¹ბს-862-829(კ-08წ) 28 ოქტომბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა: ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ლევან მურუსიძე

ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო

თანამოსარჩელეები _ ჯ. კ-ა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინება

დავის საგანი _ კვების კომპენსაციის ანაზღაურება

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

ჯ. კ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 1995 წლიდან 2006 წლამდე მუშაობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ცენტრალურ ჰოსპიტალში ..... საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მის მიმართ გააჩნია სახელფასო დავალიანება, რაც შეადგენს 1320,11 ლარს, მათ შორის, ხელფასი _ 373,56 ლარს, კვების კომპენსაცია _ 670,40 ლარს, ჯილდო _ 213,03 ლარს, მატერიალური დახმარება _ 63,1 ლარს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსათვის მის სასარგებლოდ დავალიანების _ 1320,11 ლარის ანაზღაურება დაკისრება /იხ.ს.ფ. 1, ტ. II/.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით ჯ. კ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ჯ. კ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების _ 1320,11 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების თაობაზე და აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობოდა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, იყო სამი წელი, თუმცა აღნიშნული ნორმა მოქმედებდა კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში, მაშინ, როცა მოსარჩელე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთან შორმითსამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდა როგორც სამხედრო მოსამსახურე და მათ შორის ურთიერთობა რეგულირდებოდა “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” კანონის საფუძველზე.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის თანახმად, მოსამსახურეს უფლება ჰქონდა, სამსახურში მიღების დღიდან სამსახურიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო (ხელფასი), რის გამოც სარჩელი ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას /იხ.ს.ფ. 32-37/.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა /იხ.ს.ფ. 42-52, ტ. II/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ასევე მოტივაციას და განმარტა, რომ იზიარებდა საქალაქო სასამართლოს დასკვნებს, სამართლებრივ შეფასებებს და ამდენად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები /იხ.ს.ფ. 50-52, ტ. II/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კი დაუსაბუთებელია.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის მოთხოვნები ხანდაზმულია, რადგან ამ მოთხოვნებზე ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით დადგენილი სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა. მოსარჩელესა და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს შორის არსებული ურთიერთობა სახელშეკრულებო ურთიერთობა იყო. იმ შემთხვევაში, თუ ხელფასის გაცემის ვალდებულებას მიეცემა სახელშეკრულებო ვალდებულების კვალიფიკაცია, მასზე ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ ხელფასის გაცემის ვალდებულებას მიეცემა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სამსახურებრივ საკითხზე მოქმედების განხორციელების ვალდებულების კვალიფიკაცია, მასზე ვრცელდება “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 127-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილი ერთთვიანი ხანდაზმულობის ვადა. იმისათვის, რომ ამა თუ იმ ფულად გასაცემელს მიეცეს ხელფასზე დანამატის სტატუსი და ჩაითვალოს ხელფასის შემადგენელ ელემენტად, საჭიროა, ამ ფულად გასაცემელს (ჯილდო, კვების კომპენსაცია, მატერიალური დახმარება) კანონმდებლობის მიხედვით, ჰქონდეს დანამატის სტატუსი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის მე-2 პუნქტის (2000 წლამდე მოქმედი რედაქცია) თანახმად, სამსახურებრივი მოვალეობის კეთილსინდისიერად შესრულების, სანიმუშო დისციპლინისა და საბრძოლო მომზადებაში წარჩინებული მაჩვენებლებისათვის სამხედრო მოსამსახურეს წლის განმავლობაში შეიძლებოდა მისცემოდა ფულადი ჯილდო და/ან მატერიალური დახმარება. ამავე მუხლის მესამე პუნქტის შესაბამისად, სამხედრო მოსამსახურეს (სავალდებულო სამხედრო სამსახურის გარდა) საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ნორმით, სახელმწიფოს ხარჯზე ეძლეოდა სასურსათო ულუფა და ფორმის ტანსაცმელი ან შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია. ოფიცერს თანამდებობაზე ნამსახური კალენდარული წლების (მათ შორის, ყოფილი სსრკ-ის და სხვა სახელმწიფოს შეიარაღებულ ძალებში) მიხედვით, ეძლეოდა თანამდებობრივ და სამხედრო წოდებების ფულად სარგოებზე პროცენტული დანამატები ნამსახურობისათვის, ამავე პუნქტში მითითებული ოდენობით. “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, დანამატის სტატუსი მინიჭებული აქვს მხოლოდ ფულად თანხებს, რომლებიც გადაანგარიშება ნამსახური წლების მიხედვით. რაც შეეხება ჯილდოს, კვების კომპენსაციასა და მატერიალურ დახმარებას, ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებიდან გამომდინარე, მათ დანამატის სტატუსი არა აქვს მინიჭებული. აქედან გამომდინარე, ცალსახაა, რომ კვების კომპენსაციის, ჯილდოსა და მატერიალური დახმარების თანხები არ წარმოადგენს “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ ხელფასში შემავალ დანამატებს და ისინი ხელფასისაგან დამოუკიდებელ ფულად გასაცემელს წარმოადგენს. ამდენად, ხელფასსა და დასახელებულ ფულად გასაცემლებზე ვრცელდება “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 127-ე მუხლის პირველი პუნქტით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 326-ე მუხლიდან გამომდინარე, ასევე _ ამ კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა, რომლებიც სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი, ამავე სამინისტროს შესაბამისი სტრუქტურული ერთეულების მიერ გაცემული ცნობა ვერ ჩაითვლება მოპასუხის მხრიდან ვალის აღიარებად, რადგან მასში არ არის მითითებული ჯილდოს, კვების კომპენსაციისა და მატერიალური დახმარების დავალიანების აღიარებასა და მისი გადახდის დაპირებაზე. აღნიშნული ცნობა საინფორმაციო ხასიათისაა და გაცემულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი ინფორმაციის თავისუფლების ფარგლებში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მოსარჩელისათვის კვების კომპენსაციის ანაზღაურების ნაწილში მიჩნეულ იქნა დასაშვებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 “ბ” მუხლის საფუძველზე /დივერგენტული კასაცია/.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობა საქმის მასალების შესწავლის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება კვების კომპენსაციის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე და ამ ნაწილში საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ჯ. კ-ას სარჩელი კვების კომპენსაციის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მოპაუხისათვის კვების კომპენსაციის 531 ლარის დაკისრების ნაწილში არასწორია, შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად აღნიშნავს, რომ, ვინაიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ჯ. კ-ას სახელფასო დავალიანების ნაწილში მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინება ჯ. კ-ის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების ნაწილში, ხოლო საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი კვების კომპენსაციის _ 670,40 ლარის ჯ. კ-ის ანაზღაურების ნაწილში მიჩნეულ იქნა დასაშვებად, ამდენად, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენს ჯ. კ-ის მხოლოდ კვების კომპენსაციის თანხის ანაზღაურების საფუძვლიანობა.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მოსარჩელე 1995 წლიდან 2006 წლამდე მუშაობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ცენტრალურ ჰოსპიტალში ...... საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მის მიმართ გააჩნია სახელფასო დავალიანება, რაც შეადგენს 1320,11 ლარს, მათ შორის, ხელფასი _ 373,56 ლარს, კვების კომპენსაცია _ 670,40 ლარს, ჯილდო _ 213,03 ლარს, მატერიალური დახმარება _ 63,1 ლარს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, სამი წელია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელის შრომითი გასამრჯელოს (ხელფასის) შემადგენლობის განსაზღვრისას იხელმძღვანელა არა კანონით, არამედ _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროდან ინფორმაციის სახით გამოთხოვილი ცნობით ჯ. კ-ას ხელფასის თაობაზე (ს.ფ. 5), რომელიც გაიცა ჯ. კ-ე იმის შესახებ, რომ მისი კუთვნილი ხელზე გასაცემლები შეადგენდა 1320,11 ლარს, მათ შორის მათ შორის, ხელფასი _ 373,56 ლარს, კვების კომპენსაცია _ 670,40 ლარს, ჯილდო _ 213,03 ლარს, მატერიალური დახმარება _ 63,1 ლარს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის არგუმენტაცია კვების კომპენსაციის მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე და მითითება იმის შესახებ, რომ წარმოდგენილი ცნობა იყო საინფორმაციო ხასიათის და არ წარმოადგენდა მოპასუხის მიერ ვალის აღიარებას. საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ამ დოკუმენტით მოხდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიერ ჯ. კ-ას მიმართ 1320,11 ლარის დავალიანების აღიარება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ კვების კომპენსაციის თანხა არ წარმოადგენს “საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ ხელფასში შემავალ დანამატს და იგი ხელფასისაგან დამოუკიდებელი ფულადი გასაცემელია, რომელზეც ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის მეორე წინადადებაში მოცემულია მოსამსახურის ხელფასის ცნება, რომლის თანახმად, მოსამსახურის შრომითი გასამრჯელო (ხელფასი) მოიცავს თანამდებობრივ სარგოს, პრემიას და კანონით გათვალისწინებულ დანამატებს. იმავე პუნქტის მესამე წინადადების მიხედვით, დანამატების გაცემა უნდა განხორციელდეს მხარჯავი დაწესებულებებისათვის ბიუჯეტის კანონით დამტკიცებული ასიგნებების ფარგლებში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით განმარტავს, რომ თანამდებობრივი სარგოს გარდა, შრომით გასამრჯელოს (ხელფასს) მიეკუთვნება ასევე პრემია და ის დანამატები, რომლებიც კანონითაა გათვალისწინებული. კვების კომპენსაცია წარმოადგენს “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ" საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის მე-3 პუნქტით რეგლამენტირებულ სასურსათო ულუფას. აღნიშნული კანონის მე-12 მუხლის მე-3 პუნქტის (2007 წლის 11 მაისამდე მოქმედი რედაქცია) მიხედვით, სამხედრო მოსამსახურეს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ნორმით სახელმწიფოს ხარჯზე ეძლეოდა სასურსათო ულუფა და ფორმის ტანსაცმელი ან შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია. ამდენად, სამხედრო მოსამსახურე სამხედრო სამსახურის პერიოდში “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლით გათვალისწინებულ შრომით გასამრჯელოსთან (ხელფასთან) ერთად, ღებულობდა კომპენსაციას სასურსათო უზრუნველყოფის _ ულუფისა და სანივთე უზრუნველყოფის _ ფორმის ტანსაცმლის სახით. “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის გარდამავალი ნორმის შემცველი 134¹-ე მუხლის (ანგარიშსწორების წესი სამსახურიდან გათავისუფლებისას) თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრამდე სამსახურიდან გათავისუფლებულ საჯარო მოსამსახურეზე კუთვნილი თანხის (გარდა ამ კანონით განსაზღვრული კომპენსაციისა) გაცემა უნდა განხორციელდეს წინა წლებში წარმოქმნილი საბიუჯეტო დავალიანების დაფარვის წესის შესაბამისად. ამდენად, აღნიშნული მუხლით რეგლამენტირებულია საჯარო მოსამსახურეზე წინა წლებში წარმოშობილი დავალიანების ანაზღაურება, მაგრამ იგი არ ეხება საჯარო მოსამსახურისათვის კომპენსაციის ანაზღაურებას ამ მუხლით დადგენილი წესით. სასურსათო ულუფა წარმოადგენს სამხედრო მოსამსახურის უზრუნველყოფის სახეს და ამავდროულად, პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებას. ამასთან, ხელფასი განსხვავდება უზრუნველყოფის სახისაგან _ სასურსათო ულუფისაგან, რაც განსხვავებულადაა მოწესრიგებული “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 134¹-ე მუხლში. ამდენად, ვინაიდან სასურსათო ულუფა წარმოადგენს სამხედრო მოსამსახურის მიერ მისაღები კომპენსაციის სახეს, ზემოაღნიშნული გარდამავალი ნორმა (“საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 134¹-ე მუხლი) აღნიშნულ კომპენსაციაზე არ ვრცელდება. შესაბამისად, თუ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საფინანსო სამმართველოს (ან სამხედრო ნაწილის) მიერ გაცემულ საინფორმაციო ხასიათის ცნობაში სახელფასო დავალიანებასთან ერთად, მითითებულია კვების ულუფის დავალიანებაზე, ხელფასისაგან განსხვავებით, კვების ულუფის დავალიანების მიმართ გამოყენებულ უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული სასარჩელო ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა, აღნიშნული ვადა კი ათვლილ უნდა იქნეს სასამართლოში სარჩელის წარდგენის თარიღიდან უკუსვლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “მ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საჯარო ინფორმაცია არის ოფიციალური დოკუმენტი (მათ შორის, ნახაზი, მაკეტი, გეგმა, სქემა, ფოტოსურათი, ელექტრონული ინფორმაცია, ვიდეო და აუდიოჩანაწერები), ანუ საჯარო დაწესებულებაში დაცული, აგრეთვე, საჯარო დაწესებულების ან მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივ საქმიანობასთან დაკავშირებით მიღებული, დამუშავებული, შექმნილი ან გაგზავნილი ინფორმაცია.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაცემული ოფიციალური დოკუმენტი, მათ შორის, ამა თუ იმ პირზე გაცემული ცნობა, რომელიც შეიცავს პირის მიმართ ამ ორგანოს დავალიანების შესახებ ინფორმაციას, წარმოადგენს ამავე ორგანოში დაცულ და მის მიერ ინფორმაციის თავისუფლების ფარგლებში კანონით დადგენილი წესით გაცემულ საჯარო ინფორმაციას.

რაც შეეხება ვალის აღიარების საკითხს, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იმისათვის, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტი განხილულ იქნეს ამ ორგანოს მიერ ვალის აღიარებად, მასში პირდაპირ, ნათლად და გარკვევით უნდა იყოს გამოხატული ადმინისტრაციული ორგანოს ნება ვალის გადახდის თაობაზე, ამასთან, იგი აუცილებლად უნდა შეიცავდეს ამავე ორგანოს მხრიდან ვალის გადახდის დაპირების ელემენტს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო მომავალში დაუბრუნდება ამ საკითხს და/ან აანაზღაურებს დავალიანებას.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა 1998-2000 წლების კვების კომპენსაციის თანხის _ 670,40 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულია, მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კი არ უღიარებია მოსარჩელის წინაშე კვების კომპენსაციის დავალიანება.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ამ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლით დადგენილი შემთხვევა, რომლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ვალდებულმა პირმა მოვალეობა შეასრულა ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ, მას არ ჰქონდა უფლება, მოეთხოვა შესრულებულის დაბრუნება, თუნდაც მოვალეობის შესრულებისას მას არ სცოდნოდა, რომ ხანდაზმულობის ვადა გასული იყო, ხოლო იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, იგივე წესი გამოიყენებოდა ვალდებული პირის აღიარების და უზრუნველყოფის საშუალებათა მიმართ. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, კვების კომპენსაციის თაობაზე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიერ მოხდა მხოლოდ საჯარო ინფორმაციის გაცემა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელისათვის კვების კომპენსაციის თანხის ანაზღაურების ნაწილში არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლითაც გათვალისწინებულია სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა. ამდენად, აღნიშნულ ნაწილში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძველი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობას მიაჩნია, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაშვებულ ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინება კვების კომპენსაციის თანხის _ 670,40 ლარის ჯ. კ-ას სასარგებლოდ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთვის დაკისრების ნაწილში გაუქმდეს და ამავე ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც კვების კომპენსაციის თანხის _ 670,40 ლარის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთვის დაკისრების თაობაზე ჯ. კ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის გამო.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 243.2, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაშვებულ _ კვების კომპენსაციის ნაწილში დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინება ჯ. კ-ას სასარგებლოდ კვების კომპენსაციის _ 670,40 ლარის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთვის დაკისრების ნაწილში გაუქმდეს და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ჯ. კ-ას სარჩელი კვების კომპენსაციის _ 670,40 ლარის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთვის დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის გამო;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს

მოსამართლის ნათია წკეპლაძის

გ ა ნ ს ხ ვ ა ვ ე ბ უ ლ ი ა ზ რ ი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა საკასაციო პალატამ 2008 წლის 28 ოქტომბერს განიხილა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 მაისის განჩინებაზე, ჯ. კ-ას სარჩელისა გამო, მოპასუხის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ, კვების კომპენსაციის ანაზღაურების შესახებ.

საკასაციო სასამართლოს ზემოთ მითითებული განჩინების გამოტანისას ვიხელმძღვანელე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 27-ე და 243-ე მუხლებით მინიჭებული უფლებით - არ ვეთანხმები კოლეგიური სასამართლოს უმრავლესობას საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და მოსარჩელისათვის კვების კომპენსაციის ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ და ვრჩები განსხვავებულ აზრზე, შემდეგ გარემოებათა გამო:

მიმაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მიღებული ჰქონდა მოქმედი კანონმდებლობის ნორმების სწორი გამოყენებისა და სწორი განმარტების საფუძველზე, რის გამოც არ არსებობდა მისი გაუქმების ობიექტური სამართლებრივი საფუძვლები.

არ ვიზიარებ საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობის შეფასებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელის შრომითი გასამრჯელოს /ხელფასის/ შემადგენლობის განსაზღვრისას იხელმძღვანელა არა კანონით, არამედ _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროდან ინფორმაციის სახით გამოთხოვილი 2007 წლის 28 ნოემბრის ცნობით /იხ.ს.ფ. 5/, რომელიც გაიცა ჯ. კ-ის გასაცემელი დავალიანების ოდენობის თაობაზე და რომ სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტაცია, რომ ცნობა იყო საინფორმაციო ხასიათის და არ წარმოადგენდა ვალის აღიარებას /იხ.ს.ფ. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება/, ვინაიდან ჩემი აზრით, სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას სწორი და ობიექტური შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს და სასამართლომ იხელმძღვანელა არა მტკიცებულებებით, არამედ, მისი ობიექტური შეფასებით სწორად შეუფარდა სადავო სამართალურთიერთობას კანონის ნორმა. ასევე, ვფიქრობ, რომ სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, ვინაიდან სამართალწარმოებაში საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებათა ამგვარი დახასიათება, რომ თითქოს ცნობა /მტკიცებულება/ არის საინფორმაციო ხასიათის, ვერ Uუძლებს ვერავითარ კრიტიკას და არ შეესაბამება საპროცესო კანონმდებლობით განსაზღვრულ მტკიცებულებათა გამოკვლევისა და შეფასების სტანდარტს და მეთოდებს.

მიმაჩნია, რომ ყოველი სახის მტკიცებულება ინფორმაციული ხასიათისაა, რაკი ადასტურებს, აქარწყლებს ან უარყოფს რომელიმე კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებას, ამდენად ინფორმაციულობა მტკიცებულების აუცილებელი ელემენტია, რადგან ასეთის გარეშე იგი არ მიიჩნევა მტკიცებულებად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შეფასება, რომ კონკრეტული მტკიცებულება (ცნობა) ინფორმაციული ხასიათისაა, არ ათავსებს მას მტკიცებულებათა ბუნდოვან კლასიფიკაციაში “ინფორმაციული”, რომლის შინაარსი არ განაპირობებს იურიდიულ შედეგს. ასევე, არ ვიზიარებ, რომ მითითებული მტკიცებულება არ წარმოადგენს მოპასუხის მხრიდან დავალიანების არსებობის აღიარებას, ვინაიდან ს.ფ. 5-ზე წარმოდგენილი ცნობის შინაარსში ნათლად და მკაფიოდ იკითხება, რომ “ჯ. კ-ას კუთვნილი ხელზე გასაცემი დავალიანება შეადგენს 1320,11 ლარს”. მითითებული ტექსტი შეუძლებელია გავიგოთ სხვაგვარად, თუ არა ასე, რომ სამინისტროს სამხედრო მოსამსახურის მიმართ გააჩნია მისთვის ხელზე გასაცემი დავალიანება, რაც ოფიციალურად არის დაანგარიშებული და აღრიცხული. ს.ფ. 4-ზე წარმოდგენილია ადმინისტრაციული ორგანოს პასუხი მოსარჩელის მიმართვაზე, რომ მისი მიუღებელი სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება განხორციელდება ამ მიზნებისათვის, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დამატებით გამოყოფილ ასიგნებების ფარგლებში, რომ უსახსრობის გამო იგი მოკლებულია შესაძლებლობას დააკმაყოფილოს მოთხოვნა, მაგრამ შესაბამისი წყაროს არსებობის შემთხვევაში კვლავ დაუბრუნდება დავალიანების ანაზღაურების საკითხის განხილვას, რაც ნიშნავს, რომ სამინისტრო ადასტურებს არსებულ დავალიანებას და დაფინანსების პირობებში დაუბრუნდება ანაზღაურების საკითხის განხილვას.

თუ არა ამგვარი შინაარსი, საინტერესოა, რა შემთხვევა იქნებოდა განხილული ვალის აღიარებად?! იმ სპეციფიკის გათვალისწინებით, რომ სახეზე გვაქვს არა კერძოსამართლებრივი არამედ, საჯაროსამართლებრივი ურთიერთობა სახელმწიფო ორგანოსა და სამხედრო მოსამსახურეს შორის, ამასთან ადმინისტრაციული ორგანო, რომელიც დამოკიდებულია საბიუჯეტო დაფინანსებაზე, ბუნებრივია, ვერ მიუთითებდა, რომ ამა და ამ კონკრეტულ დროს მოხდება დავალიანების ანაზღაურება, კერძო სამართლის სუბიექტის მსგავსად, რომლებიც დამოკიდებულნი არიან საკუთარ შემოსავლებზე.

ვფიქრობ, რომ მოცემულ საქმეში სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობად სავსებით საკმარისი იყო მხოლოდ ერთი მტკიცებულების ე.წ “ცნობის” არსებობა, რომელიც ასახავს ადმინისტრაციული ორგანოს დავალიანების არსებობის ფაქტს და უთითებს თანხის ოდენობას. არავითარი იურიდიული საჭიროება თანხის გაცემის დაპირებაზე არ არსებობს, ვინაიდან არ არსებობს მტკიცებულება, რომლითაც ადმინისტრაციული ორგანო უარყოფს დავალიანების არსებობის ფაქტს.

მიმაჩნია, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა აბსოლუტურად სწორად გამოიყენეს და განმარტეს “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 37-ე და 134^I მუხლები და “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” კანონის მე-12 მუხლი და ამ შემთხვევაშიც არ არსებობს ობიექტური სამართლებრივი კრიტიკის საფუძველი, კერძოდ:

“საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის მე-37 მუხლი ადგენს შრომითი გასამრჯელოს /ხელფასის/ ცნებას და განსაზღვრავს მის შემადგენლობას. კონკრეტულად,

ხელფასი მოიცავს:

a) თანამდებობრივ სარგოს;

b) პრემიას;

g) და კანონით გათვლისწინებულ დანამატებს;

თავის მხრივ, “სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” კანონის 12.3. მუხლის მიხედვით სამხედრო მოსამსახურეს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი ნორმით, სახელმწიფოს ხარჯზე ეძლევა:

a) სასურსათო ულუფა ან შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია

და

ბ) ფორმის ტანსაცმელი;

უდავოა, რომ ჯ. კ-ას კანონმდებლობით დადგენილი წესით ეძლეოდა სასურსათო ულუფის შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია, რაკი ეს შესულია სამინისტროს ოფიციალურ გაანგარიშებაში.

“საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 134^I მუხლით განისაზღვრა 2005 წლის I იანვრამდე სამსახურიდან გათავისუფლებულ საჯარო მოსამსახურეზე კუთვნილი თანხის (გარდა ამ კანონით განსაზღვრული კომპენსაციისა) გაცემა წინა წლებში წარმოქმნილი საბიუჯეტო დავალიანების დაფარვის წესის შესაბამისად.

აღნიშნული წესი, მიმაჩნია, რომ ვერ გავრცელდება ჯ. კ-ას მიმართ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. ჯ. კ-ა სამსახურიდან გათავისუფლებულია 2006 წლის 2 ნოემბერს /იხ.ს.ფ. 9/ ანუ არა 2005 წლის 1 იანვრამდე;

2. ჯ. კ-ა წარმოადგენდა არა კლასიკური გაგებით საჯარო მოსამსახურეს, არამედ სამხედრო მოსამსახურეს, რომლის მატერიალური უზრუნველყოფის საკითხი მოწესრიგებულია საკუთრივ სამხედრო მოსამსახურეთა სტატუსის განმსაზღვრელ ნორმატიულ აქტში.

აღნიშნულის მიუხედავადაც, კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობა ამ ნორმის საგამონაკლისო წინადადებას “გარდა ამ კანონით განსაზღვრული კომპენსაციისა” გებულობს ნეგატიურ კონტექსტში, როცა ასკვნის: “ვინაიდან სასურსათო ულუფა წარმოადგენს სამხედრო მოსამსახურის მიერ მისაღები კომპენსაციის სახეს, გარდამავალი ნორმა /134^I მუხლი/ აღნიშნულ კომპენსაციაზე არ ვრცელდება /იხ.ს.ფ. /. ვფიქრობ, ნორმის ამგვარი გაგება საერთოდ გამორიცხავს კომპენსაციის დავალიანების გაცემის თეორიულ შესაძლებლობასაც, რაც წარმოუდგენელია კანონმდებლის ნამდვილ ნებას გამოხატავდეს, ვინაიდან საჯაროსამართლებრივი ფინანსური ვალდებულება არ შეიძლება საკანონმდებლო ნორმით გაუქმდეს. ამგვარი ნების გამოვლენა კანონმდებლისგან სხვაგვარ ნორმატიულ რეგულაციას მოითხოვს /მაგ. შიდა ვალში აღება და სხვა/ დემოკრატიულ საზოგადოებაში საჯაროსამართლებრივი ფინანსური ვალდებულება შეუძლებელია ცალმხრივად გაქარწყლდეს, ასეთ პირობებში არ იარსებებს სამართლებრივი სახელმწიფოს განცდა და აზრი ეკარგება პირის კანონიერი ნდობის უფლების ინსტიტუტს ადმინისტრაციული ორგანოს მიმართ.

მითუმეტეს იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო საჯაროსამართლებრივი ფინანსური ვალდებულება გამომდინარეობს ადმინისტრაციულ ორგანოსა და სამხედრო მოსამსახურეს შორის წლობით არსებულ შრომითი ურთიერთობებიდან, კერძოდ სახეზეა სახელფასო დავალიანება. პირისთვის შრომითსამართლებრივ ურთიერთობებში ანაზღაურების გარეშე მონაწილეობა არ შეესაბამება საჯარო სამსახურებრივ ურთიერთობებს, მით უფრო სამხედრო სამსახურში. ასეთი ტენდენციის წახალისება საჯარო სამხედრო შრომით ვალდებულებებს უკარგავს ლეგიტიმურ ხასიათს და ამგვარი არ არის დაშვებული (ვერც იქნება) მოქმედი კანონმდებლობით.

ვფიქრობ, რომ მოქალაქის /ისიც სამხედრო მოსამსახურის/ უნდობლობის დამკვიდრების ლეგიტიმაცია საკუთარი სახელმწიფო ორგანოების მიმართ დამანგრეველი ბუნებისაა ახალი ქართული სახელმწიფოს მშენებლობის პერიოდში, რადგან დაუნდობლად წყვეტს იმ განსაკუთრებულ დამაკავშირებელ ძაფს, რასაც მოქალაქის ერთგულება სახელმწიფოსადმი და სახელმწიფოს მფარველობა-ზრუნვა საკუთარი ქვეშევრდომების მიმართ, ჰქვია.

ვფიქრობ, რომ “საჯარო სამსახურის შესახებ” კანონის 134^I მუხლით საგამონაკლისო ნორმა სავსებით ლოგიკურად შეიძლება გაგებულ იქნას პოზიტიურ კონტექსტში, კერძოდ, საჯარო მოსამსახურეზე კუთვნილი თანხის გაცემა განხორციელდება სპეციალური დაფარვის წესის შესაბამისად, ხოლო ამ კანონით განსაზღვრული კომპენსაციისა _ ჩვეულებრივ, არა სპეციალური წესის საფუძველზე.

მიმაჩნია, რომ ნორმის ამგვარი გაგება იქნება ობიექტური, ლოგიკური და მართებული, რაც გამორიცხავდა კომპენსაციის გაცემის ვალდებულების გაქრობის საფრთხეს.

სრულიად გაურკვეველია ჩემთვის, თუ რა მიზნით არის საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობით მიღებულ გადაწყვეტილებაში გამოყენებული ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1. “მ” მუხლში მოცემული საჯარო ინფორმაციის დეფინიცია და ძალზედ ვწუხვარ, რომ კასატორის _ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მსჯელობა მტკიცებულების საჯარო ინფორმაციად მიჩნევის თაობაზე _ გაზიარებულია, ვინაიდან ამგვარი ლოგიკით ამიერიდან ყოველი ოფიციალური დოკუმენტი, რომელსაც სამართალწარმოებაში, სამართალწარმოების ენაზე მტკიცებულება ეწოდება, გადანათვლის საფრთხის წინაშე დადგა ანუ ოფიციალური დოკუმენტი წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კანონით დადგენილი წესით გაცემულ საჯარო ინფორმაციას (!!!) და მისი შინაარსი განმსაზღვრელი არ არის.

ამგვარ პირობებში, საპროცესო ინსტიტუტები და საპროცესო წესები უძლურია და შეუძლებელი გახდება ევროპული კონვენციის 6.1 მუხლით გარანტირებული უფლების _ სამართლიანი სასამართლოს უფლების, როგორც ღირებულებითი სიკეთით სარგებლობა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობამ მოსარჩელის მოთხოვნა კვების კომპენსაციის ანაზღაურებაზე მიიჩნია ხანდაზმულად, პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებებისათვის დადგენილი ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადის საფუძვლით, რასაც კატეგორიულად არ ვიზიარებ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემული ადმინისტრაციული დავის გადაწყვეტისას საკასაციო სასამართლომ სადავო სამართალურთიერთობას შეუფარდა სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის მიხედვით: ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, სამი წელია. მიმაჩნია, რომ ადგილი აქვს სსსკ-ის 393.2. მუხლის “ბ” პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას: სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის II თავი (128-146 მუხლები) აწესრიგებს სამოქალაქოსამართლებრივ მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ცნებას, სახეებს, ვადებს. ამავე კოდექსის I მუხლით განსაზღვრულია მისი მოქმედების სფერო, კერძოდ ეს კოდექსი აწესრიგებს პირთა თანასწორობაზე დამყარებულ კერძო ხასიათის ქონებრივ, საოჯახო და პირად ურთიერთობებს.

სამოქალაქო კოდექსის 128.3. მუხლის მიხედვით, სამოქალაქო სამართლებრივი მოთხოვნის ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს 10 წელს. ეს ვადა არის საერთო წესის განმსაზღვრელი, კოდექსი ასევე ითვალისწინებს საგამონაკლისო ხანდაზმულობის ვადებს, ასე მაგალითად: 129-ე მუხლით განისაზღვრა სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის სპეციალური ვადები, რაზეც პირდაპირ მიუთითებს მუხლის სათაურის შინაარსი, რომ ნორმაში განსაზღვრული ვადები ვრცელდება სახელშეკრულებო მოთხოვნებზე, მათ შორის, მე-2 პუნქტით დადგენილი პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან წარმოშობილი მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდება სწორედ სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან გამომდინარე პერიოდულ ვალდებულებიდან წარმოშობილ მოთხოვნებზე.

განსახილველ შემთხვევაში, სახეზეა არა კერძოსამართლებრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან გამომდინარე პერიოდული ვალდებულებებიდან წარმოშობილი მოთხოვნა, არამედ, საჯარო სამართლებრივი, კერძოდ, კანონისმიერი მატერიალური უზრუნველყოფის ვალდებულებებიდან გამომდინარე მოთხოვნა, ანუ ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართალურთიერთობიდან წარმოშობილი დავა, რაც თვისობრივად კარდინალურად განასხვავებს მას კერძოსამართლებრივი ვალდებულებითი სამართალურთიერთობისგან.

მოცემული დავის გადაწყვეტისას გამოყენებულ უნდა იქნას საჯარო სამართლის ნორმატიული აქტები, სადავო სამართალურთიერთობას აწესრიგებს ადმინისტრაციული კანონმდებლობა, შესაბამისად საჯარო სამართლებრივი უფლების რეალიზაციისას დაუშვებელია გამოყენებულ იქნას კერძოსამართლებრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან გამოდინარე მოთხოვნებისათვის დადგენილი ხანდაზმულობის სპეციალური ვადები, თუ ეს პირდაპირ არ არის გათვალისწინებული კანონით.

განსახილველი დავა არც ადმინისტრაციული ხელშეკრულებიდან არ წარმოშობილა, არათუ კერძოსამართლებრივი ხელშეკრულებიდან, იგი ადმინისტრაციული ორგანოს კანონით განსაზღვრული ვალდებულების შეუსრულებლობის ნიადაგზეა წარმოშობილი (ამაზეა დამყარებული მოთხოვნა), სადავო სამართალურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმატიული აქტი ,,სამხედრო მოსამსახურის სტატუსის შესახებ” არ ადგენს მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადებს.

საკასაციო სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობის უმრავლესობა მიღებული გადაწყვეტილებით პრაქტიკულად ამკვიდრებს პრეცენდენტს _ საჯარო სამართალურთიერთობის მოწესრიგებისას კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში (ისიც, საგამონაკლისო) წარმოშობილი მოთხოვნებისათვის დადგენილი ხანდაზმულობის ვადების გამოყენება, რაც პრინციპულად არასწორად მიმაჩნია, ვინაიდან ვფიქრობ, რომ სასამართლო მეტად ფაქიზად უნდა მიუდგეს სამოქალაქო კოდექსის 128.3. მუხლით დადგენილი ხანდაზმულობის საერთო ვადის _ 10 წლის გავრცელებასაც კი საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებიდან წარმოშობილ მოთხოვნებზე, არათუ კერძო სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან წარმოშობილი მოთხოვნებისათვის განსაზღვრული 3 წლიანი (საგამონაკლისო) ვადის გავრცელებას საჯარო სამართალურთიერთობაში, როცა საერთოდ სახეზე არ არის არავითარი სახელშეკრულებო ურთიერთობა.