ბს-874-836(კ-07) 21 ნოემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ნ. შ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 2 აგვისტოს ნ. შ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხების: ც. გ-ის, ა. პ-ის, ქ. ბათუმის ქალაქგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის სამსახურისა და ქ. ბათუმის სანაპიროს დასახლების ადმინისტრაციის მიმართ მშენებლობის პროექტისა და პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1962 წლიდან ცხოვრობს ქ. ბათუმში, .......... ქ. ¹11 სახლთმფლობელობაში, როემლიც აგებულია 1896 წელს, ხოლო ........... ქ. ¹9-ში მდებარე ბარაკის ტიპის სადავო ნაგებობა მიშენებულია მოგვიანებით 1930-იან წლებში.

ზემოაღნიშნულ ბარაკში 1992 წლამდე, ვიდრე იგი დროებით სარგებლობაში გადაეცემოდა ც. გ-ის ოჯახს, ცხოვრობდა ხურცილავა, ხოლო 1992 წელს, ბათუმის პრეფექტის კაბინეტის ¹103 გადაწყვეტილებით, აღნიშნული ნაგებობა დროებით სათავსად, მის ლიკვიდაციამდე გამოეყო ც. გ-ის ოჯახს. მოსარჩელის განმარტებით, მას, როგორც ........ ქ. ¹11 სახლთმფლობელობის მესაკუთრეს, გაუჩნდა კანონიერი ნდობა ¹103 გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომლის შესაბამისად, უნდა მომხდარიყო ბარაკის ლიკვიდაცია მისი ნულოვანი საბალანსო ღირებულებიდან, აღნიშნული ფართის საცხოვრებლად უვარგისობიდან გამომდინარე.

მოსარჩელის მითითებით, ზემოაღნიშნული ბარაკის პრივატიზაციის ხელშეკრულების არსებობის შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა 2001 წელს. პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში, რომელიც დამოწმებულია ნოტარიუს ი. ბ-ის მიერ, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშეა შესული 19 კვ.მ დამხმარე სათავსი, ვინაიდან მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის შესაბამისად: “პრივატიზაციის ობიექტი შეიძლება იყოს სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის საცხოვრებელი სახლი". ამდენად, არასაცხოვრებელი და ნულოვანი საბალანსო ღირებულების ფართის ასახვა პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში, არ შეესაბამება მოქმედ კანონმდებლობას.

მოსარჩელის მითითებით, 19 კვ.მ ფართი არ იყო პრივატიზებული ც. გ-ის მიერ და ასევე არ იყო ........ ქ. @¹9-ში მდებარე ორსართულიანი სახლის ლიტ. “ბ", პირველ სართულზე არსებული საცხოვრებელი ბინა @¹1-ის შემადგენელი ნაწილი, არამედ იგი ცალკე უფლების ობიექტია, ხოლო უფლების გამოყენების ხანგრძლივობა განისაზღვრა ბათუმის პრეფექტის კაბინეტის 1992 წლის ¹103 გადაწყვეტილებით, კერძოდ, სადგომი იყო სალიკვიდაციო და ც. გ-ეს შეეძლო გამოეყენებინა დროებით სათავსად.

რაც შეეხება 2000 წლის 20 აგვისტოს მშენებლობის პროექტს და 2004 წლის 16 ივლისის მშენებლობის ნებართვას, მოსარჩელის განმარტებით, აღიშნული ადმინისტრაციული აქტების გამოცემისას არ იქნა გათვალისწინებული მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნები მეზობელ სახლში ჩაუხედაობის, ბუნებრივი განათებულობისა და ინოლაციის თაობაზე, კერძოდ, დამტკიცებული პროექტით გათვალისწინებულ ტერასასა და მისი სახლის ფასადს შორის, სადაც სინათლე და ჰაერით მკვებავი ერთადერთი ფანჯრის ჭრილია, მანძილი რჩება 4 მეტრი, რაც არ შეესაბამება სანიტარულ ნორმებს.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეები ც. გ-ე და ა. პ-ი არქიტექტურაში წარდგენილი განცხადებით ითხოვდნენ .......... ქ. ¹9-ში მდებარე ლიტ. “ს-ის" სახურავის რეკონსტრუქციას, რისი ნებაც დაერთოთ ტექკომისიის გადაწყეტილებით, მაგრამ დამტკიცებული პროექტით მათთვის გათვალისწინებულ იქნა არა მარტო სახურავის ფორმის შეცვლა და რეკონსტრუქცია, არამედ ნაწილობრივ სართულის დაშენება და ღია ტერასის მოწყობა, რაც არღვევს ჩაუხედაობის პრინციპს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქ. ბათუმში, .......... ქ. ¹9-ში მდებარე ბარაკის ტიპის ნაგებობის, კერძოდ, ლიტ “ს"-ს პრივატიზაციის ხელშეკრულებისა და მშენებლობის პროექტის ბათილად ცნობას, ასევე მოპასუხის დავალდებულებას მოახდინოს, ბარაკის ლიკვიდაცია და .......... ¹9 და ¹11 ქუჩებს შორის არსებული საზღვრის გასწვრივ მდებარე ლიტ “ბ" ორსართულიანი სახლის პირველ სართულზე განლაგებულ ¹4 ოთახში გაჭრილი ფანჯრის ამოქოლვა.

მოპასუხე ც. გ-ემ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. შ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემებისა და საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის ¹57 ბრძანებით დამტკიცებული “ნაკვეთის საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის” შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ნაგებობა წარმოადგენს საზღვართან აშენებულ საცხოვრებელ სახლს, ხოლო .......... ქ. ¹11-ის მხარეს არსებული კედელი კი, რომელიც წარმოადგენს ადრე არსებული შენობის კედელს და მასზე აღნიშნული ნაგებობა მიშენებულია შემდგომ პერიოდში, წარმოადგენს სამეზობლო კედელს. სასამართლოს მითითებით, ასევე უდავოდ დადგენილია, რომ სადავო ნაგებობის პრივატიზაცია ც. გ-ის მიერ განხორციელებულია 1992 წლის 10 ივნისს. მოსარჩელეს აღნიშნული პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე სარჩელი სასამართლოში აღძრული აქვს 2004 წელს, მაშინ როცა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის შესაბამისად, სახელშეკრულებო მოთხოვნების მიმართ ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს სამ წელს, ხოლო უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული სახელშეკრულებო მოთხოვნებისა _ 6 წელს, ამავე კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, კი ხანდაზმულობის ვადა იწყება მოთხოვნის წარმოშობიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის თაობაზე. სასამართლოს განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელე ნ. შ-ი არ არის აღნიშნული ხელშეკრულების მხარე და იგი მის არანაირ უფლებას არ შეიძლება არღვევდეს, მას აგრეთვე გაშვებული აქვს პრივატიზაციის ხელშეკრულების გასაჩივრების ხანდაზმულობის ვადაც. ამასთან, მოსარჩელე ვერ უთითებს სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ვერც ერთ სამართლებრივ საფუძველს.

რაც შეეხება ქ. ბათუმში, ......... ქ. ¹9-ში მდებარე ა. პ-ისა და ც. გ-ის საკუთრებაში არსებული ბინის რეკონსტრუქციის თაობაზე გაცემული პროექტისა და 2004 წლის 16 ივლისის მშენებლობის ნებართვის გაუქმებას, სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული სადავო აქტები, მოსარჩელეს არ შეიძლება აყენებდეს ზიანს, ვინაიდან აღნიშნული პროექტითა და ნებართვით ხდება ც. გ-ისა და ა. პ-ის საკუთრებაში არსებული შენობის რეკონსტრუქცია და არა ახალი სახლის მშენებლობა. ამასთან, როგორც საქმეში არსებული მასალებით დგინდება, სადავო აქტები შეესაბამება მოქმედ კანონმდებლობას და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. შ-მა.

აპელანტი სააპელაციო საჩვრით ითხოვდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის განჩინებით ნ. შ-ის სააპელაციო საჩივრი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქ. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ ბათუმის პრეფექტურის კაბინეტის 1992 წლის 5 თებერვლის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა საბინაო კომისიის წინადადება, რომლითაც ......... ქ. ¹7-ში მდებარე სახლში გამოთავისუფლებულ 25 კვ.მ ფართის ერთოთახიან კეთილმოუწყობელ ბინაში შესახლებულ იქნა ......... ქ. ¹9-ში მდებარე, გეგმური სალიკვიდაციო, დაძველებული კატეგორიის სახლში მცხოვრები ბიჭიკო ხურცილავა.

აღნიშნული ბინა შემდეგ შეიძინა მოპასუხე გ-ემ, რომელმაც 1992 წელს მოახდინა ამ ბინის პრივატიზაცია.

სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს 10 წელს. სარჩელი პრივატიზაციის ბათილად ცნობის თაობაზე სასამართლოში შეტანილია 2004 წლის 2 აგვისტოს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სარჩელი ამ ნაწილში ხანდაზმულია.

ხოლო, რაც შეეხება მშენებლობის პროექტსა და ნებართვას, სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2006 წლის 18 სექტემბრის ¹57 ბრძანებით დამტკიცებული ,,ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის” მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ნებადართულია საცხოვრებელი სახლის განთავსება ნაკვეთების საზღვრიდან არანაკლებ 5 მეტრისა. ასეთ შემთხვევაში სამეზობლო მიჯნის მხარეს განთავსებულ კედელში შესაძლებელია ფანჯრისა და სხვა სახის ღიობების მოწყობა. ეს მანძილი მენაშენემ ორიენტაციისა და რელიეფის გათვალისწინებით უნდა გაადიდოს, იმ ვარაუდით, რომ მეზობლის მიერ საზღვარზე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის შემთხვევაში, ამ უკანასკნელს არ შეექმნას დაბრკოლება და დაცულ იქნეს საცხოვრებელ სახლებს შორის ერთი ფანჯრიდან მეორეში ჩაუხედაობა. ზემოაღნიშნული წესის მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით კი, წინამდებარე წესების დარღვევით მოწყობილი ფანჯრები და სხვა სახის ღიობები არ შეიძლება ჩაითვალოს დაბრკოლებად მეორე მეზობლის მიერ სამეზობლო საზღვართან განხორციელებული ახალი მშენებლობის დროს, ხოლო ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, თუU ერთ-ერთ მხარეს, რომელსაც ფანჯრის ღიობები ან ნებისმიერი ცვლილებები მოწყობილი აქვს ამ წესების დარღვევით, არა აქვს უფლება, მოითხოვოს მის მიმართ ინსოლაციისა და ბუნებრივი განათებულობის პირობების განსაზღვრა. აივნისა და ღიობების 1967 წლისათვის სამეზობლო საზღვარზე არარსებობას ადასტურებს რეესტრის ცნობა .......... ქ. ¹11-ში მდებარე სახლთმფლობელობის შესახებ.

ყოველივე აღნიშნული სააპელაციო სასამართლომ მიაჩნია სააპელაციო საჩივრის დაუკმაყოფილებლობის საფუძვლად.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. შ-მა, რომელიც საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა შემდეგზე:

ქ. ბათუმის პრეფექტის კაბინეტის 1992 წლის 5 თებერვლის ¹103 გადაწყვეტილებით ც. გ-ეს დროებით სარგებლობაში, მის სრულ ლიკვიდაციამდე, გამოეყო მოძველებული კატეგორიის 19 კვ.მ ფართის ნაგებობა. აქედან გამომდინარე, როგორც ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებიდან ირკვევა, ეს ნაგებობა მართლაც დროებითი ხასიათის იყო და როგორც საცხოვრებლად უვარგისი, მისი ნულოვანი საბალანსო ღირებულებიდან გამომდინარე, ექვემდებარებოდა სრულ ლიკვიდაციას.

ვინაიდან აღნიშნული ბარაკის ლიკვიდაცია შედიოდა მის, როგორც მეზობლად მდებარე სახლმფლობელობაში მცხოვრები პირის, ინტერესებში, მისი სასარჩელო მოთხოვნა იყო 1992 წლის 10 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. ამ ხელშეკრულებაში ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლების გარეშე შევიდა 19 კვ.მ დამხმარე სათავსი. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის ¹107 დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, პრივატიზაციის ობიექტი შეიძლება იყოს სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის საცხოვრებელი სახლი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არასაცხოვრებელი ფართის ასახვა პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში არ შეესაბამება ხელშეკრულების დადებისას მოქმედ კანონმდებლობას. ამასთანავე, აღნიშნული 19 კვ.მ ფართი არ წარმოადგენდა ც. გ-ის მიერ პრივატიზებული, .......... ქ. ¹9 ორსართულიანი სახლის ლიტ. “ბ" პირველ სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ბინის ¹1-ის არსებით შემადგენელ ნაწილს, იგი იყო ცალკე უფლების ობიექტი, ხოლო უფლების გამოყენების ხანგრძლივობა ცალსახად იყო განსაზღვრული ქ. ბათუმის პრეფექტის კაბინეტის ზემოაღნიშნულ გადაწყვეტილებაში, ანუ ეს სადგომი გამიზნული იყო დროებითი გამოყენებისათვის.

კასატორის განმარტებით, არამერთებულია სასამართლოს მსჯელობა ხანდაზმულობის თაობაზე, ვინაიდან სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. კონკრეტულ შემთხვევაში ეს დრო არის 2001 წელი, როცა მისთვის ცნობილი გახდა ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების შესახებ.

კასატორის განმარტებით, ც. გ-ესა და ა. პ-ზე გაცემულ პროექტში დარღვეულია ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის ¹57 ბრძანებით დამტკიცებული ,,ნკვეთების საზღვარზე, საზღვართან საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე ნაგებობების მშენებლობის წესი”, კერძოდ, 4.1 მუხლის მოთხოვნები (ღია ტერასების მოწყობა მიწის დონიდან 0,5 მეტრის სიმაღლეზე) ამასთან, დარღვეულია ამ ბრძანების 4.4. მუხლი, რომლის თანახმადაც, სამეზობლო საზღვრებთან დამხმარე ნაგებობის განთავსებისას მანძილი ამ ნაგებობიდან (ნაგებობებიდან) მეზობელ ნაკვეთზე არსებული საცხოვრებელი სათავის უახლოეს ფანჯრამდე უნდა იყოს არანაკლებ 6 მეტრი, ხოლო სამეზობლო მიჯნიდან _ არანაკლებ 1 მეტრი. ამასთან, პროექტის შედგენის დროს დარღვეულია სანიტარული წესების მოთხოვნები. უნდა აღინიშნოს, რომ მოცემული პროექტითა და ნებართვით დამტკიცებულ იქნა არა მარტო სახურავის ფორმის შეცვლა, არამედ ნაწილობრივ სართულის დაშენებაც და ღია ტერასის მოწყობა, რაც იწვევს მოქმედი კანონმდებლობით აღიარებული ჩაუხედაობის პრონციპის დარღვევას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 ივნისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. შ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 24 სექტემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად ნ. შ-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

მხარეებს მითითებულ ვადაში მოსაზრებები საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით არ წარმოუდგენიათ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, ნ. შ-ის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ ნ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს ნ. შ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას ნ. შ-ს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.