¹ბს-895-857(4კ-07) 12 დეკემბერი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მიხეილ ჩინჩალაძე

ლალი ლაზარაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2002 წლის 29 აგვისტოს შპს «პ.-მ» სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის იანვარ-მარტის, კერძოდ, 2002 წლის 8 იანვრის ¹0030 და 2002 წლის 5 მარტის ¹0127 საგადასახადო შეტყობინებებითა და 2001 წლის 3 ივლისის დასკვნით (ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით) მოპასუხემ გააუქმა და შეაჩერა მოსარჩელის 2000-2001 წლების 9 ანგარიშ-ფაქტურით დამატებული ღირებულების გადასახადის თანხების ჩათვლა. დამატებული ღირებულების გადასახადის ჩათვლის გაუქმებისა და შეჩერების მოტივად მოპასუხე საგადასახადო ინსპექციამ მიუთითა იმაზე, რომ ანგარიშ-ფაქტურების გამომწერებს (გამყიდველებს) საგადასახადო ინსპექციაში არ წარუდგენიათ დღგ-ს დეკლარაცია შესაბამის ანგარიშ-ფაქტურებთან ერთად და არ უწარმოებია სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება. მოპასუხემ მის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოსარჩელეს პირად ბარათზე ჩამოაწერა შესაბამისი თანხები და ნაცვლად ამ თანხებისა, ხელმეორედ გადაახდევინა იგივე თანხა, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურა იწერებოდა ოთხ ეგზემპლარად, რომელთაგან პირველი და მესამე პირი წარედგინებოდა მყიდველს, მეორე და მეოთხე პირი რჩებოდა გამყიდველს, ამასთან, მეოთხე პირი გამყიდველის მიერ წარედგინებოდა საგადასახადო ორგანოებს კონტროლისათვის და იგი კონტროლის ფუნქციას ასრულებდა, მესამე პირი კი მყიდველის მიერ წარედგინებოდა საგადასახადო ორგანოებს ჩათვლის მისაღებად.

მოსარჩელის მტკიცებით, მან, როგორც მყიდველმა, გადაიხადა დღგ-ს თანხები, რომლებიც შევიდა პროდუქციის ღირებულებაში. შესაბამისად, პროდუქციის გამყიდველმა მას გადასცა დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის პირველი და მესამე პირები, რომლებიც შევსებული იყო კანონის მოთხოვნების სრული დაცვით. მოპასუხე საგადასახადო ინსპექციამ კი დღგ-ს ჩათვლების გაუქმებას საფუძვლად დაუდო ის მოტივი, რომ პროდუქციის გამყიდველს საგადასახადო ინსპექციაში არ წარუდგენია ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირი. ამრიგად, მოსარჩელისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო, მოპასუხე საგადასახადო ინსპექცია არ უთვლიდა მას აღნიშნულ დღგ-ს თანხას იმ მოტივით, რომ გამყიდველმა _ მესამე პირმა მოპასუხე საგადასახადო ორგანოს მიმართ თავისი ვალდებულება არ შეასრულა.

მოსარჩელის მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურებით შპს „პ.-ის“ მიერ განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლების გაუქმება-შეჩერება იყო არასწორი და იგი განხორციელებული იყო საგადასახადო კანონმდებლობისა და სხვა საკანონმდებლო აქტების უხეში დარღვევით, კერძოდ, გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები მოპასუხე საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოცემული იყო მის მიერ უფლებამოსილების გადამეტებით. საგადასახადო კოდექსი და არც სხვა საკანონმდებლო აქტები მას არ აძლევდა უფლებას, გაეუქმებინა გადასახდელი დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურებით ჩათვლილი თანხები და ამით გაეზარდა გადასახადის გადამხდელის ვალდებულება ბიუჯეტის წინაშე. დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებას წინ უნდა ჰქონოდა წამძღვარებული სასამართლოს მიერ გადასახადის გადამხდელის დამნაშავედ ცნობა, ანუ დადასტურებული უნდა ყოფილიყო დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის გაყალბებას. გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემით დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციის მე-40 მუხლი, რომლის მიხედვითაც, პირი უდანაშაულოდ ითვლებოდა, ვიდრე მისი დამნაშავეობა არ დამტკიცდებოდა კანონით დადგენილი წესით და კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 8 იანვრის ¹0030 და 2002 წლის 5 მარტის ¹0127 საგადასახადო შეტყობინებებისა და 2001 წლის 3 ივლისის დასკვნის გაუქმება; გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით გაუქმებული და შეჩერებული დღგ-ს თანხების ჩათვლის იმ წლებსა და თვეებში აღდგენის მოპასუხისთვის დავალება, როცა ისინი იყო მოპასუხესთან ჩასათვლელად წარდგენილი; სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ოცი დღის ვადაში გადაანგარიშების მოხდენისა და გადაანგარიშების შედეგად გამოთავისუფლებული, ზედმეტად გადახდილი თანხის 7 დღის ვადაში მოსარჩელისთვის დაბრუნების მოპასუხისთვის დავალება; გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემით საბანკო კრედიტის სარგებლობისათვის პროცენტის სახით გადახდილი მოსარჩელისთვის მიყენებული ზარალის ანაზღაურების მოპასუხისთვის დაკისრება, თანხების ფაქტობრივად დაბრუნების დროისათვის განსაზღვრული ოდენობით.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა რუსთავის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

შესაგებლის ავტორის განმარტებით, მისი და რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის ქმედებები, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-115-ე მუხლების თანახმად, იყო კანონიერი, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის შესაბამისად, სარჩელი აღძრული არ იყო იმ პირის მიმართ, რომელსაც პასუხი უნდა ეგო სარჩელზე, რის გამოც შესაგებლის ავტორმა მოითხოვა თავდაპირველი მოპასუხის მოსარჩელის თანხმობით შეცვლა სათანადო მოპასუხით, ხოლო თუ მოსარჩელე არ იქნებოდა ამაზე თანახმა, მას უარი უნდა თქმოდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს «პ.-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2001 წლის 3 ივლისის დასკვნა, 2002 წლის 8 იანვრის ¹0030 და 2002 წლის 5 მარტის ¹0127 შეტყობინებები; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას დაევალა შეჩერებული თანხების აღდგენა იმ წლებსა და თვეებში, როდესაც ისინი ექვემდებარებოდა ჩათვლებს; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას დაევალა ამავე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ოცი დღის ვადაში მოეხდინა ჩათვლების გადაანგარიშება და გადაანგარიშების შედეგად ზედმეტად გადახდილი თანხების 7 დღის ვადაში მოსარჩელისთვის უკან დაბრუნება; მოსარჩელეს უარი ეთქვა ზარალის ანაზღაურებაზე უსაფუძვლობის გამო.

საქალაქო სასამართლომ საქმის მასალების მიხედვით, უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „პ.-მ“ 2000-2001 წლების პერიოდში შეძენილ პროდუქციაზე გამყიდველისაგან მიიღო ცხრა ცალი დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურა, რომლითაც განახორციელა დღგ-ს გადახდილი თანხის ჩათვლა ადგილობრივ საგადასახადო ორგანოში _ რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში 2002 წლის იანვარ-მარტში, რომლებიც რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის შეტყობინებებით გაუქმებულ იქნა, მათი გაუქმების მოტივს კი წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ მოსარჩელის მიერ გადახდილი დღგ-ს თანხა, რომელიც მან გადაუხადა გამყიდველს შემდგომში ბიუჯეტში გადასახდელად, გამყიდველს ბიუჯეტში არ შეუტანია. მოსარჩელის მიერ პროდუქციის შეძენისას დღგ-ს თანხები სრულად იქნა გადახდილი, ხოლო ბიუჯეტში თანხების შეუტანლობა გამოწვეული იყო მესამე პირის _ გამყიდველის მხრიდან. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად.

აქედან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მოთხოვნათა შეუსრულებლობაში – ბიუჯეტში თანხების გადაუხდელობაში შპს „პ.-ს“ ბრალი არ მიუძღოდა და რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მოქმედება, რომლის შედეგადაც მას ჩათვლები გაუუქმდა, იყო უკანონო, რის გამოც სარჩელი უნდა დაკმაყოფილებულიყო ნაწილობრივ.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მისი უსაფუძვლობის გამო, რადგან იგი იურიდიულად ვერ ასაბუთებდა მისთვის მიყენებულ ზარალს.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 23 თებერვლის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 15 ივნისის საოქმო განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექ სის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირებად ჩაებნენ: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი, შპს «ლ.-ა», სს «ო.-ი», შპს «გ.-ი», ი/მ «ა.-ი» და ი/მ «ზ.-ა».

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 26 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 12 ნოემბრის სხდომაზე აპელანტმა დააზუსტა სააპელაციო საჩივარი და მოითხოვა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2, მე-3 და მე-4 პუნქტების გაუქმება და შპს «პ.-სთვის» სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2, მე-3 და მე-4 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «პ.-ის» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «პ.-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 24 თებერვლის განჩინებით შპს ,,პ.-ის" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: შპს ,,პ.-მ" 2000 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით შეიძინა ხორბალი ი/მ ,,ა.-საგან" საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით _ სერია აა-99 ¹216311, თანხით 11413,84 ლარი, სერია აა-99 ¹213609, თანხით 84968 ლარი და სერია აა-99 ¹213618, თანხით 37560 ლარი, ასევე, ი/მ ,,ზ.-საგან" შეიძინა ხორბალი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით _ სერია აა-99 ¹134558, თანხით 41025 ლარი, შპს ,,გ.-საგან» _ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით _ სერია აა-99 ¹316833, თანხით 14265 ლარი, სერია აა-99 ¹311694, თანხით 8531 ლარი და სერია აა-99 ¹311693, თანხით 12612 ლარი, შპს ,,ლ.-საგან" _ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით _ სერია აა-36 ¹000601, თანხით 83930 ლარი და 2001 წლის აპრილში _ სს «ო.-საგან» საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით _ სერია აა-48 ¹000737, თანხით 27520 ლარი. შეძენილი პროდუქციის ღირებულებაში გათვალისწინებულ იქნა დღგ, რომელიც შპს ,,პ.-მ" გადაუხადა საქონლის მიმწოდებელ (გამყიდველ) იურიდიულ პირებს. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 8 იანვრისა და 2002 წლის 5 მარტის დასკვნების საფუძველზე, შპს ,,პ.-ს" გაეგზავნა ¹0030 და ¹0127 საგადასახადო შეტყობინებები, რომლებითაც ეცნობა აღნიშნული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებისა და გადასახადის გადასახდელად დაკისრების შესახებ. დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების საფუძვლად მითითებული იყო ის გარემოება, რომ საქონლის მიმწოდებელი (გამყიდველი) ფირმების მიერ არ იყო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა.

საკასაციო სასამართლომ გაიზიარა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად, დღგ-ს, როგორც არაპირდაპირი გადასახადის, ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებელს და კონკრეტულ სასაქონლო ოპერაციებში დღგ-ს გადახდა ეკისრებოდათ საქონლის გამყიდველებს (ინდმეწარმეებს _ ,,ზ. გ.-ს" და ,,ა. ლ.-ს, შპს ,,ლ.-ს", შპს ,,გ.-ს» და შპს «ო.-ს»), რომლებმაც გასცეს სადავო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრირებული პირი, რომელიც აწარმოებდა დასაბეგრ ოპერაციას, ანაგრიშ-ფაქტურას გამოწერდა ოთხ ეგზემპლარად. პირველი და მესამე პირები წარედგინებოდა მყიდველს, ხოლო მეორე და მეოთხე პირები რჩებოდა გამყიდველს. ამასთან, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად, ხოლო მესამე პირს მყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოს თავისი ადგილმდებარეობის მიხედვით საგადასახადო ჩათვლის მისაღებად. ანგარიშ-ფაქტურები წარდგენილი უნდა ყოფილიყო არა უგვიანეს მომდევნო თვის 10 რიცხვისა. რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის დასკვნებით დასტურდებოდა, რომ შპს ,,პ.-სთვის" საგადასახადო ჩათვლის გაუქმების საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ზემოთ მითითებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მეოთხე პირები წარდგენილი არ იყო საქონლის გამყიდველის მიერ საგადასახადო ორგანოში კონტროლის განსახორციელებლად.

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის გარემოებები არ იყო სრულყოფილად გამორკვეული და საჭიროებდა დამატებით მოკვლევას. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მესამე პირი აუცილებლად უნდა ყოფილიყო საქმეში ჩაბმული, თუ იგი იყო იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზეც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანა იყო შესაძლებელი. განსახილველ საქმეზე სამართალურთიერთობის მონაწილეებს წარმოადგენდნენ საქონლის მიმწოდებელი (გამყიდველი) იურიდიული პირები, რომელთა მიერ იქნა გაცემული სადავო ანგარიშ-ფაქტურები. მიუხედავად იმისა, რომ სააპელაციო სასამართლოს 2004 წლის 15 ივნისის საოქმო განჩინებით აღნიშნული პირები საქმეში ჩაებნენ ხსენებული კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, რომ აღნიშნული განჩინება გაეგზავნა მესამე პირებს და ისინი კანონით გათვალისწინებული წესით მიწვეული იყვნენ სასამართლო სხდომაზე.

საკასაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ სააპელაციო პალატას, პროცესის ინკვიზიციურობის ხასიათიდან გამომდინარე, საკუთარი ინიციატივით უნდა შეეგროვებინა სათანადო მტკიცებულებები და დაედგინა, რომელ საგადასახადო ორგანოში იყვნენ რეგისტრირებული საქონლის მიმწოდებელი ფირმები დღგ-ს გადამხდელებად, გამოეთხოვა შესაბამისი მტკიცებულებები ან ჩაება საქმეში მესამე პირებად ის საგადასახადო ორგანოები, რომელთა მიერ იყო გაცემული შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები და დაედგინა, იყო თუ არა ისინი გაცემული საქონლის მიმწოდებელ ფირმებზე, რადგან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ს გადახდის ფაქტი. იმავე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ანგარიშ-ფაქტურის მეოთხე პირს გამყიდველი წარუდგენდა საგადასახადო ორგანოებს კონტროლის განსახორციელებლად. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქონლის მიმწოდებელი ფირმების რეგისტრაციის მიხედვით საგადასახადო ორგანოების საქმეში მონაწილეობის შედეგად, სრულყოფილად იქნებოდა გარკვეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და დადგინდებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 116-ე მუხლის შესაბამისად, დასაბეგრ ოპერაციაზე გადასახადის გადახდის ფაქტი. საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს ასევე უნდა გაერკვია დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების შედეგად გადაუხდელ თანხაზე საურავის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი და ემსჯელა მის კანონიერებაზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 ივნისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექცია და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 12 აპრილის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მსხვილ გადამხდელთა საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის გორის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის გორის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის უფლებამონაცვლედ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2, მე-3 და მე-4 პუნქტები შპს «პ.-ის» სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს «პ.-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 8 ივნისის ¹0030 საგადასახადო შეტყობინება საურავის _ 28037,62 ლარის დარიცხვის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2002 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელე შპს „პ.-ს“ უარი ეთქვა ზარალის ანაზღაურებაზე უსაფუძვლობის გამო. ამასთან, ამ შემთხვევაში სადავოდ არ იყო გამხდარი საქმეში წარმოდგენილი, შპს „პ.-სათვის“ საქონლის მიწოდებისათვის (ხორბლის შეძენა) სს „ო.-ის“ (ს/ნ ...) მიერ 2001 წლის 16 აპრილს გამოწერილი სერია აა-48 ¹000737 ანგარიშ-ფაქტურით გადახდილი დღგ-ს ჩათვლა, თანხით 4589 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) მე-6 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დღგ განეკუთვნებოდა საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს. აღნიშნული კოდექსის 90-ე მუხლის მიხედვით, დღგ, როგორც არაპირდაპირი გადასახადი, იყო საქართველოს ტერიტორიაზე საქონლის, სამუშაოს, მომსახურების წარმოებისა და მიმოქცევის პროცესში შექმნილი ღირებულების ნაწილის, აგრეთვე, საქართველოს ტერიტორიაზე შემოტანილი ყველა დასაბეგრი საქონლის ღირებულების ნაწილის ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი. დღგ ექვემდებარებოდა გადახდას საქონლის მიწოდების, სამუშაოს შესრულებისა და მომსახურების გაწევის ყველა სტადიაზე. ხსენებული კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით იყო გადახდილი წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად და დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. იმავე კოდექსის 116-ე მუხლის მიხედვით, დღგ-ს გადამხდელი ვალდებული იყო, რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით საგადასახადო ორგანოებისთვის წარედგინა დღგ-ს დეკლარაცია ყოველ საანგარიშო პერიოდზე, არაუგვიანეს ამ პერიოდის მომდევნო თვის 10 რიცხვისა და ყოველ საანგარიშო პერიოდზე დეკლარაციის წარსადგენად დადგენილ ვადაში გადაეხადა დღგ.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „პ.-სათვის“ (ს/ნ 216297479) საქონლის მიწოდებისათვის (ხორბლის შეძენა) ი/მ „ა. ლ.-ის“ (ს/ნ 102167192) მიერ 2000 წლის 16 ოქტომბერს გამოწერილ იქნა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა _ სერია აა-99 ¹213609, დღგ-ს თანხით 14164,17 ლარი, 2000 წლის 24 ოქტომბერს _ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, სერია ¹99 ¹213611, დღგ-ს თანხით 19156 ლარი, 2000 წლის 10 ნოემბერს _ საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, სერია აა-99 ¹1213618, დღგ-ს თანხით 6260 ლარი. შპს «პ.-სათვის» საქონლის მიწოდებისათვის (ხორბლის შეძენა) ი/მ „ზ. გ.-ს“ (ს/ნ ...) მიერ 2000 წლის 24 სექტემბერს გამოწერილ იქნა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, სერია აა-99 ¹134558, დღგ-ს თანხით 6837,50 ლარი. შპს „პ.-სათვის» საქონლის მიწოდებისათვის (ხორბლის შეძენა) შპ „გკნ-ს“ (ს/ნ ...) მიერ გამოწერილ იქნა შემდეგი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები: 2000 წლის 4 ნოემბერს _ სერია აა-99 ¹316833, დღგ-ს თანხით 2377,53 ლარი; 2000 წლის 6 ნოემბერს _ სერია აა-99 ¹311693, დღგ-ს თანხით 2102,03 ლარი; 2000 წლის 6 ნოემბერს _ სერია აა-99 ¹3311694, დღგ-ს თანხით 1421,83 ლარი. შპს „პ.-სათვის“ საქონლის მიწოდებისათვის (ხორბლის შეძენა) შპს „ლ.-ს“ (ს/ნ 217881148) მიერ 2000 წლის 15 ნოემბერს გამოწერილ იქნა საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა, სერია აა-36 ¹000601, დღგ-ს თანხით 13988,47 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 8 იანვრის ¹0030 საგადასახადო შეტყობინებით შპს „პ.-ს“ ეცნობა, რომ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, ევალებოდა გადაეხადა გადასახადი _ 49561,39 ლარი და საურავი _ 28037,68 ლარი, სერია აა-99, ¹316833, სერია აა-99 ¹3311694, სერია აა-99 ¹311693, სერია აა-99 ¹1213618, სერია აა-99 ¹213609, სერია აა-99 ¹213611, სერია აა-99 ¹134558 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების გამო). რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების განყოფილების 2002 წლის 8 იანვრის დასკვნით, საგადასახადო დეპარტამენტის იმავე წლის 12 დეკემბრის ¹3-11/6945 წერილის თანახმად, შპს „პ.-ს“ 2002 წლის ნოემბერში განხორციელებული ჰქონდა დღგ-ს ჩათვლა სერია აა-99 ¹316833, სერია აა-99 ¹3311694, სერია აა-99 ¹311693, სერია აა-99 ¹1213618, სერია აა-99 ¹213609, სერია აა-99 ¹213611, სერია აა-99 ¹134558 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით. აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურების გამომწერს საგადასახადო ინსპექციაში არ წარუდგენია დღგ-ს დეკლარაცია შესაბამის ანგარიშ-ფაქტურასთან ერთად და არ უწარმოებია სახელმწიფო ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ჩათვლა ექვემდებარებოდა გაუქმებას და დამატებული ღირებულების გადასახადის სახით, შპს „პ.-ს“ დაერიცხა 45481,39 ლარი, საურავი _ 28037,62 ლარი, სულ _ 73519,01 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის რუსთავის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 5 მარტის ¹0127 საგადასახადო შეტყობინებით შპს „პ.-ს“ ეცნობა, რომ საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, ევალებოდა გადაეხადა გადასახადი _ 13988,42 ლარი, სერია აა-36 ¹000601 დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურის საფუძველზე განხორციელებული დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების გამო. იმავე ინსპექციის გადამხდელთა მომსახურების განყოფილების 2002 წლის 8 იანვრის დასკვნით, საგადასახადო დეპარტამენტის იმავე წლის 4 დეკემბრის ¹2-11/6579 წერილის თანახმად, შპს „პ.-ს“ განხორციელებული ჰქონდა დღგ-ს ჩათვლა დაკარგულად გამოცხადებული სერია აა-99 ¹134558 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ჩათვლა ექვემდებარებოდა გაუქმებას. შპს „პ.-ს“ დამატებული ღირებულების გადასახადის სახით დაერიცხა 4080 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მოსარჩელე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება იმის დასადასტურებლად, რომ ზემოაღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული სადავო დღგ-ს თანხა მიმწოდებლების (შპს «ლ.-ა», ი/მ «ა. ლ.-ი», შპს «გ.-ი», ი/მ «ზ. გ.-ა») მიერ გადახდილ იქნა საქართველოს ბიუჯეტში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად. შესაბამისი საგადასახადო ინსპექციების მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარმოდგენილი შედარების აქტებით დასტურდებოდა, რომ მიმწოდებლებს _ „შპს „ლ.-ს“, ი/მ „ა. ლ.-ს“, შპს „გ.-ს“ და ი/მ „ზ. გ.-ს“ მიერ სადავო დღგ-ს თანხები დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით არ იქნა გადახდილი საქართველოს ბიუჯეტში საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2005 წლის 1 იანვრიდან მოქმედი რედაქცია) 282-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ კოდექსის პროცედურული დებულებები ვრცელდებოდა 2005 წლის 1 იანვრიდან იმ საგადასახადო პერიოდებზე, რომლებიც მთავრდებოდა 2005 წლის 1 იანვრამდე. აღნიშნული კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა იყო საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც წარედგინებოდა გადასახადის გადამხდელს/საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს, რომლის შესრულება სავალდებულო იყო ამ კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით ჩაითვალა, რომ საქართველოს 1997 წლის საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული დღგ-ს თანხის ჩათვლა წარმოადგენდა შესაბამისი პირის უფლებას, გარკვეული პირობების დადგომის შემდეგ მიეღო სახელმწიფოს მხრიდან მის მიერ გაწეული საფასურის შედეგად დღგ-ით, როგორც გადასახადით გათვალისწინებული თანხის გადახდილად აღიარება. ამდენად, იმ შემთხვევაში, თუ ე.წ. მიმწოდებლის მიერ არ შესრულდებოდა მის მიმართ დადგენილი ვალდებულება და არ განხორციელდებოდა დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანა, შესაბამისად, ვერ განხორციელდებოდა ე.წ. მიმღების უფლება, ჩაეთვალა დღგ-ს თანხა გადახდილად. ამასთან, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის ¹ბს-817-403-კ-კს-05 გადაწყვეტილებაში მოყვანილი განმარტების თანახმად, საქონლის მყიდველის მიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და გამყიდველისათვის დღგ-ს თანხის გადახდა არ წარმოადგენდა საკმარის პირობას დღგ-ს თანხის ჩათვლის მისაღებად და ამისათვის აუცილებელი იყო ერთდროულად ორი პირობის არსებობა _ საქონლის (მომსახურების) მყიდველის მიერ გამყიდველისათვის დღგ-ს გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის მიხედვით და გამყიდველის მიერ დღგ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა. ამასთან ერთად, ანგარიშ-ფაქტურებით მიღებული დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შედეგად საურავების დარიცხვა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ მიიჩნია უკანონოდ და ჩათვალა, რომ აღნიშნული ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის როგორც ძირითად პრინციპებს, ისე რიგი ნორმების მოთხოვნებს. ამ საკითხის გარკვევის მიზნით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ ყურადღება მიაქცია თავად დღგ-ს, როგორც გადასახადის თავისებურებას და აღნიშნა, რომ დამატებული ღირებულების გადასახადი იყო არაპირდაპირი, მრავალსაფეხურიანი გადასახადი, რომლის გადახდის ტვირთი საბოლოოდ მომხმარებელს აწვებოდა და დღგ-ს მრავალსაფეხურიანმა სისტემამ წარმოშვა მისი შემდგომი ჩათვლის შესაძლებლობა, ხოლო არსებითი ყურადღება უნდა მიქცეოდა იმას, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წ.) 29-ე მუხლის 25-ე ნაწილის შესაბამისად, არაპირდაპირი გადასახადის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა საქონლის (სამუშაოს, მომსახურების) მიმწოდებელს, რომელიც იმავე კოდექსის მე-3 და მე-4 კარების მიზნებისათვის იწოდებოდა გადასახადის გადამხდელად. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის თანახმად, საგადასახადო პასუხისმგებლობის სუბიექტებს წარმოადგენდნენ გადასახადის გადამხდელები, საგადასახადო აგენტები, ბანკები და სხვა საფინანსო-საკრედიტო დაწესებულებები, რომლებიც პასუხისმგებელნი იყვნენ ბიუჯეტში გადასახადის გადარიცხვაზე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად კი, თუ გადასახადის თანხა არ იყო გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო გადაეხადა გადაუხდელი თანხის 0,15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის თარიღამდე, გარდა იმავე კოდექსის 252¹-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევისა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის მითითებით, აღნიშნული მუხლის დებულებები ცხადყოფდა, რომ საურავი წარმოადგენდა ე.წ. დამატებით გადასახადს თანხების არათავისდროული გადახდის გამო და შესაბამისად, პასუხისმგებლობა მისი დარღვევისათვის უნდა დამდგარიყო იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელი დადგენილ ვადებში არ მოახდენდა გადასახადის გადახდას გადაუხდელობის მიზეზის მიუხედავად. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის განმარტებით, საურავი წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელისათვის დადგენილი პასუხისმგებლობის სახეს, რაც გამოყენებული ვერ იქნებოდა იმ პირის მიმართ, რომელიც არ ითვლებოდა გადასახადის გადამხდელად.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის 2002 წლის 8 ივნისის ¹0030 საგადასახადო შეტყობინება მხოლოდ საურავის _ 28037,62 ლარის დარიცხვის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში იგი უნდა დარჩენილიყო უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილის გამოტანისას საქალაქო სასამართლომ დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, გადაწყვეტილება იურიდიულად არ იყო საკმარისად დასაბუთებული, რის გამოც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ითვლებოდა კანონის დარღვევით მიღებულად და ექვემდებარებოდა გაუქმებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღნიშნულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შპს „პ.-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში უკანონო და დაუსაბუთებელია. შპს პ.-ის“ განცხადებით, მან შეიძინა საქონელი გადასახადის შემდეგი გადამხდელებისაგან _ შპს „ლ.-სგან“, სს „ო.-სგან“, შპს „გკნ-სგან“, ი/მ „ა.-სგან“ და ი/მ „ზ.-სგან“.

კასატორის მტკიცებით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სააპელაციო სასამართლომ გაუქმებულ დღგ-ს ძირითად თანხაზე დარიცხული საურავების მოხსნის სამართლებრივ საფუძვლად გამოიყენა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის შესაბამის გადაწყვეტილებაში მითითებული არგუმენტები, რასაც კასატორი არ ეთანხმება. კასატორის მოსაზრებით, გადასახადის გადამხდელს ვალდებულება ეკისრება ბიუჯეტის წინაშე და გადახდის ვადის დარღვევის გამო, მასზე უნდა გავრცელდეს 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საურავი საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესით და ოდენობით, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა. ამდენად, საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელთაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამაც, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღნიშნულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, «საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ" საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი განსაზღვრავდა, რომ საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდებოდა საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა ასახულიყო საქართველოს ეროვნულ ბანკში გახნილ სახაზინო ანგარიშებზე. დაუშვებელი იყო ბიუჯეტის შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა, როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს ბიუჯეტში თანხა ჩარიცხულად ითვლებოდა, თუ იგი ასახვას ჰპოვებდა საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ს ჩათვლების განხორციელება საქართველოს ბიუჯეტიდან თანხების დაბრუნების ტოლფასი იყო, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდიდა იმ თანხებზე ჩათვლების განხორციელებას, რომლებიც არ მოხვედრილა საქართველოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახელმწიფო ბიუჯეტის სახაზინო ანგარიშებზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ შესაბამის პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდებოდა დღგ-ს გადახდევინების ფაქტი, რაც ნიშნავდა დასაბეგრ ოპერაციაზე გამყიდველის მიერ დღგ-ს თანხის გადახდევინებას და სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახადის შეტანას _ საგადასახადო ვალდებულების შესრულების დადასტურებას.

კასატორის მტკიცებით, მისი ზემოაღნიშნული არგუმენტაცია გაზიარებულ იქნა სააპელაციო სასამართლოს მიერ და შესაბამისად, სარჩელი საურავის ნაწილშიც არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ვინაიდან შესაბამისი საგადასახადო პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად ითვლებოდა გადასახადის გადახდა დადგენილ ვადაში. იმავე კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ გადასახადის თანხა (ძირითადი თანხა) არ იყო გადახდილი დადგენილი ვადისათვის, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო გადაეხადა გადაუხდელი თანხის (ძირითადი თანხის) 0,15% თითოეულ ვადაგადაცილებულ დღეზე, გადახდის ვადის დადგენილი თარიღიდან გადასახადის გადახდის თარიღამდე, რის გამოც სარჩელი ამ ნაწილშიც უსაფუძვლოა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, თუ გადასახადის თანხა არ არის გადახდილი საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში, პირი ვალდებულია, გადაიხადოს შესაბამისი საურავი. ამასთან, საურავი, როგორც კანონისმიერი ვალდებულება, აქცესორული ხასიათისაა და ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე კანონის საფუძველზე გარდაუვალად ერიცხება შეუსრულებელ საგადასახადო ვალდებულებას, მისგან წარმოიშობა და მის გარეშე არ არსებობს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი რედაქცია) 113-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დასაბეგრი ბრუნვიდან ბიუჯეტში შესატანი დღგ-ს თანხა განისაზღვრებოდა, როგორც სხვაობა ამ კოდექსის 112-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით დასაბეგრ ბრუნვაზე დარიცხულ გადასახადის თანხასა და 114-ე მუხლის მიხედვით ჩასათვლელ გადასახადის თანხებს შორის. აღნიშნული ნორმიდან ნათლად ჩანს, რომ ჩასათვლელი თანხით მცირდებოდა დასაბეგრი ბრუნვიდან ბიუჯეტში შესატანი დღგ-ს თანხა. ამდენად, იმავე კოდექსის 114-ე მუხლის შესაბამისად, დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების შემთხვევაში, შესაბამისი პროპორციით უნდა გაზრდილიყო დასაბეგრი ბრუნვიდან ბიუჯეტში გადასახდელი დღგ-ს თანხა. ამ შემთხვევაში საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, სუბიექტს უნდა დარიცხოდა დღგ-ს ჩათვლის გაუქმებით გამოწვეული, შემცირებული დღგ-ს გადაუხდელობის შემთხვევაში, შესაბამისი საურავი.

კასატორის მტკიცებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატა ამ საკითხზე მიღებულ შესაბამის გადაწყვეტილებაში გულისხმობდა ისეთ შემთხვევას, როცა დღგ-ს დეკლარაციით გადამხდელი ახორციელებს მხოლოდ ჩათვლების მიღებას, დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა არ აღინიშნება და დღგ-ს ჩათვლების გაუქმების შემთხვევაში მასზე საურავის დარიცხვა დაუშვებელია, მაგრამ სულ სხვა გარემოებაა, როცა არსებობს დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა და გაუქმებული ჩათვლებით მცირდება სახელმწიფო ბიუჯეტში დღგ-ს გადასახდელი თანხა, რადგან ამ დროს გადამხდელი ვალდებულია, შეიტანოს მის მიერ გამოწერილი დღგ-ს ანგარიშ-ფაქტურით მყიდველის მიერ მისთვის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახდელად გადახდილი გადასახადის თანხა და უკანონო ჩათვლების განხორციელებით მცირდება გადასახადის ოდენობა, რომლის საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადაუხდელობით გადამხდელს სრულიად კანონიერად უნდა დაკისრებოდა იმჟამად მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლით გათვალისწინებული საურავი. ზემოთქმულიდან ნათლად ჩანს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა, აგრეთვე, შპს «პ.-მ» იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სარჩელი და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ამ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, დავას არ იწვევს ის ფაქტი, რომ შპს «პ.-ს" სადავო დღგ-ს თანხა გამყიდველებისთვის გადახდილი აქვს მათ მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლმა თვითონ განსაზღვრა დღგ-ს თანხის ჩათვლის მომენტი, კერძოდ, თავდაპირველი რედაქციით (1997 წლის 13 ივნისი) ამ კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილი ჩამოყალიბებული იყო შემდეგნაირად _ ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო გადასახადის თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილი უნდა ყოფილიყო ან გადახდილი იყო წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად დასაბეგრ იმპორტზე ან დასაბეგრ ოპერაციებზე, თუ საქონელი, სამუშაო ან მომსახურება გამოიყენებოდა ან გამოყენებული იქნებოდა გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ისინი არ შეიტანებოდა პროდუქციის თვითღირებულებაში, ანუ ამ რედაქციით ჩათვლას ექვემდებარებოდა მიმწოდებლებისათვის გაუნაღდებელი დღგ-ს თანხაც 90-ე დღის გასვლის მომენტში. პირველი ცვლილებით (1997 წლის 12 დეკემბერი) 114-ე მუხლის პირველ ნაწილს ბოლოს დაემატა შემდეგი ფრაზა _ დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადასახდელი ან გადახდილი დღგ-ს თანხა". იმავდროულად, ხსენებული კოდექსის მე-100 მუხლს (დასაბეგრი იმპორტის თანხა) დაემატა ფრაზა «საქართველოში გადახდილი". კანონმდებელს ამ ცვლილებით სურდა ხაზი გაესვა მხოლოდ საქართველოში და არა უცხოეთის რომელიმე ქვეყანაში გადახდილ (ან გადასახდელ) დღგ-ს თანხაზე, რომ არ მომხდარიყო უცხოურ ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ს თანხის ჩათვლა. ამგვარად, ამ ცვლილებით მიმწოდებლისადმი გადაუხდელი თანხა კვლავ ჩაითვლებოდა 90 დღის გასვლის მომენტში, მაგრამ აღიკვეთა შესაძლებლობა უცხო ქვეყნის დღგ-ს ჩათვლისა.

კასატორის მტკიცებით, მეორე ცვლილებით (2000 წლის 13 ივლისი) 114-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან ამოღებულ იქნა სიტყვები: «გადახდილი უნდა იქნეს ან" და «გადასახდელი ან", რის შედეგადაც ამ ნაწილმა მიიღო შემდეგი სახე _ ამ მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა იყო თანხა, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილი იყო წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად, ან გადახდილი იყო საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით დასაბეგრ იმპორტზე ან დასაბეგრ ოპერაციაზე, თუ საქონელი, სამუშაო ან მომსახურება გამოიყენებოდა ან გამოყენებული იქნებოდა გადასახადის გადამხდელის ეკონომიკური საქმიანობისათვის, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ისინი არ შეიტანებოდა პროდუქციის თვითღირებულებაში. დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარებოდა საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის აღნიშნული სამი რედაქციიდან კასატორი ყურადღებას ამახვილებს პირველ ცვლილებაზე, რომლის მიხედვითაც, მიუხედავად იმისა, რომ საქონლის მყიდველს ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დაფიქსირებული დღგ-ს თანხა გადახდილი არა აქვს, მას მაინც უფლება ეძლევა, ჩაითვალოს იგი 90 დღის გასვლის მომენტში და ამავე დროს მოქმედებს იმავე კოდექსის 114-ე მუხლის ბოლო წინადადება _ ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადასახდელი ან გადახდილი დღგ-ს თანხა. თუ ამ ბოლო წინადადებაზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებული განმარტებით ვიმსჯელებთ, აღმოვჩნდებით წინააღმდეგობაში _ საქონლის მყიდველს 90 დღის გასვლის მომენტში გადაუხდელი დღგ-ს ჩათვლის უფლება ეძლევა და ამავე დროს, იმავე მუხლის ბოლო წინადადება ასეთ ჩათვლას კრძალავს. გადაუხდელი დღგ-ს თანხა ვერაფრით ვერ იქნებოდა გადახდილი საქართველოს ბიუჯეტში. ერთი და იგივე მუხლი ერთდროულად ვერ განახორციელებდა ნებართვასა და აკრძალვას და ამას კანონმდებელი არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა. აღნიშნული ფაქტი არ გაითვალისწინა სააპელაციო სასამართლომ.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადება _ დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა _ ეხება მხოლოდ საიმპორტო ოპერაციაზე გადახდილ თანხას და არანაირად _ ყიდვა-გაყიდვის ოპერაციას, რადგან ასეთი რამ პრაქტიკულად შეუძლებელია.

კასატორის მტკიცებით, მას არ დაურღვევია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის არც ერთი მუხლი, რასაც აღიარებს თვით მოპასუხეც, კერძოდ: ყიდვა-გაყიდვის ოპერაციაში მყიდველის (მოსარჩელის) მოქმედების კანონზომიერება დავის საგანს არ წარმოადგენს; შემოწმებით არ დადგენილა უსაქონლო ოპერაციების ან ფიქტიური გარიგებების ფაქტი (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 118-ე მუხლი); მყიდველის მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურებით თავისუფლად დგინდება ხორბლის გამყიდველების ვინაობა (იდენტიფიცირება _ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის «დ" ქვეპუნქტი); მყიდველის მიერ წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები წარმოადგენს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ს გადახდევინების ფაქტი, რაც დღგ-ს ჩათვლის საფუძველია (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). ამრიგად, არ არსებობს საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით დღგ-ს ჩათვლის გაუქმების მატერიალური საფუძველი. ამასთან, მოქმედი კანონმდებლობით აღიარებული ზოგადი პრინციპების თანახმად, მოსარჩელეს, როგორც კეთილსინდისიერ მყიდველს, რაიმე დამატებითი ვალდებულება, პასუხისმგებლობა ან სანქცია არ ეკისრება, უფრო მეტიც, თუკი მოსარჩელის (მყიდველის) მიერ წარდგენილი ანგარიშ-ფაქტურებით გამყიდველის იდენტიფიცირება შესაძლებელია (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი); წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურები ყალბი არ არის (საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი); გარიგება არ არის ფიქტიური; სახეზე არ არის უსაქონლო ოპერაცია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 სექტემბრის, 9 ოქტომბრისა (2 განჩინება) და 1 ნოემბრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული, შესაბამისად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და შპს «პ.-ის» საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, დასახელებული განჩინებების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 5 დეკემბრამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და შპს «პ.-ის» საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან შპს «პ.-ს» გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი _ 3127,50 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, მას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 3127,50 ლარის 70 პროცენტი _ 2189,25 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და შპს «პ.-ის» საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება;

3. შპს «პ.-ს» დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 3127,50 ლარის 70 პროცენტი _ 2189,25 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.