ბს-856-818(კ-07) 28 ნოემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2003 წლის 5 აგვისტოს გ. მ-ემ სარჩელი აღძრა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეების _ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი არქმშენინსპექციისა და ქ.თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ ცხოვრობდა თბილისში, ........ ქ. ¹25-ში, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე, სადაც პრივატიზებული ჰქონდა ლიტ ა-ა1 ფართობი 51,30 კვ.მ. 2002 წლის აპრილში, თბილისში მომხდარი ძლიერი მიწისძვრის შედეგად, მისი საცხოვრებელი სახლი მნიშვნელოვნად დაზიანდა, რის გამოც მიმართა საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს შესაბამის კომპეტენტურ ორგანოს, საცხოვრებელი სახლის მდგომარეობის შეფასების მოთხოვნით. შესაბამისმა კომისიამ სახლის მდგომარეობის შესწავლის შემდეგ, 2002 წლის 11 ივლისის აქტით დაადგინა, რომ შენობის გარე კედელი იყო დაბზარული, იმყოფებოდა ავარიულ მდგომარეობაში, სახურავიდან ჩამოდიოდა წვიმის წყალი. შენობა, დაზიანების ხარისხის მიხედვით, მიეკუთვნებოდა I და II კატეგორიებს.

მოსარჩელის განმარტებით, ვინაიდან აუცილებელი იყო შენობის გარე კედლის აღდგენა, ხოლო აღნიშნულის სახელმწიფოს მხრიდან დაფინანსების არანაირი იმედი არ ჰქონდა, თხოვნით მიმართა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობას, რათა თავადვე მოეხდინა დაზიანებული კედლის აღდგენა საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობის 2003 წლის 30 აპრილის ¹112 დადგენილებით მოსარჩელეს ნება დაერთო, აღედგინა შემინული აივანი იმავე გაბარიტებში, რაც განახორციელა კიდეც საკუთარი ძალებით. კედლის აღდგენის დროს მის მიერ მკაცრად იქნა დაცული საინვენტარიზაციო გეგმით დადგენილი გაბარიტები, შესაბამისად, შენობას არ განუცდია ცვლილებები.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი არქმშენინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი6/10 დადგენილებით მის მიერ შესრულებული სამუშაოები შეფასდა, როგორც უკანონო მშენებლობა და დაევალა ქ. თბილისში, .......... ქ. ¹25-ში თითქოსდა უკანონოდ აშენებული ნაგებობის დანგრევა.

მოსარჩელის განმარტებით, არქმშენინსპექციის დასახელებული დადგენილება ეწინააღმდეგებოდა კანონს, ხოლო მისი მომზადებისა და გამოცემისას დარღვეული იყო კანონმდებლობით დადგენილი მთელი რიგი მოთხოვნები, რაც წარმოადგენდა ამ ადმინისტრაციული აქტის ბათილობის საფუძველს.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ კანონდარღვევით იყო შედგენილი ოქმი, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევის შესახებ, რომლის არსებობის შესახებაც მოსარჩელემ შეიტყო მხოლოდ გასაჩივრებული დადგენილების გაცნობისას. საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 240-ე მუხლის მეორე აბზაცის შესაბამისად, ოქმს ხელს აწერდა მისი შემდგენი და ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩამდენი. ამავე მუხლის საფუძველზე, სამართალდარღვევის ჩამდენს უფლება ჰქონდა, წარმოედგინა ოქმისათვის დასართავი ახსნა-განმარტება და შენიშვნები ოქმის შინაარსისა გამო, ხოლო ოქმის შედგენისას დამრღვევს უნდა განმარტოდა ამავე კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული მისი უფლებები და მოვალეობები, რაც აღინიშნებოდა ოქმში. არც ერთი დასახელებული მოთხოვნა არ იყო დაცული.

მოსარჩელის განმარტებით, გასაჩივრებული დადგენილების მომზადებისა და გამოცემისას დაირღვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით დადგენილი მოთხოვნა ადმინისტრაციული ორგანოს მიმართ, რომელიც ავალდებულებდა მას ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ ეცნობებინა დაინტერესებული მხარისათვის, თუ ადმინისტრაციული აქტით შეიძლებოდა გაუარესებულიყო მისი სამართლებრივი მდგომარეობა და უზრუნველეყო მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში, რაც არ შესრულებულა მოპასუხის მიერ.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებისა და იმავე კოდექსის 53-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო, ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოეკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიეღო ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერშეჯერების საფუძველზე. დაუშვებელი იყო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემას საფუძვლად დადებოდა ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ იყო გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. სადავო დადგენილების დასაბუთება მდგომარეობდა იმაში, რომ თითქოსდა გ. მ-ის მიერ განხორციელდა საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქცია და მიშენება პროექტისა და მშენებლობის ნებართვის გარეშე, სამშენებლო საქმიანობას გ. მ-ე აწარმოებდა მიწის ნაკვეთზე, რომლის ფლობის დამადასტურებელი დოკუმენტაციაც არ გააჩნდა. მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ სადავო დადგენილებაში მითითებული გარემოებანი არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს, ადმინისტრაციულმა ორგანომ კანონის დარღვევით თავი აარიდა მათ გამოკვლევას, არ აცნობა მას ადმინისტრაციული წარმოების დაწყების შესახებ, რითაც წაართვა მტკიცებულებებისა და არგუმენტაციის წარდგენის შესაძლებლობა, ხოლო მათი წარდგენის შემთხვევაში, მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

მოსარჩელის განმარტებით, მან განახორციელა ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი შენობის ნაწილის აღდგენა საინვენტარიზაციო გეგმით დადგენილი გაბარიტების ზუსტი დაცვით, არავითარ მიშენებას ადგილი არ ჰქონია და სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა მოპასუხის არგუმენტი იმის შესახებ, რომ მას არ გააჩნდა ქ. თბილისში, ......... ქ. ¹25-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის ფლობის უფლება. ქ. თბილისის საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული საკადასტრო რუკის მიხედვით, ქ. თბილისში, ........... ქ. ¹25-ში მდებარე ¹........ მიწის ნაკვეთი, 1 178 მ² ფართობით წარმოადგენდა მისი და სახლთმფლობელობის სხვა თანამესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას და მოსარჩელემ მოახდინა მხოლოდ უკვე არსებული კანონიერი ნაგებობის ნაწილის აღდგენა. იმ შემთხვევაში, თუ მას მოპასუხე აცნობებდა ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ, იგი წარმოადგენდა მის ხელთ არსებულ ყველა მტკიცებულებას, მაგრამ მოპასუხემ მოახდინა მისი უფლებების იგნორირება და ადმინისტრაციული აქტი მიიღო ადმინისტრაციული წარმოების გარეშე, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტისა და ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენდა გასაჩივრებული დადგენილების ბათილობის საფუძველს.

მოსარჩელემ მიუთითა, მიუხედავად იმისა, რომ ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2001 წლის 26 სექტემბრის საინვენტარიზაციო გეგმაში მისი კუთვნილი ფართი, მდებარე ქ. თბილისში, .......... ქ. ¹25-ში, რომელიც შეიძინა პრივატიზაციის გზით, ასახული იყო, როგორც კანონიერი ნაგებობა, მოპასუხე ქალაქ თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურმა 2003 წლის 30 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმაში მოსარჩელის კუთვნილი ფართის ნაწილი ასახა, როგორც უკანონო ნაგებობა, მიუხედავად იმისა, რომ შენობის ზომები და სხვა პარამეტრები რჩებოდა უცვლელი. იმავე გეგმაში მითითებული იყო, რომ შესაბამისი პრივატიზაციის ხელშეკრულებით მოსარჩელეს ეკუთვნოდა 51,3 კვ.მ ფართი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის, ამავე მუხლის მეორე ნაწილის, 53-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის, 95-ე მუხლის მეორე ნაწილის, 96-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე და 32-ე მუხლების საფუძველზე ბათილად ცნობა. საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი არქმშენინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი6/10 დადგენილების ბათილად ცნობა; ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისათვის მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული 51,3 კვ.მ ფართის კანონიერ ნაგებობად ასახვა; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი არქმშენინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი6/10 დადგენილების მოქმედების შეჩერება დავის საბოლოო გადაწყვეტამდე.

საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარმა არქმშენინსპექციამ თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში წარადგინა შეგებებული სარჩელი, რომლითაც მოითხოვა გ. მ-ის უკანონო ნაგებობის დემონტაჟი.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარ არქმშენინსპექციაში 2003 წლის 27 ივნისს შევიდა ქ. თბილისში, ......... ქ. ¹25-ში მცხოვრები ნ. გ-ას განცხადება, რომლის საფუძველზეც მთავარი არქმშენინსპექციის თანამშრომლებმა შეისწავლეს განცხადებაში დასმული საკითხი. შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ ქ. თბილისში, ......... ქ. 25-ში გ. მ-ე საკუთარი ძალებით აწარმოებდა საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქციას და მიშენებას მშენებლობის ნებართვისა და შეთახმებული პროექტის გარეშე, რითაც დარღვეული იყო “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მოთხოვნები. მთავარი არქმშენინსპექციის სპეციალისტთა მიერ იმავე წლის 3 ოქტომბერს შედგენილ იქნა არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაში დარღვევის შესახებ ოქმი და ასევე მოქალაქე გ. მ-ეს მიეცა 10 დღის ვადაA_ გამოვლენილი დარღვევების გამოსწორებისათვის. აღნიშნულ ოქმზე არსებობდა გ. მ-ის ხელმოწერა. ამდენად, მოსარჩელის მოსაზრება, თითქოს მოპასუხის მიერ დარღვეული იყო საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 240-ე მუხლი, მცდარი იყო.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, ვინაიდან გ. მ-ის მიერ არ გამოსწორებულა დარღვევა, მთავარმა არქმშენინსპექციამ 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი6/10 დადგენილებით დაავალა გ. მ-ეს უკანონოდ აშენებული ნაგებობის დემონტაჟი.

საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მთავარი არქმშენინსპექცია არ დაეთანხმა მოსარჩელის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ზემოთ დასახელებული ადმინისტრაციული აქტი ეწინააღმდეგებოდა კანონს, რადგან იგი მიღებული იყო საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 24 სექტემბრის ¹384 ბრძანებულებით დამტკიცებული “კანონმდებლობის დარღვევით აშენებულ შენობა-ნაგებობათა მთლიანად ან ნაწილობრივ იძულებით დანგრევისა და მშენებლობის შეჩერების წესის” შესაბამისად, ხოლო მიშენება კანონმდებლობის დარღვევით იყო წარმოებული, ვინაიდან მასზე მშენებლობის ნებართვა დადგენილი წესით არ გაცემულა.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, გ. მ-ის განცხადება, თითქოს მის მიერ განხორციელდა ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი შენობის ნაწილის აღდგენა, რაც მოხდა საინვენტარიზაციო გეგმით დადგენილი გაბარიტების ზუსტი დაცვითY და არავითარი მიშენება მას არ უწარმოებია, არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს. ამის დასტური იყო 2001 წლის 21 სექტემბერსა და 2003 წლის 30 მაისს გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმები, რომლებზეც თვალნათლივ ჩანდა შენობის კანონიერი და ის უკანონო ნაწილები, რომელიც გ. მ-ემ მიაშენა პროექტისა და ნებართვის გარეშე.

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 31 მაისის საოქმო განჩინებით ნ. გ-ას განცხადება დაკმაყოფილდა და იგი საქმეში ჩაება მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 31 მაისის მეორე საოქმო განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობა.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით გ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _ მთავარი არქმშენინსპექციის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა. მოპასუხე გ. მ-ეს დაევალა ქ. თბილისში, ......... ქ. ¹25-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის 2001 წლის 26 სექტემბრის საინვენტარიზაციო გეგმასთან შესაბამისობაში მოყვანა.

საქმის განხილვისას ჩატარდა ადგილზე დათვალიერება. სპეციალისტის მიერ სასამართლოს განემარტა, რომ გ. მ-ის მიერ ნაწარმოები მშენებლობა არ შეესაბამებოდა 2001 წლის 21 სექტემბრის საინვენტარიზაციო გეგმას და შეესაბამებოდა 2003 წლის 30 მაისის საინვენტარიზაციო გეგმას, რომელშიც ნაგებობის მიმატებულ-მიშენებული ნაწილი აღნიშნული იყო, როგორც უკანონო ნაგებობა და რომლის კანონიერად ცნობასაც ითხოვდა გ. მ-ე სასარჩელო განცხადებით. ადგილზე დათვალიერებისას მოსარჩელე დაეთანხმა სპეციალისტის მოსაზრებას და აღიარა ის გარემოება, რომ ნაგებობის აღდგენის პროცესში, მოუმატა ნაგებობას დაახლოებით 3-4 კვ.მ ფართი, მოამრგვალა რა ნაგებობის ტრაპეციის ფორმის კუთხე.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მთავარი არქმშენინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი-6/10 დადგენილება მიღებული იყო კანონდარღვევით, ვინაიდან ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი შენობის ნაწილის აღდგენა მოხდა საინვენტარიზაციო გეგმით დადგენილი გაბარიტების დარღვევით. ამასთან, არ იყო წარმოდგენილი დადგენილი წესით გაცემული ნებართვა და შეთანხმებული პროექტი სადავო მიშენებულ ფართზე.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. მ-ის მიერ დაირღვა “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მეორე მუხლის “კ” პუნქტის “კ.ა” და “კ.ბ” ქვეპუნქტების მოთხოვნები.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. მ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინებით გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტზე და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, აპელანტის მოსაზრებანი ფაქტობრივად იდენტური იყო მის სარჩელში გამოთქმული მოსაზრებებისა, რომელთა თაობაზეც საქალაქო სასამართლომ უკვე იმსჯელა.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ არასწორი იყო აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, თითქოს მას სამშენებლო წესები არ დაურღვევია. კერძოდ კი “არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის “კ” პუნქტით გათვალისწინებული მოთხოვნები. მთავარმა არქმშენინსპექციამ 2003 წლის 29 ივლისის ¹მი6/10 დადგენილებით დაავალა გ. მ-ეს უკანონოდ აშენებული ნაგებობის დემონტაჟი. აღნიშნული აქტი ხსენებული კანონის გარდა, შეესაბამებოდა, აგრეთვე, “კანონმდებლობის დარღვევით აშენებულ შენობა-ნაგებობათა მთლიანად ან ნაწილობრივ იძულებით დანგრევისა და მშენებლობის შეჩერების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 24 სექტემბრის ¹384 ბრძანებულებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტმა ვერ გააბათილა ის სამართლებრივი დასკვნები, რომლებიც მოცემულ საქმეზე დადგენილ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი იყო უსაფუძვლო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. მ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსთვის დაბრუნება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლების მოთხოვნები, კერძოდ, აპელანტისთვის არ იყო ცნობილი სასამართლო სხდომის თარიღის შესახებ, რითაც სასამართლომ მოუსპო შესაძლებლობა, გამოცხადებულიყო პროცესზე და დაემტკიცებინა მისი სარჩელისა და სააპელაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, წარედგინა საამისოდ ყველა დოკუმენტი.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 17 სექტემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 28 ნოემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი განჩინების მიღებას. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “თ” ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა არაქონებრივ დავაზე შეადგენს – 100 ლარს, სააპელაციო და საკასაციო საჩივრებზე – შესაბამისად 150 და 300 ლარს, ხოლო იმავე კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არა აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და იგი მოქმედი კანონმდებლობით გათავისუფლებული არ არის სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან გ. მ-ეს მოცემულ არაქონებრივ დავასთან დაკავშირებულ საკასაციო საჩივარზე არა აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაეკისროს აღნიშნული თანხის 30 პროცენტი _ 90 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინება;

3. გ. მ-ეს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟი 90 ლარის ოდენობით;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.