¹ბს-893-860(2კ-08) 23 ოქტომბერი, 2008 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე: მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მარიამ ცისკაძე

ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 1 აგვისტოს შპს “....” სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 28 მარტს გამოცემულ იქნა ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს “....” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, დაერიცხა ჯარიმა 7200 ლარის ოდენობით. ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნა გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რაზედაც 2006 წლის 6 ივლისის ¹06-02/02-1457 წერილით მას პასუხად ეცნობა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 218-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო აგენტი ვალდებული იყო, ყოველთვიურად, საანგარიშო თვის მომდევნო თვის 15 რიცხვისათვის საგადასახადო ორგანოსთვის წარედგინა ინფორმაცია გადახდილი თანხების შესახებ (დეკლარაცია) და ამდენად, 2004 წლის მარტის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაცია წარდგენას ექვემდებარებოდა 2004 წლის 15 აპრილამდე, ხოლო 2004 წლის ნოემბრის თვის დეკლარაცია ჩაბარებული არ ყოფილა განსაზღვრულ ვადაში.

მოსარჩელის მტკიცებით, ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0352 საგადასახადო მოთხოვნა და 2006 წლის 6 ივლისის ¹06-02/02-1457 წერილი კანონშეუსაბამო იყო. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის (საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის) მიერ საგადასახადო ორგანოში საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი ვადის დარღვევა იწვევდა დაჯარიმებას. იმავე კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის საფუძველი იყო დეკლარირებული გადასახადის გადაუხდელობა, დაგვიანებით ანდა არასრულად გადახდა, ხოლო ამ მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო, გადასახადის გადამხდელისთვის (საგადასახადო აგენტისთვის ან სხვა ვალდებული პირისთვის) საგადასახადო მოთხოვნა წარედგინა არა უგვიანეს 5 სამუშაო დღისა. ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმების შესაბამისად, 2004 წლის მარტისა და ნოემბრის საგადასახადო დეკლარაციების დაგვიანებით წარუდგენლობაზე საგადასახადო მოთხოვნები მოსარჩელისთვის წარდგენილი უნდა ყოფილიყო 2004 წლის აპრილსა და დეკემბერში და საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა 2006 წლის 28 მარტს ეწინააღმდეგებოდა მოქმედ კანონმდებლობას. აღსანიშნავი იყო, აგრეთვე, ის გარემოება, რომ 2004 წლის დეკემბრის შემდეგ, მოპასუხესა და მოსარჩელეს შორის არაერთხელ გაფორმდა ურთიერთშედარების აქტები, რომლებშიც ჯარიმა არასოდეს არ ყოფილა მითითებული. გარდა ამისა, მოპასუხე ვალდებული იყო, კონკრეტულად მიეთითებინა, თუ რა წესით და როგორ იქნა გამოანგარიშებული ჯარიმის თანხა _ 7200 ლარი, რადგან მოსარჩელისთვის გაურკვეველი იყო დარიცხული თანხის რაოდენობის გამოანგარიშების პრინციპი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოითხოვა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნისა და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 6 ივლისის ¹06-02/02-1457 წერილის ბათილად ცნობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე და მე-80 მუხლებთან მათი შეუსაბამობის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და განმარტა, რომ საფუძველს იყო მოკლებული 2004 წლის ნოემბრის დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის შესახებ მოპასუხის პოზიცია, რადგან მოსარჩელეს 2004 წლის ნოემბრის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაცია წარდგენილი ჰქონდა კანონით დადგენილ ვადაში, ხოლო, რაც შეეხებოდა 2004 წლის მარტის თვის დეკლარაციას, მოსარჩელეს იგი მართლაც დაგვიანებით ჰქონდა წარდგენილი, თუმცა 2004 წლის მარტის თვის მონაცემები მან წარადგინა იმავე წლის აპრილის თვის დეკლარაციაში. ამდენად, მოსარჩელეს უნდა დაკისრებოდა ჯარიმა ერთი თვით დაგვიანებისათვის, რაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, შეადგენდა დეკლარაციით გადასახდელი თანხის 5%-ს _ 502,75 ლარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, შპს “საქართველოს რკინიგზის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოსთვის” 7200 ლარის ოდენობით ჯარიმის დაკისრების შესახებ ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა და ახალი საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის დავალება საგადასახადო დეკლარაციის ერთი თვის დაგვიანებით წარდგენის გამო, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, დეკლარაციით გადასახდელი თანხის 5%-ით (502,75 ლარი) შპს “......” დაჯარიმების შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, შპს “....” 7200 ლარის ოდენობით ჯარიმის დაკისრების შესახებ; მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ახალი საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემა საგადასახადო დეკლარაციის ერთი თვის დაგვიანებით წარდგენის გამო, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, დეკლარაციით გადასახდელი თანხის 5%-ით (502,75 ლარი) შპს “....” დაჯარიმების შესახებ; მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას მოსარჩელე შპს “....” სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 180 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 28 მარტს გამოცემულ იქნა ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, შპს “....” 7200 ლარის ოდენობით ჯარიმის დაკისრების შესახებ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად. ხსენებულ საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული არ იყო, თუ რა სახის და რომელი პერიოდის დეკლარაციის დაგვიანების გამო იქნა მიღებული გადაწყვეტილება დაჯარიმების შესახებ. მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია მხოლოდ 2006 წლის 6 ივლისის წერილით განმარტავდა, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული ჯარიმის თანხა _ 7200 ლარი წარმოადგენდა 2004 წლის მარტისა და ნოემბრის თვეების სოციალური გადასახადის დეკლარაციების დროულად ჩაუბარებლობის გამო, დაწესებულ სანქციას.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ზემოაღნიშნული ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა _ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, როგორც კანონსაწინააღმდეგო, კერძოდ, იგი გამოცემული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებისა და 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო, გადასახადის გადამხდელისთვის ან სხვა ვალდებული პირისთვის წარედგინა “საგადასახადო მოთხოვნა”, თუ დადგინდებოდა მისი წარდგენის საფუძვლის არსებობა, ხოლო იმავე მუხლის მე-4 ნაწილის “ბ.ა” ქვეპუნქტის თანახმად, “საგადასახადო მოთხოვნის” წარდგენის ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენდა საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს “....” მიერ 2004 წლის ნოემბრის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენა საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა. ირკვეოდა, რომ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 23 აპრილის ¹03-03/411 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა შპს “საქართველოს რკინიგზის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს” გასვლითი, გეგმური საგადასახადო შემოწმება ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების მდგომარეობის შემოწმების მიზნით და შემოწმდა 2002 წლის ივლისიდან 2004 წლის 1 აპრილამდე პერიოდი. შემოწმების შედეგად შედგა 2004 წლის 17 მაისის აქტი, რომლის შესაბამისად, ამ საავადმყოფოს შემოწმების შედეგად, მხოლოდ ქონების გადასახადის ნაწილში დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 362,55 ლარი, მათ შორის, სანქცია-საურავი _ 146,81 ლარი. შემოწმების შედეგად, სხვა გადასახადში რაიმე სახის დარღვევაზე ხსენებულ აქტში მითითებული არ იყო. რაც შეეხებოდა სოციალურ გადასახადს და შესაბამის საგადასახადო დეკლარაციებს, აღნიშნული აქტის “საშემოსავლო და სოციალური გადასახადების” ნაწილში მითითებული იყო, რომ შესამოწმებელ პერიოდში დარიცხული სოციალური გადასახადი ამ საავადმყოფოს გაანგარიშებული ჰქონდა სწორად, დეკლარაციები წარდგენილი საგადასახადო ინსპექციაში და გადასახადები გადახდილი ბიუჯეტსა და შესაბამის ფონდებში. ამდენად, 2006 წლის 28 მარტის საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის ერთ-ერთ საფუძვლად შპს “....” მიერ 2004 წლის ნოემბრის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაციის წარუდგენლობაზე მოპასუხის მითითება, მოკლებული იყო ფაქტობრივ საფუძველს.

საქალაქო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ შპს “....” მიერ მართლაც დაგვიანებით იქნა წარდგენილი 2004 წლის მარტის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაცია. ამ გარემოებას სადავოდ არ ხდიდა მოსარჩელე მხარეც, კერძოდ, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით ირკვეოდა, რომ 2004 წლის მარტის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაცია შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში წარდგენილ იქნა იმავე წლის აპრილის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაციასთან ერთად _ 2004 წლის 15 მაისამდე. ამდენად, ამ საგადასახადო ინსპექციისათვის 2004 წლის მაისში უკვე ცნობილი იყო შპს “....” მიერ დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის შესახებ და მას საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი პასუხისმგებლობის ზომა უნდა გამოეყენებინა (საგადასახადო მოთხოვნა გაეგზავნა) ამ დროს და არა 2006 წლის მარტში, რამაც გამოიწვია მოსარჩელე ორგანიზაციის ფინანსური ინტერესების უსაფუძვლოდ შეზღუდვა _ დაუსაბუთებელი დაჯარიმება დეკლარაციის 24 თვის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მაშინ, როდესაც იგი უნდა დაჯარიმებულიყო ერთი თვის ვადაგადაცილებისათვის. საქალაქო სასამართლოს აღნიშნულ დასკვნას ამყარებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის სანქციაც, რომლის შესაბამისად, საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის დარღვევა იწვევდა დაჯარიმებას, დეკლარაციის საფუძველზე დამატებით გადასახდელი თანხის 5 პროცენტის ოდენობით ყოველ დაგვიანებულ თვეზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანო იმ შემთხვევაში, თუკი დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის ფაქტს გამოავლენდა 2006 წლის მარტში, იგი უფლებამოსილი იყო, მხოლოდ ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე გაანგარიშებით მოეხდინა ვალდებული პირის დაჯარიმება. ამ შემთხვევაში, შპს “....” დაჯარიმება უნდა მომხდარიყო დეკლარაციის ერთი თვის დაგვიანებით წარდგენისათვის (რადგან 2004 წლის მარტის დეკლარაცია წარდგენილ იქნა მხოლოდ ერთი თვის დაგვიანებით). იმის გათვალისწინებით, რომ შპს “....” 2004 წლის მარტის სოციალური გადასახადით დაბეგვრას დაქვემდებარებული თანხა შეადგენდა 10055 ლარს, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ჯარიმის თანხა უნდა განსაზღვრულიყო 502,75 ლარით (10055 ლარის 5%) და არა სადავო საგადასახადო მოთხოვნაში მითითებული თანხით (7200 ლარი).

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლით განსაზღვრული ჯარიმა დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენისათვის, იყო საგადასახადო პასუხისმგებლობის ღონისძიება საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენისათვის. ამ ღონისძიების გამოყენებისას, ადმინისტრაციული ორგანო _ საგადასახადო ინსპექცია ვალდებული იყო, დაეცვა საქართველოს საგადასახადო და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსებისა და სხვა შესაბამისი ნორმატიული აქტების მოთხოვნები. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 125-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის არავის არ შეიძლებოდა დაკისრებოდა პასუხისმგებლობა, თუ არა ამ კოდექსით დადგენილ საფუძველზე და წესით. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებიდან გამომდინარე, დეკლარაციების დაგვიანებით წარდგენის მიზეზით, მოპასუხე ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ მოსარჩელისათვის 7200 ლარის ოდენობით ჯარიმის დაკისრებისას, დარღვეული იყო ზემოაღნიშნული ნორმების მოთხოვნები, რადგან გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესის დარღვევით. აღნიშნულით ასევე დარღვეული იყო საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა _ ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არ ჰქონდა, კანონმდებლობის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ განეხორციელებინა რაიმე ქმედება. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილი იყო, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა კანონს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელი უნდა დაკმაყოფილებულიყო და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, როგორც კანონსაწინააღმდეგო, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, შპს “...” 7200 ლარის ოდენობით ჯარიმის დაკისრების შესახებ. იმავე კოდექსის 33-ე მუხლის შესაბამისად კი, მოპასუხეს უნდა დავალებოდა, გამოეცა ახალი საგადასახადო მოთხოვნა საგადასახადო დეკლარაციის (2004 წლის მარტის თვის სოციალური გადასახადის დეკლარაცია) ერთი თვის დაგვიანებით წარდგენის გამო, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, დეკლარაციით გადასახდელი თანხის 5%-ით (502,75 ლარი) შპს “....” დაჯარიმების შესახებ. მოსარჩელის მიერ სარჩელზე გადახდილი იყო სახელმწიფო ბაჟი 180 ლარის ოდენობით, რაც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, უნდა დაკისრებოდა მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელთაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილების პირველი და მე-2 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “....” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლის მარტის თვის საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლის ნოემბრის თვის საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) დაევალა, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის შემდეგ, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მოტივაციას მოპასუხის მიერ საკითხის შესწავლისას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე და მე-80 მუხლების მოთხოვნის დარღვევასთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ სრულიად დაუსაბუთებელი იყო საგადასახადო ორგანოს მხრიდან საგადასახადო სამართალდარღვევის შედეგად დასარიცხი ჯარიმის ოდენობის დაანგარიშება. მართებული იყო საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება 2004 წლის მარტის თვის დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, საჯარიმო თანხის გამოანგარიშებისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის განმარტების თაობაზე და შესაბამისად, სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტით, მოპასუხისათვის საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის დავალდებულება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია 2004 წლის მარტის თვის დეკლარაციის ვადაში წარდგენის დამადასტურებელ მტკიცებულებად მხოლოდ საგადასახადო ორგანოს შტამპით დადასტურებული დეკლარაციის ასლის მიჩნევის შესახებ. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 2004 წლის 17 მაისის შემოწმების აქტით დასტურდებოდა, რომ 2002 წლის ივლისიდან 2004 წლის 1 აპრილამდე პერიოდში, მოსარჩელეს საგადასახადო დეკლარაციები წარდგენილი ჰქონდა დროულად, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მას იმავე აქტით დაერიცხებოდა ჯარიმა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ დაუსაბუთებელი იყო, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის საფუძველზე, მისი ნაწილობრივ გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხული თანხა მოიცავდა ასევე 2004 წლის ნოემბრის თვის დეკლარაციის დაგვიანების გამო, გათვალისწინებულ საჯარიმო თანხებს. საქალაქო სასამართლომ 2004 წლის ნოემბრის თვის დეკლარაციაც მიიჩნია ვადაში წარდგენილად, საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე. ამ ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა შესაბამისი აპელანტის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ შემოწმების აქტით დეკლარაციის დროულად წარდგენა არ დასტურდებოდა. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ საგადასახადო შემოწმების აქტი შედგენილ იქნა 2004 წლის 22 მაისს, ხოლო შემოწმებამ მოიცვა 2004 წლის აპრილამდე პერიოდი. შესაბამისად, იმავე წლის ნოემბრის საგადასახადო დეკლარაციის ვადაში წარდგენა ან წარუდგენლობა არ შეიძლებოდა დადასტურებულიყო ამ აქტით. მეორე მხრივ, შესაბამისი საგადასახადო ორგანოს წარმომადგენლები, როგორც საქალაქო, ასევე სააპელაციო სასამართლოს სხდომებზე არ გამოცხადებულან და მათ მიერ არ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემამდე, მათ მიერ გამოკვლეულ იქნა, თუ როდის იქნა წარდგენილი მოსარჩელის მიერ 2004 წლის ნოემბრის თვის დეკლარაცია ან საერთოდ იქნა თუ არა წარდგენილი იგი და რის მიხედვით მოხდა საჯარიმო თანხის დაანგარიშება საგადასახადო ორგანოს მიერ. დეკლარაციის ვადაში წარდგენის დასტურად მხოლოდ მოსარჩელის ახსნა-განმარტება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საკმარისად ვერ მიიჩნეოდა. აქედან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანოს მიერ აბსოლუტურად არ იქნა გამოკვლეული საკითხის გადასაწყვეტად არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და ისე იქნა მიღებული გადაწყვეტილება 2004 წლის ნოემბრის თვის დეკლარაციის დაგვიანების გამო, მოსარჩელისთვის ჯარიმის დაკისრების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი და საგადასახადო ორგანოს დავალებოდა გამოერკვია, დროულად იქნა თუ არა წარდგენილი მოსარჩელის მიერ 2004 წლის ნოემბრის დეკლარაცია, იყო თუ არა სახეზე მისი დაგვიანებით წარდგენა ან წარუდგენლობა და რამდენი ხნის დაგვიანებით იქნა იგი წარდგენილი. თუ აღმოჩნდებოდა, რომ დეკლარაცია დროულად არ იყო წარდგენილი და მოსარჩელე ექვემდებარებოდა ჯარიმის დაკისრებას, საგადასახადო ორგანოს მიერ ჯარიმის თანხის დაანგარიშება უნდა მომხდარიყო საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის განმარტების მიხედვით, ხოლო თუ ამ დეკლარაციის დროულად წარდგენა დადასტურდებოდა, საგადასახადო ორგანოს უნდა განეხორციელებინა სადავო თანხის ჩამოწერა შესწორებითი დარიცხვის გზით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლოს მიერ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სწორად იქნა გადაწყვეტილი სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხიც. სააპელაციო სასამართლომ აპელანტების საყურადღებოდ განმარტა, რომ მხარეები ვალდებული იყვნენ, შეესრულებინათ თავიანთი საპროცესო ვალდებულებები. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსი, ადმინისტრაციული აქტის სადავოობის შემთხვევაში, მტკიცების ტვირთს ადმინისტრაციულ ორგანოს აკისრებდა. ადმინისტრაციული სასამართლოს ინკვიზიციურობა არ უნდა ყოფილიყო გაგებული იმგვარად, რომ სასამართლო ითავსებდა მხარეთა ვალდებულებებს. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლები სასამართლოს უფლებამოსილების და არა ვალდებულების განმსაზღვრელი ნორმები იყო და მათ სასამართლო იყენებდა თავისი შეხედულებით (და არა მხარეთა მითითებით), საამისო საჭიროების არსებობის შემთხვევაში. სასამართლოს უფლებამოსილება თავისი ინიციატივით მტკიცებულებების შეგროვების შესახებ, არ ათავისუფლებდა რომელიმე მხარეს ვალდებულებისაგან, გამოცხადებულიყო სასამართლო პროცესზე, წარმოედგინა მტკიცებულებები და საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი საშუალებებით დაედასტურებინა თავისი პოზიცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა იმ ნაწილში, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მტკიცებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და გადაწყვეტილება დააფუძნა იმ საკანონმდებლო ნორმებზე (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80, 131-ე და 218-ე მუხლები), რომლებიც განაპირობებს ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლებს. სასამართლომ ვერ დაადგინა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და გადაწყვეტილება დააფუძნა არასათანადო მტკიცებულებებზე, რამაც განაპირობა უკანონო გადაწყვეტილების მიღება და სასამართლოს მხრიდან ხსენებული საგადასახადო მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძველს მოკლებულად მიჩნევა. კასატორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 კარზე, 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე და მიიჩნევს, რომ შპს “....” მიერ 2004 წლის მარტისა და ნოემბრის თვეების სოციალური გადასახადის დეკლარაციების საგადასახადო ინსპექციაში კანონით დადგენილ ვადებში წარდგენა უნდა დადასტურებულიყო სათანადო მტკიცებულებით _ მოცემულ დეკლარაციებზე მომსახურე საგადასახადო ინსპექციის ბეჭდის (შტამპის) აღნიშვნით ან/და მათ წარმოდგენაზე ამავე ინსპექციის მიერ გაცემული წერილობითი მტკიცებულებით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 131-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში საგადასახადო ორგანოში საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის დარღვევა, იწვევს დაჯარიმებას ამ დეკლარაციის საფუძველზე დამატებით გადასახდელი თანხის 5 პროცენტის ოდენობით ყოველ დაგვიანებულ სრულ (არასრულ) საგადასახადო თვეზე, მაგრამ არანაკლებ 200 ლარისა, აღნიშნული დეკლარაციის წარუდგენლობის ყოველი სრული (არასრული) თვისათვის.

კასატორის განმარტებით, სარჩელში აღწერილი ფაქტობრივი გარემოებები და თანდართული დოკუმენტები არ შეიცავს საქართველოს საგადასახადო კოდექსით დადგენილ, ზემოაღნიშნული ფინანსური სანქციისაგან გათავისუფლების საფუძვლებს (ამ კოდექსის 124-ე მუხლი), ვინაიდან საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება გადასახადის გადამხდელის (საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის) მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. ამდენად, სასამართლომ არ გამოიყენა ხსენებული ნორმა, რითაც დაარღვია კანონი და მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება. საგადასახადო დეკლარაცია (მათ შორის, სოციალური გადასახადის) წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის წერილობით ანგარიშგებას არა მარტო მის მიერ მიღებული შემოსავლების, არამედ გაწეული ხარჯების, შემოსავლების წყაროების, გადასახადით დასაბეგრი სხვა ობიექტების, საგადასახადო შეღავათების, გამოანგარიშებული გადასახადის თანხის ან/და გადასახადის გამოანგარიშებასა და გადახდასთან დაკავშირებული სხვა მონაცემების შესახებ (აღნიშნული კოდექსის 95-ე მუხლი).

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა “სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის “ლ” ქვეპუნქტი, რომლითაც საგადასახადო ორგანოები, როგორც მოსარჩელეები ან მოპასუხეები _ სარჩელებზე გადასახადების, მოსაკრებლების, სახელმწიფო ბაჟისა და სხვა აუცილებელი გადასახდელების ბიუჯეტში გადახდისა და ბიუჯეტიდან თანხების დაბრუნების შესახებ დავებზე გათავისუფლებული არიან სახელმწიფო ბაჟისაგან. ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას კი დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის _ 180 ლარის გადახდა მოსარჩელის სასარგებლოდ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი. კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2, მე-6 მუხლებზე და ზუსტად იმავე, ზემოთ მითითებულ საფუძვლებსა და გარემოებებზე, რომლებიც მოყვანილია საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 29 ივლისისა და 25 სექტემბრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2008 წლის 29 ივლისისა და 25 სექტემბრის განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2008 წლის 23 ოქტომბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლის მარტის თვის საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მიჩნეულ უნდა იქნეს დასაშვებად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში არსებობს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით განსაზღვრული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძველი, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით და არსებობს ვარაუდი, რომ მას შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლის მარტის თვის საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში, განსახილველად უნდა იქნეს დაშვებული და განხილულ იქნეს 2008 წლის 6 ნოემბერს, მხარეთა დასწრების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები დანარჩენ ნაწილში არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ ნაწილში საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა ამავე ნაწილში არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები დასახელებულ ნაწილში არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

გარდა ამისა, საკასაციო საჩივრების ამავე ნაწილში განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 28 მარტის ¹04/0211-0351 საგადასახადო მოთხოვნა 2004 წლის მარტის თვის საგადასახადო დეკლარაციის დაგვიანებით წარდგენის გამო, მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში, მიჩნეულ იქნეს დასაშვებად და განხილულ იქნეს 2008 წლის 6 ნოემბერს, მხარეთა დასწრების გარეშე;

2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) საკასაციო საჩივრები დანარჩენ ნაწილში მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად და ამ ნაწილში უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.