¹ბს-886-848(3კ-07) 6 მარტი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი _ ქეთევან მაღრაძე

კასატორები: 1. მ. გვ.-ე, მ. გრ.-ი, ო. კ.-ე, მ. ჯ.-ი (მოსარჩელეები), წარმომადგენელი _ გ. მ.-ე; 2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო (მოპასუხე), წარმომადგენელი _ ნ. ნ.-ე; 3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე), წარმომადგენელი _ გ. ბ.-ე

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინება

სარჩელის საგანი _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 29 აგვისტოს მ. გვ.-მ, მ. გრ.-მ, ო. კ.-მ და მ. ჯ.-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის მიმართ.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ მ. გვ.-ე და ო. კ.-ე მუშაობდნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ებად, ხოლო მ. გრ.-ი _ რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ად. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანების საფუძველზე მ. გვ.-ე, ო. კ.-ე და მ. გრ.-ი გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობიდან. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილებაში ...-ად მუშაობდა მ. ჯ.-ც, რომელიც დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ ბრძანების საფუძველზე.

მოსარჩელეებმა სამსახურიდან მათი გათავისუფლების შესახებ ბრძანებები უკანონოდ მიიჩნიეს და განმარტეს, რომ მათი სამსახურიდან გათავისუფლებას წინ უძღოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ 2006 წლის 30 ივლისს ჩატარებული ატესტაცია-გასაუბრება, რომლის საფუძველზეც 2006 წლის 1 აგვისტოს შედგა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ¹42 სხდომის ოქმი, რომლითაც გადაწყდა მოსარჩელეების გათავისუფლება დაკავებული თანამდებობიდან. მოსარჩელეები არ დაეთანხმნენ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ხსენებულ გადაწყვეტილებას და აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიაში გაასაჩივრეს. ხსენებულმა საპრეტენზიო კომისიამ კი თავისი გადაწყვეტილებით, რომელიც დაფიქსირდა 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმში, არ დააკმაყოფილა არც ერთი მათგანის პრეტენზია, თუმცა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარეს ეთხოვა მ. გრ.-ის სხვა დაბალ თანამდებობაზე, ხოლო მ. ჯ.-ის სხვა თანამდებობაზე შესაძლო დანიშვნის საკითხის განხილვა.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებები, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 და იმავე სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმები საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, იმავე კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილი იყო, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს ან არსებითად დარღვეული იყო მისი მომზადების, ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ზემოხსენებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მომზადებისა და გამოცემისას დარღვეული იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემის კანონით დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, დარღვეული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლები. სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები არ იყო დასაბუთებული და მათი გამოცემისას არ იყო გარკვეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, კერძოდ, მართალია, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ გასაუბრების შედეგად 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 სხდომის ოქმის შესაბამისად მიიღო მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილება, თუმცა გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი იყო, რა კრიტერიუმებით ისარგებლა კომისიამ ხსენებული გადაწყვეტილების მიღებისას. საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება კი, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა პრეტენზიები, არ შეიცავდა სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებას, რითაც საპრეტენზიო კომისიამ ზემოაღნიშნული ნორმების გარდა, დაარღვია “საქართველოს საბაჟო ორგანოში სამსახურის გავლის წესის შესახებ” დებულების მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტის იმპერატიული მოთხოვნა, განეხილა პრეტენზიები განსაზღვრულ დროში და საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისათვის წარედგინა სამართლებრივად სრულყოფილი დასკვნა.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებების მიღების საფუძვლად მითითებული იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულება”. აღნიშნული დებულება დაედო სამართლებრივ საფუძვლად, აგრეთვე, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 და საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმებს, მაშინ, როდესაც სწორედ ხსენებული დებულების მოთხოვნები უგულებელყოფილ იქნა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ გასაუბრების ჩატარებისა და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების დროს, ასევე საპრეტენზიო კომისიის მიერ, მოსარჩელეთა პრეტენზიების განხილვისა და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მიერ _ შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების დროს.

მოსარჩელეებმა ასევე აღნიშნეს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, ატესტაციას დაქვემდებარებულ პირს ატესტაციის შესახებ ეცნობებოდა ერთი თვით ადრე მაინც, იმავე დებულების მე-40 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად კი, მოხელეს ატესტაციის ჩატარებამდე ერთი თვით ადრე ეცნობებოდა არადამაკმაყოფილებელი შედეგის გამო სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. იმავე მოთხოვნას ითვალისწინებდა “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 108-ე მუხლიც, რომლის თანახმად, მოხელეს ერთი თვით ადრე ეცნობებოდა ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგის გამო სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ.

მოსარჩელეთა განმარტებით, კანონმდებლობის ზუსტი მითითების მიუხედავად, ერთი თვით ადრე გაეფრთხილებინათ მოხელე ატესტაციისა და ატესტაციის არადამაკმაყოფილებელი შედეგის გამო სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, მოსარჩელეები აღნიშნულის თაობაზე ერთი თვით ადრე არ გაუფრთხილებიათ, რაც საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” უხეშ დარღვევასა და შესაბამისად, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-17 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, ატესტაცია შეიძლებოდა ჩატარებულიყო მხოლოდ გასაუბრების გზით, მაგრამ იმავე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, გასაუბრების გზით ხდებოდა მოხელის მხოლოდ ცოდნის დონისა და კვალიფიკაციის შემოწმება, ხოლო მოხელის პროფესიული ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების შეფასება, ხსენებული დებულების მე-17 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, უნდა მომხდარიყო სპეციალური მეთოდიკის მიხედვით, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა, ასეთი სპეციალური მეთოდიკა შესაბამისი კომისიის მიერ შემუშავებულიც კი არ იყო.

მოსარჩელეთა განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” 33-ე მუხლის თანახმად, გასაუბრებას ესწრებოდა სტრუქტურული ერთეულის ხელმძღვანელი, რომელიც საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას წარუდგენდა მოხელის დახასიათებასა და ანგარიშს მოხელის მიერ გაწეული საქმიანობის შესახებ, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა, რითაც დაირღვა ზემოხსენებული დებულებით გასაუბრებისთვის გათვალისწინებული წესი.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 და საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმები შედგენილი იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” დარღვევით და არც ერთი მათგანი არ შეიძლებოდა მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი ყოფილიყო. ხსენებული დებულების 34-ე მუხლის თანახმად, გასაუბრების შემდეგ კომისია ახდენდა მოხელის შეფასებას მის დაუსწრებლად. მოხელის პროფესიული ჩვევების, შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების შეფასება კი ხდებოდა გამოყენებული მეთოდიკის მიხედვით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ამ შემთხვევაში, ერთეტაპიანი ატესტაციის ჩატარებისას, კომისიის თითოეული წევრი მოხელეს აფასებდა 10-ქულიანი სისტემით, რის შემდეგაც ხდებოდა საშუალო ქულის გამოთვლა, რომელიც ენიჭებოდა მოხელეს. 10-ქულიანი სისტემა შედგებოდა ორი კომპონენტის ჯამისაგან: მოხელის პროფესიული ცოდნის დონის შეფასება _ 5 ქულა და მოხელის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობების შესრულების ხარისხისა და პროფესიული ცოდნის დონის შეფასება _ 5 ქულა. მოსარჩელეთა განმარტებით, ზემოხსენებული არც ერთი კანონიერი მოთხოვნა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომაზე არ გაუთვალისწინებია. აღნიშნულ სხდომაზე შედგენილი ¹42 ოქმის შესაბამისად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის ხელმძღვანელობას რეკომენდაცია გაუწია მოსარჩელეთა დაკავებული თანამდებობებიდან გათავისუფლების თაობაზე, თუმცა ხსენებული ოქმის მიხედვით შეუძლებელი იყო იმის დადგენა, თუ რა შეფასება მისცეს კომისიის წევრებმა თითოეულ მათგანს და რამდენი ქულა მიენიჭა მათ გასაუბრების შედეგად. მოსარჩელეებმა ასევე უკანონოდ მიიჩნიეს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება, რომლითაც ყოველგვარი დასაბუთებისა და განმარტების გარეშე, არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა განცხადებები, რითაც დაირღვა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-7 მუხლი. მოსარჩელეებიდან _ მ. გვ.-ე და მ. ჯ.-ი პირველად 2004 წლის 2 აგვისტოს გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რომლებიც 2006 წლის 20 იანვარს, სასამართლოს შესაბამისი გადაწყვეტილების საფუძველზე, აღდგენილ იქნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ის თანამდებობაზე, თუმცა თანამდებობაზე დანიშვნის მიუხედავად, მ. გვ.-ს და მ. ჯ.-ს არ მიეცათ დაკავებულ თანამდებობაზე განსაზღვრული მოვალეობების შესრულების საშუალება, ვინაიდან მათ არ გადასცეს სამუშაოს წარმოებისათვის აუცილებელი პირადნომრიანი ბეჭედი. პირადნომრიანი ბეჭედი მათ გადასცეს მხოლოდ 2006 წლის 2 ივნისს, რომელიც იძულების წესით, ყოველგვარი განმარტების გარეშე, 2006 წლის 14 ივნისს ჩამოართვეს. ამდენად, მ. გვ.-ე და მ. ჯ.-ი ატესტაციამდე უკანასკნელი წლის მანძილზე სამსახურებრივ მოვალეობას 6 თვეზე ნაკლები ვადით ასრულებდნენ, რის გამოც “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 83-ე მუხლის თანახმად, მოცემულ შემთხვევაში ისინი ატესტირებას შემდეგ წელს ექვემდებარებოდნენ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მ. გვ.-ე და მ. ჯ.-ი უკანონოდ დაუქვემდებარეს ატესტაციას, რაც მათ მიმართ გამოცემული სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის კიდევ ერთ საფუძველს წარმოადგენდა.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ ბრძანება მ. ჯ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ მიღებული იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმის საბაჟო დეპარტამენტში წარდგენამდე, რასაც ადასტურებდა ის გარემოებაც, რომ მ. ჯ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანებაში მისი გათავისუფლების საფუძვლად არ იყო მითითებული საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმი.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ო. კ.-ე 2006 წლის 28 ივლისიდან 7 აგვისტომდე იმყოფებოდა საავადმყოფო ფურცელზე, თუმცა, აღნიშნულის მიუხედავად, მას მაინც ჩაუტარეს გასაუბრება, რაც კანონის დარღვევას წარმოადგენდა და აღნიშნული გასაუბრების შედეგად მიღებული ო. კ.-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების უკანონობაზე მეტყველებდა.

მოსარჩელეებმა ასევე აღნიშნეს, რომ 2006 წლის 30 ივლისის გასაუბრება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ მოაწყო კომისიის სამი წევრის შემადგენლობით, რაც კანონის უხეშ დარღვევას წარმოადგენდა და სამკაციანი კომისიის ნებისმიერი გადაწყვეტილება უკანონო იყო, თუმცა ხსენებული კომისიის სხდომის ოქმს ხელს აწერდა კომისიის 6 წევრი, რაც შესაბამისი სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მათ ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომის გადაწყვეტილების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის გადაწყვეტილების, მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებების ბათილად ცნობა, მ. გვ.-ის, ო. კ.-ს და მ. ჯ.-ის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო “...-ის” საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ის თანამდებობებზე, ხოლო მ. გრ.-ის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო “...-ის” საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების უფროსი ...-ის თანამდებობაზე აღდგენა, მოსარჩელეების სამსახურიდან გათავისუფლებიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტისთვის დაკისრება და მოსარჩელეთა სამსახურში აღდგენის ნაწილში გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსრულება მოითხოვეს.

მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ სარჩელი არ ცნო, მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შესაგებელში აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” 39-ე მუხლით განსაზღვრული იყო ატესტაციის დროს მოხელეთა შეფასებისა და გადაწყვეტილების მიღების წესი, კერძოდ, საკონკურსო-საატესტაციო კომისია კონკურსის შედეგების გათვალისწინებით იღებდა გადაწყვეტილებას მოხელის დაწინაურების, ჩამოქვეითების თუ გათავისუფლების შესახებ. იმავე კომისიის გადაწყვეტილება შეიტანებოდა საატესტაციო ფურცელში. ამდენად, მოსარჩელეთა პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია ვალდებული იყო დასაბუთებული გადაწყვეტილება აესახა სხდომის ოქმში, უსაფუძვლო იყო და ეწინააღმდეგებოდა ხსენებული დებულებით დადგენილ წესს, ვინაიდან სხდომის ოქმში მხოლოდ საბოლოო გადაწყვეტილების შეტანა ხდებოდა, ხოლო დასკვნის _ საატესტაციო ფურცელში. საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილება გამოტანილი იყო ზემოხსენებული დებულების მე-7 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, კერძოდ, ამ კომისიას მითითებული მუხლით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში შეეძლო ემსჯელა მხოლოდ მოხელის განცხადებით (პრეტენზიით) გასაჩივრებულ კითხვებზე, თუ დასმულ კითხვას რამდენიმე სწორი პასუხი ჰქონდა ან თუ კითხვა სცილდებოდა საგამოცდო პროგრამის ფარგლებს. მოცემულ შემთხვევაში საპრეტენზიო კომისია ადგენდა ოქმს და ხსენებული მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, წარუდგენდა საატესტაციო კომისიას მოტივირებულ დასკვნას. ამდენად, მხოლოდ მითითებული დებულების მე-7 მუხლით განსაზღვრულ შემთხვევაში ადგენდა საპრეტენზიო კომისია მოტივირებულ დასკვნას და შემდგომ წარუდგენდა მას საატესტაციო კომისიას, ხოლო, ვინაიდან მოსარჩელეთა განცხადებაში მე-7 მუხლით გათვალისწინებული საკითხები არ იყო დაყენებული, საპრეტენზიო კომისია საატესტაციო კომისიას მოტივირებულ დასკვნას ვერ წარუდგენდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა მტკიცება იმის თაობაზე, რომ საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო და ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებს, ვინაიდან კომისია არ იყო უფლებამოსილი, განეხორციელებინა ისეთი მოქმედება, რომელიც საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულებით” არ იყო განსაზღვრული. ამდენად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისა და საპრეტენზიო კომისიის სხდომების ოქმები მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით იქნა შედგენილი.

შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა განმარტება იმის თაობაზე, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” თანახმად, ატესტაციის ჩატარებამდე ერთი თვით ადრე მოსარჩელეები გაფრთხილებული უნდა ყოფილიყვნენ მოსალოდნელი ატესტაციის შესახებ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, შესაგებლის ავტორმა მიუთითა, რომ 2006 წლის 30 იანვარს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საჯარო მოსამსახურეები გააფრთხილეს მოსალოდნელი ატესტაციისა და ატესტაციის შედეგებთან დაკავშირებით სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, ხოლო, რაც შეეხებოდა იმ მოსაზრებას, რომ საბაჟო დეპარტამენტის ადმინისტრაცია ვალდებული იყო ზუსტად ერთი თვით ადრე ეცნობებინა მოხელისათვის მოსალოდნელი ატესტაციის შესახებ, უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან ზემოხსენებული დებულების მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ატესტაციას დაქვემდებარებულ პირს ატესტაციის შესახებ ეცნობებოდა ერთი თვით ადრე მაინც, ანუ აღნიშნული დებულება ადგენდა შეტყობინების ვადის მინიმუმს.

შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა განმარტება იმის თაობაზეც, რომ საბაჟო დეპარტამენტის ადმინისტრაციამ დაარღვია ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 108-ე მუხლის მოთხოვნა, ვინაიდან მოხელეები ატესტაციის შედეგებთან დაკავშირებით სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ გაფრთხილებულნი უნდა ყოფილიყვნენ ერთი თვით და არა დროის უფრო დიდი მონაკვეთით ადრე. შესაგებლის ავტორმა მიუთითა, რომ ხსენებული მუხლი ადგენდა შეტყობინების ვადის მინიმუმს, რაც არ გულისხმობდა მოხელეთა გაფრთხილებას ზუსტად კალენდარული ერთი თვით ადრე. ამდენად, საბაჟო დეპარტამენტის ადმინისტრაციის მიერ ატესტაციამდე ერთ თვეზე მეტი ხნით ადრე მოსარჩელეების გაფრთხილება ატესტაციის შედეგებთან დაკავშირებით სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, არ წარმოადგენდა კანონის დარღვევას.

შესაგებლის ავტორმა ასევე მიუთითა, რომ შესაბამისი დაწესებულების ხელმძღვანელის მიერ თითოეულ მოხელეზე შედგა დახასიათება წერილობითი ფორმით, რაც ატესტაციის დროს წარედგინა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას.

შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა განმარტება იმის თაობაზე, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ დაარღვია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” 34-ე მუხლი, ვინაიდან შესაბამის სხდომის ოქმში არ იყო ასახული მოხელეთათვის მინიჭებული ქულები. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, მითითებული მუხლი განსაზღვრავდა ქულების სისტემას, რის მიხედვითაც უნდა მომხდარიყო გამოსაცდელი პირის შეფასება. კომისიის წევრები ფარული კენჭისყრით მოხელეს აფასებდნენ 10-ქულიანი სისტემით, მაგრამ მითითებული მუხლის არც ერთი პუნქტი კომისიას არ ანიჭებდა უფლებას, ქულები აესახა სხდომის ოქმში, ხოლო საბოლოო გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” 39-ე მუხლის შესაბამისად ფიქსირდებოდა საატესტაციო ფურცელში.

შესაგებლის ავტორმა მ. ჯ.-ის გათავისუფლების შესახებ ბრძანებასთან დაკავშირებით მიუთითა, რომ ის გარემოება, რომ ხსენებულ ბრძანებაში მითითებული არ იყო საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება, წარმოადგენდა ტექნიკურ ხარვეზს და არ ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ შესაბამისი ბრძანება საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილებამდე იყო გამოცემული. ამასთან, საპრეტენზიო კომისიის სხდომის ოქმი 2006 წლის 8 აგვისტოს იყო შედგენილი, ხოლო მ. ჯ.-ის სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანება 2006 წლის 9 აგვისტოს გამოიცა.

შესაგებლის ავტორმა უსაფუძვლოდ მიიჩნია ის მოსაზრებაც, რომ ო. კ.-ე 2006 წლის 28 ივლისიდან 7 აგვისტომდე იმყოფებოდა საავადმყოფო ფურცელზე, რის გამოც იგი არ ექვემდებარებოდა ატესტაციის გავლას. ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 89-ე მუხლის თანახმად, სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს წარმოადგენდა დროებითი შრომისუუნარობა, რომლის დროსაც აუცილებელი იყო, რომ ო. კ.-ს ავადმყოფობის შესახებ ეცნობებინა მისი უშუალო ხელმძღვანელისათვის, რაც მას არ განუხორციელებია. ამასთან, იგი ვალდებული იყო, საავადმყოფო ფურცელი მისი დახურვის შემდეგ წარედგინა ხელმძღვანელობისათვის, რაც მას ასევე არ შეუსრულებია. საქმეში წარმოდგენილი საავადმყოფო ფურცელი დაიხურა 2006 წლის 7 აგვისტოს, ანუ სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემამდე. ამდენად, საბაჟო დეპარტამენტის ადმინისტრაცია ინფორმირებული არ იყო მოსარჩელის ავადმყოფობის შესახებ, არც ატესტაციისა და არც მისი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემისას.

შესაგებლის ავტორმა ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია სამი წევრის შემადგენლობით ატარებდა ატესტაციას და აღნიშნა, რომ ატესტაციას ესწრებოდა კომისიის ყველა წევრი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. გვ.-ის, მ. გრ.-ის, ო. კ.-ის, მ. ჯ.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის გადაწყვეტილების ნაწილი მოსარჩელეთა საპრეტენზიო განცხადებების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებები მოსარჩელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების ნაწილში და დადგინდა, რომ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად მიღებული უნდა ყოფილიყო ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები; მოსარჩელეებს აუნაზღაურდათ იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასი გასაჩივრებული ბრძანებების გამოცემიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. გვ,-ე და ო. კ.-ე მუშაობდნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ებად, მ. გრ.-ი კი იმავე განყოფილების ...-ად, რომლებიც 2006 წლის 11 აგვისტოს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის ¹403-კ ბრძანების საფუძველზე გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობიდან. მ. ჯ.-ი მუშაობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილებაში ...-ად, რომელიც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ ბრძანებით გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. მათი გათავისუფლების საფუძველი გახდა 2006 წლის 30 ივლისს ჩატარებული ატესტაცია. 2006 წლის 1 აგვისტოს შედგა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომა, რომელზეც იმავე კომისიის გადაწყვეტილებით რეკომენდაცია გაეწია მოსარჩელეებს თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. მოსარჩელეებმა მიმართეს საპრეტენზიო კომისიას, რომლის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ოქმით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა პრეტენზიები. ამასთან, მ. ჯ.-ის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტს ეთხოვა მისი სხვა თანამდებობაზე გადაყვანის, ხოლო მ. გრ.-ის შესახებ _ უფრო დაბალი თანამდებობის შეთავაზების საკითხის განხილვა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმი არ წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ" ქვეპუნქტის თანახმად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს წარმოადგენდა ადმინისტრაციული ორგანოს უარი მის უფლებამოსილებას მიკუთვნებული საკითხის დაკმაყოფილებაზე. 2006 წლის 30 ივლისს ჩატარებული ატესტაციის შედეგები მოსარჩელეთა მიერ გასაჩივრებული იყო საპრეტენზიო კომისიაში, რაც განხილული უნდა ყოფილიყო, როგორც მათ მიერ ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენა. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ი” ქვეპუნქტის მიხედვით, ადმინისტრაციული საჩივარი წარმოადგენდა დაინტერესებული პირის მიერ უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში წარდგენილ წერილობით მოთხოვნას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმების, შეცვლის ან ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ისეთი მოქმედების განხორციელების, ან მოქმედებისგან თავის შეკავების თაობაზე, რაც არ გულისხმობდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. შესაბამისად, მოსარჩელეთა განაცხადის დაკმაყოფილებაზე უარი წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და მასზე ვრცელდებოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით იმავე აქტისათვის დადგენილი მოთხოვნები.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომის ოქმი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით დადგენილ მოთხოვნებს. საპრეტენზიო კომისიის სხდომის ოქმის დასაბუთებულობას კი ითვალისწინებდა ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსის და ატესტაციის ჩატარების დებულება”. მითითებული დებულების მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, საპრეტენზიო კომისიის მიზანი იყო ატესტაცია-კონკურსის ჩატარების დროს პრეტენზიების განსაზღვრულ ვადებში განხილვა და საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისათვის სამართლებრივად სრულყოფილი დასკვნის წარდგენა.

საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ზემოხსენებული ნორმის იმგვარი განმარტება, თითქოს საპრეტენზიო კომისიას მხოლოდ მაშინ ჰქონდა სრულყოფილი დასკვნის წარდგენის ვალდებულება, თუ დასმული კითხვა ბუნდოვანი იყო, არ არსებობდა შეკითხვაზე სწორი პასუხი ან კითხვა სცილდებოდა საგამოცდო პროგრამის ფარგლებს. ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსის და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-7 მუხლის მე-13 პუნქტი ითვალისწინებდა ასეთ შემთხვევებში საპრეტენზიო კომისიის მიერ გამოვლენილი ხარვეზების შესახებ ოქმის შედგენის უფლებამოსილებას და წინადადებათა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისათვის წარდგენის შესაძლებლობას. წარმოდგენილი საპრეტენზიო კომისიის სხდომის ოქმით მოსარჩელეებს ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე უარი ეთქვათ განცხადების დაკმაყოფილებაზე. იმავე ოქმით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარეს ეთხოვა, ვაკანსიების არსებობის შემთხვევაში, მ. გრ.-ის და მ. ჯ.-ის სხვა თანამდებობებზე გადაყვანის საკითხის განხილვა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ ადმინისტრაციული ორგანო ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, წერილობით დასაბუთებაში მიეთითებოდა ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მოპასუხეთა მხრიდან ზემოაღნიშნულ ნორმათა დარღვევის შედეგად, გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე. დაუშვებელი იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის საფუძვლად ისეთი გარემოების ან ფაქტის მითითება, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ იყო გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ამასთან, ზემოაღნიშნული გასაჩივრებული აქტი არ შეიცავდა დასაბუთებას იმ გარემოებების მითითებით, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მოქმედებისას.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა ატესტაციის ჩატარებისას მოსარჩელეთა მიერ მითითებული დარღვევების არსებობა, რომლებიც არსებით დარღვევას წარმოადგენდა და რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე სხვაგვარი გადაწყვეტილება იქნებოდა მიღებული.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა მიერ დაცული იყო ატესტაციას დაქვემდებარებულ პირთა გაფრთხილების წესი, რაც ითვალისწინებდა მათ გაფრთხილებას ერთი თვით ადრე მაინც. აღნიშნული ნორმა მიზნად ისახავდა ატესტაციას დაქვემდებარებულ პირთათვის გონივრული ვადის განსაზღვრას ატესტაციისათვის მოსამზადებლად. შესაბამისად, მოსარჩელეთა რამდენიმე თვით ადრე გაფრთხილების ფაქტი არ შეიძლებოდა კანონის დარღვევად ჩათვლილიყო.

საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა მოსაზრება ო. კ.-ის, მ. გვ.-ის და მ. ჯ.-ის ატესტაციას დაქვემდებარების დაუშვებლობასთან დაკავშირებით. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის თანახმად, ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის გამოყენება ამ მუხლში ჩამოთვლილ პირთა მიმართ ხდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ სპეციალური კანონმდებლობით სხვა რამ არ იყო გათვალისწინებული. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 21 აპრილის ¹244 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,საქართველოს საბაჟო ორგანოში სამსახურის გავლის წესის შესახებ" დებულების მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ა" ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, საბაჟო ორგანოს თანამშრომელი ატესტაციას ექვემდებარებოდა სამ წელიწადში ერთხელ, აღნიშნულ პერიოდში სამსახურებრივ მოვალეობათა შესრულების ვადის მიუხედავად. ამასთან, საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა განმარტება იმის თაობაზე, რომ პირადნომრიანი ბეჭდის არქონის გამო, მ. გვ.-ს და მ. ჯ.-ს შეჩერებული ჰქონდათ სამსახურებრივი ურთიერთობა, ვინაიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ" საქართველოს კანონის 89-ე მუხლით განსაზღვრული იყო სამსახურებრივი ურთიერთობის შეჩერების შემთხვევები, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა.

საქალაქო სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელეთა მოსაზრება ო. კ.-ის საავადმყოფო ფურცელზე ყოფნის შესახებაც და განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებებითა და საქმეზე დართული ვიდეოფირით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ ო. კ.-მ შეატყობინა საბაჟო დეპარტამენტის ადმინისტრაციას მისი შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისა და ატესტაციაზე გაუსვლელობის საფუძვლის არსებობის შესახებ.

საქალაქო სასამართლომ გასაუბრებისას საატესტაციო კომისიის შემადგენლობასთან დაკავშირებით, დადგენილად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა კომისიის უფლებაუნარიანობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-5 მუხლით განსაზღვრული იყო იმავე კომისიის რეგლამენტი, რომლის თანახმად, კომისიის სხდომა უფლებამოსილი იყო, თუ მას ესწრებოდა წევრთა ნახევარზე მეტი. კომისიის წევრთა რაოდენობას არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა კომისიის სხდომაზე გადაწყვეტილების მიღებისას. საქმის მასალებით დადგენილი იყო, რომ 2006 წლის 30 ივლისის გასაუბრების შედეგები კომისიის მიერ განხილულ და გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა 2006 წლის 1 აგვისტოს გამართულ სხდომაზე, რაც აისახა ¹42 სხდომის ოქმში. სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომას ესწრებოდა კომისიის ექვსი წევრი. ამდენად, მოსარჩელეთა მითითება, რომ გასაუბრებისას კომისია არ მონაწილეობდა სრული შემადგენლობით, არ დასტურდებოდა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით. ამასთან, დაცული იყო კანონმდებლობის მოთხოვნები გასაუბრების მიმდინარეობისას დასმული კითხვა-პასუხის წერილობით დაფიქსირების თაობაზეც. შესაბამისად, 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომაზე იმავე კომისიას კანდიდატთა ობიექტური შეფასების სრული შესაძლებლობა ჰქონდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ არ არსებობდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობა და გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი _ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა განაცხადის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და მის საფუძველზე მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის გასაჩივრებული ბრძანებები. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავალებოდა საკითხის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გათვალისწინებით, განეხილა მოსარჩელეთა საპრეტენზიო განცხადებები, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარეს _ საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილების საფუძველზე, მიეღო გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა ატესტაციის შედეგების შესაბამისად, საბაჟო დეპარტამენტში მათი შემდგომი დასაქმების თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებს უნდა ანაზღაურებოდათ გათავისუფლებიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე იძულებითი განაცდური ხელფასი, რადგან “საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ამ კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე, მოსამსახურეს უფლება ჰქონდა, სამსახურში მიღების დღიდან გათავისუფლების დღემდე მიეღო შრომითი გასამრჯელო. მოცემულ შემთხვევაში ბრძანება მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ სასამართლოს მიერ ბათილად იყო ცნობილი და შესაბამისად, არ არსებობდა ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება მ. გვ.-მ, მ. გრ.-მ, ო. კ.-მ და მ. ჯ.-მ სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს იმ ნაწილში, რომლითაც მათი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აპელანტებმა აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმა სააპელაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს იმ ნაწილში, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა. აპელანტებმა აღნიშნული გადაწყვეტილების გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ამ ნაწილში დაკმაყოფილებაზეც უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 4 ივნისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინებით ო. კ.-ის, მ. გვ.-ის, მ. გრ.-ისა და მ. ჯ.-ის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნულის გამაბათილებელი არგუმენტები აპელანტებს არ წარმოუდგენიათ და მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერი და დასაბუთებული იყო, რის გამოც არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ ატესტაცია ჩატარებული იყო შესაბამისი ბრძანების გარეშე, ვინაიდან საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანების შესაბამისად, საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟოების საჯარო მოსამსახურეების, თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასების მიზნით, ატესტაცია უნდა ჩატარებულიყო 2005 წლის 15 ოქტომბრიდან იმავე წლის 31 დეკემბრამდე, ატესტაცია კი ჩატარდა 2006 წლის 30 ივლისს, ხოლო აღნიშნულთან დაკავშირებით, არც ახალი ბრძანება არ გამოცემულა და არც ზემოთ მითითებულ ბრძანებაში შესულა რაიმე ცვლილება.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების" მე-7 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, საპრეტენზიო კომისიის სხდომის გადაწყვეტილება ფორმდებოდა ოქმით, რომელსაც ხელს აწერდა საპრეტენზიო კომისიის თავმჯდომარე და წევრები, რაც მოცემულ შემთხვევაში, აღნიშნულ ოქმს არ ჰქონდა, ვინაიდან საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 სხდომის ოქმს ხელს აწერდა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე მ. ბ.-ი და სხდომის მდივანი ქ. რ.-ი და არა იმავე კომისიის წევრები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინება მ. გვ.-მ, მ. გრ.-მ, ო. კ.-მ და მ. ჯ.-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორები გასაჩივრებულ განჩინებას უკანონოდ მიიჩნევენ და განმარტავენ, რომ სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა და გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა, რომ მათი გამაბათილებელი არგუმენტები აპელანტებს არ წარმოუდგენიათ, თუმცა იქვე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ ატესტაცია ჩატარდა შესაბამისი ბრძანების გარეშე, ვინაიდან საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანების შესაბამისად, საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟოების საჯარო მოსამსახურეებს, თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასების მიზნით, ატესტაცია უნდა ჩატარებოდათ 2005 წლის 15 ოქტომბრიდან იმავე წლის 31 დეკემბრამდე, ატესტაცია კი ჩატარდა 2006 წლის 30 ივლისს, რასთან დაკავშირებით არც ახალი ბრძანება გამოცემულა და არც ზემოთ მითითებულ ბრძანებაში შესულა რაიმე ცვლილება. ამასთან, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-7 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, საპრეტენზიო კომისიის სხდომის გადაწყვეტილება ფორმდებოდა ოქმით, რომელსაც ხელს აწერდა საპრეტენზიო კომისიის თავმჯდომარე და წევრები, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ იყო შესრულებული, ვინაიდან საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს ¹42 სხდომის ოქმს ხელს აწერდნენ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე მ. ბ.-ი და სხდომის მდივანი ქ. რ.-ი და არა იმავე კომისიის წევრები. კასატორთა განმარტებით, სწორედ აღნიშნული საფუძვლით ითხოვდნენ მოსარჩელეები სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას, სხვა ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებასთან ერთად.

კასატორები უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ აპელანტებს გამაბათილებელი არგუმენტები არ წარმოუდგენიათ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორები მიუთითებენ, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ ატესტაცია 2006 წლის 30 ივლისს ჩაატარა თვითნებურად, შესაბამისი ბრძანების გარეშე, რაც წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარის საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმაც გაასაჩივრა. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისია ადმინისტრაციული ორგანოა, საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ოქმი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ხოლო საპრეტენზიო განცხადება _ ადმინისტრაციული საჩივარი. შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ შესაბამისი აქტის გამოცემისას საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, ხსენებული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ ადმინისტრაციული ორგანო აქტის გამოცემისას მოქმედებდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, წერილობით დასაბუთებაში მიეთითებოდა ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას. ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ აღნიშნულ ნორმათა დარღვევის შედეგად გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე, ვინაიდან დასახელებული ოქმი არ შეიცავდა დასაბუთებას იმ გარემოებებზე მითითებით, რასაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა აქტის გამოცემის დროს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მოქმედებისას. სასამართლომ მიიჩნია, რომ დარღვეული იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-7 მუხლის მოთხოვნებიც, ვინაიდან საპრეტენზიო კომისიას საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისათვის უნდა წარედგინა სამართლებრივად სრულყოფილი დასკვნა.

კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზეც, რომ საპრეტენზიო განცხადება ადმინისტრაციულ საჩივარს წარმოადგენს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 178-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ საჩივარს იხილავს და წყვეტს ზემდგომი თანამდებობის პირი ან ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანო. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ ისე მიიჩნია საპრეტენზიო განცხადება ადმინისტრაციულ საჩივრად, რომ არ იმსჯელა, იყო თუ არა საპრეტენზიო კომისია საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ზემდგომი ორგანო და ზოგადად, ადმინისტრაციული ორგანო. აღნიშნულთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს, რომ საპრეტენზიო კომისია არ იყო უფლებამოსილი, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილება გაეუქმებინა. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების დებულების” მე-7 მუხლის თანახმად, საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილება საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას წარედგინებოდა წინადადების სახით, რომელსაც, თავის მხრივ, შეეძლო არ დათანხმებოდა საპრეტენზიო კომისიას და გაფართოებულ სხდომაზე გამოეტანა გადაწყვეტილება, რომელიც საბოლოო იყო, ანუ საპრეტენზიო კომისიის გადაწყვეტილება საბოლოო არ იყო. ამასთან, ზემოხსენებული დებულების მე-40 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილება სარეკომენდაციო ხასიათის იყო, მას არ ჰქონდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა, ხოლო საბოლოო გადაწყვეტილებას იღებდა თანამდებობაზე დანიშვნისა და თანამდებობიდან გათავისუფლებაზე უფლებამოსილი პირი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარე. ამდენად, კასატორი მიუთითებს, რომ საპრეტენზიო კომისია არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ვინაიდან იგი არ არის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის ზემდგომი ორგანო და მისი გადაწყვეტილება არ არის საბოლოო. ამასთან, საპრეტენზიო კომისიის ოქმი არ არის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ვინაიდან იგი არ არის გამოცემული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ და მასში ასახული გადაწყვეტილებები მხოლოდ სარეკომენდაციო ხასიათისაა, ხოლო საპრეტენზიო განცხადება არ არის ადმინისტრაციული საჩივარი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ზემოხსენებული დებულების მე-7 მუხლით საპრეტენზიო კომისიას მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში შეეძლო ემსჯელა მხოლოდ მოხელის განცხადებით (პრეტენზიით) გასაჩივრებულ კითხვებზე, თუ დასმულ შეკითხვას ჰქონდა რამდენიმე სწორი პასუხი, თუ კითხვა სცილდებოდა საგამოცდო პროგრამის ფარგლებს. მოცემულ შემთხვევაში საპრეტენზიო კომისია ადგენდა ოქმს და ხსენებული დებულების მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, წარუდგენდა კომისიას მოტივირებულ დასკვნას. ამდენად, მხოლოდ აღნიშნული დებულების მე-7 მუხლით განსაზღვრულ შემთხვევებში ადგენდა კომისია მოტივირებულ დასკვნას და შემდგომ წარუდგენდა მას საატესტაციო კომისიას, ხოლო, ვინაიდან მოსარჩელეთა განცხადებაში ზემოხსენებული დებულების მე-7 მუხლით გათვალისწინებული საკითხები არ იყო დაყენებული, საპრეტენზიო კომისია შესაბამისი დებულებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში მოკლებული იყო შესაძლებლობას, საატესტაციო კომისიისათვის წარედგინა მოტივირებული დასკვნა.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ გაურკვეველი იყო, თუ რომელი საკითხი უნდა ყოფილიყო უკეთ შესწავლილი. გარდა ამისა, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე სასამართლოს უნდა განესაზღვრა, რომ თუ ყველა გარემოების გამოკვლევის შემდეგ თანამდებობაზე დანიშვნასა და თანამდებობიდან გათავისუფლებაზე უფლებამოსილი პირი მივიდოდა იმ დასკვნამდე, რომ მოსარჩელეები უნდა გათავისუფლებულიყვნენ დაკავებული თანამდებობიდან, ამ შემთხვევაში რა დროიდან უნდა ამოქმედებულიყო ახლად გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი _ მოსარჩელეების თანამდებობიდან გათავისუფლების, თუ ახალი აქტის გამოცემის დღიდან. ამდენად, სასამართლო ვალდებული იყო, განესაზღვრა სადავო აქტების მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივი შედეგები.

კასატორი ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურების დაკისრებას, ვინაიდან „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია მოითხოვოს ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებითი არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში. შესაბამისად, იძულებითი არყოფნის მთელ პერიოდში იგულისხმება მოხელის გათავისუფლებიდან მისი სამსახურში აღდგენის შესახებ აქტის გამოცემამდე პერიოდი. ამდენად, შესაბამისი კანონი არ ითვალისწინებს ხელფასის ანაზღაურებას იმ შემთხვევაში, თუ მოხელე არ აღდგება სამსახურში, ანუ მოხელეს ხელფასი უნდა აუნაზღაურდეს მხოლოდ სამსახურში იძულებითი არყოფნის პერიოდის განმავლობაში, თუ არაკანონიერად გათავისუფლებული მოხელე აღდგება სამსახურში და განაგრძობს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებას. ამასთან, სასამართლოს გადაწყვეტილებით არ განისაზღვრა, თუ რომელ მოპასუხეს დაევალა მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

ამდენად, კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ი” ქვეპუნქტი, 53-ე და 96-ე მუხლები, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლი, ამასთან, არ გამოიყენა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის დებულება”, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7 ნაწილი, „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 112-ე მუხლი, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომაც გაასაჩივრა საკასაციო წესით და იმავე საფუძვლებსა და გარემოებებზე მიუთითებს, რასაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საკასაციო საჩივარში და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 სექტემბრის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. გვ.-ის, მ. გრ.-ის, ო. კ.-ის და მ. ჯ.-ის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, ხსენებული განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 28 ნოემბრამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით მ. გვ.-ის, მ. გრ.-ის, ო. კ.-ისა და მ. ჯ.-ის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით, 2008 წლის 24 იანვარს, 11.30 საათზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებანი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს საქმის მასალების მიხედვით, დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მ. გვ.-ე და ო. კ.-ე მუშაობდნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების ...-ად, მ. გ.-ი კი იმავე განყოფილების ...-ად, რომლებიც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანების საფუძველზე გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობებიდან (ს.ფ. 9), ხოლო მ. ჯ.-ი მუშაობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს რეგიონალური საბაჟო ,,...-ის" საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილებაში ...-ად, რომელიც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის (უფლებამონაცვლე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ ბრძანებით გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან (ს.ფ. 8), მათი გათავისუფლების საფუძველი კი გახდა 2006 წლის 30 ივლისს ჩატარებული ატესტაცია. 2006 წლის 1 აგვისტოს შედგა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომა და ¹42 ოქმის თანახმად, იმავე კომისიის გადაწყვეტილებით (დანართი _ ატესტაციის შედეგები) რეკომენდაცია გაეწია მოსარჩელეებს თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ (ს.ფ. 10-15). იმავე ოქმის კიდევ ერთი დანართის მიხედვით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიაში იყო 6 წევრი (ს.ფ. 16). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ¹8 ოქმით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა განცხადებები პრეტენზიების შესახებ, ამასთან, მ. ჯ.-ის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტს (უფლებამონაცვლე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) ეთხოვა მისი სხვა თანამდებობაზე შესაძლო დანიშვნის, ხოლო მ. გ.-ის შესახებ _ უფრო დაბალ თანამდებობაზე შესაძლო დანიშვნის საკითხის განხილვა (ს.ფ. 17-18). საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანებით განისაზღვრა საბაჟო დეპარტამენტის (უფლებამონაცვლე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) რეგიონალური საბაჟოების საჯარო მოსამსახურეების დაკავებულ თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასების მიზნით, მათთვის ატესტაციის ჩატარება 2005 წლის 15 ოქტომბრიდან 2005 წლის 31 დეკემბრამდე, ატესტაცია კი უნდა ჩატარებულიყო გასაუბრების ფორმით (ს.ფ. 92-93). მოსარჩელეები 2006 წლის 30 იანვარს ხელმოწერებით გააფრთხილეს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანების თანახმად, ატესტაციის ჩატარების შესახებ (ს.ფ. 110-111). მოსარჩელეები 2006 წლის 30 იანვარს ასევე ხელმოწერებით გააფრთხილეს სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ (ს.ფ. 112-113). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2006 წლის 25 ოქტომბრის ¹02-01/10938 წერილის თანახმად, 2006 წლის 30-31 ივლისს ატესტაცია ჩაუტარდათ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის (უფლებამონაცვლე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) რეგიონალური საბაჟო “...-ის” საბაჟო გაფორმების ქუთაისის განყოფილების მოხელეებს და საკონკურსო-საატესტაციო კომისიამ ატესტაცია ჩაატარა 6 წევრის შემადგენლობით, რომლებიც ხელს აწერენ იმავე კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომის ¹42 ოქმის დანართს (ს.ფ. 125-126).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 81-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის მიხედვით, მოხელის ატესტაცია არის მოხელის პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობისა და პირადი თვისებების დაკავებული (ან დასაკავებელი) თანამდებობისადმი წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება. ამავე კანონის 83-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ატესტაციის ჩატარების დროს განსაზღვრავს სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის დაწესებულების ხელმძღვანელი საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის თავმჯდომარესთან შეთანხმებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის შექმნის ძირითად მიზანს წარმოადგენს იმ გარემოების დადგენა, თუ რამდენად შეესაბამება ესა თუ ის პირი მის მიერ დაკავებულ თანამდებობას, რა შემთხვევაშიც არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება ამ პირის კვალიფიკაციისა და პროფესიული უნარ-ჩვევების ობიექტური თვალსაზრისით, დადგენილი წესით შეფასებას, საბოლოო ჯამში კი, მოხელეთა ატესტაცია ემსახურება საჯარო სამსახურისა და საჯარო დაწესებულებათა ნორმალური, სტაბილური და უსაფრთხო ფუნქციონირების უზრუნველყოფას.

საკასაციო სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ, მართალია, საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ ატესტაციის საფუძველზე მოხელის შეფასება წარმოადგენს ამავე კომისიის დისკრეციას, მაგრამ აღნიშნული არ ნიშნავს იმას, რომ მოხელე მოკლებულია უფლებას, მოითხოვოს მის მიერ გაცემული პასუხების მიმართ შეფასების ობიექტური კრიტერიუმის გამოყენება, ხოლო თუ მიიჩნევს, რომ შეფასება არ მოხდა ობიექტურად, წარადგინოს განცხადება-პრეტენზია საპრეტენზიო კომისიაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებების სამართლებრივ საფუძვლებად მიეთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 21 აპრილის ¹244 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “საქართველოს საბაჟო ორგანოში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულების” 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტსა და მე-2 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტზე, ასევე საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების წესის” 39-ე მუხლის პირველი პუნქტის “გ” ქვეპუნქტზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 21 აპრილის ¹244 ბრძანებულებით დამტკიცებულ “საქართველოს საბაჟო ორგანოში სამსახურის გავლის წესის შესახებ დებულებაზე”, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტისა და მე-2 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, საბაჟო ორგანოს თანამშრომლის ატესტაცია არის მისი პროფესიული ჩვევების, კვალიფიკაციის, შესაძლებლობებისა და პიროვნული თვისებების დაკავებულ (ან დასაკავებელ) თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასება, ხოლო ატესტაციას ექვემდებარება საბაჟო ორგანოს თანამშრომელი სამ წელიწადში ერთხელ (საატესტაციო პერიოდი), აღნიშნულ პერიოდში სამსახურებრივ მოვალეობათა შესრულების ვადის მიუხედავად. ხსენებული დებულების 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ე” ქვეპუნქტის მიხედვით, საბაჟო ორგანოს თანამშრომელი მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად დაკავებული თანამდებობიდან შეიძლება გათავისუფლდეს დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის გამო, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, საბაჟო ორგანოს თანამშრომელი მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან შეუსაბამობის მოტივით შეიძლება დათხოვნილ იქნეს ატესტაციის შედეგების საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების წესის” მე-2 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის მიხედვით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარებას, რეზერვის ფორმირებას ახორციელებს საკონკურსო-საატესტაციო კომისია და კომისიის შემადგენლობაში შედიან კომისიის თავმჯდომარე, თავმჯდომარის მოადგილე და წევრები. ხსენებული წესის მე-7 მუხლის პირველი, მე-9 და მე-13 პუნქტების თანახმად, საპრეტენზიო კომისია იქმნება საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისაგან დამოუკიდებლად. თუ საპრეტენზიო კომისია მიიჩნევს, რომ განცადებაში (პრეტენზიაში) მოყვანილი შეკითხვა ბუნდოვანია, დასმულ შეკითხვაზე არ არსებობს სწორი პასუხი, პასუხები არასწორადაა მითითებული, კითხვაზე არსებობს რამდენიმე სწორი პასუხი, კითხვა სცილდება საგამოცდო პროგრამის ფარგლებს, იგი უფლებამოსილია, შეადგინოს ოქმი გამოვლენილი ხარვეზის შესახებ და წარუდგინოს წინადადება კომისიას საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად. იმავე დებულების 39-ე მუხლის პირველი პუნქტის “გ” ქვეპუნქტის მიხედვით, ატესტაციის შედეგების გათვალისწინებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისია იღებს გადაწყვეტილებას, რომ მოხელე უნდა გათავისუფლდეს დაკავებული თანამდებობიდან.

კასატორები _ მ. გვ.-ე, მ. გრ.-ი, ო. კ.-ე და მ. ჯ.-ი მიუთითებენ, რომ, როგორც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია დადგენილად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ ატესტაცია ჩატარდა შესაბამისი ბრძანების გარეშე, ვინაიდან საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანების შესაბამისად, საბაჟო დეპარტამენტის რეგიონალური საბაჟოების საჯარო მოსამსახურეებს, თანამდებობასთან წაყენებულ მოთხოვნებთან შესაბამისობის შეფასების მიზნით, ატესტაცია უნდა ჩატარებოდათ 2005 წლის 15 ოქტომბრიდან იმავე წლის 31 დეკემბრამდე, ატესტაცია კი ჩატარდა 2006 წლის 30 ივლისს, რასთან დაკავშირებით არც ახალი ბრძანება გამოცემულა და არც ზემოთ მითითებულ ბრძანებაში შესულა რაიმე ცვლილება, ანუ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ ატესტაცია 2006 წლის 30 ივლისს ჩაატარა თვითნებურად, შესაბამისი ბრძანების გარეშე, რაც წარმოადგენს სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარის საფუძველს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორების ზემოაღნიშნული მოსაზრება არ წარმოადგენს მათი საკასაციო საჩივრისა და შესაბამისად, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების საფუძველს, რადგან, მართალია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 13 სექტემბრის ¹879 ბრძანება გამოიცა 2005 წლის 15 ოქტომბრიდან იმავე წლის 31 დეკემბრამდე ატესტაციის ჩატარების თაობაზე, ხოლო ატესტაციის 2006 წლის 30 ივლისს ჩატარების შესახებ არ გამოცემულა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ცალკე ბრძანება, მაგრამ აღნიშნული გარემოება ვერ დაედება საფუძვლად მოსარჩელეთა ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის 2006 წლის 1 აგვისტოს სხდომის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას და მით უმეტეს, მანამდე დაკავებულ თანამდებობებზე მათ პირდაპირ აღდგენას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის მიერ სხდომაზე გაკეთებული დასკვნა თავისთავად არ წარმოშობს რაიმე სამართლებრივ შედეგს, არამედ იგი ატარებს სარეკომენდაციო ხასიათს. საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის გადაწყვეტილება არის მოხელის თანამდებობაზე დანიშვნის სავალდებულო კომპონენტი. კომისიის გადაწყვეტილება არის იურიდიული ფაქტი, რომელსაც ეფუძნება ადმინისტრაცია გადაწყვეტილების მიღებისას. მიუხედავად იმისა, რომ საკონკურსო-საატესტაციო კომისია წარმოადგენს მინისტრის ბრძანების საფუძველზე დამტკიცებულ ე.წ. შიდა ქვედანაყოფს, მას უდავოდ გააჩნია კანონმდებლობით განსაზღვრული გარკვეული საჯარო-სამართლებრივი უფლებამოსილება. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში ადგილი აქვს დაწესებულებასა და ამავე დაწესებულების ფარგლებში შექმნილ საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას შორის უფლებამოსილებათა ერთგვარ გამიჯვნას, კერძოდ, საკონკურსო-საატესტაციო კომისია უფლებამოსილია, გამოიტანოს შესასრულებლად სავალდებულო გადაწყვეტილება, მაგრამ მოკლებულია შესაძლებლობას, თვითონ აღასრულოს იგი. შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს ხელმძღვანელი უფლებამოსილია, აღასრულოს გადაწყვეტილება, თუმცა, იმავდროულად, არ არის უფლებამოსილი, გამოიტანოს გადაწყვეტილება კონკრეტული კანდიდატის ატესტირების შედეგების თაობაზე. რაც შეეხება საპრეტენზიო კომისიას, ამ კომისიასაც გააჩნია კანონმდებლობით განსაზღვრული გარკვეული საჯარო-სამართლებრივი უფლებამოსილება, რომლის ფარგლებშიც, აღნიშნული კომისია, ისევე, როგორც საკონკურსო-საატესტაციო კომისია თავის საჯარო-სამართლებრივ უფლებამოსილებას ახორციელებს. რაც შეეხება საპრეტენზიო განცხადებას, ადმინისტრაციული საჩივრის ლეგალური დეფინიციიდან გამომდინარე, საპრეტენზიო განცხადებაც წარმოადგენს სწორედ წერილობით მოთხოვნას იმავე ან ქვემდგომი ორგანოს მიერ დარღვეული უფლების აღდგენის თაობაზე.

გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებების საფუძვლად მიეთითა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის სხდომის ¹42 ოქმზე. ამასთან, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებაში ასევე მიეთითა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ¹8 ოქმზე, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ ბრძანებაში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ¹8 ოქმი არ არის მითითებული. ამდენად, დასახელებული ოქმი და შესაბამისად, ხსენებული ბრძანებები, საბოლოო ჯამში კი, მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლება არ არის სამართლებრივად დასაბუთებული.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული “საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების წესის” მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტში იმპერატიულად არის მითითებული, რომ საპრეტენზიო კომისიის მიზანია ატესტაცია-კონკურსის ჩატარების დროს პრეტენზიების განსაზღვრულ ვადებში განხილვა და კომისიისათვის სამართლებრივად სრულყოფილი დასკვნის წარდგენა. ამდენად, აღნიშნული პუნქტის თანახმად, საპრეტენზიო კომისია ვალდებულია, ყველა შემთხვევაში წარუდგინოს საკონკურსო-საატესტაციო კომისიას სამართლებრივად სრულყოფილი, ანუ დასაბუთებული დასკვნა, რაც წარმოადგენს საპრეტენზიო კომისიის ვალდებულებას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს სხდომის ¹8 ოქმში არ არის მითითებული მოსარჩელეთა განცხადებების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველზე, ანუ იგი საერთოდ არ შეიცავს რაიმე დასაბუთებას, მაშინ, როდესაც ზემოხსენებული დებულების მე-7 მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, საპრეტენზიო კომისიის სხდომის გადაწყვეტილება ფორმდება ოქმით, რომელსაც ხელს აწერს საპრეტენზიო კომისიის თავმჯდომარე და წევრები.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის (უფლებამონაცვლე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური) თავმჯდომარის 2006 წლის 9 აგვისტოს ¹395-კ და იმავე წლის 11 აგვისტოს ¹403-კ ბრძანებების, ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საპრეტენზიო კომისიის 2006 წლის 8 აგვისტოს ¹8 სხდომის ოქმის გამოცემისას დაირღვა ზემოთ დასახელებული წესით დადგენილი მოთხოვნები, კერძოდ, დასახელებული ოქმი და შესაბამისად, ხსენებული ბრძანებები, საბოლოო ჯამში კი, მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლება არ არის დასაბუთებული.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კასატორებს _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურს (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე), რომ, ვინაიდან მოსარჩელეთა განცხადებაში საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2002 წლის 17 დეკემბრის ¹409 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საჯარო მოხელეთა კონკურსისა და ატესტაციის ჩატარების წესის” მე-7 მუხლით გათვალისწინებული საკითხები არ იყო დაყენებული, საპრეტენზიო კომისია შესაბამისი დებულებით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში მოკლებული იყო შესაძლებლობას, საატესტაციო კომისიისათვის წარედგინა მოტივირებული დასკვნა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ხსენებული დებულების მე-7 მუხლის მე-13 პუნქტის შესაბამისად, ასეთ შემთხვევებში საპრეტენზიო კომისიას უფლება ჰქონდა გამოვლენილი ხარვეზების შესახებ შეედგინა ოქმი და წინადადებით მიემართა საკონკურსო-საატესტაციო კომისიისათვის საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების მიზნით. გასაჩივრებული საპრეტენზიო კომისიის სხდომის ოქმით კი მოსარჩელეებს ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე ეთქვათ უარი განცხადებების, ანუ პრეტენზიების დაკმაყოფილებაზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ლ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, დისკრეციული უფლებამოსილება არის უფლებამოსილება, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს ან თანამდებობის პირს ანიჭებს თავისუფლებას, საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე კანონმდებლობის შესაბამისი რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან შეარჩიოს ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის იმპერატიულ მოთხოვნას წარმოადგენს დისკრეციული უფლებამოსილების რეალიზების დროს საჯარო და კერძო ინტერესების პროპორციულობის პრინციპის დაცვა, რომლის მატერიალური შინაარსი მდგომარეობს საჯარო და კერძო ინტერესების თანაზომიერ გაწონასწორებასა და მათ მართლზომიერ დაბალანსებაში. ამასთან, დაუშვებელია სხვა ნებისმიერი ორგანოსა თუ პირის ჩარევა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საკუთარი, მისთვის კანონმდებლობით ერთმნიშვნელოვნად და ცალსახად მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებაში, რასაც შეიძლება, საბოლოო ჯამში, შედეგად მოჰყვეს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში ადმინისტრაციული ორგანოსთვის მინიჭებული თავისუფალი მოქმედების შეზღუდვა და აღნიშნული უფლებამოსილების რეალიზებაში მისთვის დაბრკოლებების შექმნა.

კასატორები _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების დაკისრებას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 112-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებული მოხელე უფლებამოსილია, მოითხოვოს ხელფასის ანაზღაურება სამსახურში იძულებითი არყოფნის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 112-ე მუხლის აღმჭურველი ნორმა არ განასხვავებს იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას იმისდა მიხედვით, აღდგენილი იქნება თუ არა მოხელე წინანდელ სამსახურში და არსებით მნიშვნელობას ანიჭებს სამსახურიდან მოხელის უკანონოდ გათავისუფლებას, ხოლო თუ სასამართლო გადაწყვეტილებით დადასტურდა მოხელის გათავისუფლების უკანონობა და შესაბამისად, ბათილად იქნა ცნობილი ამის თაობაზე გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, განაცდურის ანაზღაურებისათვის აღარ აქვს მნიშვნელობა, აღდგენილი იქნება თუ არა მოხელე წინანდელ სამსახურში, რადგან მისი სამსახურში იძულებითი არყოფნა გამოწვეული იყო სწორედ დაწესებულების ადმინისტრაციის უკანონო მოქმედებით და შესაბამისად, ამ შემთხვევაში არ არსებობს ხელფასის გაუცემლობის საფუძველი, მოპასუხე დაწესებულებისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება შრომითი მოწყობის თაობაზე კი უზრუნველყოფს სამსახურში იძულებითი არყოფნის პერიოდისა და შესაბამისად, იძულებითი განაცდური ხელფასის ოდენობის დაზუსტებას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანებები სასამართლომ მართებულად ცნო ბათილად და დადასტურებულია კანონის დარღვევით მათი გამოცემა, შესაბამისად, მოსარჩელეებს უნდა აუნაზღაურდეთ იძულებითი განაცდური ხელფასი გასაჩივრებული ბრძანებების გამოცემიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.

კასატორები _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) ასევე აღნიშნავენ, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილებით არ განსაზღვრა, თუ რომელ მოპასუხეს დაევალა მოსარჩელეთა სასარგებლოდ იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ლ” ქვეპუნქტით რეგლამენტირებულ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) დისკრეციულ უფლებამოსილებას წარმოადგენს, სადაც მოსარჩელეები მუშაობდნენ სამსახურიდან გათავისუფლებამდე.

გარდა ამისა, კასატორები _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) კასაციის ერთ-ერთ მიზეზად მიუთითებენ იმაზე, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე სასამართლოს უნდა განესაზღვრა, რომ თუ ყველა გარემოების გამოკვლევის შემდეგ თანამდებობაზე დანიშვნასა და თანამდებობიდან გათავისუფლებაზე უფლებამოსილი პირი მივიდოდა იმ დასკვნამდე, რომ მოსარჩელეები უნდა გათავისუფლებულიყვნენ დაკავებული თანამდებობიდან, ამ შემთხვევაში რა დროიდან უნდა ამოქმედებულიყო ახლად გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი _ მოსარჩელეების თანამდებობიდან გათავისუფლების თუ ახალი აქტის გამოცემის დღიდან და ამდენად, სასამართლო ვალდებული იყო განესაზღვრა სადავო აქტების მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივი შედეგები.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლომ განსაზღვრა სადავო აქტების მოქმედების შეწყვეტის სამართლებრივი შედეგები, რაც გამოიხატა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალებასა და მოსარჩელეებისათვის იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურებაში გასაჩივრებული ბრძანებების გამოცემიდან ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიიღო კანონიერი და დასაბუთებული განჩინება, კასატორებს კი არ წარმოუდგენიათ რაიმე დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რის გამოც არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გვ.-ის, მ. გრ.-ის, ო. კ.-ისა და მ. ჯ.-ის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.