¹ბს-947-908(2კ-07) 27 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მიხეილ ჩინჩალაძე, ნინო ქადაგიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

19.04.06წ. ფოთის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ი/მ “ნ. ქ-ემ”. მოსარჩელის განმარტებით, 14.04.06წ. ¹04-05/77 საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ დააკისრა ერთხელ უკვე გადახდილი დღგ-ს თანხის ხელმეორედ გადახდა, რომლის ოდენობამაც ჯამში 40 006.35 ლარი შეადგინა. აქედან 18 877 ლარი ძირითადი თანხა იყო, ხოლო 21 129.35 ლარი _ საურავი. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ წლების მანძილზე სხვადასხვა მომწოდებლებისაგან მიღებული ჰქონდა სხვადასხვა დასახელების პროდუქცია. ანგარიშსწორებისას გადახდილი ჰქონდა შესაბამისი დღგ-ს თანხა და გამოწერილი ჰქონდა შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები. მოსარჩელის განცხადებით, ანგარიშ-ფაქტურების დიდი ნაწილი გამოწერილი იყო აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, კუთვნილი დღგ-ს თანხა სრულად იყო გადახდილი ბიუჯეტში, შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურები დაწყვილებული იყო და გაურკვეველი იყო საგადასახადო ორგანოს მიერ დღგ-ს ჩათვლილი თანხების გაუქმების საფუძველი. მოსარჩელემ ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 14.04.06წ. ¹04-05/77 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა და 18 877 ლარის ოდენობით დღგ-ს თანხის ჩათვლა მოითხოვა.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 07.11.06წ. გადაწყვეტილებით ი/მ “ნ. ქ-ის” სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მოსარჩელეს 18 805 ლარის ოდენობით დღგ ჩაეთვალა გადახდილად და განთავისუფლდა იგი 21 129.35 ლარის ოდენობით დარიცხული საურავის გადახდისაგან, შესაბამისი თანხის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 14.04.06წ. ¹04-05/77 საგადასახადო მოთხოვნა, გარდა სერია აა-66 ¹078813-ის საფუძველზე დარიცხული 72 ლარის ოდენობით დღგ-ს თანხისა. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა არის დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება დღგ-ს გადახდევინების ფაქტი, რაც გამომდინარეობს ანგარიშ-ფაქტურაში ასახული იმ მონაცემებით, რის ჩამონათვალსაც შეიცავს დასახელებული მუხლი. ამ მუხლის მიხედვით დღგ-ს გადამხდელად მიჩნეულია საქონლის მიმწოდებელი და მიმწოდებლის მხრიდან საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა ადასტურებს მყიდველის მიერ დამატებითი ღირებულების გადასახადით დატვირთული საფასურის გადახდისა და დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების ფაქტს. ის გარემოება, რომ საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის მიხედვით დღგ-ს ჩათვლას ექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა, არ წარმოადგენს საქონლის მიმღებისათვის რაიმე პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველს, ვინაიდან საქონლის მიმღებს საგადასახადო კოდექსის თანახმად არ ეკისრება დღგ-ით გათვალისწინებული თანხის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება. ვინაიდან არ არსებობს საქონლის მიმღების მიერ დღგ-ს წინასწარ გადახდის იურიდიული ვალდებულება, არ შეიძლება მიმღებს დაეკისროს სამართლებრივი პასუხისმგებლობა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 120-121-ე და 252-255-ე მუხლები ადგენენ საგადასახადო პასუხისმგებლობის სახეებსა და მათი გამოყენების პირობებს. აღნიშნულ მუხლებში საუბარია არა იმ პირებზე, რომლებმაც უნდა მიიღონ საგადასახადო ჩათვლა, არამედ დღგ-ს გადამხდელებზე, ანუ საქონლის მომსახურების ან სამუშაოს მიმწოდებლებზე.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 10.03.05წ. გადაწყვეტილების თანახმად, დღგ-ს ჩათვლაზე უარის თქმის შემთხვევაში საგადასახადო-იურიდიული პასუხისმგებლობა შეუძლებელია დაეკისროს საგადასახადო ჩათვლის მიმღებს, ვინაიდან მას არ გააჩნია დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანის იურიდიული ვალდებულება (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება ¹2727285, “საქართველოს საკანონმდებოლო მაცნე” საინფორმაციო მასალა ¹7 21.03.2005წ.).

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ ,,ნ. ქ-ემ” შესაბამისი ანგარიშ-ფაქტურებით წარმოებულ სასაქონლო ოპერაციებზე გადაიხადა დამატებითი ღირებულების გადასახადი, გარდა ანგარიშ-ფაქტურა აა-66 ¹078813, რომლის დღგ-ს გადახდის საბუთი მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა. ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის და ოზურგეთის საოლქო საგადასახადო ინსეპექციის მიერ გაცემული ცნობების თანახმად, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურებით მიმწოდებელს თანხა ბიუჯეტში გადახდილი ჰქონდა. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი/მ “ნ. ქ-ეს” საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება ბიუჯეტის მიმართ შესრულებული ჰქონდა, ხოლო ის გარემოება, რომ აღნიშნულ დღგ-ს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის შესაბამის ანგარიშზე არ იყო მოხვედრილი, არ წარმოადგენდა დღგ-ს თანხის ჩაუთვლელობის საფუძველს, რადგან ,,საბიუჯეტო სისტემასა და საბიუჯეტო უფლებამოსილების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოს საბიუჯეტო სისტემა მოიცავს საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტს, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ბიუჯეტებს და საქართველოს სხვა კატეგორიის ერთეულების ბიუჯეტს. სასამართლოს განმარტებით, აჭარის ა/რ ბიუჯეტიდან საქართველოს ბიუჯეტში შესატანი თანხის ჩარიცხვის ვალდებულება არ გააჩნდა მოსარჩელეს და აჭარის ბიუჯეტის მიერ საქართველოს ბიუჯეტში შესატანი თანხის ჩარიცხვის ვალდებულების შეუსრულებლობა დღგ-ს ჩათვლის განხორციელებაზე უარის თქმის საფუძველს არ ქმნიდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი/მ ,,ნ. ქ-ეს” უსაფუძვლოდ დაერიცხა დღგ-ს თანხა და საურავი აა 66 ¹078813 ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად დარიცხული დღგ-ს თანხის _ 72 ლარის გარდა. საგადასახადო ინსპექცია ვალდებული იყო საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის საფუძველზე განეხორციელებინა დღგ-ს ჩათვლები.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 07.11.06წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.06.07წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 07.11.06წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში დაცული ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით, სერია აა 66 ¹078813 ანგარიშ-ფაქტურის გარდა, ინდმეწარმე “ნ. ქ-ეს” დღგ-ის თანხა გადახდილი და საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება ბიუჯეტის წინაშე შესრულებული ჰქონდა. სააპელაციო პალატის განცხადებით, ინდმეწარმე “ნ. ქ-ეს” აჭარის ა/რ ბიუჯეტიდან საქართველოს ბიუჯეტში შესატანი თანხის ჩარიცხვის ვალდებულება არ გააჩნდა და აღნიშნული დღგ-ს ჩათვლის განხორციელებაზე უარის თქმის საფუძველს არ ქმნიდა. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ობიექტურად დაეფუძნა ბათუმისა და ოზურგეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციების მიერ გაცემულ ცნობებს, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ წარმოდგენილი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად საქონლის მომწოდებლებს თანხა ბიუჯეტში გადახდილი ჰქონდათ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.06.07წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ.

კასატორმა ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ აღნიშნა, რომ ი/მ “ნ. ქ-ემ” ანგარიშ-ფაქტურები წარუდგინა შესაბამის საგადასახადო ორგანოს ჩათვლის მისაღებად, მაგრამ საგადასახადო ორგანომ არ განახორციელა ჩათვლა საგადასახადო დეპარტამენტის წერილის საფუძველზე. დღგ წარმოადგენს საერთო სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ს თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებს შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი, რომლის თანახმად, დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. ნაწარმოები ოპერაციის საქონლის მიწოდების დროს, როდესაც მოხდა დამატებითი ღირებულების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის წარმოება, გადასახადის თანხის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტში განისაზღვრებოდა საქართველოს კანონით “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” და "სახელმწიფო გადასახადებისაგან აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტებში ანარიცხების გრძელვადიანი ეკონომიკური ნორმატივების შესახებ" საქართველოს კანონის მიხედვით. მხოლოდ ამ კანონების მოთხოვნათა დაცვის შემდეგ დღგ-ს თანხა ჩაითვლება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად. კერძოდ, “საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ” საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის თანახმად, საბიუჯეტო სისტემის ყველა რგოლის შემოსავალი ფორმირდება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობითა და ამ კანონით განსაზღვრული წესით. ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. დაუშვებელია ბიუჯეტის შემოსავლების თანხების აღრიცხვა როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე. კასატორის განცხადებით, საქართველოს ბიუჯეტში დღგ გადახდილად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული დღგ-ის ჩათვლების განხორციელება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის მიხედვით დაუშვებელია. კასატორის აზრით, ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის მიერ გაცემული ცნობები მომწოდებლის მიერ დღგ-ის თანხების გადახდის თაობაზე არასაკმარისი საფუძველია სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის, ვინაიდან აღნიშნული ცნობებით არ დასტურდება (არ არის დართული გადასახადის გადახდის ანდა სხვა საანგარიშსწორებო დოკუმენტები) დღგ-ის თანხის საქართველოს ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის სახაზინო ანგარიშზე ასახვა და ის ვერ ჩაითვლება გადამხდელისათვის კანონიერი ნდობის საფუძვლად. კასატორის განცხადებით, საგადასახადო კოდექსის 115-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა წარმოადგენს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ დადგენილი ფორმის მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს, რომლითაც დასტურდება დღგ-ს გადახდევინების ფაქტი, რაც ნიშნავს დასაბეგრ ოპერაციაზე გამყიდველის მიერ დღგ-ს თანხის გადახდევინებას და არა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადასახადის შეტანას.

კასატორმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოში მოქმედებს საერთო სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში. აღნიშნულ ნორმას ითვალისწინებდა შესაბამისი პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი. კერძოდ, დღგ-ის ჩათვლას დაექვემდებარება სახელმწჯფო ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ის თანხა. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით. კასატორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის კომპიუტერულ ბაზაში არსებულ მონაცემებზე დაყრდნობით ირკვევა, რომ მოცემულ საქმეზე დარღვეულია საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერის, წარდგენისა და დეკლარირების კანონმდებლობით დადგენილი ნორმები. კასატორმა მიუთითა მომსახურების სამმართველოს უფროსის 14.05.07წ. ¹12/527 სამსახურებრივი ბარათზე და განმარტა, რომ _საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურა სერია აა-99 ¹0042101 გამომწერის მიერ მე-4 ეგზემპლარი არ იყო წარმოდგენილი შესაბამის საგადასახადო ინსპექციაში; სერია აა-66 ¹078813, სერია აა-68 ¹039388, სერია აა-68 ¹060677, სერია აა-68 ¹068438, სერია აა-68 ¹050845, სერია აა-66 ¹002344, სერია აა-66 ¹002259 და სერია აა-66 ¹002287 ანგარიშ-ფაქტურებით ი/მ “ნ. ქ-ის” იდენტიფიცირება არ ხდებოდა. კასატორის განცხადებით, ი/მ “ნ. ქ-ის” მომწოდებლებს: ი/მ “მ. ვ-ეს”, ი/მ “ა. ძ-ეს”, ი/მ “ფ. თ-ეს”, ი/მ “ვ. დ-ეს”, შპს “ვ-ას” დასაბეგრ ოპერაციებზე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დღგ-ში ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება საერთოდ არ უწარმოებიათ და გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათების მონაცემების მიხედვით გრაფაში “გადახდილია ბიუჯეტში" დღგ-ს თანხა არ უფიქსირდებოდათ. კასატორის აზრით, ზემოაღნიშნული გარემოებები 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 114-ე, 115-ე და 118-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, არ ქმნის დღგ-ის ჩათვლების აღდგენის სამართლებრივ საფუძვლებს. აღნიშნული ნორმები სასამართლოს მხრიდან გამოყენებული არ იქნა, ზემოაღნიშნული დარღვევები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტის და 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძვლებია. კასატორის აზრით, საქმეში დაცული ცნობები მომწოდებლების მიერ დღგ-ის თანხების ბიუჯეტში გადახდის თაობაზე არასაკმარისი საფუძველია სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის, ვინაიდან აღნიშნული ცნობებით არ დასტურდება (არ არის დართული გადასახადის გადახდის ან/და სხვა საანგარიშსწორებო დოკუმენტები) დღგ-ის თანხის საქართველოს ბიუჯეტის ეროვნული ბანკის სახაზინო ანგარიშზე ასახვა და ის ვერ ჩაითვლება გადამხდელისათვის კანონიერი ნდობის საფუძვლად.

კასატორმა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 25.06.07წ. მიღებული განჩინების გაუქმება (გარდა სერია აა-66 ¹078813 საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის ნაწილში) და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ი/მ “ნ. ქ-ის” სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 15.10.07წ. განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული. მხარეებს განესაზღვრათ ვადა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შესახებ მოსაზრებების წარმოსადგენად.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა წარმოადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, რომელშიც მიუთითა საკასაციო საჩივარში მოყვანილ საფუძვლებზე და აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივრები აკმაყოფილებს ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პირობებს, რის გამოც საკასაციო საჩივრები დასაშვებად უნდა იქნეს მიჩნეული.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ წარმოადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, რომელშიც მიუთითა საკასაციო საჩივარში მოყვანილ საფუძვლებზე და აღნიშნა, რომ მისი საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებს ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პირობას, რის გამოც საკასაციო საჩივარი დასაშვებად უნდა იქნეს მიჩნეული.

ი/მ “ნ. ქ-ემ” წარმოადგინა მოსაზრება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, რომელშიც აღნიშნა, რომ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებენ ასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინეულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის არც ერთ პირობას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.