¹ბს-91-86(3კ-07) 11 აპრილი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

Aადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

Mმაია ვაჩაძე(თავმჯდომარე),

Nნინო ქადაგიძე (მომხსენებელი), ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციისა და სპს ,,....” საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 2 ივნისს სპს ,,.....” დირექტორმა ნ. მ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობისა და უკანონოდ დარიცხული გადასახადის გაუქმების თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2006 წლის 4 მაისს ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციიდან მიიღო საგადასახადო მოთხოვნა ¹.... 53519,86 ლარის გადახდის თაობაზე, რომელიც თითქოსდა წარმოიშვა 1999 წლის ნოემბერში აჭარის საგადასახადო ინსპექციის მიერ დარიცხული გადასახადების თანხის (22030,40 ლარის), მასზე დარიცხული ჯარიმისა და საურავის საფუძველზე, რაც მოსარჩელის მოსაზრებით, არამართებულია. ვინაიდან,Mმან ჯერ კიდევ 1999 წელს შედგენილი უკანონო აქტის თაობაზე 2001 წელს საჩივრით მიმართა აჭარის ა/რ საგადასახადო ინსპექციის უფროსს, რის შემდეგაც აქტი გაუქმდა და 2001 წლის 4 აპრილის ¹288 ცნობით დასტურდება, რომ სპს ,,....” სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე დავალიანება არ გააჩნდა.

ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო მოთხოვნა ხანდაზმულიცაა, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადაა 6 წელი, ვადა აითვლება შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის შესრულებიდან. Aამავე კოდექსის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დაუშვებელია კოდექსის დარღვევით დაწესებული ან ამ კოდექსით გაუთვალისწინებელი გადასახადის ვალდებულების ვინმეზე დაკისრება.

Yყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 მაისის ¹.... საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობას და აღნიშნული მოთხოვნის საფუძველზე დარიცხული გადასახადის გაუქმებას.

ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ სასარჩელო განცხადება არ ცნო და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით სპს ,,.....” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 მაისის ¹559/249 საგადასახადო მოთხოვნა. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდილი 1251 ლარის მოსარჩელისათვის ანაზღაურება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაცო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ.

Aაპელანტი სააპელაცო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 147-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ გადასახადის გადამხდელი უარს აცხადებს საგადასახადო მოთხოვნის შესრულებაზე, იგი ვალდებულია, მისი მიღებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში საგადასახადო ორგანოს გაუგზავნოს წერილობითი შესაგებელი, თუ დავის დაწყების ფორმად ირჩევს მის გადაწყვეტას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში ან წერილობითი შეტყობინება, თუ დავის გადაწყვეტის ფორმად ირჩევს მის გადაწყეტას სასამართლოს მიერ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეს უფლება ჰქონდა, თავის დროზე დადგენილი წესების დაცვით, წერილობითი ფორმით მიემართა საგადასახადო ორგანოს ან სასამართლოსათვის. Kკონკრეტულ შემთხვევაში კი, სადავო საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით თავისი პრეტენზიების თაობაზე, მოსარჩელემ 2006 წლის 15 მაისს წერილობით მიმართა საგადასახადო ინსპექციას. აღნიშნული შესაგებელი არ აკმყოფილებდა სსკ-ის 149-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მოთხოვნებს, რაც ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ნიშნავს შესაგებლის წარუდგენლობას. აპელანტის განმარტებით, 2006 წლის 4 მაისის სადავო საგადასახადო მოთხოვნის მიღებიდან შესაგებლის წარდგენის ბოლო ვადა იყო 2006 წლის 19 მაისი, ანუ ამ დრომდე გადასახადის გადამხდელს შეეძლო მიემართა ან სასამართლოსთვის, ან საგადასახადო ორგანოსთვის. როგორც საქმის მასლებით დასტურდება, მოსარჩელეს 2006 წლის 19 მაისამდე სასამართლოსთვის არ მიუმართავს, ხოლო ამ დროის გასვლის შემდეგ, საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების ვადის გასვლის გამო, არ ჰქონდა უფლება, სასამართლოს წესით გაესაჩივრებინა იგი.

ამასთან, ადმინისტრაციულ აქტებთან დაკავშირებით საჩივრების წარდგენის ვადა დადგენილია საგადასახადო კოდექსით, რადგან მოსარჩელის მიერ დადგენილ ვადში საგადასახადო მოთხოვნა არ იქნება გასაჩივრებული დადგენილი წესით, სსკ-ის 147.7 და 152.3 მუხლების შესაბამისად, აღნიშნული ითვლება დავაზე უარის თქმად, საგადასახადო მოთხოვნა ჩაითვლება აღიარებულად და იწყება მისი აღსრულება, რაც გადაწყვეტილების გამოტანისას არ იქნა გათვალისწინებული საქალაქო სასამართლოს მიერ.

Aაპელანტის განმარტებით, დავის საგანი სარჩელის შეტანის დროისთვის არ შეიძლებოდა ყოფილიყო 04.05.06 წლის საგადასახადო მოთხოვნა ¹...., ვინაიდან, ამ უკანასკნელის გასაჩივრების ვადა ამ დროისთვის უკვე გასული იყო.

საქალაქო სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტისას ასევე არ იქნა გამოყენებული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლი.

საქალაქო სასამართლომ ასევე არასწორად დააკისრა მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდილი 125 ლარი, რითაც უხეშად დაირღვა ,,სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის 5.1 ,ლ” ქვეპუნქტი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება; სპს ,,....” სასარჩელო განხცადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ბათილად იქნა ცნობილი ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 მაისის ¹559/249 საგადასახადო მოთხოვნა 48111,28 ლარის ნაწილში, ხოლო 5407,72 ლარის ნაწილში სპს ,,....” სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის შესაბამისად, საგადასახაო მოთხოვნის გადახდის ანდა სანქციის თანხის დარიცხვის შესახებ და გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის - ზედმეტად გადახდილი თანხის დაბრუნების ანდა ჩათვლის თაობაზე წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა არის 6 წელი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ეს ვადა აითვლება შესაბამისი ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასასრულიდან.

1999 წლის საგადასახადო დავალიანების ვალდებულება წარმოიშვა 2000 წლის 1 იანვრიდან, საგადასახადო მოთხოვნა კი წარდგენილია 2006 წლის 4 მაისს, ე.ი. 6 წლისა და 4 თვის შემდეგ.

სააპელაციო პალატის მითითებით, საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის ბოლო წინადადების შესაბამისად, ვადა აითვლება ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასრულებიდან. 1998-1999 წლების საგადასახადო ვალდებულების ვადა აითვლება 2000 წლის 1 იანვრიდან. ამასთან, 2005 წლის 20 აპრილის დადგენილებით მოსარჩელის მიმართ შეწყდა სისხლის სამართლის საქმე 1999 წლის საგადასახადო დავალიანების - 22034, 4 ლარის თაობაზე სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სარჩელის დაუშვებლობათან დაკავშირებით და მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 147-ე მუხლის შესაბამისად, მხარეს უფლება აქვს არ შეტანოს შესაგებელი საგადასახადო ორგანოში და პირდაპირ მიმართოს სასამართლოს საგადასახადო მოთხოვნაზე, თუმცა, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ შესაგებლის უარყოფის შემდეგ მიმართა სასამართლოს.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მართალია, ,,სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ლ” ქვეპუნქტით საგადასახადო ინსპექცია გათავისუფლებულია სახემლწიფო ბაჟისაგან, მაგრამ ეს მაშინ, როცა იგი არის მოსარჩელე. Mმოცემულ Dშემთხვევაში, კი, საგადასახადო ინსპექციას დაეკისრა მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯის ბაჟის სახით მოსარჩელის სასარგებლოდ გადახდა, რაც გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადებიდან, რომლის მიხედვით, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც გამოტანილ იქნა გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, ქ. ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციამ და სპს ,,.....”.

Kკასატორი – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ 1999 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტით ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით გადასახდელი თანხები აღრიცხულია საქართველოს კონტროლის პალატის 2003 წლის 20 ნოემბრის აქტით, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 მაისის საგადასახადო მოთხოვნა არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ხანდაზმულად. 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად: ,,ამ კოდექსის მიხედვით გადასახადების თანხების დარიცხვა გულისხმობს კონკრეტულ საგადასახადო პერიოდში გადამხდელისაგან კუთვნილი გადასახადის თანხის საგადასახადო ორგანოში აღრიცხვას.” კასატორის მითითებით, საქართველოს უზენესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 6 აპრილის განჩინების შესაბამისად, დარიცხვა და აღრიცხვა ურთიერთშემავსებელი ტერმინებია და ერთობლიობაში ერთ ტერმინად უნდა იქნეს განხილული. ამასთან, ეს ტერმინები უკავშირდება დეკლარირებას, ანუ საგადასახადო ვალდებულების არსებობას. აღნიშნული განჩინებით ასევე შეიძლება საწარმოსათვის საგადასახადო ვალდებულებები წარმოშობილ იქნეს მას შემდეგ, რაც იგი შეამოწმეს საგადასახადო ან სხვა ფისკალურმა ორგანოებმა და შესაბამისად, მოახდინეს მისი ფაქტობრივი დეკლარირება, რაც დაირიცხა (აღირიცხა) საგადასახადო ვალდებულებად.

Kკასატორის განმარტებით, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელეს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის სადავო ¹599/429 საგადასახადო მოთხოვნა ჩაჰბარდა 2006 წლის 4 მაისს, რაზედაც მან 15 მაისს შეიტანა შესაგებელი საგადასახადო ინსპექციაში, მაგრამ შესაგებელში არ მიუთითა, დავის გაგრძელების შემთხვევაში, მისი გადაწყვეტის ფორმაზე, რითაც დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 149-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ვ” ქვეპუნქტის მოთხოვნები, ხოლო ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, შესაგებლის წარუდგენლობას უთანაბრდება ისეთი შესაგებლის წარდგენა, რომელშიც მითითებული არ არის დავის გადაწყვეტის ფორმა. აღნიშნულიდან გამომდნარე, სადავო საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს მისი ჩაბარების დღიდან, ანუ 2006 წლის 4 მაისიდან.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლი აწესებს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების თაობაზე სარჩელის აღძვრის სამართლებრივ წანამძღვრებს, რომლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან ერთი თვის ვადაში”.

Kკასატორის მოსაზრებოთ, ზემოაღნიშნული ნორმების მოთხოვნებიდან გამომდინარე, დგინდება, რომ სპს ,,....” მიერ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი შეტანილია 2006 წლის 5 ივნისს, რაც ადასტურებს, რომ მოსარჩელის მიერ გაშვებულია კანონმდებლობით დადგენილი სასარჩელო ხანდაზმულობის საპროცესო ვადა.

Yყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 4 მაისის ¹.... საგადასახადო მოთხოვნის 48 111,28 ლარის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნებას.

Mმეორე კასატორი – ბათუმის საგადასახადო ინსპექცია საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 1999 წლის რევიზიის აქტით საგადასახადო სამსახურის მიერ საწარმოზე დარიცხულ იქნა 22033.4 ლარი და იგი გადაუხდელ საგადასახადო ვალდებულებას წარმოადგენდა, რაც ასევე დასტურდება 2005 წლის 20 აპრილის სისხლის სამართლის შეწყვეტის შესახებ დადგენილებითაც. აღნიშნული დადგენილების თანახმად, მოსარჩელე თავად დაეთახმა მის მიმართ აღძრული სისიხლის სამართლის საქმის წარმოებით შეწყვეტას, რითაც მის მიერ აღიარებულ იქნა 1999 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტით მასზე დარიცხული გადასახადების არსებობა 22033,4 ლარის ოდენობით. Kკასატორის მოსაზრებით, მართალია, აღნიშნული დადგენილებით შეწყდა საქმის წარმოება, მაგრამ ამ შემთხვევაში იგი სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობისაგან იქნა გათავისუფლებული და დადგენილებით არ მომხდარა მოწინააღმდე მხარის სადავო თანხების გადახდისაგან გათვისუფლება. მითითებულ დადგენილებას დაეთანხმა მოწინააღმდეგ მხარე და იგი არ გაუსაჩივრებია, რითიც ამ უკანასკნელმა აღიარა მოთხოვნის არსებობა სსსკ-ის 131-ე მუხლის შესაბამისად. აღნიშნულის გამო, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 137-ე მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სამსახურის მიერ გადამხდელზე დარიცხული თანხების მოთხოვნის ხანდაზმულოვის ვადის დენა შეწყდა. Aამ შემთხვევაში კი, კანონით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა იწყება თავიდან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექის 141-ე მუხლის თანახმად. იმის გათვალისწინებით, რომ აღნიშნული მოხდა 20.04. 2005 წელს, სადავო საგადასახადო მოთხოვნა @..... არ შეიძლება ჩაითვალოს ხანდაზმულად. Kკონკრეტულ შემთხვევაში, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 137-ე, 141-ე მუხლები.

Kკასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრვი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ 20.04.2005 დადგენილებას სისხლის სამართლის საქმის შეწყვეტის შესახებ. სააპელაციო სასამართლო, სადავო გადაწყვეტილების ერთ-ერთ საფუძვლად მიუთითებს აღნიშნულ დადგენილებას, როდესაც აღნიშნული დადგენილებით, იგი მხოლოდ სისხლის სამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან გათავისულდა და არა სადავო თანხების გადახდის ვალდებულებისაგან, კონკეტულ შემთხვევაში დარღვეულ იქნა სსსკ-ის 105-ე მუხლის მოთხოვნები.

Kყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

Kკასატორი – სპს ,,.....” დირექტორი ნ. მ-ე საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 1999 წლის აქტით საზოგადოებას გარდა მოგების გადასახადისა, დაერიცხა სხვა გადასახადებიც, მათ შორის - საშემოსავლო, სოცდაზღვევის, ქონების, საერთო სარგებლობის საავტომობილო გზებისა და სხვა, რამაც საბოლოო მოთხოვნის სახით შეადგინა 2594,80 ლარი, რაც შეეხება დღგ-ს თანხას, იგი წარმოიშვა მოგვიანებით, სპს-ის მიერ განხორციელებული სასაქონლო ოპერაციის შედეგად. ზემოაღნიშნული ასევე დასტურდება საქმეში არსებული ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის შემოწმების აქტით, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 4 მაისის საგადასახადო მოთხოვნით და საქართველოს ბანკის ბრუნვის ამონაწერით.

Kკასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ნაწილობრივ არასწორად იქნა შეფასებული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რამაც გამოიწვია ნაწილობრივ არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას სპს ,,....” ბიუჯეტის სასარგებლოდ 2594,80 ლარის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინებებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინებების ჩაბარებიდან 10 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2007 წლის 14 თებერვლის განჩინებით განუხილველად იქნა დატოვებული სპს ,,....” საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის მოტივით.

2007 წლის 28 თებერვალს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა მოსაზრებით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა, იმ მოტივით, რომ საკასაციო საჩივრები აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

2007 წლის 5 მარტს სპს ,,....” წარმომადგენელმა წარმოადგინა მოსაზრება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის თაობაზე, რომლითაც ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობას, იმ მოტივით, რომ ისინი არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

2007 წლის 6 მარტს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციამ მოსაზრებით მომართა საქართველოს უზენეს სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა მისი და საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობა, იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო საჩივრები აკმაყოფილებდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ,,ა” და ,,გ” პუნქტებს, საქმე მნიშვნელოვანი იყო სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის და ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილული იყო საპროცესო დარღვევებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო გასაჩივრებულ განჩინებას, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს, შეამოწმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა მოცემულ საქმესთან მიმართებაში და მიაჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან და სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა პროცესუალური დარღვევის გარეშე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკაზე (მაგ: საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2005 წლის 9 ნოემბრის განჩინება საქმეზე ¹ბს-1090-669(კ-05).

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე (კონკრეტულთან ერთად) სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნულ საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. უარი ეთქვას საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრებს განსახილველად დაშვებაზე;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.