¹ბს-8-8(კ-07) 4 აპრილი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ი. ჭ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 27 ივლისს ი. ჭ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ახალგორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ და მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრში მის სახელზე აღრიცხვა და მიწის ნაკვეთის საკუთრების მოწმობის გაცემა მოითხოვა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით ე. ს-ის მოთხოვნა ახალგორის რაიონის სოფელ ..... კოლმეურნეობის საერთო კრების 1991 წლის 10 ივლისის ¹7 ოქმისა და საკრებულოს წიგნის ჩანაწერის გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება ე. ს-მა თბილისის საოლქო სასამართლოში გაასაჩივრა, რომლის 2005 წლის 12 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო საქმის წარმოება შეწყდა, შესაბამისად ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 4 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ახალგორის რაიონის სოფელ .... ი. ჭ-ის სახელზე რიცხული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი მიეკუთვნა ე. ს-ს. 2002 წლის 16 დეკემბერს ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურმა სისტემური რეგისტრაციის დროს სადავო მიწის ნაკვეთი ორ ნაწილად გაყო და რეგისტრაციაში გაატარა ე. ს-ის სახელზე, რაზეც გაიცა შესაბამისი სარეგისტრაციო მოწმობები.

მოსარჩელის განმარტებით, 2005 წლის 29 ივნისს მან თხოვნით მიმართა ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურს და სოფელ ..... მდებარე 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთის მის სახელზე რეგისტრირება და საკუთრების მოწმობის გაცემა მოითხოვა. აღნიშნულ მოთხოვნაზე მოსარჩელეს განემარტა, რომ ხსენებული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 4 იანვრის გადაწყვეტილებით ე. ს-ს ჰქონდა მიკუთვნებული, ხოლო ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებაში არ იყო მითითება სადავო მიწის ნაკვეთის ი. ჭ-ის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, რის გამოც ე. ს-ის სახელზე გამოწერილი მიწის საკუთრების მოწმობები ვერ გაუქმდებოდა და აღნიშნული ვერც საჯარო რეესტრში აისახებოდა.

მოსარჩელემ ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურის უარი უკანონოდ მიიჩნია და განმარტა, რომ, ვინაიდან კანონიერ ძალაში შესული ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ე. ს-ის მოთხოვნა ახალგორის რაიონის სოფელ .... კოლმეურნეობის საერთო კრების 1991 წლის 10 ივლისის ¹7 ოქმისა და საკრებულოს წიგნის ჩანაწერის გაუქმების შესახებ, ახალგორის რაიონის სოფელ .... კოლმეურნეობის საერთო კრების 1991 წლის 10 ივლისის ოქმი და საკრებულოს წიგნის ჩანაწერი დარჩა უცვლელად, რომლითაც სოფელ ..... კოლმეურნეობის საერთო კრებამ ი. ჭ-ს დაუბრუნა სოფელ .... მდებარე მამაპაპისეული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ახალგორის რაიონის სოფელ .... ე. ს-ის სახელზე რიცხული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრში მის სახელზე აღრიცხვა და მიწის ნაკვეთის საკუთრების მოწმობის გაცემა მოითხოვა.

ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 19 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ი. ჭ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრში ე. ს-ის სახელზე ახალგორის რაიონის სოფელ ..... 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთის აღრიცხვის შესახებ ჩანაწერი და მოპასუხეს აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ი. ჭ-ის საკუთრებად აღრიცხვა და მოსარჩელის სახელზე მითითებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების მოწმობის გაცემა დაევალა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ე. ს-მა (იგივე ე. ს-ი) სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

აპელანტმა აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ დაარღვია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლი, ვინაიდან ისე მიიღო გადაწყვეტილება ე. ს-ის საკუთრებასთან დაკავშირებით, რომ საქმეში არ ჩააბა იგი მესამე პირად, მაშინ როდესაც სასამართლოს გადაწყვეტილება უშუალოდ შეეხებოდა მის ინტერესებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით ე. ს-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 19 აგვისტოს გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის თანახმად, საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ე. ს-ის სახელზე. ი. ჭ-მა თავად მიუთითა სარჩელში, რომ მან 2005 წლის 29 ივნისს თხოვნით მიმართა ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურს და სოფელ .... მდებარე 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთის მის სახელზე რეგისტრირება და საკუთრების მოწმობის გაცემა მოითხოვა. აღნიშნულ მოთხოვნაზე მას განემარტა, რომ ხსენებული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 4 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული ჰქონდა ე. ს-ს, რის გამოც ამ უკანასკნელის სახელზე გამოწერილი მიწის საკუთრების მოწმობები ვერ გაუქმდებოდა და აღნიშნული საჯარო რეესტრშიც ვერ აისახებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ რაიონულ სასამართლოს აღნიშნული საქმე არ უნდა განეხილა ე. ს-ის მონაწილეობის გარეშე, ვინაიდან იგი სარჩელის აღძვრის დროისათვის სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ რაიონული სასამართლო ვალდებული იყო, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ე. ს-ი ჩაება, შემდეგ კი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 და 85-ე მუხლების საფუძველზე, მოსარჩელისთვის შეეთავაზებინა ე. ს-ის სათანადო თანამოპასუხედ დასახელება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინება ი. ჭ-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი განმარტავს, რომ ახალგორის რაიონულმა სასამართლომ 2001 წლის 4 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ე. ს-ის სარჩელი დააკმაყოფილა და ახალგორის რაიონის სოფელ .... მდებარე ი. ჭ-ის მამაპაპისეული 0,22 ჰა მიწის ნაკვეთი მიჩნეულ იქნა ე. ს-ის საკუთრებად. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურმა 2002 წლის 16 დეკემბერს ე. ს-ის სახელზე, სისტემური რეგისტრაციის დროს ორ ნაწილად გაყო სადავო მიწის ნაკვეთი და რეგისტრაციაში გაატარა, შესაბამისად გაიცა სარეგისტრაციო მოწმობები. ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 4 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ი. ჭ-მა გაასაჩივრა, საბოლოოდ ახალგორის რაიონულმა სასამართლომ 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით გააუქმა 2001 წლის 4 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. ახალგორის რაიონულმა სასამართლომ 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილდა ე. ს-ის მოთხოვნა ახალგორის რაიონის სოფელ .... კოლმეურნეობის 1991 წლის 10 ივლისის ¹7 ოქმის და საკრებულოს წიგნის ჩანაწერის გაუქმების შესახებ. ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება ე. ს-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, მაგრამ შემდეგ უარი განაცხადა სააპელაციო საჩივარზე, რის გამოც თბილისის საოლქო სასამართლომ შეწყვიტა საქმის წარმოება. ამდენად ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული.

კასატორი აღნიშნავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული ახალგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილების საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალგორის სარეგისტრაციო სამსახურმა ი. ჭ-ის სახელზე რეგისტრაციაში გაატარა სადავო მიწის ნაკვეთი და გასცა შესაბამისი ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები, 372-ე და 376-ე მუხლები, საქართველოს კონსტიტუციის 82-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და 84-ე მუხლის პირველი და მე-5 ნაწილები, ამასთან, არასწორად განმარტა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 იანვრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ი. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 25 იანვრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 4 აპრილამდე.

2007 წლის 13 თებერვალს ე. ს-მა უზენაეს სასამართლოში საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის თაობაზე მოსაზრება წარადგინა და განმარტა, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 1 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.