ბს-976-936(3კ-07) 23 აპრილი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ
შემადგენლობა:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე
კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექცია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,....”
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის განჩინება
დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2006 წლის 6 მარტს შპს ,,.....” დირექტორმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას მოპასუხე თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და მესამე პირების: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის თაობაზე.
მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 2005 წლის 27 დეკემბერს ჩაჰბარდა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საგადასახადო მოთხოვნა ¹1714, რომლის შესაბამისადაც შპს ,,მანტქესს” 2005 წლის 22 დეკემბრისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ ერიცხებოდა დავალიანება 16 044,33 ლარის ოდენობით. აღნიშნულ საგადასახადო მოთხოვნაზე შპს ,,....” მიერ იმავე წლის 29 დეკემბერს წარდგენილ იქნა შესაგებელი მოთხოვნის არცნობისა და დავალიანების გაუქმების თაობაზე, რაზედაც პასუხი დადგენილ ვადაში არ მიუღია, რის გამოც 2006 წლის 17 იანვრს საქართველოს საგადასახადო დეპარტამენტში შეიტანა საჩივარი. 2006 წლის ¹179 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და აღდგენას დაექვემდებარა 149,51 ლარი, ხოლო დანარჩენ - 32252,14 ლარის ჩათვლების აღდგენის ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება, მოსარჩელის განმარტებით, 2006 წლის 10 თებერვალს გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში.
2006 წლის 24 თებერვალს დავების განხილვის საბჭოს მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს ,,....” საჩივარი 32 252,4 ლარის აღდგენის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა იმ მოტივით, რომ დარღვეული იყო საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლით გათვალისწინებული საგადასახადო დავის გაგრძელების მოთხოვნები.
მოსარჩელის მოსაზრებით, მის მიერ სრულად არის დაცული მოქმედი საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული ყვლა წესი და ვადა, რის გამოც დავების განმხილველ საბჭოს არ უნდა მიეღო სადავო გადაწყვეტილება. საგადასახადო კოდქსის 147-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგნეტი ან სხვა ვალდებული პირი უარს აცხადებს ,,საგადასახადო მოთხოვნის” შესრულებაზე, იგი ვალდებულია, ,,საგადასახადო მოთხოვნის” მიღებიდან 15 კალენდარული დღის ვადაში ამ კოდექსის 44-ე მუხლით დადგენილი წესით საგადასახადო ორგანოს გაუგზავნოს წერილობითი შესაგებელი. მოსარჩელის განმარტებით, მან ზემოაღნიშნული ნორმის სრული დაცვით შეიტანა შესაგებელი საგადასახადო მოთხოვნაზე 2005 წლის 30 დეკემბერს, რაზეც საგადასახადო ორგანო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის შესაბამისად, ვალდებული იყო გამოეცა მოტივირებული ბრძანება შესაგებლის დაკმაყოფილების ან დავის შეწყვეტის შესახებ, შესაგებლის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების, ან მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და ბრძანების გამოცემიდან არა უგვიანეს მე-3 დღისა, გაეგზავნა იგი შესაგებლის წარმომდგენისთვის, რაც არ მომხდარა და რის გამოც შპს-ის მიერ 2006 წლის 17 იანვარს შეტანილ იქნა საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტში, რომელიც საგადასახადო დეპარტამენტის მიერ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. შესაბამისი გადაწყვეტილება შპს ,,....” ჩაჰბარდა 2006 წლის 7 თებერვალს, რითაც საგადასახადო დეპარტამენტმა დაარღვია საგადასახდო კოდექსის 156-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა, რადგან აღნიშნული გადაწყვეტილება ჩააბარა არა მიღებიდან სამი დღის ვადაში, არამედ 7 დღეში. მიუხედავად აღნიშნულისა, შპს ,,....” მიერ აღნიშნული გადაწყვეტილება (ბრძანება) დავების განხილვის საბჭოში გასაჩივრებულ იქნა საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად – მიღებიდან 5 დღის ვადაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მოსაზრებით, ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს მიერ გადაწყვეტილებაში მითითებული საგადასახადო კოდექსის 152-ე მუხლი არ უნდა იქნეს გამოყენებული მოცემულ შემთხვევასთან დაკავშირებით.
ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს საგადასახადო კოდექსის 159-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილ აუცილებელ რეკვიზიტებს, რის გამოც იგი უკანონოა, კერძოდ, მითითებული არ არის საბჭოს შემადგენლობა და გადაწყვეტილების მიღებისას საბჭოს მიერ დადგენილი გარემოებანი. ასევე არ არის მოცემული გადაწყვეტილების შინაარსი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2006 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილების, შპს ,,....” საჩივრის დაკმაყოფილებზე უარის თქმის თაობაზე და თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის ¹1714 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობას.
საქმის განხილვისას საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო ჩაბმულ იქნა მოპასუხედ.
მოპასუხე – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და მესამე პირის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა სასარჩელო განცხადება არ ცნეს და მოითხოვეს მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებით შპს ,,....” სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის ¹1714 უთარიღო საგადასახადო მოთხოვნა შპს ,,....” მიმართ და მოპასუხე – ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპქეციას დაევალა, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა ხელახლა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე, 53-ე და 96-ე მუხლების, ასევე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით ამ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ბიუჯეტის წინაშე შპს ,,....” დავალიანების საკითხთან დაკავშირებით, ხოლო მოსარჩელის მოთხოვნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დავათა განმხილველი საბჭოს 2006 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის მოტივით.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, სადავო აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არსებითად იქნა დარღვეული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადებისა და გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი წესები, კერძოდ: სადავო საგადასახადო მოთხოვნას, როგორც ადმინისტრაციულ აქტს, არ გააჩნია ერთ-ერთი აუცილებელი რეკვიზიტი – მასში არ არის მითითებული გამოცემის ზუსტი თარიღი (თვე და რიცხვი), რითაც დარღვეულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა; იგი არ შეიცავს წერილობით დასაბუთებას, რითაც საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, დაირღვა სზაკ-ის 53-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების, აგრეთვე საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები. სადავო აქტი გამოცემულ იქნა ადმინისტრაციული წარმოებისას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.
აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ 2005 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სისტემა მოიცავს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახადების (დაწესების, შეცვლისა და გაუქმების) გადახდევინების პრინციპების, ფორმებისა და მეთოდების, საგადასახადო ორგანოებისა და საგადასახადო კონტროლის, აგრეთვე საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობის სახეების ერთობლიობას. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, საქართველოში მოქმედებს საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები.
დამატებული ღირებულების გადასახადი წარმოადგენს საერთო-სახელმწიფოებრივ გადასახადს და ის გადახდილად ჩაითვლება, როცა დღგ-ის თანხა დასაბეგრი ოპერაციების დროის მიხედვით გადახდილია სახელმწიფო ბიუჯეტში, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო აბზაცი.
აპელანტის განმარტებით, ზემოთ აღნიშნული მუხლების მოთხოვნები შესრულებულად ჩაითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა დაცული იქნება ის ძირითადი პრინციპი, რომელიც გამოდინარეობს 114-ე მუხლის პირველი პუნქტის ბოლო აბზაციდან: “დღგ-ს ჩათვლას დაექვემდებარება საქართველოს ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა".
ამ დებულების შესაბამისად დღგ-ს ჩათვლას შეიძლება დაექვემდებაროს მხოლოდ ბიუჯეტში გადახდილი დღგ-ს თანხა. საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ჩასათვლელი დღგ-ს თანხა წარმოადგენს გადასახადის თანხას, რომელიც დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით გადახდილია წარმოდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად ან გადახდილია საბაჟო დეკლარაციის მიხედვით. Aამდენად, ზემოაღნიშნული მუხლი ითვალისწინებს ორ შემთხვევას: პირველი, როდესაც ჩასათვლელი, ანუ ჯერ არ ჩათვლილი Dდღგ-ს თანხა გადახდილია წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურის შესაბამისად და მეორე, როდესაც აღნიშნული თანხა უკვე ბიუჯეტში გადახდის შემდეგ ექვემდებარება ჩათვლას.
Aაპელანტის განმარტებით, საქმეში არ არის საქონლის მომწოდებლის მიერ დასაბეგრი ოპერაციის დროის მიხედვით, ბიუჯეტში კუთვნილი დღგ-ის გადასახდელი თანხის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტები. შესაბამისად, გაუგებარია მოსარჩელის მტკიცება იმის შესახებ, თუ რომელი საგადასახადო დავალებებით (ან სხვა საანგარიშსწორებო დოკუმენტებით) განხორციელდა ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება.
ამასთან, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 10 მარტის მეორე კოლეგიის @¹2/2/275.291.296.299 გადაწყვეტილებით განიმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის 114-ე მუხლი საქონლის შემძენს აძლევს უფლებას მხოლოდ ჩათვლის მიღებაზე მისი მომწოდებლის მიერ ბიუჯეტში თანხის შეტანისას და მხოლოდ ამის შემდეგ საგადასახადო ორგანოს წარმოეშვება ვალდებულება მყიდველისათვის საგადასახადო ჩათვლის განხორციელებაზე.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
Mმეორე აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებას ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში.
აპელანტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმებას და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილება.
მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა.
Kკასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექცია და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური საკასაციო საჩივრებით ითხოვდნენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.
კასატორები საკასაციო საჩივარს ძირითადად აფუძნებდნენ იმავე გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდნენ სააპელაციო საჩივრებში.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და ამავე სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქმეზე დადგენილადაა ცნობილი, რომ შპს "...." 2005 წლის 27 დეკემბერს ჩაჰბარდა ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საგადასახადო მოთხოვნა ¹1714, რომლის შესაბამისადაც 2005 წლის 22 დეკემბრის მდგომარეობით მისი დავალიანება სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ განისაზღვრა 16 044,33 ლარის ოდენობით.
აღნიშნულ საგადასახადო მოთხოვნაზე შპს "...." იმავე წლის 29 დეკემბრს ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა შესაგებელი "მოთხოვნის არცნობისა და დვალიანების გაუქმების თაობაზე, რაზედაც კანონით დადგენილ ვადაში ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციიდან პასუხი არ მიუღია. აღნიშნულის გამო შპს "...." 2006 წლის 17 იანვარს საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო დეპარტამენტს, რომლის მიერაც 2006 წლის ¹179 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, აღდგენას დაექვემდებარა შპს "....." და შპს "...." მიერ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით გაუქმებული დღგ-ს ჩათვლა თანხით 149,51 ლარის ოდენობით, ხოლო დანარჩენი ანგარიშ-ფაქტურების შესაბამისად გაუქმებული დღგ-ს აღდგენაზე მხარეს ეთქვა უარი, რაც ასევე შესაბამისი წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განმხილველ საბჭოში.
მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო საფუძველს მოკლებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან საქართველოს ზოგადი ადმინსიტრაციული კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენებას და თვლის, რომ საკითხის ამგვარი გდაწყვეტა არ შეესაბამება საგადასახადო კოდექსისა და აღნიშნული მუხლის პრინციპებსა თუ მიზანს.
საგადასახადო დავების განხილვის საერთო წესს განსაზღვრავს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 145-161-ე მუხლები. აღნიშნული მუხლების შესაბამისად, საგადასახადო დავის დაწყების მატერიალურ საფუძველს წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს ან გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო კოდექსით დადგენილი ამა თუ იმ ვალდებულების დარღვევა, ხოლო რაც შეეხება ფორმალურ საფუძველს, ეს არის საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელისათვის მითითებული კოდექსის მე-80 მუხლით განსაზღვრული "საგადასახადო მოთხოვნის" წარდგენა, ან საგადასახადო ორგანოს მიერ ამავე კოდექსის 81-ე მუხლით განსაზღვრული "გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის" შესრულებაზე უარი. საგულისხმოა, რომ წინამდებარე შემთხვევაში სახეზეა საგადასახადო დავის დაწყების როგორც ფორმალური, ისე მატერიალური საფუძველი.
იმავე საგადასახადო კოდექსის 146-ე მუხლის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს საგადასახადო დავის გადაწყვეტის ორი შესაძლო ფორმიდან აირჩიოს ერთ-ერთი: დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში განხილვის წესით და დავის გადაწყვეტა სასამართლოს მიერ.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში დავის გადაწყვეტა შედგება სამი შესაძლო ეტაპისაგან: პირველი ეტაპი დავის გადაწყვეტა იმავე საგადასახადო ინსპექციაში, რომელმაც წარუდგინა საგადასახადო მოთხოვნა; მეორე ეტაპია დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო დეპარტამენტში, ხოლო მესამე _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განმხილველ საბჭოში.
საგულისხმოა, რომ შპს "...." დავის გადაწყვეტის ფორმად აირჩია დავის გადაწყვეტა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში, რის შედეგადაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო დეპარტამენტის 2006 წლის ¹179 ბრძანებით მისი საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ.
შპს "...." პრეტენზია დანარჩენ ნაწილში ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მიჩნეულ იქნა უსაფუძვლოდ, ამდენად, უდავოა, რომ შპს "...." ამოწურა დავის გადაწყვეტის ერთი ფორმა, რაც მას აძლევს შესაძლებლობას გამოიყენოს დავის სასამართლო წესით გადაწყვეტის ფორმა.
მითითებული გარემოებები საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, ამ შემთხვევაში, როდესაც ამოწურულია დავის ადმინისტრაციულ ორგანოში განხილვის ყველა ეტაპი, იმავე ადმინისტრაციულ ორგანოში საქმის დაბრუნება, საკითხის ხელახალი განხილვისათვის, მოკლებულია შესაძლო შედეგს და არ იძლევა საკმარის საფუძველს, ადმინისტრაციულ ორგანოს მიეთითოს საკითხის ხელმეორედ განხილვის სავალდებულობაზე.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმე არსებითად განხილულ უნდა იქნეს სასამართლოში, რა შემთხვევაშიც ყურადღება უნდა მიექცეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (1997 წლის რედაქციით) 114-ე და 115-ე მუხლების მოთხოვნებს.
ამასთან, საგულისხმოა 114-ე მუხლის დებილებები, რომლის შესაბამისადაც, საქონლის მყიდველის მიერ საგადასახადო ორგანოში ანგარიშ-ფაქტურის წარდგენა და გამყიდველისათვის დღგ-ის თანხის გადახდა არ წარმოადგენს საკმარის პირობას დღგ-ის ჩათვლის მისაღებად. ამ უკანასკნელის მისაღებად აუცილებელია ერთდროულად ორი პირობის არსებობა: საქონლის (მომსახურების) მყიდველის მიერ განყიდველისათვის დღგ-ის გადახდა შესაბამისი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურით და გამყიდველის მიერ დღგ-ის სახელმწიფო ბიუჯეტში შეტანა.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მხრიდან საქმის არსებითად განხილვისას დადგენილი და გამოკვლეული უნდა იქნეს შპს "...." საქონლის (მომსახურები) მიმწოდებლების მხრიდან მომხდარია თუ არა სადავო ანგარიშ-ფაქტურების სათანადო წესით საგადასახადო ორგანოში წარდგენა და განხორციელებულია თუ არა მათი მხრიდან ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება, რაც თავის მხრივ, შპს "...." მისცემს გაუქმებული დღგ-ის ჩათვლის აღდგენის შესაძლებლობას.
საკითხის არსებითად სწორად გადაწყვეტის მიზნით, საკასაციო სასამართლო ქვემდგომი სასამართლოს ყურადღებას მიაქცევს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2005 წლის 5 დეკემბრის ¹ბს-817-403(კ-კს-05) გადაწყვეტილებასა და საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 10.03.05 წლის ¹2/2/275.296.299 გადაწყვეტილებაზე.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების გზით უნდა გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 31 მაისის განჩინება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის III ნაწილით, 412 მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 31 მაისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
