¹ბს-958-914(2კ-06) 14 თებერვალი, 2007 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე

ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს “ზ-სა” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 22 აგვისტოს შპს “ზ-მ” სარჩელით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ და ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 15 სექტემბრის შემოწმების აქტის ბათილად ცნობა, 2005 წლის 28 ივნისის ¹5 და 2005 წლის 25 ივლისის ¹5091 საგადასახადო მოთხოვნების გაუქმება, დარიცხული საურავის მოხსნა და ზედმეტად გადახდილი თანხის ჩათვლა დავალიანების მქონე ფონდებში მოითხოვა.

სასარჩელო განცხადებაში მითითებული იყო, რომ ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 15 სექტემბრის შემოწმების აქტით შპს “ზ-ს” დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 79118,21 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 31187,42 ლარი, ჯარიმა _ 17638,45 ლარი და საურავი _ 33292,34 ლარი, 2005 წლის 4 ივლისს კი წარედგინა 2005 წლის 28 ივნისის ¹5 საგადასახადო მოთხოვნა, მაგრამ მოსარჩელემ ხსენებული აქტი მიიჩნია უკანონოდ, ხელი არ მოაწერა მას და აღნიშნულის თაობაზე მიმართა როგორც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციას, ისე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს. საგადასახადო შემოწმება ჩატარდა 2004 წლის სექტემბერში, ხოლო აღნიშნული ¹5 საგადასახადო მოთხოვნა გამოიცა 2005 წლის 28 ივნისს და მოსარჩელის სააღრიცხვო ბარათზე თანხების ჩარიცხვა, ფაქტობრივად, მოხდა 9 თვის შემდეგ. ამასთან, დასახელებული შემოწმების აქტით არ ირკვეოდა, თუ რამ გამოიწვია სხვაობა და მოსარჩელისთვის თანხის დამატებით დარიცხვა. მოსახლეობის მძიმე ეკონომიკური პირობების გათვალისწინებით, საყოფაცხოვრებო ნარჩენების გატანისათვის გადასახადის სახით დაწესდა თითოეული ოჯახისათვის 1 ლარი, მხარეთა შორის ნებაყოფლობითი ხელშეკრულების გაფორმებით და აღნიშნული ტარიფი მოქმედებდა სარჩელის შეტანის დროსაც.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხემ არასწორად აღნიშნა, რომ, თითქოს ზესტაფონში იყო 23959 მცხოვრები და ამის მიხედვით, ერთ სულზე 0,63 ლარის გაანგარიშებით, საბოლოოდ არასწორად მოახდინა გადასახადის დაანგარიშება. ამასთან, “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-7, მე-12 და მე-13 მუხლების თანახმად, დასახელებული ტარიფის დამტკიცება არ წარმოადგენდა საკრებულოს კომპეტენციას და გარდა ამისა, კალკულაცია მიღებული იყო ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილებით და მისი მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2003 წლის 10 იანვრამდე. აღნიშნული არასწორი გაანგარიშებით მოპასუხემ შპს “ზ-ში” რეალურად შეტანილი 14217,95 ლარის ნაცვლად, მიიღო 129684 ლარი, ამ თანხის დამატებით კი მოხდა მოსარჩელის წლიური დასაბეგრი თანხის გაზრდა, რეალური 142031,81 ლარის ნაცვლად, 265491 ლარამდე, რამაც გამოიწვია დღგ-ის, მოგებისა და საშემოსავლო გადასახადის გაზრდა და შეადგინა 79118,21 ლარი.

მოსარჩელე ასევე მიუთითებდა, რომ არასწორი იყო სოციალურ გადასახადზე საურავის დარიცხვა, ვინაიდან 1999 წელს საინკასო დავალება-განკარგულებებით ზესტაფონის საგადასახადო ინსპექციას შპს “ზ-ს” ანგარიშიდან მოხსნილი ჰქონდა 25000 ლარი, რაც გატარებული იყო მიწის გადასახადში, თუმცა ხსენებული გადასახადი მოსარჩელეს აღნიშნული რაოდენობით არ ჰქონდა გადასახდელი, რის გამოც მოითხოვა დარჩენილი თანხის ჩათვლა იმ ფონდებში, სადაც გააჩნდა დავალიანება, თუმცა უშედეგოდ. მიუხედავად აღნიშნულისა, მოპასუხემ 2005 წლის 4 ივლისს კვლავ წარუდგინა მოსარჩელეს 2005 წლის 25 ივლისის ¹5091 საგადასახადო მოთხოვნა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 15 მარტის განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს “ზ-ს” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ზ-მ” და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 20 ივლისის განჩინებით მოცემულ საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მესამე პირად ჩაება სსიპ “საწარმოთა მართვის სააგენტო”.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ზ-ს” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც შპს “ზ-ს” უარი ეთქვა ზედმეტად გადახდილი თანხის ჩათვლაზე; შპს “ზ-ს” ზედმეტად გადახდილი თანხა _ 43300,52 ლარი ჩაეთვალა მომავალი საგადასახადო ვალდებულების ანგარიშში; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში უცვლელი დარჩა. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქუთაისის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2004 წლის 15 სექტემბრის შემოწმების აქტის თანახმად, შპს ,,ზ-ში” ბიუჯეტთან და სახელმწიფო ფონდებთან ანგარიშსწორების მდგომარეობის შესწავლის შედეგად, შპს ,,ზ-ს” დამატებით გადასახდელად დაერიცხა 79118,21 ლარი, მათ შორის, ძირითადი თანხა _ 31187,42 ლარი, ფინანსური სანქცია _ 17638,45 ლარი, საურავი _ 30292,34 ლარი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქუთაისის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შპს ,,ზ-ს”, 2004 წლის 15 სექტემბერს მისთვის დარიცხული, ბიუჯეტში გადასახდელი თანხის გადახდის მიზნით, 2005 წლის 28 ივნისს გაეგზავნა საგადასახადო მოთხოვნა ¹5, ხოლო 2005 წლის 25 ივლისს _ საგადასახადო მოთხოვნა ¹5091. შემოწმება შეეხო 2003 წლის 1 ივნისიდან 2004 წლის 1 აგვისტომდე განვლილ პერიოდს. შპს ,,ზ-ო” დაფუძნებული იყო სახელმწიფო ქონების მართვის ზესტაფონის სამმართველოს მიერ 100%-ით სახელმწიფო ქონებაზე 1999 წლის სექტემბერში.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო შემოწმების აქტითა და საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლების განმარტებებით დასტურდებოდა, რომ გადასახადის დარიცხვის დროს მოპასუხის მიერ გამოყენებულ იქნა ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილებით დამტკიცებული კალკულაცია, ქ. ზესტაფონში მოსახლეობიდან ნაგავსაყრელ ტერიტორიაზე საყოფაცხოვრებო ნარჩენების გატანისა და ქ. ზესტაფონის საქალაქო, კვალითის, საყავრიას, ყვირილას მუნიციპალიტეტების თავმჯდომარეების მიერ გაცემული ცნობები მათ ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის რაოდენობის შესახებ, ხოლო შპს ,,ზ-ს” წარმომადგენლების მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ერთ სულ მოსახლეზე საყოფაცხოვრებო ნარჩენების (ნაგვის) გატანის გადასახადი უნდა გაანგარიშებულიყო არა ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილებით დაწესებული კალკულაციის მიხედვით (ერთ სულ მოსახლეზე 0,63 თეთრი), არამედ შპს ,,ზ-ს” მიერ მოსახლეობასთან გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე _ 1 ლარით ოჯახზე, იყო უსაფუძვლო. მართალია, ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2003 წლის 10 იანვრამდე, თუმცა, როგორც საქმის მასალებით დასტურდებოდა, ახალი კალკულაცია არ დამტკიცებულა. შპს ,,ზ-ს” წესდების 4.11 მუხლი პირდაპირ ავალდებულებდა, დამფუძნებელთან შეთანხმებით, მომხმარებელთან მომსახურებაზე დაედგინა ფასები მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად. ამდენად, საგადასახადო ორგანოების მიერ ზემოთ აღნიშნული დადგენილებით დამტკიცებული კალკულაციით დასარიცხი გადასახადების გამოანგარიშება არ ეწინააღმდეგებოდა 2005 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 235-ე მუხლის მე-3 ნაწილს, რომლის თანახმად, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენდა გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო მისთვის დაერიცხა გადასახადი მის ხელთ არსებული სარწმუნო ინფორმაციის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შემოწმებისას საგადასახადო ორგანოს მიერ ასევე სწორად იქნა ნაწარმოები გადასახადის დარიცხვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად, კერძოდ, გადასახადის გადამხდელის მიერ შემოსავლების მიღების უფლება მოპოვებულად ითვლებოდა, თუ შესაბამისი თანხა ექვემდებარებოდა გადასახადის გადამხდელისათვის გადახდას. ერთ სულ მოსახლეზე საყოფაცხოვრებო ნარჩენების გატანისათვის უნდა გადახდილიყო 0,63 ლარი, რაც, როგორც აღინიშნა, დადგენილი იყო ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილებაზე დართული დანართის თანახმად, აღნიშნული დადგენილება კი, თავის მხრივ, გამომდინარეობდა ,,ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" საქართველოს კანონის 35-ე მუხლის მე-4 პუნქტიდან, რომლის თანახმად, ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) წარმომადგენლობითი ორგანო საქართველოს კანონმდებლობით დაწესებული ზოგადი განაკვეთების ფარგლებში ადგენდა ადგილობრივი გადასახადებისა და მოსაკრებლების კონკრეტულ მოცულობას, განსაზღვრავდა საბინაო, კომუნალური და საყოფაცხოვრებო მომსახურების ტარიფს, მათი გადახდევინებისა და ადმინისტრირების წესს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტს თავისი წესდების მოთხოვნის შესაბამისად არ დაუდგენია მოსახლეობასთან საყოფაცხოვრებო მომსახურების ფასები, ხოლო მისი მტკიცება, რომ იგი სამოქალაქო სამართლის ნორმებიდან გამომდინარე, სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებოდა გარკვეული რაოდენობის ოჯახებთან და მომსახურებისათვის იღებდა 1 ლარს, საიდანაც, მისი მოსაზრებით, უნდა მომხდარიყო გადასახდელი თანხის დარიცხვა, ვერ იქნებოდა გაზიარებული, რადგანაც ასეთი მოსაზრება ეწინააღმდეგებოდა აპელანტის წესდებასა და ზემოაღნიშნული კანონით დადგენილ წესს. აღნიშნულიდან გამომდინარე კი, არ არსებობდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი, რადგანაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არის ბათილი, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს, ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზე არ იყო და, შესაბამისად, ამ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია შპს ,,ზ-ს” მოთხოვნა ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი თანხების ჩათვლის თაობაზე, კერძოდ, საქმეში არსებული შედარების აქტის თანახმად, 2005 წლის 20 ივნისის მდგომარეობით, დარიცხულ გადასახადში აპელანტს ერიცხებოდა 43300,52 ლარი ზედმეტობა, მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 71-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა" ქვეპუნქტის თანახმად კი, თუ კონკრეტული გადასახადის ან/და სანქციის გადახდილი თანხა აღემატება დარიცხული გადასახადის ან/და სანქციის თანხას, გადასახადის გადამხდელის, საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის მოთხოვნის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო ზედმეტად გადახდილ თანხას გადასახადის გადამხდელს, საგადასახადო აგენტს, სხვა ვალდებულ პირს ჩაუთვლის მომავალი საგადასახადო ვალდებულებების ანგარიშში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ზ-მ” და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სარჩელი და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, კერძოდ, იხელმძღვანელა ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს 2002 წლის 19 აგვისტოს ¹18 დადგენილებით, რომლის მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2003 წლის 10 იანვრამდე, რის გამოც იგი უკვე ძალადაკარგული იყო აღნიშნულის შემდეგ. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა შემოწმების პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლი, ,,ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ" საქართველოს ორგანული კანონის 35-ე მუხლის მე-4 პუნქტი და შპს “ზ-ს” წესდების მე-4 მუხლის 4.1.1 ქვეპუნქტი, რომლის მიხედვით, შპს-ს უფლება აქვს დამფუძნებელთან შეათანხმოს მომსახურების ტარიფები, სააპელაციო სასამართლომ კი მიუთითა, რომ ხსენებული წესდების 4.1.1 მუხლი ავალდებულებდა შპს-ს, დამფუძნებელთან შეეთანხმებინა მომსახურების ტარიფები, რის შედეგადაც სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული უფლება ვალდებულებად არასწორად მიიჩნია, ასევე შპს “ზ-ო”, რომელიც დაფუძნებულია ,,მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის შესაბამისად, არასწორად მიიჩნია თვითმმართველობაში შემავალ სამსახურად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმაც და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება მოითხოვა, რომლითაც დაკმაყოფილდა შპს “ზ-ს” სარჩელი და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიღო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რომ არ უმსჯელია და არ გამოუკვლევია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, საგადასახადო დეპარტამენტისათვის გაურკვეველია (არ არის დადასტურებული დოკუმენტურად), თუ რომელი სახის გადასახადში და კონკრეტულად, რომელი საანგარიშსწორებო ოპერაციით წარმოეშვა შპს ,,ზ-ს” ბიუჯეტში ზედმეტად გადახდილი გადასახადის თანხა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 11 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 14 თებერვლამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს ,,ზ-ს” საკასაციო საჩივარი; მხარეებს მიეცათ უფლება, 2006 წლის 14 დეკემბრის განჩინების ჩაბარებიდან 14 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოსაზრება, თუ რამდენად იყო დასაშვები განსახილველად საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით; ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვებობის შემოწმება განისაზღვრა 2007 წლის 14 თებერვლამდე.

2006 წლის 26 დეკემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება ამავე დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ აღნიშნული საჩივარი დასაშვებია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად.

2006 წლის 29 დეკემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა უზენაეს სასამართლოში წარადგინა მოსაზრება შპს ,,ზ-ს” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და აღნიშნა, რომ აღნიშნული საჩივარი არ არის დასაშვები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, შპს ,,ზ-სა” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ აღნიშნული საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების შემდეგ საფუძვლებს: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებდა საქმის განხილვის შედეგზე და განაპირობებდა არასწორი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ თუ პირი მოითხოვს და მას გადაედება სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში აღნიშნულ პირს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრება მის მიერ გადაუხდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, ვინაიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2006 წლის 30 ნოემბრის ხარვეზის შესახებ განჩინებით შპს “ზ-ს” დაევალა 2006 წლის 30 ნოემბრის განჩინების ჩაბარებიდან ორი კვირის ვადაში უზენაეს სასამართლოში წარმოედგინა უზენაესი სასამართლოს ანგარიშზე სახელმწიფო ბაჟის _ 2165 ლარის გადახდის ქვითარი, ხოლო შპს “ზ-ს” 2006 წლის 8 დეკემბრის განცხადება სახელმწიფო ბაჟის _ 2165 ლარის _ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე გადახდის გადადების თაობაზე დაკმაყოფილდა, შპს “ზ-ს” სახელმწიფო ბაჟის სახით უნდა დაეკისროს მის მიერ გადაუხდელი სახელმწიფო ბაჟის _ 2165 ლარის _ 30 პროცენტი _ 649,5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს ,,ზ-სა” და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება;

3. შპს ,,ზ-ს” სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისროს მის მიერ გადაუხდელი სახელმწიფო ბაჟის _ 2165 ლარის _ 30 პროცენტი _ 649,5 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.