიღო.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის Yთქმას.

მეორე კასატორი - რუსთავის საგადასახადო ინსპექცია საკასაციო საჩივარში ძირითადად იმავე გარემოებებზე მიუთითებდა, რაზეც -საგადასახადო დეპარტამენტი.

კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2006 წლის 6 ნოემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა, ვინაიდან მათი საკასაციო საჩივრები აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა” და ,,გ” ქვეპუნქტებს.

2006 წლის 8 ნოემბერს შპს ,,....” დირექტორმა წარმოადგინა მოსაზრება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის თაობაზე, რომლითაც ითხოვდა საკასაციო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობას, ვინაიდან ისინი არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.