¹ბს-894-856(კ-07) 12 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. Dდ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 მარტის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 8 აპრილს სს ,,ე»-ს დირექტორმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობისა და ქმედების განხორციელების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, Hრომ 1998 წლის 3 აგვისტოს სს ,,ს.-სა» (რომლის სამართალმემკვიდრეა სს ,,ე») და მოქალაქე ნ. ნ.-ს შორის დაიდო იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ნ. ნ.-მ ბანკისგან აიღო სესხი 40000 აშშ დოლარი, სამი თვის ვადით, ხელშეკრულებით ნაკისრი პირობების უზრუნველსაყოფად დაიტვირთა მოვალის საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹11-ში მდებარე ბინა 21-22. იპოთეკის ხელშეკრულება დამოწმდა ნოტარიულად და რეგისტრაციაში გატარდა თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში.

ნ. ნ.-ის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობისათვის სს ,,ს.-მა» სარჩელი წარადგინა სასამართლოში იპოთეკით დატვირთული ბინის იძულებითი წესით რეალიზაციისა და ნ. ნ.-ისა და მისი ოჯახის წევრების ბინიდან გამოსახლების თაობაზე. სასამართლოს 1999 წლის 8 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რომელიც საბოლოოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებით გაუქმდა ნაწილობრივ, კერძოდ: გადაწყვეტილება ზემოაღნიშნული ბინის რეალიზაციის ნაწილში დარჩა უცვლელად, ხოლო ნ. ნ.-ისა და მისი ოჯახის წევრების ბინიდან გამოსახლების ნაწილში ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელის განმარტებით, ნ. ნ.-მ და მისმა მეუღლემ ბინის რეალიზაციის თავიდან აცილების მიზნით, შეიტანეს სარჩელი სასამართლოში იპოთეკით დატვირთულ ბინაზე პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, რაც დაკმაყოფილდა სასამართლოს მიერ და მ. დ.-ე ცნობილ იქნა სადავო ბინის მესაკუთრედ, რომელმაც ზემო მითითებული ბინა საჯარო რეესტრში გაატარა თავის სახელზე, მაშინ როდესაც ტექბიუროში არსებობდა აღნიშნულ ქონებაზე განსხვავებული ჩანაწერები. აქედან გამომდინარე, საჯარო რეესტრში არსებობს ერთ ობიექტზე ორი სხვადასხვა, განსხვავებული ხასიათის ინფორმაცია მესაკუთრისა და უფლების შესახებ, რაც ყოველგვარ საფუძველსაა მოკლებული.

საყურადღებოა, რომ მ. დ.-ე მესაკუთრედ ცნობილ იქნა სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე 1999 წლის 27 იანვარს, ხოლო უზენაესი სასამართლოს მიერ სადავო ბინის აუქციონის წესით რეალიზაციის შესახებ გადაწყვეტილება გამოვიდა იმავე წლის 1 ოქტომბერს, ანუ საბოლოოდ უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით სადავო ბინის მესაკუთრედ ცნობილ იქნა ნ. ნორაკიძე და არა მ. დ.-ე.

ნ. ნ.-ე და მ. დ.-ე იპოთეკის ხელშეკრულების შედგენის პერიოდში იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში, საქმეში წარმოდგენილია მ. დ.-ის მიერ შედგენილი ხელწერილი – თანხმობა ბინის იპოთეკით დატვირთვის თაობაზე, რომელიც დამოწმებულია სანოტარო წესით.

ქ. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2005 წლის 10 მარტის ¹81/ჩ-31 წერილიდან ირკვევა, რომ მ. დ.-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის დროს, მათთვის უცნობი იყო სადავო ბინაზე 1994 წლის პრივატიზაციის ხელშეკრულების არსებობის, მისი იპოთეკით დატვირთვისა და სასამართლო დავალების შესახებ, თუმცა საპირისპირო დასტურდება საჯარო რეესტრის მიერ 2001 წლის 11 მაისს გაცემული ამონაწერით, სადაც უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გრაფაში მითითებულია სწორედ სასამართლოს 1999 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდება, რომ არსებობდა პრივატიზაციის სხვა ხელშეკრულება, რომლითაც ბინა რეგისტრირებულ იქნა ტექბიუროში ნ. ნ.-ის სახელზე. მოსარჩელის განმარტებით, საჯარო რეესტრი ვალდებული იყო, გამოეთხოვა ინფორმაცია ტექბიუროდან აღნიშნული ქონების თაობაზე, რითიც მოპასუხის მიერ დარღვეულ იქნა სსკ-ის 3.2 მუხლის მოთხოვნა, რომლის შესაბამისადაც საჯარო რეესტრის მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმცია. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საკუთრების უფლების რეგისტრაციისა და ქ. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მ/წ 10 მარტის ¹8 1/ჩ-ვ წერილის ბათილად ცნობას.

2005 წლის 1 ივნისს მოსარჩელე სს ,,ე-მ» დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და მოითხოვა, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურში მ. დ.-ის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის, მდებარე ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹11-ში, ბინა 21-22, სააღრიცხვო ბარათში ცვლილებების შეტანა იპოთეკის ხელშეკრულების რეგისტრაციის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 28 ივნისის საოქმო განჩინებით, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება მ. დ.-ე, ხოლო ამავე სასამართლოს 2005 წლის 2 სექტემბრის საოქმო განჩინებით ასკ-ის 16.1 მუხლით - ნუგზარ ნორაკიძე.

მესამე პირის მ. დ.-ის წარმომადგენელმა სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს ,,ე-ს» სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს დაევალა ცვლილებების შეტანა თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურში მ. დ.-ის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის სარეგისტრაციო ბარათში და ქ. თბილისში, ...-ის ქ. ¹1-ში მდებარე 21-22 ბინის სააღსრულებო რეესტრში სათანადო ჩანაწერის შეტანა იპოთეკის ხელშეკრულების რეგისტრაციის თაობაზე.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. დ.-ის წარმომადგენელმა.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ მ. დ.-ე მოცემულ სამართალწარმოებაში მონაწილეობდა მესამე პირის სტატუსით, გადაწყვეტილების შესაბამისად კი უნდა განხორციელებულიყო მის საკუთრებაში არსებულ, უძრავ ნივთზე გარკვეული უფლების რეგისტრაცია. რაც აპელანტის მოსაზრებით, იძლეოდა იმის საფუძველს, რომ საქმეში მ. დ.-ე მოწვეული ყოფილიყო მოპასუხის და არა მესამე პირის სტატუსით. აპელანტის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლი აკისრებს ფუნქციას ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურს, მაგრამ არაფერს ამბობს მის მიერ განხორციელებული ქმედებების სამართლებრივ სტატუსსა და შესაბამის შედეგებზე, ხოლო საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ავტომატურად გაიგივება ტექნიკური აღრიცხვის მონაცემებთან, არასწორია და არ გამომდინარეობს კანონის სწორი ინტერპრეტაციიდან. ამგვარ მოსაზრებას სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლი არ შეიცავს და არც გულისხმობს, ანუ სასამართლომ ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მონაცემებზე გაავრცელა რეესტრის მონაცემთა სისწორისა და უტყუარობის პრეზუმცია მხოლოდ იმით, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემთა მიმართ მოქმედებს ამგვარი პრეზუმცია, რაც აშკარად არასწორია.

საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ იპოთეკა გადადის ახალ მესაკუთრეზე საკუთრების უფლებასთან ერთად ისეთივე მდგომარეობაში, როგორც გააჩნდა უწინდელ მესაკუთრეს, კონკრეტულ შემთხვეავში არამართებულია, ვინაიდან, აღნიშნული დებულება აქტუალური იქნებოდა მაშინ, თუკი მოხდებოდა ნუგზარ ნორაკიძის მიერ ბინის (რომელიც დატვირთულია იპოთეკით) გასხვისება ან ამ ნივთზე მესაკუთრის სხვაგვარად შეცვლა, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში მესაკუთრე არ შეცვლილა, არამედ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ჩაითვალა, რომ ნუგზარ ნორაკიძე არასდროს ყოფილა ნამდვილი მესაკუთრე და ამდენად, არ არის ის შემთხვევა, როდესაც სახეზეა ,,უწინდელი მესაკუთრე» ან ,,ახალი მესაკუთრე».

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ უსაფუძვლოა მესამე პირის წარმომადგენლის მითითება იმის თაობაზე, რომ გასულია იპოთეკის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლება, არამართებულია, ვინაიდან იპოთეკის ხელშეკრულება დადებულია 1998 წლის 3 აგვისტოს, სარჩელი კი აღიძრა ამ თარიღიდან თთითქმის 7 წლის შემდეგ. ხანდაზმულობის ვადა სახელშეკრულებო მოთხოვნებზე, რომელიც უძრავ ნივთებს შეეხება, შეადგენს 6 წელს, რის გამოც სარჩელი ხანდაზმულია.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 მარტის განჩინებით მ. დ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, სამართლებრივ შეფასებებს და დამატებით განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სათანადო მოპასუხედ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური სწორად იყო ჩაბმული, ვინაიდან ,,სახელმწიფო რეესტრის შესახებ» კანონის თანახმად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამსახურების პრეროგატივას წარმოადგენს უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული უფლებების რეგისტრაცია და მასში ცვლილებების შეტანა.

რაც შეეხება მ. დ.-ის საქმეში მესამე პირად ჩართვას სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნულით მისი უფლებები არ დარღვეულა, ვინაიდან ის ადმინისტრაციულ პროცესში წარმოადგენს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირს და ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, სარგებლობს მოპასუხის ყველა უფლებით.

აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანი უნდა ყოფილიყო მ. დ.-გან თანხმობის გამოთხოვა, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა, ვინაიდან ადმინისტრაციული და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსების შესაბამისად დავის საგნის განსაზღვრის უფლება მინიჭებული აქვს იმ მხარეს, რომელიც თვლის, რომ მისი უფლება დაირღვა. სამოქალაქო კოდექსის 313-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული წესი კი რეესტრში შეტანილი ჩანაწერის შესწორებაზე თანხმობის გამოთხოვის შესახებ არ არის იმპერატიული და მისი გათვალისწინება დაინტერესებული პირის ნებაზეა დამოკიდებული. ამასთან, კანონის აღნიშნულ ნორმას საერთო არაფერი აქვს მ. დ.-ის შემთხვევასთან, ვინაიდან რეესტრში შეტანილ იქნა მისი საკუთრების უფლება, რომელიც მას განეკუთვნება და სს ,,ე.-ს» დავის საგანს აღნიშნული არ წარმოადგენს. კანონის აღნიშნული ნორმა კი არეგულირებს ისეთ შემთხვევებს, როცა პირის სახელზე რეესტრში შეტანილია ისეთი უფლება, რომელიც ამ პირს უკვე აღარ განეკუთვნება.

მოსაზრება იმის შესახებ, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლი, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საფუძველსა მოკლებული, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ერთიანი სამსახურის ჩამოყალიბებამდე საჯარო რეესტრისათვის დაკისრებული ფუნქციების ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროებისათვის დაკისრებით, კანონმდებელმა ამ სამსახურების მიერ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით განხორციელებულ ჩანაწერებზე გაავრცელა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით დადგენილი წესი.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იპოთეკის ცნებასთან დაკავშირებით და ამ ნაწილში არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია.

ასევე არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება იპოთეკის ხელშეკრულების რეგისტრაციისათვის სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გაშვებასთან დაკავშირებით იმ მოტივით, რომ იპოთეკის ხელშეკრულება უფლებამოსილ ორგანოში რეგისტრირებული იყო ჯერ კიდევ 1998 წლის 30 ოქტომბერს. ამასთან, დავის საგანს მისი თავდაპირველი რეგისტრაცია კი არ წარმოადგენდა, არამედ მხარე ითხოვდა უკვე რეგისტრირებული სანივთო უფლების გადატანას ახლად ამოქმედებული საჯარო რეესტრის მონაცემებში.

სააპელაცო პალატის განმარტებით, მ. დ.-ს სადავო ბინების მესაკუთრედ რეგისტრაციაზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 24 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომლის მიხედვითაც თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურს დაევალა მხოლოდ ბინების მესაკუთრის გრაფაში მ. დ.-ის დაფიქსირება;

საჯარო რეესტრის მიერ იგნორირებულ იქნა ის გარემოება, რომ ამავე გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტის მიხედვით, ამ ცვლილებებს გავლენა არ უნდა მოეხდინა ჩანაწერის დანარჩენ ფორმულირებაზე. ფაქტობრივად კი საჯარო რეესტრმა გადაწყვეტილება აღასრულა დადგენილი პირობის საწინააღმდეგოდ, ვინაიდან მესაკუთრის გრაფაში განხორციელებულმა ცვლილებამ გავლენა მოახდინა ჩანაწერის დანარჩენ ფორმულირებაზე, კერძოდ, მესაკუთრედ მ. დ.-ის აღრიცხვასთან ერთად ქონების სააღრიცხვო ბარათზე იპოთეკით დატვირთვის შესახებ ჯერ კიდევ 1998 წლის 30 ოქტომბერს შესრულებული ჩანაწერი გადატანილი არ ყოფილა.

მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. დ.-ის წარმომადგენელმა მიხეილ სარჯველაძემ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 22 მარტის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო განცხადების დაკმაყოფილებას.

კასატორები საკასაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებდნენ იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივარში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. დ.-ის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 27 სექტემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად მ. დ.-ის საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

2007 წლის 10 ოქტომბერს სს ,,ე.-ს» დირექტორმა მოსაზრებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა მ. დ.-ის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, მ. დ.-ის საკასაციო საჩივარს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ მ. დ.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელოსა და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს მ. დ.-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას მ. დ.-ს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.