ბს-897-859(კ-07) 23 იანვარი, 2008წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მიხეილ ჩინჩალაძე, ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ზ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. გ-მა 18.09.06წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე გარემოს დაცვის ინსპექციის დასავლეთ ცენტრალურ ბიუროს მიმართ და მოპასუხის მიერ შედგენილი 19.07.06წ. ¹03.082 ოქმის და მის საფუძველზე შედგენილი 16.08.06წ. ¹197 დადგენილების, როგორც შეცდომით და უსაფუყვლოდ შედგენილის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 19.07.06წ. მოპასუხის _ გარემოს დაცვის ინსპექციის ცენტრალური ბიუროს ..... განყოფილების მთავარი სპეციალისტის _ ზ. დ-ის მიერ შედგა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი ¹03082, რომლის შესაბამისად გამოიცა ¹00197 დადგენილება ადმინისტრაციული სახდელის დადების შესახებ. მოსარჩელის აზრით, ოქმის შედგენის დროს დაცული არ იყო ოქმის შედგენის წესი, რაც გამოიხატა იმაში, რომ ოქმის ავტორმა არ გააცნო მათი უფლებები. შეიყვანა შეცდომაში და ისე მოაწერინა ხელი ოქმზე. მთავარი ინსპექტორის თქმით, მათ არ უნდა დაეფიქსირებინათ მოგროვილი ხეების ნაყარის სახით არსებობის შესახებ და არ იყო მოჭრილი. შეკრიბეს ტყეში მოჭრილი ხეების ნარჩენები, რეალური ზიანი არც ტყისთვის და არც სახელმწიფოსთვის არ მიუყენებიათ, პირიქით, საკუთარი ხარჯებით ტყე დაასუფთავეს ნარჩენებისაგან. ამასთან, მთავარმა ინსპექტორმა განუმარტა, რომ მათ მოგროვილ შეშას გაიტანდა, მაგრამ აუცილებელი იყო ჯარიმის, 40 ლარის გადახდა, რის შემდეგაც მოაწერეს ხელი ოქმს, მთ. ინსპექტორის _ ზ. დ-ის მითითებული სიტყვების ახსნა-განმარტებაში ჩაწერით. შესაბამისად, აღნიშნულზე მიმართეს სამართლებრივი აქტის შემდგენ ორგანიზაციას, მაგრამ მისგან პასუხი ვერ მიიღეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 05.12.06წ. განჩინებით ზ. გ-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა ბაღდათის რაიონული სასამართლოს 20.09.06წ. განჩინება და საქმე განსჯადობით, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში გადასაგზავნად დაუბრუნდა ბაღდათის რაიონულ სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 01.03.07წ. გადაწყვეტილებით ზ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-მა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 01.03.07წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-მა.

ქ. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 18.06.07წ. განჩინებით ზ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 01.03.07წ. გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 16.08.06წ. ¹00197 დადგენილებით დასტურდებოდა, რომ გარემოს დაცვის ინსპექციის დასავლეთის ბიუროს მიერ განხილულ იქნა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი ¹03082, 12,27 მ³ წიფლის ჯიშის ხე-ტყის უკანონო ჭრის შესახებ. დადგენილებით დასტურდებოდა, რომ საქმის განხილვისას სამართალდამრღვევმა აღიარა დარღვევის ფაქტი. დადგენილებით ზ. გ-ს დაედო ადმინისტრაციული სახდელი _ ჯარიმა 150 ლარის ოდენობით სამართალდარღვევისათვის, რაც გათვალისწინებულია ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 66-ე მუხლით. სამართალდარღვევის ოქმით დასტურდებოდა, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 66-ე მუხლით გათვალისწინებული დარღვევა ჩაიდინა ზ. გ-მა. დამრღვევის ახსნა-განმარტებით დადგინდა, რომ ხე-ტყე მის მიერ უკანონოდ იყო მოპოვებული, რაც უნდა გამოეყენებინა საოჯახო საჭიროებისათვის. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ზ. გ-ის განმარტება ოქმში აღნიშნული ახსნა-განმარტების შინაარსის უარყოფის შესახებ, რომ ინსპექციის თანამშრომლებმა იგი შეცდომაში შეიყვანეს, რამაც განაპირობა აღნიშნული შინაარსის განმარტების მიცემა. პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილ 29.08.06წ. საჩივარში, რომელიც აპელანტის ხელით იყო დაწერილი, იგი ასევე ადასტურებდა მის მიერ ხეების ჭრის ფაქტს. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება და განმარტა, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 2.1 მუხლის ,,დ” პუნქტით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციულ კანონმდებლობის საფუძველზე გამოცემული ინდივიდუალური სამართლებრივი აქტი, რომელიც აწესებს, ცვლის, წყვეტს ან ადასტურებს პირის, ან პირთა შეზღუდული წრის უფლებებსა და მოვალეობებს. ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად ჩაეთვლება ასევე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მის უფლებამოსილებას მიკუთვნებული საკითხის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. ასევე, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ან დადასტურებული დოკუმენტი, რომელსაც შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგები. სააპელაციო პალატის მიერ მართებულად იქნა მიჩნეული პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება 16.08.06წ. დადგენილების ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ აქტად მიჩნევის თაობაზე. ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ აქტს, რადგან მას დამოუკიდებლად არ მოჰყვება მხარისათვის (დამრღვევისათვის) სამართლებრივი მნიშვნელობის შედეგი. ასეთი შედეგის მქონეა ოქმის საფუძველზე მიღებული დადგენილება. სზაკ-ის 60¹.1 მუხლით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები. სასამართლო კოლეგიამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე დასაბუთებული გადაწყვეტილება მიიღო და მისი გაუქმების საფუძველი არ არსებობს. საქართველოს ტყის კოდექსის 113-114-ე მუხლებით პირები ვალდებული არიან, სრულად აანაზღაურონ მიყენებული ზიანი ტყის კანონმდებლობის საფუძველზე. საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაღვის მინისტრის 04.10.02წ. ¹99 ბრძანებით დამტკიცებული ,,უკანონო ტყით სარგებლობის შედეგად სახელმწიფო ტყის ფონდისათვის მიყენებული ზიანის გაანგარიშებისას და ანაზღაურების წესის შესახებ” დებულების მე-8 მუხლის მე-4 ნაწილით ზიანის ანაზღაურება არავის არ ათავისუფლებს პასუხისმგებლობისაგან, ისევე როგორც პასუხისგებაში მიცემა-ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან. დებულების მე-6 მუხლით თუ სახელმწიფო ტყის ფონდისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია, მაშინ დაზარალებულ სუბიექტს უნდა გადაეხადოს ფულადი ანაზღაურება, რაც დაიანგარიშება ამ დებულებით. საქმეში წარმოდგენილი ზიანის ოდენობის გაანგარიშებით ზიანის თანხა განსაზღვრულია 2 883,45 ლარით, რაც ზიანის მიმყენებელმა უნდა აანაზღაუროს. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებას სადავო აქტის კანონის მოთხოვნათა დაცვით გამოცემის თაობაზე, როგორც ადმინისტრაციული სახდელის დადების, ისევე მიყენებული ზიანის ოდენობის განსაზღვრის ნაწილში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 18.06.07წ. განჩინება 1.08.07წ. საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-მა, რომელმაც აღნიშნული განჩინების გაუქმება და მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ საერთოდ არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული საქმის წარმოებისას დარღვეულ იქნა როგორც ვადები, ისე საქმის წარმოების წესი, ასევე ადსკ-ის 240-ე მუხლი, რის გამოც სრულიად უსაფუძვლოდ აკისრებენ გადასახდელად თანხებს, რამდენადაც მისი აღიარება, რომ აწარმოებდა მოჭრას, არც ოქმით და არც აქტით დასაბუთებული არ არის. ამდენად არ არსებობდა მის მიმართ ადმინისტრაციული ჯარიმისა და ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება, რაც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის შესაბამისად კასაციის აბსოლუტური საფუძველია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.