ბს-94-89(კ-07) 1 აგვისტო, 2007წ.

თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლალი ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს “ს-ი”

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის საგადასახადო ინსპექცია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 1 მაისს ფოთის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ს-მა” მოპასუხე ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა შპს “ს-თვის” 83799 ლარის დარიცხვის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

2006 წლის 25 აპრილს მოსარჩელემ ჩაიბარა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც მას დაერიცხა გადასახადის ძირითადი თანხა 46740 ლარი, ჯარიმა 11685 ლარი, საურავი 25374 ლარი, ე.ი. მთლიანობაში 83799 ლარი. ფოთის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2006 წლის 15 თებერვლის ¹34 ბრძანების საფუძველზე ამავე ინსპექციის მთავარმა ინსპექტორმა მოახდინა შპს “ს-ის” კამერალური შემოწმება. შემოწმების მიზანი იყო ბაზრის ორგანიზებისათვის ფიქსირებული გადასახადის განაკვეთის რეალურად განსაზღვრა და შპს “ს-თვის” მისადაგება.

2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 50-ე ნაწილის თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრამდე ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებიც საქართველოში ეწევიან ბაზრების ორგანიზებას მათი საქმიანობის ამ ნაწილში დღგ-ის, მოგების და საერთო სარგებლობის გზებით სარგებლობის გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან ერთიანი ფიქსირებული, კომბინირებული გადასახადით ბაზრის ორგანიზებისათვის. 273-ე მუხლის 51-ე ნაწილის მიხედვით, ბაზრის ორგანიზებისათვის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული სავაჭრო ადგილები, ხოლო 273-ე მუხლის 52-ე ნაწილის თანახმად, სავაჭრო ადგილად ითვლება ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული ნებისმიერი გაქირავებული სავაჭრო ფართობი ან ობიექტი, რომელიც გამოიყენება საქონლის მისაწოდებლად.

კამერალური შემოწმების აქტის მიხედვით, რომელიც შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდს, საგადასახადო ინსპექციამ შპს “ს-ს” ფიქსირებული გადასახადი დაარიცხა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი) 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის მესამე სვეტში მითითებული განაკვეთის მიხედვით: დახლი _ 20 ლარი, არასტაციონალური სავაჭრო ადგილი _ 13 ლარი, რამაც მთლიანობაში შეადგინა 837999 ლარი. ქ. ......-ში მოსახლეობის რაოდენობა არ აღემატებოდა 30000 კაცს. ამიტომ დარიცხვა უნდა განხორციელებულიყო იმავე მუხლის მეორე სვეტში მითითებული განაკვეთით, რაც შეადგენდა 6 ლარს. ამ გაანგარიშებით, კანონიერი დარიცხვის შედეგად შპს “ს-ს” დავალიანება არ ექნებოდა (ს.ფ. 2-3).

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს “ს-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 50-ე ნაწილის თანახმად, 2005 წლის 1 იანვრამდე ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებიც საქართველოში ეწევიან ბაზრების ორგანიზებას, მათი საქმიანობის ამ ნაწილში გადასახდელი დამატებითი ღირებულების, მოგების და საერთო სარგებლობის გზებით სარგებლობის გადასახადების ნაცვლად იბეგრებიან ერთიანი ფიქსირებული კომბინირებული გადასახადით ბაზრის ორგანიზებისათვის. 373-ე მუხლის 51-ე ნაწილის თანახმად, ბაზრის ორგანიზებისათვის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული სავაჭრო ადგილები, ხოლო 273-ე მუხლის 52-ე ნაწილის მიხედვით, სავაჭრო ადგილებად ითვლება ბაზრის ტერიტორიაზე არსებული ნებისმიერი გაქირავებული სავაჭრო ფართობი ან ობიექტი, რომელიც გამოიყენება საქონლის მისაწოდებლად. კამერალური შემოწმების შედეგად, რომელიც შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდს, საგადასახადო ინსპექციის მიერ განხორციელდა შპს “ს-ზე” ფიქსირებული გადასახადის დარიცხვა საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის მესამე სვეტში მითითებული განაკვეთის მიხედვით: დახლი _ 20 ლარი, არასტაციონალური სავაჭრო ადგილი _ 13 ლარი, რამაც მთლიანობაში, ჯარიმისა და დარიცხული საურავის დამატებით შეადგინა 83799 ლარი.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს “ს-ს” არასწორად დაერიცხა თანხები ერთიანი ფიქსირებული გადასახადის ნაწილში საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის ცხრილის მესამე სვეტის განაკვეთით, იმ მოტივით, რომ .............-ის რაიონის მოსახლეობა არ აღემატებოდა 30000 მაცხოვრებელს. საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქ. .......-ის მოსახლეობა 2004 წლისათვის შეადგენდა 27700-ს, ხოლო 2005 წელს 27578-ს. ამავე დასკვნის მიხედვით, შპს “ს-ი” რეგისტრირებული და განთავსებული იყო ქ. .......-ში და მასზე ბაზრის ორგანიზებისათვის გადასახადის ოდენობა უნდა განსაზღვრულიყო 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის მეორე სვეტის განაკვეთის მიხედვით, რაც შეადგენდა 6 ლარს ყოველთვიურად, როგორც თითოეულ დახლზე, ასევე თითოეულ არასტაციონალურ სავაჭრო ადგილზე.

საქალაქო სასამართლომ სრულად გაიზიარა ექსპერტიზის დასკვნა და მიიჩნია, რომ ვინაიდან 2004-2005 წლებში ქ. .......-ის მოსახლეობა არ აღემატებოდა 30000 მაცხოვრებელს, შპს “ს-ის” გადასახადის ოდენობა ბაზრის ორგანიზებისათვის უნდა განსაზღვრულიყო 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის მეორე სვეტის განაკვეთის მიხედვით, რაც შეადგენდა 6 ლარს ყოველთვიურად, როგორც თითოეულ დახლზე, ასევე თითოეულ არასტაციონალურ სავაჭრო ადგილზე (ს.ფ. 57-61).

საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ფოთის საგადასახადო ინსპექციამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველს წარმოადგენს ფოთის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2006 წლის 15 თებერვლის ¹34 ბრძანების საფუძველზე შედგენილი შპს “ს-ის” კამერალური შემოწმების აქტი, რომელიც შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე საანგარიშო პერიოდს. აღნიშნული აქტით გადამხდელზე ფიქსირებული გადასახადის დარიცხვა განხორციელდა სადავო პერიოდისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის მესამე სვეტში მითითებული განაკვეთის მიხედვით, ჯარიმისა და საურავის ჩათვლით, რამაც მთლიანობაში შეადგინა 83799 ლარი.

საქალაქო სასამართლო სადავო საკითხის გადაწყვეტისას არასწორად დაეყრდნო ექსპერტიზის დასკვნას და არ გაითვალისწინა კამერალური აქტის შედეგები, რომლითაც დადგენილია, რომ შპს “ს-ი” ემსახურებოდა .......-ის რაიონს და ვინაიდან ........-ის რაიონის მოსახლეობა აღემატება 30000 მაცხოვრებელს, აქედან გამომდინარე, საგადასახადო კოდექსის 273-ე მუხლის 53-ე ნაწილის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2003 წლის 3 ივნისის ¹284 ბრძანებით დამტკიცებული “ბაზრის ორგანიზებისათვის ერთიანი ფიქსირებული კომბინირებული გადასახადის გამოანგარიშებისა და გადახდის წესის შესახებ” ინსტრუქციის მე-3 ნაწილის თანახმად, კანონმდებლობის სრული დაცვით გადამხდელს გადასახდელად დაერიცხა 83799 ლარი (ს.ფ. 64-65).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ფოთის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა: ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება გაუქმდა და შპს “ს-ს” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნით შპს “ს-ს” ერიცხება საბიუჯეტო დავალიანება 83799 ლარი. საგადასახადო კოდექსის მე-30 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნა არის საგადასახადო ორგანოს ადმინისტრაციული აქტი, რომელიც წარედგინება გადასახადის გადამხდელს, საგადასახადო აგენტს ან სხვა ვალდებულ პირს. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” პუნქტის მიხედვით, საგადასახადო მოთხოვნაში უნდა აღინიშნოს მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის იმ ნორმაზე მითითებით, რომლის თანახმადაც მოხდა გადასახადის დარიცხვა ან რომელიც დარღვეულია გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირის მიერ.

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველი არის 2006 წლის 8 თებერვლის კამერალური შემოწმების აქტი, რომლითაც შპს “ს-ს” დაერიცხა 83799 ლარი ფიქსირებული გადასახადი. აღნიშნული აქტი მოსარჩელის მიერ არაა გასაჩივრებული. შესაბამისად, უსაფუძვლოა მისი სარჩელი საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე (ს.ფ. 88-91).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-მა”, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას საგადასახადო ინსპექციის კამერალური შემოწმების აქტის გაუსაჩივრებლობის გამო საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე აღძრული სარჩელის უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით, რამდენადაც საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კამერალური საგადასახადო შემოწმება, გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის ადგილზე გაუსვლელად ადგენს საგადასახადო ორგანოში გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშების, საგადასახადო დეკლარაციის, ცნობების, დასკვნების გაანგარიშებების, საგადასახადო ორგანოში არსებული სხვა დოკუმენტების საფუძველზე გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ვალდებულებათა შესრულების შესაბამისობას ამ კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნებთან. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, კამერალურ საგადასახადო შემოწმებას ატარებს საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი თანამდებობის პირი, ხოლო აღნიშნული მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით, კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადასახადის დარიცხული თანხის შესახებ გადასახადის გადამხდელს ეგზავნება საგადასახადო მოთხოვნა ამ კოდექსით დადგენილი წესით. ამრიგად, კანონში ცალსახადაა მითითებული, რომ კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტი გადასახადის გადამხდელს არ ეგზავნება, შესაბამისად, არც მისი გასაჩივრების წესი არსებობს. საჩივრდება მხოლოდ კამერალური საგადასახადო შემოწმების საფუძველზე შედგენილი საგადასახადო მოთხოვნა.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო დავის დაწყების ფორმალური საფუძველია საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის ან სხვა ვალდებული პირისათვის ამ კოდექსის მე-80 მუხლით განსაზღვრული საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენა. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საფუძვლის არსებობისას გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს სადავო საკითხი გაასაჩივროს ამ კარით დადგენილი წესით. საგადასახადო კოდექსის 147-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ გადასახადის გადამხდელი უარს აცხადებს საგადასახადო მოთხოვნის შესრულებაზე, იგი ვალდებულია საგადასახადო მოთხოვნის მიღებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში საგადასახადო ორგანოში წარადგინოს წერილობითი შესაგებელი. შესაგებელში უნდა აღინიშნოს საგადასახადო ორგანოს დასახელება და მისამართი, გადასახადის გადამხდელის ვინაობა, გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომერი, მისამართი, საგადასახადო მოთხოვნის მიღების თარიღი და მოთხოვნის საგანი, საგადასახადო მოთხოვნის შესრულებაზე უარის სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძველი, შესაგებლისათვის დართულ მტკიცებულებათა ჩამონათვალი.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული საგადასახადო მოთხოვნა კანონის დარღვევითაა შედგენილი, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა. საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-4 ნაწილის “ე” პუნქტის მიხედვით, საგადასახადო მოთხოვნაში უნდა აღინიშნოს მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის იმ ნორმაზე მითითებით, რომლის თანახმადაც მოხდა გადასახადის დარიცხვა. საგადასახადო მოთხოვნა შედგენილია კამერალური აქტის საფუძველზე, რაც საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლით არის რეგულირებული, ხოლო გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნაში კი მითითებულია, რომ იგი შედგენილია საგადასახადო კოდექსის 113-ე მუხლის შესაბამისად, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს და ასევე საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის საფუძველია (ს.ფ. 96-98).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

შპს “ს-ის” სასარჩელო მოთხოვნაა ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნით შპს “ს-ს” ერიცხება 83799 ლარის ოდენობით საბიუჯეტო დავალიანება. მხარეთა მითითებით, საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველს წარმოადგენს 2006 წლის 8 თებერვლის კამერალური შემოწმების აქტი, რომლითაც მოსარჩელეს ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 83799 ლარი ფიქსირებული გადასახადი. აღნიშნული შემოწმების აქტი საქმის მასალებში არ მოიპოვება.

სადავო საგადასახადო მოთხოვნის კანონიერების საკითხი სააპელაციო სასამართლოს არსებითად არ შეუმოწმებია. სააპელაციო სასამართლომ შპს “ს-ის” სარჩელი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 30 მარტის ¹9 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მხოლოდ იმ მოტივით, რომ აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველი _ 2006 წლის 8 თებერვლის კამერალური შემოწმების აქტი მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის ამგვარ გადაწყვეტას საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება.

მოცემულ შემთხვევაში შპს “ს-ი”, რომელიც არ ეთანხმება საგადასახადო მოთხოვნას იმის გამო, რომ ამ მოთხოვნით წარდგენილი თანხების დარიცხვა საგადასახადო შემოწმების აქტით არასწორია, მისი სარჩელის შინაარსიდან გამომდინარე, ფაქტობრივად, სადავოდ ხდის ამ მოთხოვნის საფუძველსაც _ საგადასახადო შემოწმების აქტს. ამიტომ სასამართლო უნდა დახმარებოდა მხარეს მოთხოვნის ჩამოყალიბებაში, გამოერკვია, თუ, კონკრეტულად, რაში მდგომარეობდა მისი მოთხოვნის ნამდვილი შინაარსი. სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმი და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს რაიმე მითითებას სააპელაციო სასამართლოს მცდელობის შესახებ, დაეზუსტებინა მხარისათვის მისი ნამდვილი მოთხოვნა.

საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა დააზუსტოს დავის საგანი, კერძოდ, მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო საგადასახადო მოთხოვნის ბათილობის შესახებ მოიცავს თუ არა მისი საფუძველი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნასაც. აღნიშნული არ ჩაითვლება სარჩელის შეცვლად და დავის საგნის გაზრდასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ შედეგს არ იწვევს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღება უნდა მოხდეს დავის საგნის დაზუსტების საკითხის გარკვევის შემდეგ.

რაც შეეხება კასატორის მოთხოვნას საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დავის არსებითად გადაწყვეტის გზით სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ ახალი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია აღნიშნულ საკითხზე მსჯელობის შესაძლებლობას. მოცემულ შემთხვევაში ასეთი გადაწყვეტილების გამოტანა საკასაციო სასამართლოს მიერ პროცესუალურად შეუძლებელია, ვინაიდან საქმეზე ჯერ არ არსებობს არსებითი განხილვის შედეგად გამოტანილი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ხოლო საკასაციო სასამართლო მის მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხს წყვეტს მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს ასეთი გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შემდგომ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანასთან ერთად;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.